Chłopak, który wiedział o mnie wszystko

Tekst
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Kirsty Moseley
Chłopak, który wiedział o mnie wszystko

Tłumaczenie:

Danuta Fryzowska

Dla Adelaine

Moja droga, wprawdzie nigdy się nie spotkałyśmy, ale niektórzy po prostu zjawiają się w życiu innych ludzi i zaskarbiają sobie szczególne miejsce w ich sercach. Tak właśnie było z Tobą.

Prolog

Od: rileythecandyeater@hotmail.com

Data: Pt 2012-01-20 10:21

Do: ClayPreston12@hotmail.com

Temat: Zacofana wiocha bez Wi-Fi!

Hejka!

No więc zmiana planów. Pamiętam, że mieliśmy dziś poczatować, ALE wiesz, jak jest na tym wygwizdowie. U mojej ciotki padł internet. David musiał mnie podwieźć do miasta, żebym mogła skorzystać z Wi-Fi w McDonaldzie i wysłać Ci mejla! Wcale nie był z tego powodu zadowolony, ale teraz wcina ze smakiem cheeseburgera, więc chwilowo mam go z głowy.

Z zasięgiem komórki też tutaj kiepsko. Zaczynam żywić szczerą urazę do tego miejsca, LOL. Jak można żyć bez internetu? :(

No, ale dość narzekania i rozpaczania nad beznadziejnością Devonu. Co u Ciebie? Wybrałeś się na ten zjazd inżynierów, o którym mi wspominałeś? Mówili coś o praktykach?

Co jeszcze mnie ominęło (poza słońcem, spotkaniami z przyjaciółmi, ludźmi jeżdżącymi po prawej stronie ulicy i ramówką kanału Fox)? Robiłeś coś fajnego, co mogłoby mnie zaciekawić?

Anglia jest nudna jak flaki z olejem. Nie wierzę, że od miesiąca tkwię na tej głupiej farmie bydła. Jedyną zaletą jest to, że mogę spędzić trochę czasu z wujkiem i kuzynami! Wszyscy są naprawdę przemili, ale to nie zmienia faktu, że wieje tu nudą, i to do tego stopnia, że chodzę spać o dziewiątej wieczorem. Tęsknię za swoim łóżkiem, tęsknię za Stanami, tęsknię za naszym domem i samochodem. A, i jeszcze za czymś, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć za czym (a raczej za kim)… ;P

Wracam w niedzielę późnym wieczorem. Cholera, już się nie mogę doczekać! Niedługo się odezwę.

Buziaki!

Riley

Od: ClayPreston12@hotmail.com

Data: Pt 2012-01-20 16:16

Do: rileythecandyeater@hotmail.com

Temat: Napisz mi szczerze, co myślisz!

Cześć, Niedźwiadku!

Czyli śmiało można powiedzieć, że podoba Ci się w Anglii? LOL. Zgadzam się z Tobą w kwestii braku Wi-Fi. Prawdziwy zaścianek! Ale mogę się założyć, że gdy tylko wrócisz do domu, zatęsknisz za krowami i Twoim ukochanym kogutem, który budził Cię bladym świtem… ;)

Nie szkodzi, że nie mogliśmy pogadać na czacie; za kilka dni odbijemy sobie w realu. Od Twojego wyjazdu naprawdę minął tylko miesiąc? Mam wrażenie, że cała wieczność. :(

Na zjeździe było ekstra. Sporo się dowiedziałem o stażu. Mam nadzieję, że zrobiłem na nich wrażenie. Trzymaj kciuki!

A wracając do Twojego pytania, to właściwie niewiele Cię ominęło. Byłem na plaży, trochę posurfowałem, zaliczyłem nieco więcej imprez niż zwykle i to wszystko.

Ja też się nie mogę doczekać Twojego powrotu. Brakuje mi mojego Niedźwiadka. Strasznie tu cicho, gdy nie zagadujesz mnie na śmierć…

Do zobaczenia wkrótce.

