Ostatni smokTekst

Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Ostatni smok
Ostatni smok
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 54,98  43,98 
Ostatni smok
Ostatni smok
Audiobook
Czyta Aleksandra Justa
29,99  22,19 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Iwona Surmik

Ostatni smok

Saga

Ostatni smokZdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 2005, 2020 Iwona Surmik i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone. ISBN: 9788726771497

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

www.sagaegmont.com

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Ta opowieść dedykowana jest

Grzegorzowi Szulcowi,

który ocalił smoka.

Rozdział pierwszy

W sieci

Crystoński las pełen był barw i zapachów. Drzewa, które przez cały rok nie zrzucały liści, szeleściły zielonymi pióropuszami, pinie o szeroko rozłożonych koronach roniły szyszki i zasypywały murawę miękkimi igłami. Bluszcz o wiotkich łodygach oplatał szorstkie pnie, sprawiał wrażenie, że drzewa pozostają w ciągłym ruchu, tak samo jak falujące paprocie i wysokie trawy o białych kłosach.

Ledwo widoczną ścieżyną, znaną tylko zwierzętom i myśliwym, wędrował mężczyzna. Jego kroki ginęły pośród jazgotu ptaków i poszumu wiatru. Szedł niespiesznie, chód miał sprężysty, a ciało dobrze zbudowane. Jednak pierwsze wrażenie było mylące, bo młodzieńcze lata dawno pozostawił za sobą. We włosach i zmierzwionej brodzie błyskały srebrne pasma, czoło przecinały bruzdy, oczy ginęły w siateczce zmarszczek.

Miał na sobie wieśniacze ubranie: grubo tkaną bluzę, kaptur i parciane portki. Z jednego ramienia zwieszał mu się łuk i kołczan ze strzałami, na drugim dyndała sakwa, z której wystawały biało nakrapiane skrzydła perlicy.

Myśliwy zdawał się pogrążony we własnych myślach, lecz gdy usłyszał głos nienależący do muzyki lasu, przystanął i rozejrzał się czujnie. Wokół nic się nie zmieniło, żaden cień nie umknął pomiędzy drzewa, poszedł więc dalej. Dopiero gdy wkroczył na niewielką polanę, dostrzegł ruch; w zawieszonej na gałęzi pułapce szamotało się jakieś stworzenie, tyle że zamiast futra, pazurów i ogona przez oczka siatki błyskał szafranowy materiał sukni, ciżemki i czarne włosy.

Uwięziona dostrzegła wędrowca i zaczęła wzywać pomocy. Sieć zakołysała się gwałtownie, na trawę spadł delikatny bucik.

Mężczyzna przystanął. Trudno było ocenić, czy uśmiecha się pod splątaną brodą, czy współczuje schwytanej. Opuścił pułapkę i rozciął sznury. Kobieta legła na trawie z zadartą spódnicą, która odsłoniła zgrabne uda. Myśliwy postawił ją na nogi.

– Cóż taka śliczna panienka sama w lesie porabia? – zapytał przyjaźnie z melodyjnym crystońskim akcentem.

Kobieta wyrwała się z podtrzymujących ją dłoni.

– Zostaw mnie, chamie! – wrzasnęła.

– Wedle woli – mruknął mężczyzna i oddalił się.

– Poczekaj – zawołała, wygładzając suknię i pospiesznie wzuwając żółtą ciżemkę.

Pewnie nie usłyszał, pobiegła więc za nim.

– Wyprowadź mnie na gościniec – zażądała, kiedy dogoniła go na ścieżce.

Crystończyk odwrócił się, ale w jego postawie trudno byłoby dopatrzyć się pokory czy choćby szacunku. Kpiącym spojrzeniem zmierzył przybrudzoną twarz o regularnych rysach, suknię z jedwabiu, drogie obuwie.

– Może panna iść za mną – zezwolił niedbale.

Złość dziewczyny zmieniła się w zdumienie, widać nie przywykła do takiego tonu. Rozejrzała się bezradnie po okalającej ją gęstwie i prędko ruszyła śladem znikającego wśród drzew mężczyzny.

Ścieżka kluczyła pomiędzy zaroślami, przekraczała płytkie ruczaje. Myśliwy zwinnie omijał krzaki z rozcapierzonymi gałęziami, przeskakiwał strumienie. Nie zważał na coraz głośniejsze jęki towarzyszki i nie zwalniał tempa. Tymczasem akacjowe kolce darły na strzępy strojne odzienie, ciżmy nasiąkły wodą, a ich cienkie podeszwy nie chroniły stóp przed kamieniami o ostrych krawędziach.

Crystończyk zatrzymał się dopiero, gdy w oddali rozległo się ujadanie psów i myśliwskie rogi.

