Słuchaj swojego serca

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Dedykacja

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

PODZIĘKOWANIA

O AUTORCE

To książka dla marzycieli

Tytuł oryginału: Listen to Your Heart

Redaktor prowadzący: Maria Zalasa

Przekład: Jarosław Irzykowski

Redakcja: Grzegorz Krzymianowski

Korekta: Katarzyna Kotynia, Alicja Laskowska

Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Projekt okładki: Yaffa Jaskoll

Zdjęcia na okładce: Michael Frost © 2016 Scholastic Inc.

Copyright © 2018 Kasie West

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-779-2

Wydanie I, Łódź 2018

Wydawca: JK ul. Krokusowa 3, 92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 tel. 42 676 49 69 fax 42 676 49 29 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

ROZDZIAŁ 1

Niebo było idealnie błękitne. Jego nieskazitelności nie psuła ani jedna chmurka. Wyciągnęłam się na siedzeniu skutera wodnego, z nogami na kierownicy. Rękę opuściłam nad wodę, przeciągnęłam palcami po jej powierzchni.

– Drażnisz się ze mną, tak? – zapytałam niebo. – Akurat dzisiaj. – Wyciągnęłam z kieszeni komórkę i zrobiłam mu zdjęcie. Wrzuciłam je do sieci z podpisem: „Ja się nie zgadzam”.

Telefon zadzwonił, tak mnie zaskakując, że o mało nie wrzuciłam go do jeziora. Siadłam prosto i odebrałam.

– Słucham?

– Kate, gdzie jesteś? – To była mama.

– Hm…

– Nietrudno zgadnąć – stwierdziła, jak wyczułam, z uśmiechem. – Na jeziorze, co? Za dwadzieścia minut jedziesz do szkoły.

– Aha. – Szkoła. Starałam się udawać, że to jeszcze nie jest początek roku. Gdybym chodziła do szkoły u siebie, w Lakesprings, zaczynalibyśmy po Święcie Pracy1. Niestety, Lakesprings liczyło zbyt mało stałych mieszkańców, by pozwolić sobie na szkołę. Dlatego moje liceum mieściło się w Oak Court, pół godziny jazdy z górki ode mnie. A Oak Court nie przejmowało się sezonem kąpielowym.

– Rusz się – powiedziała mama. – To dla twojego brata i waszej kuzynki pierwszy dzień w liceum. Niech się przez ciebie nie spóźnią.

– Zaraz będę – odparłam. Rozłączyłam się i odpaliłam skuter. Właśnie wtedy tuż koło mnie śmignął inny skuter wodny, obryzgując wodą cały prawy bok mojego.

– Odstęp! – zawołałam. Nie znoszę, gdy ktoś nie zachowuje dystansu, choć na pewno mnie widzi.

Lewym rękawem przetarłam wyświetlacz, wepchnęłam komórkę do kieszeni spodenek kąpielowych i skierowałam się w stronę mariny. Gdy przybijałam do brzegu, mama już czekała na przystani. Ludzie często mówili, że jesteśmy jak dwie krople wody. Nie o takich komplementach marzą szesnastoletnie córki czterdziestoletnich matek. Rozumiałam to jednak: obie miałyśmy długie jasnobrązowe włosy, cerę podatną na opaleniznę, a oczy orzechowe, czyli mówiąc mniej wymyślnie – brązowe z nutą zieleni.

– Już tylko piętnaście minut – oznajmiła mama, patrząc znacząco na mój mokry kostium.

Błysnęłam uśmiechem.

– Zaraz się przebiorę. Będzie dobrze. – Podpłynęłam do nabrzeża, a ona sięgnęła do kierownicy skutera, by go przywiązać. – Od ósmej ma rezerwację – poinformowałam ją.

– Trzeba zatankować?

– Pewnie tak – potwierdziłam. – Mogę się tym zająć.

– Szkoła, Kate. – Ostrożnie mnie uściskała.

Liceum czasem wydawało mi się bez sensu, bo już i tak wiedziałam, co zrobię ze swoim życiem – będę wraz z rodzicami prowadzić tę marinę.

– Okej, okej. – Pocałowałam ją w policzek. – Dzięki, mamo.

– Miłego dnia! – zawołała.

Przeszłam przez ulicę, skręciłam za róg, potem weszłam do domu od frontu. W drzwiach przebiegł obok mnie jakiś nieduży osobnik, któremu deptał po piętach drugi dzieciak, wrzeszczący:

– Wujek Luke powiedział, że to moja kolej!