Całusy!

Clay

Rozdział pierwszy

O Boże, chyba zwymiotuję! Nie wierzę, że muszę iść do tej głupiej szkoły, i to zaraz po przyjeździe. Przecież dopiero co wróciłam z miesięcznych wakacji. Beznadzieja!

Przenoszenie się do nowej szkoły w połowie trzeciego roku było chyba najgłupszym z możliwych pomysłów. Ludzie zdążyli się już zaprzyjaźnić i mają własne ekipy, a ja będę sama przez kolejne półtora roku.

Krzywiłam się i prychałam, patrząc przez przednią szybę na bramę do mojego nowego koszmaru – liceum South Shore. Gdy pod nią podjechałam, przez chwilę rozważałam, czy nie zawrócić do domu i nie błagać ojczyma, aby pozwolił mi zostać w starej szkole. Wiedziałam jednak, że to nic nie da, bo próbowałam go ubłagać od trzech miesięcy – jak widać bezskutecznie. Skręciłam więc niechętnie na parking.

Zaparkowałam na pierwszym wolnym miejscu i rozejrzałam się nerwowo po ludziach, którzy siedzieli na maskach samochodów, śmiali się i flirtowali, korzystając ze słońca, zanim znajdą się w murach szkoły.

Przełknęłam ślinę, próbując zwalczyć mdlące uczucie niepokoju, i przechyliłam wsteczne lusterko, by się w nim przejrzeć. Wyglądałam w porządku: długie, ciemnobrązowe włosy spięłam w luźny kok. Rzęsy musnęłam lekko maskarą, aby podkreślić błękit tęczówek, a usta pociągnęłam bezbarwnym błyszczykiem. Nie przesadzałam z makijażem, żeby nie rzucać się w oczy. Chciałam po prostu przetrwać ten dzień i się nie zbłaźnić.

Narzuciłam skórzaną kurtkę na czerwoną bluzkę, którą dobrałam do czarnych, obcisłych dżinsów, wzięłam głęboki oddech i wysiadłam z samochodu. Niemal natychmiast wszyscy zamilkli i skierowali na mnie spojrzenia. Czułam się trochę tak, jak w jednym z tych filmów, w których gdy tylko pojawia się nowa dziewczyna, każdy przerywa to, co właśnie robił, by ją zlustrować i odpowiednio zaszeregować w szkolnej hierarchii.

To tyle w kwestii niezwracania na siebie uwagi!

Wyprostowałam się, żeby wyglądać na pewną siebie – nie chciałam okazywać zdenerwowania.

Jak na zawołanie, chłopcy zaczęli za mną gwizdać, a dziewczyny obrzuciły mnie spojrzeniami pełnymi zazdrości i nienawiści.

Chyba nie będzie łatwo się tu wpasować, pomyślałam.

Wtem za plecami usłyszałam najcudowniejszy głos na świecie, który tak uwielbiałam:

– Riley!

Na moją twarz wpełzł szeroki uśmiech, a puls gwałtownie przyspieszył. Odwróciłam się, wypatrując go wśród tłumu, i gdy go ujrzałam, serce niemal mi zamarło. Pędził przez parking z szerokim uśmiechem, zręcznie omijając ludzi, a wiatr targał jego krótkie, zmierzwione blond włosy.

Clay Preston, mój najlepszy przyjaciel, któremu zwierzałam się z każdej tajemnicy i który znał mnie na wylot.

Westchnęłam z zadowoleniem i nagle poczułam, że ulatuje ze mnie całe napięcie. Samotność i ból rozłąki, które towarzyszyły mi przez ostatni miesiąc, zniknęły jak ręką odjął na widok jego pięknej twarzy.

Brakowało mi tego uśmiechu!