– Ot i ratunek – powiedział. – Trzeba nam ku wschodowi zawrócić.

Kobieta pobladła, w niebieskich oczach zjawił się strach.

– Nie – szepnęła. – Nie pozwolę, żeby ten...

Ujadanie rozległo się bliżej. Panna zebrała w garść fałdy spódnicy.

– Musimy się schować.

Na twarzy myśliwego błysnęło zainteresowanie. Bez słowa poprowadził uciekinierkę coraz szerszą ścieżką, zadeptaną kopytami, zrytą pazurami. Przecinał ją wartko płynący strumień. W przejrzystej wodzie można było dostrzec gładkie otoczaki z błyszczącymi żyłkami miki i różowego kwarcu. Maleńkie rybki śmigały pomiędzy łodygami moczarki.

Weszli do strugi i ruszyli z jej biegiem. Na dźwięk stłumionych głosów i parskania koni przycupnęli w zaroślach. Gdy jeźdźcy się oddalili, panna odetchnęła z ulgą.

Nim wydostali się na brzeg, trzeba było wyplątać z krzaków delikatną materię, odczepić pasma włosów. Na suchym gruncie dziewczyna wyżęła suknię i smętnie popatrzyła na całkiem zniszczone buty, z których wystawały brudne palce.

– Dokąd pojechali tamci? – spytała.

– Ku traktowi.

Panna zamyśliła się głęboko. Choć gryzła wargi i marszczyła czoło, Crystończyk przysiągłby, że nie ma pojęcia, co dalej robić.

– Zaprowadź mnie do wsi – poleciła w końcu.

Ruszyli dalej. Niepostrzeżenie las zaczął się przerzedzać. Uciekinierka nie zauważyła obsypanych dojrzewającymi owocami gałęzi ani pobielonych pni, nie czuła odurzającego aromatu kwiecia zmieszanego z ostrym zapachem jodu i soli. Szła coraz wolniej, poranione nogi krwawiły, mokra spódnica plątała się wokół kostek.

Droga prowadziła przez sady i ogrodzone niskimi murami winnice, aż wreszcie skręciła wzdłuż klifów. Od strony morza skały miały nienaturalny czerwony kolor. Legenda mówiła, że to od krwi niewinnych dziewic, które smocze bestie otumaniły swą magią i zmusiły do samobójczego skoku.

Na urwisku gnieździły się skrzeczące alki, stada mew unosiły się w powietrzu. Poniżej szumiało morze marszczone drobnymi falami.

Ścieżka wznosiła się teraz w górę. Wyślizgane przez wodę i wiatry kamienie stworzyły naturalne szerokie stopnie. Wspięli się po nich, minęli gaj broz i trafili wprost do małej chatki o bielonych ścianach. Niebieskie okiennice mocno kontrastowały z jasnymi murami i purpurowymi pelargoniami wychylającymi się z okien. Na grządkach warzywnika posadzono marchew, rzepę i pędy szczypioru, pod płotem rozrosły się zioła. Czerwona szałwia, lawenda i rumianek przyciągały pszczoły, które krążyły pracowicie pomiędzy kwiatami.

Drzwi chaty nie były zamknięte. Wystarczyło je pchnąć, by znaleźć się w małej izdebce. Na drewnianej podłodze leżały maty z morskiej trawy, ściany ozdabiały makaty, kolorowa derka oddzielała kąt do spania. Poczerniałe ze starości, sklecone przez niezbyt wprawnego stolarza sprzęty kolebały się na nierównych nogach.

Dziewczynie pewnie nie przyszło na myśl, że powinna poprosić o gościnę. Weszła do środka, zdjęła buty, cisnęła je w kąt i syknęła, bo zranione stopy poczuły szorstkość mat. Siadła na zydlu i ukryła twarz w dłoniach. Gospodarz westchnął z rezygnacją – nie pozostało mu nic innego, jak zająć się nieproszonym gościem. Zostawił ją samą, a po chwili postawił na podłodze pełen wody ceber.

– Niech panna nogi zamoczy – polecił.

Pokryte pęcherzami i otarciami stopy zapiekły nieznośnie. Kobieta wrzasnęła, szarpnęła się i chlasnęła pochylonego Crystończyka w twarz. Uderzenie nie było silne, ale ciężki pierścień, który nosiła na serdecznym palcu, zostawił brzydką szramę na ogorzałej skórze. Zaskoczony mężczyzna przejechał ręką po policzku i skrzywił się na widok kropelek krwi na palcach. Jakby w odwecie, bezceremonialnie wepchnął jej nogi do cebrzyka.

– Chcesz mnie zabić? Jak boli... – Rozpłakała się.

– To morska woda, wypali rany.

– Piecze... – jęczała dziewczyna, rozmazując łzy. – Nie wytrzymam dłużej.