Oto cały urok naszego sąsiedztwa. Moi dziadkowie całe życie spędzili w Lakesprings. Należała do nich zarówno marina, jak i dwa hektary ziemi po drugiej stronie ulicy. Decydując się na emeryturę, jedno i drugie przekazali trojgu swoim dzieciom, które potem podzieliły między siebie tę działkę i postawiły na niej po sąsiedzku trzy domy. Ciotka i wujek, nie chcąc rezygnować ze swojej dotychczasowej pracy, odsprzedali udziały w marinie moim rodzicom, którzy już i tak nią zarządzali. W ten sposób dostała się nam przystań i życie w czymś na kształt rodzinnej wspólnoty.

Pognałam korytarzem do siebie i szybko wskoczyłam w czyste spodenki i koszulkę w paski. Przejechałam szczotką włosy; były jeszcze wilgotne, ale wyschną po drodze do szkoły. Złapałam za plecak i wypadłam z pokoju.

Max, mój młodszy brat, czekał przy frontowych drzwiach, też z plecakiem.

– Gotowy? – zapytałam.

– Jak nigdy – odparł oschle.

– Gdzie jest Liza? – Rozejrzałam się za naszą kuzynką.

– Jak widać, jeszcze nie tutaj.

– Pójdę po nią.

Wyszłam na ulicę i skierowałam się w prawo. Nasz dom stał w środku, wciśnięty między posesję wujka Tima z lewej i cioci Marinn z prawej. Ciotka i wujek pozakładali już rodziny i dorobili się gromadek dzieci.

Zapukałam w drzwi cioci Marinn. Nikt w całej rodzinie nie uważał, że wchodzenie do któregokolwiek z domów należy poprzedzić pukaniem, ja jednak przestrzegałam tej reguły dobrego wychowania, licząc na to, że inni wezmą ze mnie przykład. Gdy nikt nie zareagował, westchnęłam i weszłam.

– Lizo! – zawołałam. – Musimy jechać!

 

Moja czternastoletnia kuzynka pojawiła się przy drzwiach w cudnej letniej sukience i oparach owocowych aromatów.

Zakrztusiłam się.

– Co to jest i czy ty się w tym kąpałaś?

– To Mango Dreams i z czasem wywietrzeje. – Zarzuciła swoimi blond lokami i wyciągnęła mnie za rękę z domu, jakby to ona na mnie czekała.

Max już siedział w moim samochodzie, na miejscu obok kierowcy. Liza siadła za nim i ścisnęła go za ramiona.

– Pierwsza klasa liceum! – zawołała. – Oto początek nowego rozdziału w życiu, gdy wszystko staje się możliwe.

– Jasne – przyznałam. Albo będzie dokładnie tak samo jak rok wcześniej: oby tylko doczekać do lata.

* * *

Pierwszy dzwonek rozbrzmiał, gdy wjeżdżałam na parking przy szkole. Liza i Max wypadli z samochodu tak szybko, że nawet nie zauważyłam kiedy. W chwili gdy go zamykałam i wrzucałam kluczyki do plecaka, byli już w połowie placu.

– Spóźnienie w pierwszy dzień szkoły? – spytała Alana, podchodząc i biorąc mnie pod rękę.

– Jeszcze nie jestem spóźniona. A ty nie musiałaś na mnie czekać.

– Co byłaby ze mnie za przyjaciółka, gdybym nie zaczekała?

– Taka, która stawia na punktualność.

– Jesteśmy już w trzeciej klasie. Dzwonki to opresja – oświadczyła Alana, przesuwając okulary słoneczne na czubek głowy.

– Zdaje się, że coś podobnego powiedziałaś w zeszłym roku.

Kiedy wchodziłyśmy razem do budynku, Alana wzruszyła ramionami.

– Chyba nie oczekujesz, że będę pamiętać wszystko, co mówiłam?

Liceum Sequoia High w pełni odpowiadało zapowiedziom zawartym w jego nazwie – było szkołą średnią wzniesioną pośród sekwoi. Zajmowało duży trzykondygnacyjny budynek. Stołówka i biblioteka stały osobno i dzięki temu zdarzało nam się zaznać w ciągu dnia smaku wolności i świeżego powietrza.