Rzuciłam plecak na ziemię i gdy Clay był już wystarczająco blisko, skoczyłam na niego. Oplotłam go rękami i nogami, ściskając najmocniej, jak potrafiłam, i wtuliłam twarz w jego szyję, wdychając jego zapach.

Boże, ależ za nim tęskniłam!

Miałam wrażenie, że duszę się bez niego. Przez cały wyjazd prawie nie jadłam; po prostu snułam się jak cień i usychałam z tęsknoty. Teraz, w jego ramionach, znów mogłam oddychać. Czułam, że odzyskałam utraconą cząstkę siebie.

Westchnęłam radośnie, a on objął mnie jeszcze mocniej i zakręcił się dookoła ze śmiechem.

Wszyscy na parkingu stali z otwartymi ustami i wytrzeszczali na nas oczy.

– Clay, tak bardzo się za tobą stęskniłam! – wyznałam, niechętnie się odsuwając i całując go w policzek.

Westchnął, a jego piękne ciemnozielone oczy błyszczały szczęściem.

– Ja za tobą też, Niedźwiadku. Nie sądziłem, że się dziś pojawisz. Wróciłaś w nocy, prawda? – powiedział radośnie, zarzucając mi rękę na ramię i biorąc mój plecak. Na jego twarzy nadal widniał szeroki uśmiech.

– Taa, jestem wyczerpana, ale David kazał mi przyjść, bo i tak opuściłam już sporo zajęć – jęknęłam, przewracając oczami.

– Trzeba było mi powiedzieć, przyjechalibyśmy razem. – Objął mnie mocniej i poprowadził w kierunku, z którego chwilę wcześniej przybiegł.

– Gdy dotarłam do domu, było po pierwszej, więc stwierdziłam, że nie będę dzwonić i cię budzić – wyjaśniłam. Oczywiście wolałabym jechać z nim niż kierować drżącymi rękami.

Zatrzymał się nagle i spojrzał mi prosto w twarz.

– Riley Jane Tanner! Możesz do mnie dzwonić o każdej porze dnia i nocy, przecież wiesz – powiedział stanowczo, sprawiając wrażenie urażonego.

Przewróciłam oczami. Zawsze używał mojego pełnego nazwiska, gdy chciał dać mi coś jasno do zrozumienia.

– Clayu Richardzie Prestonie, daj spokój – zakpiłam, odpłacając mu pięknym za nadobne, i popchnęłam go lekko ze śmiechem.

Wyszczerzył się i przyciągnął mnie do siebie, całując w skroń. Starałam się ignorować wymierzone we mnie spojrzenia.

Wyglądało na to, że prowadzi mnie w stronę trzech kolesiów, którzy siedzieli na masce starego czerwonego bmw. Gdy do nich podeszliśmy, spojrzeli na mnie wyczekująco z przyklejonymi do twarzy uśmiechami. Przyglądali mi się z zaciekawieniem, niespiesznie przesuwając wzrokiem po moim ciele, przez co poczułam się trochę nieswojo. Cóż, jako nowa dziewczyna w szkole musiałam trafić pod lupę. Mogłam mieć tylko nadzieję, że nie będę dziś jedyną nową osobą i ta uwaga zostanie podzielona.

– Chłopaki, poznajcie moją najlepszą przyjaciółkę Riley. Riley, to Craig, Ben i Tom – oświadczył, wskazując każdego palcem.

Przyjrzałam się im uważnie i od razu zauważyłam, że każdy z nich był na swój sposób przystojny. Mieli w sobie coś, co pozwoliło mi przypuszczać, że są szkolnymi ulubieńcami i mają wzięcie. Craig był niebieskookim blondynem, z kolei Ben i Tom mieli tak samo brązowe włosy i oczy, za to Tomowi robiły się w policzkach urocze dołeczki, gdy się uśmiechał. Wszyscy byli podobnie zbudowani: mieli około stu osiemdziesięciu centymetrów wzrostu i wyraziste mięśnie odznaczające się pod ubraniem.