– Wystarczy – mruknął.

Ponakłuwał nożem pęcherze i posmarował cuchnącą rybim tłuszczem maścią. Otarł ręce o kapotę, pogmerał w zawieszonym nad paleniskiem kociołku i nałożył do miski zimnych jagieł.

– Panna pewnie głodna?

– Niedobre – grymasiła dziewczyna, ale opróżniła miskę do dna.

– Ja wyjść muszę, za interesem. Niech panna siedzi w chałupie, a jak by kto przyszedł, schować się powinna, choćby tu – wskazał pasiastą derkę.

Nałożył słomiany kapelusz z szerokim rondem i przymknął za sobą drzwi. Zerkająca za nim z okna kobieta widziała, jak krząta się po obejściu, karmi kury, ciągnie wodę ze studni, a potem ładuje na dwukółkę młodziutką marchew, pietruszkę ozdobioną zielonymi pióropuszami, cebulę. Pomiędzy jarzynami legła sakwa z perlicą. Wreszcie gospodarz przyprzągł osiołka i ruszył niespiesznie dróżką między sadami.

Łóżko zarzucone było owczą skórą, siennik kłuł i szeleścił, ale wokół rozłożono wiązki piołunu, więc robactwo nie miało do niego przystępu. Panna zdjęła suknię i w samej koszuli legła na posłaniu. Po chwili zasnęła.

***

Usadowioną na nadmorskich skałach fortecę wzniesiono po pierwszej wojnie. Wybrzeże było upstrzone podobnymi budowlami – w obrębie murów znajdował się prostokątny donżon i przylegająca do niego narożna wieża, skąd rozciągał się widok na morze. Gubernator Crystonu rzadko odwiedzał zamek. Bliskość portu, smród ryb, wiejący nieustannie wiatr i szum fal rozbijających się o klify nie przypadły do gustu wielmożnemu Ildenowi. Wolał swoją posiadłość w Nadmirze, a do Found zjeżdżał ledwie parę razy w roku. Nic się nie zmieniało, póki nie dorósł Udolf, najstarszy syn i dziedzic urzędu. Młodzieniec upodobał sobie zgrabną forteczkę. Wpierw sprowadził się na parę tygodni, ściągając młodzież z ojcowskiego dworu, a potem spędził w niej zimę.

 

Młodzi panowie lubili zabawę i mieli gorące temperamenty. Lasy rozbrzmiały odgłosami myśliwskich rogów, okna zamku jaśniały światłem, ściany trzęsły się od krzyków i muzyki. Nie było dnia, żeby w salach nie gościli minstrele, kuglarze czy tancerze. Pod murami rozłożyły się stragany, pomiędzy którymi kręcili się żebracy, złodzieje i sprzedajne dziewki. Leniwy rytm życia rybackiej osady zamienił się w nieustający jarmark.

***

Gościniec prażył się w słońcu, kurz tańczył w rozgrzanym powietrzu. Osioł wlókł się noga za nogą, nie zważając na poganiającego woźnicę, dwukółka podskakiwała w koleinach. Mężczyzna w szerokoskrzydłym kapeluszu popuścił lejce i rozsiadł się wygodniej. Na ośli upór nie było lekarstwa. Kiedy zamek zamajaczył ciemniejszą plamą na horyzoncie, zwierzę samo przyspieszyło. Może znużyła je jazda w spiekocie, a może czuło, że tam pozbędzie się ciężkiego ładunku i wreszcie odpocznie.

Nagle zza zakrętu wyłonili się jeźdźcy. Pędzili na złamanie karku i zaprzęg ledwo zdążył zjechać im z drogi. Mimo to woźnica usłyszał, jak złorzeczą głośno, a jadący z tyłu zatrzymał się i zawrócił.

– Spotkałeś kogo po drodze, kmiocie? – spytał groźnie.

– Nie – odpowiedział zgodnie z prawdą mężczyzna.

Rycerz w skórzanej jace zmarszczył brwi, ogarnął szybkim spojrzeniem wózek i strącił leżące z wierzchu warzywa. Zawróciwszy konia, pognał za towarzyszami, a Crystończyk pozbierał marchew i załadował z powrotem na dwukółkę. Nim dotarł na targ, minął go jeszcze jeden oddział, a następny wyjeżdżał właśnie przez bramę. Osioł, obojętny na zamieszanie, parsknął radośnie, kiedy wreszcie zatrzymali się przy straganie, i zaczął skubać łodygi selera.

Gospodarz wyładował sponiewieraną zieleninę, odprowadził zaprzęg w zacienione miejsce i wrócił pomiędzy jarmarczne budy. Witał się ze znajomkami, wymieniał parę zdań i szedł dalej. Wreszcie przystanął koło handlarza ryb. Podał mu upolowanego rankiem ptaka, a w zamian dostał kilka świeżo uwędzonych makreli.