W tym roku Alanie i mnie udało się tak zgrać lekcje, że na trzy z sześciu chodziłyśmy razem, a że dotyczyło to również pierwszej, stanowiło najprawdopodobniej powód, dla którego na mnie czekała. Kiedy szłyśmy korytarzem, w kieszeni zabrzęczała mi komórka. Z wyjęciem jej zaczekałam, aż usadowimy się na historii, słuchając przemowy pana Warda o oczekiwaniach na ten rok.

Hunter wrzucił do sieci fotkę na pierwszy dzień w szkole. To był selfik przedstawiający jego z siostrą przed ich nowym domem. „Nowy” było tu określeniem względnym, mieszkali w nim już od trzech miesięcy, bo wyprowadzili się na zakończenie zeszłego roku szkolnego. Pod zdjęciem napisał: „Życzcie nam szczęścia”.

Wyglądał na… zadowolonego. Włosy barwy popielaty blond miał podniesione nad czołem, a jego niebieskie oczy promieniały. Kliknęłam jego profil i przewinęłam stare posty, znajdując tamten sprzed roku, również z pierwszego dnia szkoły – nas dwoje przy jego samochodzie. Ja podnosiłam wzrok na Huntera, mrużąc oczy w uśmiechu, on patrzył w obiektyw. Podpis brzmiał: „Tę dziewczynę wyłowiłem z jeziora, żeby chodziła z nami do szkoły”. Już zapomniałam, że wtedy, przed rozpoczęciem lekcji, też wybrałam się na jezioro.

Alana chrząknęła, więc podniosłam głowę, myśląc, że pan Ward wywołał mnie do odpowiedzi. On jednak nadal pisał coś na tablicy. Alana zmarszczyła brwi i ruchem głowy wskazała mój telefon, wyraźnie pytając, co się dzieje. Bezgłośnie odpowiedziałam: „Nic” i zamknęłam profil Huntera. Należało powiedzieć stop. Skończyłam z Hunterem. Powiedzieliśmy sobie, że będziemy w kontakcie, on jednak w miarę upływu lata powoli przestawał odpowiadać na wiadomości i maile i w końcu musiałam przyznać się do klęski. Odłożyłam komórkę i spróbowałam się mocniej skupić na lekcji.

– Co oglądałaś na telefonie? – zapytała Alana po dzwonku, gdy szłyśmy korytarzem na następne zajęcia. – Chyba z dziesięć minut wgapiałaś się w niego z rozmarzeniem w oczach.

– Wcale nie. Po prostu przeglądałam wszystkie wpisy z pierwszego dnia w szkole.

– Taa, jasne – odparła. I pewnie nie porzuciłaby tak łatwo tego tematu, gdyby jej uwagi nie przyciągnęło coś na końcu korytarza. Dech jej zaparło.

– Co jest?

Odciągnęła mnie na bok, poza tłum idących.

– Pamiętasz Diega? – spytała szeptem.

– Kogo?

– Diega Martineza. Z ostatniej klasy.

– Nie. Nie przypominam sobie.

– Serio? Przysięgłabym, że raz o nim wspominałam… A może pięćset razy. Pamiętasz, jak w maju odwalałam praktyki w pracowni matematycznej? To on był opiekunem. Chodził z taką Pam, więc nie mogłam do niego startować, ale… Nie? – upewniła się, widząc, że wciąż jeszcze grzebię w pamięci. – Raz przemycił do szkoły pieska, bo z powodu wyjazdu mamy musiał się nim opiekować. I uszło mu to na sucho.

– Zmyślasz to wszystko na poczekaniu? – spytałam. – Bo nic takiego sobie nie przypominam.

– A nie dlatego, że nie jest znad jeziora? – Alana wzięła się pod boki. – Tobie nawet nie w głowie poznawanie miastowych.

Nazywaliśmy ich miastowymi, chociaż Oak Court tak naprawdę nie zasługiwało na tę nazwę. Mogło się pochwalić jedynie piętnastoma tysiącami mieszkańców. Tyle że było to i tak o trzynaście tysięcy więcej, niż liczyło Lakesprings.

– To nieprawda! – zaprzeczyłam. – Nie w głowie mi poznawanie kogokolwiek. Wiesz, że nie cierpię ludzi.

Alana się roześmiała, wiedząc, że przynajmniej trochę zażartowałam.