 

Hmm, może w tej szkole nie będzie tak źle, jak myślałam! – przemknęło mi przez głowę.

– Hej – przywitali mnie niemal jednocześnie.

– Cześć – odpowiedziałam z zalotnym uśmiechem, a Clay natychmiast stężał.

Cholera, zapomniałam, jak się zachowywał, gdy wokół pojawiali się chłopcy. Miałam już kilku chłopaków, ale Clay prawie wszystkich odstraszył swoją przemową w stylu: „Tylko ją skrzywdź, to cię zabiję”. Objęłam go w pasie i uścisnęłam uspokajająco, wywołując uśmiech na jego twarzy.

– Nie mogę uwierzyć, że przez cały ten czas ukrywałeś przed nami taką laseczkę! To jest Riley? Twoja sąsiadka? Ta, z którą przyjaźnisz się od kołyski? – spytał z niedowierzaniem Tom, poruszając palcami na znak cudzysłowu przy słowie „przyjaźnisz”.

Clay skinął głową, ale widać było, że czuje się niezręcznie.

– Tak właśnie, więc łapy precz! Na nic jej tacy kobieciarze – warknął ostrzegawczo.

Parsknęłam śmiechem.

– Clay, skarbie, sama sobie poradzę. Nie musisz zgrywać starszego brata. – Pokręciłam głową, klepiąc go po piersi.

– Wcale nie próbuję nim być, Riley – mruknął, marszcząc brwi.

W tej samej chwili nadeszła grupka pięciu niezwykle atrakcyjnych dziewczyn. Wszystkie wyglądały tak samo: krótkie spódniczki, wydekoltowane bluzki, tona makijażu i uwodzicielskie uśmiechy przyklejone do twarzy. Jedna z nich uwiesiła się na Benie i od razu zaczęła się z nim obściskiwać. Inna podeszła do Claya i spojrzała na mnie z taką pogardą, że natychmiast go puściłam.

– Hej, Clay. Co słychać, kocie? – wymruczała, przesuwając dłonią po jego klatce piersiowej.

Uśmiechnął się, ale z tego, jak zaciskał szczęki, wywnioskowałam, że czuł się głupio. Rozbawiona pokręciłam głową. Nigdy nie potrafił powiedzieć szczerze, co myśli, wiedząc, że mógłby tym kogoś urazić. Był zbyt miękki.

– Yyy, wszystko w porządku, Zoë, a u ciebie? – odpowiedział i się cofnął.

Ten unik okazał się jednak daremny, bo Zoë ruszyła w ślad za nim i szczerząc się uwodzicielsko, przywarła do jego piersi.

– Och, teraz, gdy cię zobaczyłam, znacznie lepiej – wymruczała. – Może wybierzemy się gdzieś dziś wieczorem? Ostatnio dobrze się bawiliśmy, prawda? – Uniosła wymownie brwi, wyraźnie z siebie zadowolona.

Clay zerknął niepewnie w moją stronę; widać było, że się zawstydził.

Przewróciłam oczami. Wiedziałam, że czas się zbierać.

– Zobaczymy się później. Muszę iść po plan – rzuciłam, po czym chwyciłam plecak i skierowałam się ku głównemu wejściu do budynku szkoły, licząc, że jakoś się odnajdę i trafię we właściwe miejsce.

– Riley, poczekaj! – zawołał Clay.

Zignorowałam go i szłam dalej. Nienawidziłam patrzeć, jak dziewczyny się do niego kleiły; z jakiegoś nieznanego powodu wszystko się we mnie skręcało. Właściwie to powinnam już była do tego przywyknąć, bo co tydzień widywałam go z inną. Nie wiem, jak to możliwe, że przez te wszystkie lata nie nabawił się jeszcze mononukleozy.