– Cóż to, nowi goście na zamek zjechali? – zagaił śpiewnie. – Rankiem rogi w lesie słyszałem, a na gościńcu ruch, jakby sam gubernator z wizytą przybył.

– Starzy czy nowi, wszyscy jednacy – westchnął kramarz i otarł czoło. – Żrą, chleją i dziewki na rozpustę ciągną. Alem słyszał... – zniżył głos i rozejrzał się wokół – że jedna im nocką uciekła. Musi ważna, bo jak wściekli jeżdżą, nawet Udolf z łożnicy przed południem wstał i sam jej szukać ruszył. Ciekawym, kto ona, że się gubernatorskiego synalka nie przelękła?

Słuchający pochylił głowę, rozłożysty kapelusz zasłonił mu twarz.

– Może być, że się przelękła za bardzo – mruknął. – A wy lepiej po próżnicy językiem nie mielcie. Nigdy nie wiadomo, w czyje uszy trafić to może.

– Rację macie, Imediaz – potaknął handlarz. – Teraz łatwo stracić nie tylko język, ale i głowę.

– Prawda. W zdrowiu zostańcie, mnie czas do domu – pożegnał się mężczyzna.

Minął już największy skwar, kiedy dwukółka znów kolebała się po gościńcu. Wypoczęty, syty osioł ciągnął raźnie pusty wózek, woźnica drzemał na koźle. Otwierał oczy tylko wtedy, gdy mijały go patrole. Zajechał pod swoje obejście, wszedł do izby, zebrał rozrzucone suknie i odchylił zasłonę.

Dziewczyna spała. Na umorusanej twarzy znaczyły się jaśniejsze smugi po łzach, otarte do krwi dłonie podłożone miała pod brodę, przez co na policzku utworzył się dziecięcy dołeczek, rozrzucone włosy tworzyły uderzający kontrast z jasną skórą szyi i dekoltu. Imediaz przyglądał się jej przez chwilę, wreszcie wzruszył ramionami i opuścił derkę. Resztę popołudnia spędził w winnicy i ogrodzie. Pełł i podlewał grządki, zbierał tłuste gąsienice, które obsiadły kapuściane liście. Pracował, póki pomarańczowa kula zachodzącego słońca nie zawisła nisko nad horyzontem. Wtedy przysiadł na ławce, wsparty plecami o ścianę domostwa.

Bryza znad morza niosła ze sobą ożywczy zapach, lawenda pachniała słodko, nad morzem krzyczały mewy. Wieczorny spokój zburzył kobiecy głos.

– Witajcie, Imediaz.

Ogrodnik otworzył przymknięte oczy i uśmiechnął się przyjaźnie.

– Miło cię widzieć, Derna.

Kobieta postawiła na ławce ciężką kobiałkę, wyprostowała przygarbione plecy. Twarz miała czerstwą, oczy w kolorze dojrzałych orzechów, usta pełne, czerwone. Biła z niej witalność i pogoda przynosząca ulgę zatroskanemu mężczyźnie. Ubrana była zgodnie z crystońską modą w mocno wydekoltowaną koszulę i kolorową spódnicę.

– Gościniec przyniosłam.

– Z podziękowaniem.

– Któż o was zadba, jak nie ja? A co tam na targu słychać? – spytała, przysiadając obok.

– Żołnierzy na drodze pełno, pono kogoś szukają. Tu nie zajrzeli?

– Nie. A jak szukają, to pewnie i znajdą. – Derna wzruszyła ramionami.

– Świnie Riuka w szkodę weszły i całe pole kapusty stratowały, a Miri syna powiła, jak kropla wody do kowala podobnego – ciągnął Imediaz.

Kobieta klasnęła w ręce.

– Nowiny, nowiny. Kowal chłop silny, to i synaczek będzie udany. Może teraz z Pucharu się napiją?

– I o twoich z Anem zrękowinach słyszałem.

Derna zaczerwieniła się, lecz nie spuściła wzroku.

– Prawda, że za Anego idę. Ale was nigdy nie zapomnę.

Ogrodnik pogładził ją po twarzy.

– Do śmierci wdzięczny ci będę za chwile, które mi ofiarowałaś. A tu naści ślubny podarek.

Pogrzebał w przytroczonej do pasa sakiewce, po czym wyciągnął splecioną z żelaznych drucików i ozdobioną okruchami jantaru bransoletę. Dernie zaśmiały się oczy. Wzięła prezent i nałożyła na przegub, a potem pocałowała mężczyznę w usta.

– Chcecie, to jeszcze, pókim wolna, zostanę z wami.