– Przypominam sobie kolesia z kółkiem w nosie, o którym opowiadałaś…

– Duncana – powiedziałam, przekrzywiając głowę. – I był jeszcze jakiś Mac…

– Okej, kumam. Dowiodłaś, że moja teoria o „jeziornych” jest błędna.

Jej koncepcja w pewnym sensie odpowiadała prawdzie. Niewiele czasu spędzałam w Oak Court. Dla mnie liczyło się przede wszystkim jezioro.

– Tu nie chodzi o wyższość jeziornych nad miastowymi – wyjaśniłam. – Rzecz w tym, że opowiadasz o całej masie chłopaków.

– Bo ich lubię. To coś złego?

– Nie. Po prostu tłumaczę ci, dlaczego akurat tego mogę nie pamiętać.

– Mimo że opowiadałam o nim pięćset razy?

– Nie o nim. Tamten to był Brady, koleś, który z okazji twoich urodzin zapalił w stołówce zimne ognie i został za to zawieszony na tydzień.

Alana należała do dziewczyn, dla których chłopcy robili takie rzeczy. Była wysoka, miała ciemne kręcone włosy i niemal całkiem czarne oczy. Była Polinezyjką i wszyscy uwielbiali jej opowieści o dzieciństwie na Hawajach, tak jakby były rodem z innego świata. W pełni to rozumiem, bo mnie też zachwycały.

Machnęła ręką.

– Brady to przeszłość. – Chwyciła mnie za ramiona i nakierowała na koniec korytarza. Stał tam przed szafką chłopak z niesforną ciemną czupryną. – A to jest teraźniejszość – dodała.

– A więc to jest ten koleś od pieska?

– Tak. Diego.

– Wydawało mi się, że wspominałaś coś o tym, że chodzi z Pam. – O jaką Pam chodziło, też nie miałam pojęcia. Jedynie powtarzałam uzyskane informacje.

– Wygląda na to, że latem ze sobą zerwali.

– Okej, fakt odnotowany. Możemy już iść?

– Najpierw powiedz mi, co sądzisz?

– O czym?

– O nim.

– Czemu?

– Ponieważ jesteś moją najlepszą przyjaciółką i jeśli zamierzam cały mój czas poświęcić na myślenie o tym chłopaku i mówienie o nim, potrzebuję twojej aprobaty.

Parsknęłam śmiechem. Alana nigdy nikogo nie pytała o zdanie. Poklepałam ją po policzku.

– To uroczo z twojej strony, że chcesz, bym czuła się potrzebna.

– Pytam poważnie. Co o nim sądzisz?

– Oczekujesz, że ocenię go z ponad piętnastu metrów bez żadnych danych wstępnych?

– Na podstawie pierwszego wrażenia i historii z pieskiem.

Przyjrzałam się więc temu chłopakowi, mrużąc oczy, jakby miało mi to pomóc głębiej w niego wejrzeć.

– Odnoszę wrażenie, że nienaturalnie długo sterczy przy swojej szafce.

Jakby mnie usłyszał, Diego wyjął z niej książkę, zatrzasnął drzwiczki i gwałtownie odwrócił się w naszą stronę.

Alana wciąż stała za mną, z palcami zaciśniętymi na moich ramionach, przez co nie dało się ukryć, że się na niego gapimy. Dotknęło mnie spojrzenie jego ciepłych brązowych oczu, które przeniosło się następnie na Alanę. Widząc jego twarz, pojęłam, czemu moja przyjaciółka chce rozmyślać o nim godzinami. Był cudny. Falujące ciemne włosy, jasnobrązowa cera, duże oczy, wysokie kości policzkowe, pełne wargi.

– Hej, Alana – powiedział, przechodząc, jakby zdarzyło się coś najnormalniejszego w świecie. Jakby dziewczyny stale wystawały na korytarzu, żeby patrzeć, jak bierze książki z szafki.

I już go nie było. Alana dała spokój moim ramionom, a ja stanęłam twarzą do niej.

– I jak? Co sądzisz? – zapytała.

– Sądzę, że to było trochę krępujące.

– Nie, o nim. Potrzebuję twojej rady.

– Owszem, jest cudny. W dodatku tak powiedział to „hej”, że niewątpliwie jest na dobrej drodze, żeby się w tobie zakochać. Masz moją aprobatę.

Uśmiechnęła się.

– Dzięki. – Rozległ się ostatni dzwonek, sygnalizujący, że faktycznie najwyższa pora, abyśmy rozeszły się na drugą lekcję.