Gdy spojrzałam na ogromną budowlę, do której zmierzałam, po plecach przebiegł mi dreszcz, a na policzki wpełzł rumieniec. Wydawała się dużo większa od mojej starej szkoły. Już sobie wyobraziłam, jak się tu gubię.

Przeszłam zaledwie kilka metrów, gdy nagle ktoś zarzucił mi rękę na ramię.

– Odprowadzę cię, słońce – zaproponował Tom, mrugając do mnie znacząco.

Wzdrygnęłam się lekko, gdy zobaczyłam, że to nie Clay, ale postanowiłam z nim pójść.

– Dzięki – powiedziałam i uśmiechnęłam się z wdzięcznością.

– No więc jak myślisz, dlaczego Clay nie wspomniał, że taka z ciebie laska? – spytał z uśmiechem.

Wzruszyłam ramionami. Nie uważałam się za „laskę”. Byłam raczej przeciętna. Miałam wady i kompleksy, jak każda dziewczyna.

– Pewnie dlatego, że tego nie zauważył. Nie patrzy na mnie w ten sposób. Dorastaliśmy razem. – Znałam Claya od urodzenia, nasi rodzice się przyjaźnili, no i mieszkaliśmy po sąsiedzku. Był nieco ponad rok starszy ode mnie i chodził do ostatniej klasy, ale ta różnica wieku nigdy nie miała dla nas znaczenia. Od dnia, gdy nauczyłam się chodzić i wymawiać jego imię, byliśmy nierozłączni.

– Ta, jasne. Na pewno dlatego – odpowiedział sarkastycznie Tom, przewracając oczami i rechocząc.

Spojrzałam na niego krzywo; nie miałam pojęcia, co go tak rozbawiło.

Dotarliśmy właśnie pod sekretariat, więc weszłam do środka i odebrałam plan.

– Daj zobaczyć – rzucił radośnie Tom, wyrywając mi go z ręki, gdy tylko wyszłam z pokoju. – Hej, pierwszą i czwartą lekcję mamy razem. Clay też – oświadczył, wpatrując się z uśmiechem w kartkę.

– Pierwszą i czwartą? Które to?

Zabrałam mu plan i zaczęłam go przeglądać.

1. Angielski – poziom zaawansowany

2. Przyroda

3. Historia

LUNCH

4. WF

5. Francuski

6. Literatura angielska – poziom zaawansowany

Hmm, nie jest taki zły, pomyślałam.

– Ekstra. Odprowadzisz mnie do szafki? – spytałam, uśmiechając się zalotnie do Toma. Im dłużej na niego patrzyłam, tym bardziej mi się podobał. Byłam jednak pewna, że Clay nie byłby zadowolony, gdybym zaczęła się spotykać z jednym z jego przyjaciół.

Odwróciłam wzrok i zobaczyłam, że wszyscy znów na mnie patrzą.

– Mam coś na twarzy? – spytałam nerwowo.

Tom spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

– Yyy, nie. A co?

Nagle ktoś chwycił mnie od tyłu i przyciągnął do muskularnej piersi, zamykając w objęciach, aż pisnęłam.

– Hej, czemu uciekłaś? Poszedłbym z tobą po plan – wymruczał mi do ucha Clay.

Odetchnęłam z ulgą i szturchnęłam go łokciem w brzuch.

– Clay, ty idioto! Przestraszyłeś mnie! – skarciłam go i pchnęłam lekko w żartach. Uśmiechnął się tylko, biorąc mnie za rękę. – Uciekłam, bo byłeś zbyt zajęty swoją nową zdzirą – ciągnęłam dalej, starając się przybrać srogi wyraz twarzy, ale kompletnie mi nie wyszło. Nie potrafiłam się na niego złościć. Przyjaźniliśmy się od szesnastu lat i w tym czasie pokłóciliśmy się tylko raz, a po godzinie wszystko już było w porządku.

– Oho, czyżbyś była zazdrosna? – rzucił ze śmiechem, przytulając mnie do siebie.