– Nieładnie tak, narzeczonego mając, z innym się schodzić. – Imediaz potrząsnął głową. – Idź już, dziewczyno, i szczęśliwa bądź.

Derna uścisnęła go na pożegnanie i odeszła, kołysząc biodrami.

Ukrytą za zasłoną pannę zbudziła głośna rozmowa. Leżała, słuchając nieznajomego, dźwięcznego głosu i odpowiedzi gospodarza. Zaczerwieniła się, gdy zrozumiała, że to przez nią ogrodnik odmówił Dernie. Kiedy dobiegł ją odgłos kroków, zamknęła oczy, ale mężczyzna nie zajrzał za derkę. Podpalił ogień i zawiesił nad paleniskiem garnek zupy przyniesiony przez sąsiadkę, skroił pajdy chleba. Zapach jedzenia skusił dziewczynę. Narzuciła suknię i dokuśtykała do ławy.

Rybna zupa była gęsta, mocno przyprawiona, pyszna, więc jadła łapczywie, inaczej niż gospodarz, który miarowymi ruchami podnosił łyżkę i przegryzał chlebem. Gdy się nasycił, otarł wąsy i otrzepał brodę z okruchów.

– Jak pannie na imię? – zapytał.

Dziewczyna zawahała się, obróciła nerwowo pierścień na palcu.

– Lyl – bąknęła po chwili.

– Cóż dalej czynić zamierzasz, panno Lyl?

– Chcę wrócić do domu, do Loenu.

– Daleka to droga... Uciekła panna z Found?

Zwiódł ją ten spokojny ton, dlatego nie pomyślała nawet, żeby skłamać.

– Udolf mnie nie dostanie – oznajmiła gniewnie.

– Więc to nie rodzina ułożyła małżeństwo?

– Jakie małżeństwo? Gdyby ojciec się dowiedział o zamysłach tego... tego gubernatorskiego synalka, zabiłby go.

Imediaz zamyślił się.

– A jakże panna chce się do Loenu dostać? Sama? Pieszo? I cóż panna po drodze jeść będzie?

W oczach Lyl zalśniły łzy.

– Nie wrócę do Found, nie wrócę. Słyszałam, jak ten drań przechwalał się, że łatwo mnie uwiedzie, a potem tylko przed ojcem staniemy... Co miałam robić? Wymknęłam się, kiedy się gościł... – Smarknęła.

– Nie bucz – westchnął gospodarz. – Prawda, że do małżeństwa nikt cię gwałtem przymuszać nie może.

– Chcę do domu, do taty i wuja Stevara... – chlipała dziewczyna.

Mężczyzna wyprostował się nagle.

– Stevara? – powtórzył przeciągle. – Twoim wujem jest marszałek Stevar?

Lyl spuściła głowę. Nie potwierdziła ani nie zaprzeczyła, ale policzki pokryły się rumieńcem, a obracany machinalnie pierścionek wyrżnął czerwone znaki na palcu.

– Jeśli odprowadzisz mnie do domu, nagroda cię nie minie – obiecała.

Gospodarz nie odpowiedział, lecz niespodziewanie wyszedł, a ona znów została sama, zastanawiając się gorączkowo, czy uciec, czy raczej zdać się na łaskę nieznajomego chłopa.

Lyl niewiele wiedziała o ludziach niższego stanu. Mijała ich podczas podróży, czasem rzucała jałmużnę, ale nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby zagadnąć któregoś, zainteresować się życiem, marzeniami. Dlatego Imediaz stanowił dla niej niewiadomą. Żałowała, że nie potrafiła poskromić języka, wyrzucała sobie, że nim wyszła z Found, nie pomyślała o zabraniu zapasów, ubrania na zmianę i pieniędzy. Mogła choć wziąć konia z Udolfowej stajni...

Ścieżka zaprowadziła Imediaza na klify. Usiadł nad przepaścią i zapatrzył się na wodę wysrebrzoną blaskiem księżyca.

– Kim jesteś, dziewczyno? – mamrotał do siebie. – Długo nie potrwa, jak wsie zaczną przeszukiwać... Na gościńcu przepadnie, mili nawet nie ujdzie, boso i w tej sukni jedwabnej.

Długo tak gadał do siebie, wzruszał ramionami albo kiwał głową. Wreszcie podjął decyzję, choć było mu ciężko na sercu. Wrósł w crystońską ziemię niby drzewo, przywykł uważać za swój pobielony dom, winnice i gaje. Miał porzucić to wszystko i zdać się na niepewny los? A jednak wydobyte z przeszłości imię skłaniało go do pomocy nieznajomej. Z westchnieniem podniósł się i wspiął po kamiennych stopniach.

