Umberto Eco
3,3Кsubskrybentów
1327 год. Пожилой францисканский монах Вильгельм и юный бенедиктинец Адсон прибывают в бенедиктинский монастырь на севере Италии, чтобы участвовать в богословских диспутах. Это аббатство служит нейтральной территорией в непримиримом споре между папой Иоанном XXII и францисканцами, обвиненными в ереси.
Покой монастыря нарушен внезапной смертью монаха-художника. Настоятель поручает Вильгельму разобраться в этой трагедии. В течение нескольких дней францисканец опрашивает обитателей монастыря и ведет дискуссии о богословском значении смеха со старейшим монахом аббатства – слепым Хорхе. В это же время одно за другим происходят новые убийства ученых служителей. Вильгельм и Адсон идут по следу жестокого преступника: они проникают в запрещенную секцию монастырского скриптория и обнаруживают там потайные комнаты…
Вскоре в аббатство прибывает инквизитор Бернард Ги. Вместо того чтобы поймать настоящего убийцу, он арестовывает крестьянскую девушку, в которую влюблен Адсон, и собирается сжечь ее на костре как еретичку.
Удастся ли Вильгельму найти преступника до того, как станет слишком поздно? Что случится, когда прозвучат все семь труб ангелов Апокалипсиса? И как в деле замешаны труды Аристотеля? Чтобы узнать, читайте самый знаменитый роман Умберто Эко «Имя розы» онлайн или скачайте книгу в подходящем формате на ЛитРес.
O autorze
Powieściopisarz, semiolog, filozof, mediewista. Urodził się 5 stycznia 1932 w Aleksandrii, a zmarł 19 lutego 2016 w Mediolanie.
Jest autorem wielu esejów na temat teorii literatury, kondycji współczesnych mediów i kultury popularnej. Pisał także książki dla dzieci i młodzieży. Światową sławę przyniosła mu powieść Imię róży (1980). Kolejnymi bestsellerami były m.in. Wyspa dnia poprzedniego (1994) oraz Cmentarz w Pradze (2010).
Eco łączył zawód pisarza z karierą uniwersytecką. Był profesorem na Uniwersytecie we Florencji oraz na Uniwersytecie w Bolonii. Interesowały go szczególnie: semiologia, estetyka, procesy komunikacji. Na Uniwersytecie San Marino założył wydział studiów medioznawczych. Eco uhonorowano kilkoma tytułami doktora honoris causa. W Polsce przyznały mu je Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie (1996) i Uniwersytet Łódzki (2015).
Eco wielokrotnie nominowano do literackiej Nagrody Nobla.
Wybrane utwory
Powieści :
Imię róży (1980 r., wyd. polskie 1987);
Wahadło Foucaulta (1988, wyd. polskie 1993);
Wyspa dnia poprzedniego (1994, wyd. polskie 1995);
Baudolino (2000, wyd. polskie 2001);
Tajemniczy płomień królowej Loany (2004, wyd. polskie 2005);
Cmentarz w Pradze (2010, wyd. polskie 2011);
Temat na pierwszą stronę (2015, wyd. polskie 2015). [/ul]
Prace naukowe i eseje :
- Pejzaż semiotyczny (wyd. polskie 1972);
- Dzieło otwarte (wyd. polskie 1973);
- bibliotece (wyd. polskie 1990);
- Sztuka i piękno w średniowieczu (wyd. polskie 1994);
- Interpretacja i nadinterpretacja (wyd. polskie 1996);
- Semiologia życia codziennego (wyd. polskie 1996);
- Superman w literaturze masowej (wyd. polskie 1996);
- Uniwersytet a mass media (wyd. polskie 1996);
- Poetyki Joyce’a (wyd. polskie 1998);
- Pięć pism moralnych (wyd. polskie 1999);
- literaturze (wyd. polskie 2003);
- Między kłamstwem a ironią (wyd. polskie 2004);
- Rakiem. Gorąca wojna i populizm mediów (wyd. polskie 2006);
- Jak napisać pracę dyplomową. Poradnik dla humanistów (wyd. polskie 2007);
- Od drzewa do labiryntu (wyd. polskie 2009);
- Teoria semiotyki (wyd. polskie 2009);
- Kant a dziobak (wyd. polskie 2012);
- Historia krain i miejsc legendarnych (wyd. polskie 2013).