– Uhm, zazdrosna, jasne! – odpowiedziałam sarkastycznie. – Marzę o tym, by się do ciebie dobrać. Chcę, żebyś mnie przeleciał kilka razy, a potem rzucił jak stary łach. – Przewróciłam oczami i go odepchnęłam, ruszając w kierunku, w którym, jak sądziłam, powinny znajdować się szafki.

– Cóż, wystarczyło poprosić. Na pewno bym nie odmówił – rzucił zuchwale, doganiając mnie i obejmując ramieniem.

Nie odmówiłby? Wow, co za tupet! – pomyślałam. Hmm, no to się zdziwi.

Skoro i tak wszyscy się na mnie patrzyli, postanowiłam urządzić im małe przedstawienie.

Zatrzymałam się i pchnęłam go mocno na szafki, przywierając do niego tak, że nasze twarze dzieliły jedynie centymetry. Położyłam mu dłonie na udach i powoli, przekornie przesunęłam je w górę, zwiedzając palcami jego biodra, brzuch i klatkę piersiową.

– Och, proszę, Clay, zróbmy to teraz! Tak cię pragnę! – błagałam, dysząc prosto w jego ucho.

Z jego ust wyrwał się niski jęk. Chwycił mnie mocno za biodra i przyciągnął jeszcze bliżej.

– Yyy, Riley…

Przylegałam do niego całym ciałem, więc czułam, że coś zaczyna się dziać w jego spodniach. Oddech uwiązł mi w gardle, lecz zaraz oprzytomniałam, przypominając sobie, że miałam się z nim tylko podroczyć.

Zaśmiałam się nerwowo, nieco skrępowana reakcją jego ciała. Odsunęłam się szybko i nagle zauważyłam, że wszyscy się na nas gapią i szepczą. Clay nadal stał w tym samym miejscu i wyglądał na lekko oszołomionego.

Na moje usta wpełzł uśmiech. I co? Gdzie się podział twój tupet, cwaniaczku?

– Clayu Prestonie, lepiej ze mną nie zadzieraj, bo wiesz, że nie wygrasz! – zażartowałam, mrugając do niego znacząco, po czym złapałam go za rękę i ruszyłam przed siebie. – Moja szafka ma numer dwieście jedenaście. Wiesz, gdzie jest? – spytałam, rozglądając się dookoła. Nie odpowiedział. – Halo, Clay? Dwieście jedenaście, wiesz gdzie to? – powtórzyłam, machając mu ręką przed twarzą.

Zaczerwienił się lekko i uśmiechnął, ciągnąc mnie za róg.

– Tak, chodź.

Na angielskim usiadłam z Clayem i Tomem, którzy skupili na sobie całą uwagę, co było świetne, bo prawie nikt się mną nie interesował. Niestety kolejne wspólne zajęcia mieliśmy dopiero po lunchu. Gdy zadzwonił dzwonek oznajmiający koniec lekcji, wzięłam głęboki oddech. Nie chciałam zostawać sama.

Clay posłał mi pełen współczucia uśmiech. Wiedział, że nie lubię zawierać nowych znajomości i będzie mi ciężko.

– No dalej, Niedźwiadku. Odprowadzę cię do klasy – zaoferował, pomagając mi wstać.

Szliśmy w milczeniu ręka w rękę. Nasza przyjaźń była nieskomplikowana, szczera i zażyła. Czuliśmy się ze sobą naprawdę swobodnie. Clay od tak dawna był moim przyjacielem i moją opoką, że nie potrafiłam wyobrazić sobie życia bez niego.

Gdy stanęliśmy przy drzwiach do sali, ujął moją twarz w dłonie i przysunął się tak, że stykaliśmy się czołami. Słyszałam dochodzące z klasy westchnięcia i szepty, więc zamknęłam oczy, by się od nich odciąć i móc nacieszyć bliskością Claya.