– Zabiorę cię do domu – powiedział do przygnębionej, wystraszonej Lyl tonem, jakby chodziło o spacer do sąsiedniej wsi, a nie na drugi kraniec królestwa. – Przebierz się, bo ta suknia kłopot nam na głowy ściągnie. I pierścień zdejmij, jeszcze się kto połaszczy na tę błyskotkę.

Rzucił jej swoje zapasowe odzienie i sam zaczął pakować tobół. Lyl bez protestu weszła za zasłonę i zaczęła się mocować ze sznurówkami sukni. Słyszała, jak coś chrzęści, dźwięczy i szeleści, ale kiedy wyjrzała, tłumok był już zawiązany, a Imediaz gotowy do drogi.

– Nagroda cię nie minie – powtórzyła obietnicę, jakby pragnęła jego i siebie utwierdzić w podjętej decyzji.

– Tak i pójdźmy – pogonił ją, a potem przymknął drzwi. Skobla nawet nie dotknął, do ubogiej wioski nie zaglądali złodzieje, a gdyby jaki znużony wędrowiec chciał odpocząć, domostwo będzie gotowe na jego przyjęcie.

Zamiast ku gościńcowi Imediaz poprowadził dziewczynę dróżką między skałami. Lyl jęczała z bólu, za każdym razem gdy natrafiła stopą na kamyk o ostrych krawędziach, korzeń czy patyk. Ogrodnik wyrzucił zniszczone ciżmy, a ona nie przywykła do chodzenia na bosaka. Zbudzone ze snu alki skrzeczały i trzepotały się, kiedy je minęli, znów wcisnęły głowy pod skrzydła i zamknęły paciorkowate ślepka. Fale łagodnie rozbijały się o brzeg, im niżej schodzili, tym wyraźniej słychać było ich szum.

Po kilkunastu krokach otworzyła się przed wędrowcami mała zatoczka. Na piasku, z dala od wody, stała łódź. Imediaz załadował do niej tobołek i wyciągnął rękę. Lyl znów się zawahała.

– Myślałam, że pójdziemy traktem – zauważyła niepewnie.

– Nie przemkniemy tamtędy. Szukają cię – odrzekł. – Wskakuj, panno, ruszajmy, póki trwa odpływ.

***

Udolf był pięknym młodzieńcem – niezbyt wysokim, proporcjonalnie zbudowanym, o prawie dziewczyńskiej twarzy okolonej długimi, miękko spływającymi na plecy włosami. Sprawiał wrażenie przesadnie ugładzonego, zbyt miękkiego jak na mężczyznę. Tylko oczy zdawały się przeczyć temu wizerunkowi, ich chłodny błękit przywodził na myśl blade, zimowe niebo. Lecz gdy na policzkach kładł się cień długich rzęs, a mocno czerwone usta rozciągały się w lekkim uśmiechu, nie było panny ani mężatki zdolnej się oprzeć jego urokowi. Choć może żadna nie wytrwałaby w zachwycie, gdyby ujrzała, jak trzęsie teraz młodą dziewczyną i okłada ją pięściami.

– Miałaś jej pilnować, warować jak pies! Twoja wina, ze zniknęła! – wrzeszczał.

Przestraszona służka skuliła się na podłodze, bezwolnie przyjmując razy i kopniaki. Nikt z wylęknionej kompanii nie ujął się za nieszczęsną, a ten, który był przyczyną jej nieuwagi, omijał dziewczynę wzrokiem, jakby była trędowata.

– A wy, głupcy, czegóż stoicie jak słupy?! Trzeba ją znaleźć! Mogła zabłądzić w lesie, ruszyć gościńcem albo... – Nowa myśl przyszła mu do głowy. – Znalazła gościnę w jakim dworze czy we wsi. Szukać jej! Przepatrzyć każdą chałupę!

 

Drużynnicy i nieliczny oddział gwardzistów opuścili głowy. Żaden nie śmiał głośno wyrazić obawy, że zaginiona nie żyje lub, co równie straszne, leży gdzieś umierająca, niezdolna wezwać pomocy. Po dwóch dobach bezowocnych poszukiwań taka myśl narzucała się sama. Wreszcie ktoś, odważniejszy widać od innych, zaproponował:

– Może wezwać czarowników? Zdarzało się, że znajdywali zaginionych.

Udolf wymierzył służącej ostatniego kopniaka i zamyślił się.

Czarownicy nie cieszyli się szacunkiem. Rzucano za nimi kamieniami, szczuto psami i wymyślano od smoczych sługusów. Nieliczni świadczyli usługi na dworach, ale większość wolała nie ujawniać swoich talentów i żyć życiem zwykłych ludzi. Czy w Found znajdzie się choć jeden?

– Tfu, odmieńcy – charknął panicz. – Ale, dobrze, niech spróbują. Natychmiast! – rozdarł się.

Gwardziści rozbiegli się pomiędzy chatami i straganami.