– Widzimy się na obiedzie – zawołałam, machając, bo już się oddalała.

– Na razie. Aha, i nie zapomnij, że na ostatniej lekcji mamy zajęcia z podkastów! – odparła Alana, też machając.

– Jak mogłabym zapomnieć? – jęknęłam. – Jeszcze nie wierzę, że dałam ci się namówić.

Alana uśmiechnęła się triumfalnie, a potem odwróciła się i pognała w głąb korytarza.

1 W USA Święto Pracy (Labor Day) jest obchodzone w pierwszy poniedziałek września (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). [wróć]

ROZDZIAŁ 2

Wysłuchaliście pierwszego podkastu liceum Sequoia High. Dla nastolatków, od nastolatków i o nastolatkach. Jedynego podkastu nagranego w szkole średniej. Przynajmniej o ile nam wiadomo. Szkoła się skończyła, ale czy w waszych nozdrzach, słuchacze, macie jeszcze ten zapach pozostawiony przez sześć setek nastolatków? Nie ma to jak miks pikantnych cheetosów, dezodorantów i potu. My, maturzyści, tęsknimy za nim niemal tak, jak wy będziecie tęsknić za nami. Ale głowa do góry, w przyszłym roku będzie tu kolejna klasa podkastowców, która albo nas przebije, albo totalnie wszystko schrzani. Już nie możemy się doczekać, jak to będzie. Siemka!

Pani Lyon wyłączyła nagranie gwałtownym wduszeniem przycisku, a potem zmierzyła wzrokiem uczniów. Była malutka, o dużych oczach, w tej chwili dodatkowo rozszerzonych z podekscytowania.

– To był ostatni odcinek zeszłorocznej audycji – oznajmiła. – Oczekiwania wobec was są więc duże. Wiem, że to dopiero pierwszy dzień roku szkolnego, ale nasi słuchacze są wygłodniali. Tego lata opublikowaliśmy więcej odcinków niż przez dwa poprzednie. Nasz podkast może i dopiero raczkuje, bo wchodzi w czwarty rok istnienia, ale nabiera impetu. Na was wszystkich spoczywa podtrzymanie tego pędu.

Popatrzyłyśmy z Alaną na siebie. Mnóstwo dramatyzmu jak na pierwszy dzień szkoły.

– W coś ty mnie wkopała? – szepnęłam.

Alana nalegała, żebyśmy obie zdecydowały się na te zajęcia jako nasz przedmiot do wyboru. Wypełniła nawet za mnie formularz zgłoszeniowy, zapewniając, że będzie niesamowicie. „Podkasty – powiedziała – to coś jak rozrywka na zawołanie. Nagrane, gotowe do odtworzenia rozmowy na każdy możliwy temat”.

Naprawdę tak powiedziała. Zupełnie jakby wynalazca podkastu zatrudnił ją do wypromowania swego dzieła jak świat długi i szeroki. Widząc, że tego nie kupuję, dodała, iż będę mogła opanować tajniki stołu mikserskiego, nauczyć się montażu lub czegoś innego, co przyda mi się w życiu. Uznając, że to lepsze niż garncarstwo, ustąpiłam.

– Waszym zadaniem na ten tydzień – kontynuowała pani Lyon – będzie uzgodnienie tematyki naszego tegorocznego podkastu. Każde z was musi przedstawić jedną propozycję. Śledźcie w internecie napływające tematy, bo liczyć się będzie tylko pierwsze zgłoszenie. Powtórzeń nie będę uznawać. Rozstrzygająca będzie liczba głosów. Moje jedyne wymagania? Temat nie może być powieleniem wcześniejszych i musi dotyczyć młodzieży. Jak już bowiem wiecie, to podkast dla nastolatków, od nastolatków i o nastolatkach.

Na prawo ode mnie wystrzeliła w górę czyjaś ręka.

– Tak? – Pani Lyon przyjrzała się rozkładowi miejsc, który uzupełniła na początku lekcji, jak tylko się rozsiedliśmy. – Mallory.

– Jakie dotąd były tematy?

– O, miło, że pytasz. Chociaż miałam nadzieję, że wszyscy przygotowaliście się do zajęć i zapoznaliście z odcinkami z minionych lat, widocznie jednak spodziewałam się zbyt wiele.

 

Osobiście nie słuchałam żadnej z tych audycji, ale okazało się, że inni tak.