– Znacie jakich czarowników? – pytali każdego napotkanego, ale odpowiadało im milczenie, czasem splunięcie na ziemię i zaciśnięte w figę palce.

– Pan Udolf ich na usługi potrzebuje – namawiali, aż wreszcie ktoś pokazał na Darkiego, młodego mężczyznę z krzywymi plecami, wyraźnie utykającego na prawą nogę.

Złapany za ramię garbus skurczył się, pobladł, lecz gwardzista trzymał go mocno.

– Trza by jeszcze kogo – mruczał żołnierz zwany Willem.

Pokraczna sylwetka Obdarowanego wzbudziła w nim pogardę i, jednocześnie, przydała pewności siebie. Wszak on sam był zdrowy, silny i zupełnie normalny. Wyprostował się, chrząknął i rozejrzał wokół. A nuż jakaś dziewucha dostrzeże jego walory? Wtedy, między budami, wypatrzył odzianą w łachmany żebraczkę. Była młodziutka, nieledwie dziecko, ale tak brudna i potargana, że wyglądała niczym prawdziwa wiedźma. Patrzyła zachłannym wzrokiem na jedzenie, czasem wyciągała rękę. Ktoś rzucił jej nadgniłą marchewkę. Podniosła ją z ziemi, nawet nie otarła z kurzu, tylko wpakowała do ust. Jeden z gwardzistów popchnął ją w stronę Willa. Spojrzała na niego czarnymi oczami, bez strachu, bez zrozumienia. Za to gwardzista aż westchnął, kiedy poczuł dotyk dobrze już rozwiniętych piersi.

– Nadasz się – orzekł i klepnął ją w pośladek, który też wydał mu się całkiem kształtny. – Trzeba cię tylko obmyć, zanim przed panem Udolfem staniesz. Jak ci na imię?

Dziewczyna nie odpowiedziała.

– To niemowa, panie – wyjaśnił jeden z gapiów. – My ją Egga nazwali, bo czasem gadać próbuje, ot tak: egg, egg. Ale ona nie czarownica, ino niedojda.

– Rzekłem, że czarownica, i tak jest – krzyknął Will, aż chłopek się skulił i odszedł, czapkując.

Dziewczyna chyba niczego nie pojęła i posłusznie podreptała z mężczyznami. Zaczęła się wyrywać dopiero, kiedy wsadzili jej głowę do beczki z deszczówką i przejechali parę razy szorstkimi paluchami po twarzy i szyi.

Obdarowani wydali się Udolfowi odrażający. Schylony w ukłonie garbus drżał z wysiłku, po mokrych włosach dziewczyny łaziły wszy, a gnidy połyskiwały niczym perły. Odsunął się ze strachu, że ich dotyk go skala. Najchętniej kazałby oboje wygnać z fortecy batogami jak sparszywiałe psy, jednak potrzebował ich usług.

– Przedwczorajszej nocy z mojego dworu zniknęła panna. Macie ją znaleźć – polecił wyniośle.

– Tak, mój panie – zgodził się pokornie garbus. – W całym Found nie ma nikogo lepszego do takiej roboty.

Dziewczyna nie odzywała się, patrzyła tylko szeroko otwartymi oczami na gubernatorskiego syna.

– Czego się gapisz?! – wrzasnął na nią Udolf. – Spróbuj jakiejś sztuki, a zdechniesz w lochu!

Garbus, który z trudem utrzymywał równowagę, szturchnął niedojdę, aż zgięła się wpół.

– Wybaczcie, wasza łaskawość, nasze oczy pierwszy raz oglądają takie splendory – przypochlebiał się. – Zaraz szukać zaczniemy, tylko wpierw komnatę onej panny musimy zbadać.

– Zaprowadźcie ich – burknął panicz. – A baczenie miejcie, żeby niczego nie ukradli.

Dawniejszymi czasy w donżonie mieściła się kordegarda, ale Udolf przeprowadził gwardzistów do bud na placu i sam zajął prostokątne izby. Największa, na pierwszym poziomie, służyła jako sala paradna. Tu dziedzic przyjmował gości i urządzał biesiady. Prowadził do niej drewniany pomost, który zastąpił drabinę, a przybudówka miała dodać świetności topornej budowli. Do pozostałych komnat wchodziło się spiralnymi schodkami z narożnej wieżyczki.

Niewielki pokój, który zajmowała zaginiona, powstał z większej sali, przedzielonej na pół drewnianym przepierzeniem. Okienka, przez które sączyły się do środka wąskie promienie słońca, były ledwie szczelinami w murze. W kącie stał rozpakowany kufer z sukniami, płaszczem z sobolowym kołnierzem i koszulami z cieniutkiego płótna, obok ciżmy i patynki. Na komódce leżał grzebień i srebrne zwierciadełko.