– Ja znam wszystkie trzy tematy z minionych trzech lat. Słuchałam od pierwszej klasy – zaświergotała dziewczyna po mojej lewej.

– Wspaniale! – Pani Lyon znów pochyliła się nad rozkładem miejsc.

– Victoria – uprzedziła ją dziewczyna.

– Victorio. Właśnie taki entuzjazm lubię. Może byś podeszła i wypisała te tematy na tablicy? – Wyciągnęła w jej stronę suchościeralny pisak, a mnie zaciekawiło, czy Victoria się nie wykręci. Ja bym tak zrobiła. Ona natomiast wstała i śmiało wzięła pisak. Co więcej, pisząc, komentowała:

– W pierwszym roku zabrali się za innowacje. Wyszukiwali różne wynalazki stworzone przez młodzież i przedstawiali je w swoich audycjach. Poza tym zachęcali nastolatków, by do nich dzwonili i opowiadali, nad czym pracują, albo o nieudanych wynalazkach, co było nawet zabawne. – Victoria się odwróciła, cała uśmiechnięta. – Moim ulubionym wynalazkiem z tamtego roku była aplikacja Jak się ubrać. – Przyszło mi do głowy, że może chodzić też na kółko teatralne. Stała przy tablicy tak swobodnie, jakby specjalnie się przygotowała do tej prezentacji.

– Mnie też się spodobała – przyznała pani Lyon.

– W drugim roku skupiono się na nastolatkach, którzy zapisali się w historii – ciągnęła Victoria. – Zabawnie było słuchać o tym, jak nasi rówieśnicy robili w przeszłości tak interesujące rzeczy jak władanie narodami czy ograbianie banków. Ogólnie jednak moim zdaniem tamten rok okazał się trochę niewypałem. Był za mało interaktywny. Mało ludzi dzwoniło. Robiło się takie bla, bla, bla.

Siedząca obok mnie Alana jęknęła.

– To machanie pisakiem musiało uderzyć jej do głowy – szepnęła.

Mnie też zaskoczyło, że Victoria pozwala sobie na krytyczne opinie na temat wcześniejszych audycji w obecności opiekunki tych projektów, czyli naszej nauczycielki. Przecież to ona miała władzę nad dziennikiem ocen. Pani Lyon uniosła brew.

Victoria nie milkła.

– Na szczęście poprzedni rocznik podniósł poprzeczkę polemikami na temat kontrowersyjnych procesów sądowych z udziałem nastolatków. Ludzie chętnie dzwonili i wyrażali opinię na ich temat. Czy tamten zespół korzystał przy tym z pomocy researcherów?

Pani Lyon kiwnęła głową.

– Owszem. Wszyscy w jakiś sposób wniesiecie coś w ten podkast, zaczynając od wyszukiwania informacji, poprzez montaż, po zajmowanie się sprzętem nagrywającym. Na realizację takiej audycji należy patrzeć pod różnymi kątami. Przez ten rok poznacie je wszystkie.

Zastanawiałam się, gdzie pani Lyon nauczyła się tyle na temat podkastów. Wyglądała na osobę starszą, może nawet pod pięćdziesiątkę. W czasach, gdy studiowała, na pewno nie było tego tematu.

– Skoro jesteśmy przy obsadzie stanowisk – powiedziała Victoria, wciąż trzymając w ręce pisak, chociaż do niczego jej już nie był potrzebny – chciałabym być jedną z prowadzących.

– Przydzieleniem tej roli odpowiednim osobom, podobnie jak funkcjami dla reszty grupy, zajmę się w przyszłym tygodniu. – Pani Lyon wyciągnęła rękę po pisak, Victoria więc go oddała. – Teraz najważniejsze jest znalezienie jak najlepszego tematu. – Wyrzuciła rękę w bok, w stronę tablicy. – Te tutaj nie wchodzą w grę, wszystko inne tak. Bądźcie twórczy, wykraczajcie myślą poza to, co oczywiste. Tematy musicie przedstawić do piątku.

W sali rozległy się jęki.

– Nie chcę słyszeć narzekań w kwestii tak ważnej jak temat – oznajmiła pani Lyon. – I mam nadzieję, że wszyscy rozżaleni pamiętają, iż zajęcia w pracowni związane z naszym kursem odbywają się po lekcjach, raz w tygodniu. Jedna trzecia z was będzie mieć w środy studio produkcyjne, pozostałe dwie trzecie postprodukcję, w czwartki. – Dwukrotnie klasnęła, potem uderzyła dłonią w tablicę. – Nie zapomnieliście przyjść w pierwszy dzień szkoły z zeszytami? To spiszcie sobie te tematy, resztę lekcji będziecie mogli poświęcić na burzę mózgów nad nowymi pomysłami ze swoim sąsiadem.

Przez chwilę w klasie słychać było tylko rozpinanie plecaków i wyciąganie zeszytów. Spisałam sobie tematy, które nie wchodziły w grę, potem odwróciłam się do Alany.

– Jakieś pomysły? – spytałam.

– Żadnych – odparła.

– Ja trochę się zastanawiałam nad tymi wykorzystanymi tematami.

– Ja też. To znaczy, komu mógł przyjść do głowy ten o nastolatkach w dziejach?

– Mnie ten akurat wydał się interesujący.

– Serio? A myślałam, że cię znam. – Napisała u mnie na czystej stronie słowo „Historia”, a potem przekreśliła je wielkim iksem.

– Powinniśmy zrobić coś związanego z jeziorem – stwierdziłam, rysując ludzika surfującego po jej iksie jak po fali. – Nastoletni surferzy albo ludowe legendy znad jeziora.

– Aha. Wszystko jasne. Jednak cię poznaję.

– To świetny pomysł! – zaprotestowałam.

– Naprawdę myślisz, że miastowi za nim zagłosują?

Rozejrzałam się po klasie, żeby się przekonać, jak wielu w niej jest uczniów z Lakesprings. I właśnie wtedy w ostatnim rzędzie zauważyłam Franka Younga. Skrzywiłam się. Do jego rodziców należała połowa Lakesprings i mieli ochotę na resztę. Od lat starali się odkupić od nas marinę. Działkę, którą zajmowała, upatrzyli sobie pod wypasiony hotel. A że moi rodzice nie kwapili się do sprzedaży, Youngowie imali się wszystkiego, żeby ich do niej zmusić – od zamawiania ocen oddziaływania na środowisko po składanie skarg na nieprzestrzeganie przepisów, długo można było ciągnąć tę listę.

– Widziałaś go? – syknęłam.

– Mhm. Dziwne, że sama dopiero teraz go zauważyłaś – odparła Alana.

– Wiedziałaś, że wybierze ten przedmiot?

– A niby skąd?

Frank siedział obok Victorii. Gryzmolił coś w otwartym zeszycie, podczas gdy ona rozprawiała o tematach.

– Według mnie super byłaby muzyka. Tego jeszcze nie robili – powiedziała.

– Podkastów o muzyce jest milion. Nie wspominając o stacjach radiowych, które je nadają – odpowiedział Frank.

– Potraktowała to bardzo poważnie – stwierdziła Alana, która najwyraźniej też usłyszała Victorię.

Próbowałam się nie skrzywić i wzięłam głęboki oddech. Nie miałam ochoty myśleć o Franku. Może uda się nam ignorować się wzajemnie na tych zajęciach. Wyszłoby to nam na dobre.

– Pewnie dlatego, że chce zostać prowadzącą – przypomniałam Alanie. – Człowiek o wiele bardziej przykłada się do tematu, o którym miałby rozprawiać przez następne nie wiadomo ile tygodni.

– Ja też nie miałabym nic przeciwko prowadzeniu programu – zauważyła Alana.

– Nadajesz się na prowadzącą. – Dla mnie byłoby to torturą.

– A ty jaką funkcję byś chciała? – spytała.

Wzruszyłam ramionami.

– Researcherki, chyba.

– No to oby nasze typy się sprawdziły. – Stuknęła długopisem w mój, wznosząc coś w rodzaju toastu z użyciem przyborów do pisania.

Rozległ się dzwonek, wepchnęłam więc zeszyt do plecaka, wstałam i nagle ktoś, przechodząc, trącił mnie w ramię.

– Cześć, Odstęp – powiedział Frank, oddalając się.

– Słucham?

– Tym razem przynajmniej byłaś sucha – rzucił przez ramię, a potem wyszedł z sali.

Z początku nie zajarzyłam, ale potem przypomniałam sobie poranek na jeziorze. Tym gościem na skuterze musiał być Frank. Ochlapał mnie celowo. Perspektywa całego roku w małej salce z Frankiem Youngiem nie rysowała się wesoło.