Garbus rozglądał się po wnętrzu, za to Egga nie mogła oderwać oczu od pilnujących ich gwardzistów.

– Spodobałeś jej się, Will, ino na ciebie się gapi – zarechotał jeden.

– Zabawimy się? – Wyszczerzył zęby żołnierz.

– Łaski upraszam, wielmożnych panów – ośmielił się odezwać kaleka. – Tu cisza i spokój potrzebne...

Mężczyźni popatrzyli po sobie i na czarownicę.

– Ale łapy z daleka trzymaj, bo jak co ukradniesz, zgnijesz w ciemnicy – pogroził Will.

Położył dziewczynie rękę na ramieniu, niby przypadkiem ocierając się o piersi, i wypchnął z komnaty.

Obdarowany został sam, choć przez otwarte drzwi ciągle słyszał niewybredne zaczepki. Podszedł do okna, z którego widać było las, przysiadł na karle z wysoką poręczą, pogładził lusterko, dotknął sukni.

– Znajdę cię, panienko, znajdę – mruczał, wdychając zapach, którym przesiąkło odzienie. – I tak mi się zdaje, że wiem, gdzie się skryłaś.

***

Siska płakała i płakała. Nie tak miała wyglądać jej wielka przygoda. Kiedy Lyllana oznajmiła, że właśnie ona pojedzie do Found, klaskała z radości i kręciła się w kółko jak fryga. Wyjazd oznaczał swobodę, znacznie większą niż w Nadmirze, gdzie musiała usługiwać dwóm albo i trzem pannom i być na każde zawołanie.

Podróżowały konno, otoczone wesołą kompanią mężczyzn, młodych i przystojnych, pogoda była piękna, okolica urokliwa, bo gościniec wiódł w pobliżu morza. Z jednej strony mogły podziwiać marszczące wodę drobne fale, które na tle błękitu wyglądały jak oślepiająco biała koronka, a z drugiej sady i ogrody z kwiatami o nasyconych barwach żółci, oranżu i czerwieni.

Przez całą drogę jej panienka i dziedzic zachowywali się niczym para narzeczonych. Razem galopowali po zakurzonej drodze, śmiali się, wspominali znajomych. Siska widziała wyraźnie, że Lylla nie pozostaje obojętna na awanse panicza. Płoniła się pod spojrzeniem jego bladoniebieskich oczu, całowała płatki podarowanych kwiatów, nie broniła się, gdy Udolf ściskał jej małą rączkę w swojej dłoni i obejmował kibić, pomagając przy dosiadaniu konia.

Po zasobnym zamku w Nadmirze skromna forteczka rozczarowywała brakiem wygód. Komnata, chociaż przytulniejsza od innych, była bardzo ciasna, więc Siska musiała spać na schodach jak reszta służby. Również miejscowe towarzystwo okazało się nieciekawe: wiejskie dziewuchy i śmierdzący rybami mężczyźni. Wychowana na dworze dziewczyna, na co dzień obcująca z eleganckimi damami i kawalerami, marszczyła nos, czując smród przepoconego odzienia, i krzywiła się z odrazy na widok wiecznie brudnych rąk i nóg, które nigdy nie poznały obuwia. Dlatego chodziła z wysoko zadartą głową – miała się za znacznie lepszą i ważniejszą od tej wsiowej hołoty. Skupiła swoje zainteresowanie na towarzyszach Udolfa, licząc, że przyciągnie ich uwagę. Wiedziała, że jest ładna, i lubiła fantazjować, że przez małżeństwo zapewni sobie los lepszy niż strzepywanie pierzyn, czesanie i wiązanie sznurówek cudzych sukni. Taki obrót spraw wydawał się mało prawdopodobny, ale marzeń nikt jej nie mógł zabronić, strzelała więc oczami i kołysała biodrami, kiedy ktoś z młodych ludzi przechodził w pobliżu, i śmiało odpowiadała na zaczepki.

Wieczorem, drugiego dnia pobytu w Found, Udolf sprosił muzykantów. Przygrywali młodym państwu, a Siska patrzyła z korytarza. Muzyka bardziej przypominała wiejskie przygrywki niż eleganckie pawany i jej pani miała coraz bardziej pochmurną minę. Zaczęły ją razić niewybredne żarty i aluzje, odsuwała twarz, bo oddechy biesiadników śmierdziały gorzałką, wreszcie wyśliznęła się z sali. Gdy ją mijała, dziewczyna dostrzegła, że oczy panienki błyszczą od łez, a usta drżą w hamowanym płaczu. Siska chciała pójść za nią, wyczuwając, że Lyllana potrzebuje znajomego towarzystwa, ale w tej chwili ktoś ją przycisnął do ściany.