Moje ciało ogarnęło mrowienie, a w brzuchu poczułam dziwne łaskotanie. Nagle uświadomiłam sobie, jak cudownie pachnie i jak przyjemnie łaskocze mnie swoim oddechem. Nie chciałam go puszczać. Nie miałam pojęcia, dlaczego czułam się tak dziwnie, ale podejrzewałam, że wszystkiemu winne były nerwy i stres związany z pierwszą lekcją, na której będę sama. Przełknęłam głośno ślinę i uśmiechnęłam się, udając, że wszystko gra, choć Clay na pewno wiedział, że jest inaczej.

– Głowa do góry, będzie dobrze. Widzimy się na lunchu – wyszeptał, całując mnie w czoło, i odszedł.

Odwróciłam się twarzą do klasy i zobaczyłam, że wszyscy, włącznie z nauczycielem, się na mnie gapią.

Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam w stronę jedynego wolnego miejsca w ostatnim rzędzie. Jakiś rudawy chłopak, którego minęłam, klepnął mnie w tyłek. Zacisnęłam zęby i go zignorowałam, po czym usiadłam w ławce, opierając głowę na rękach. Czułam, że jestem w centrum uwagi, więc po prostu siedziałam bez ruchu.

– Cześć – zagaiła siedząca obok dziewczyna.

Podniosłam głowę, by na nią spojrzeć. Była ładna, ale nie w oczywisty sposób. Miała krótkie, modnie nastroszone czarne włosy z niebieskimi pasemkami oraz duże brązowe oczy, i uśmiechała się do mnie przyjaźnie.

– Hej – odpowiedziałam, starając się brzmieć pewniej, niż się czułam.

– Chodzisz z Clayem Prestonem? – spytała, patrząc na mnie szeroko otwartymi oczami, jakby z podziwem. Widać było, że Clay się jej podobał.

Zaprzeczyłam ruchem głowy.

Ja i Clay? Serio?

– Nie, jesteśmy przyjaciółmi – wyjaśniłam. – Znam go od zawsze.

Uśmiechnęłam się. Ludzie zawsze brali nas za parę. Nasi rodzice żartowali nawet, że kiedyś się pobierzemy.

– Och, wielka szkoda. Jest taki seksowny! -Westchnęła tęsknie, wachlując ręką twarz.

Zaśmiałam się. Clay nie był po prostu seksowny – był wręcz boski. Nawet ja musiałam to przyznać, a przecież byłam jego przyjaciółką. Zawsze był atrakcyjny, ale z wiekiem jeszcze bardziej wyprzystojniał. Szczerze mówiąc, nie było takiej, która oparłaby się jego urokowi.

– Panno Kent, czy chciałaby się pani z nami czymś podzielić? – spytał z sarkazmem nauczyciel. Dziewczyna zarumieniła się i pokręciła głową, tym samym kończąc naszą rozmowę.

Gdy zadzwonił dzwonek, zaczekała na mnie, aż się spakuję.

– A tak w ogóle to jestem Rachel – przedstawiła się z miłym uśmiechem. – Co masz teraz? – spytała, gdy wyszłyśmy z sali.

Wyjęłam plan lekcji.

– Yyy, historię – odpowiedziałam.

– Nie gadaj, ja też! – krzyknęła z ekscytacją, biorąc mnie pod rękę.

Gdy szłyśmy korytarzem, wszyscy znów się na mnie gapili. Kilku chłopaków zagwizdało i rzuciło w moją stronę parę niewybrednych komentarzy, ale po prostu to zignorowałam.

– Nie mogę uwierzyć, że jesteś tu dopiero pierwszy dzień i już ugania się za tobą cała drużyna futbolowa. Słyszałam na matmie, jak o tobie gadali. Zakładali się, kto pierwszy zaciągnie cię do łóżka – powiedziała, kręcąc z dezaprobatą głową.

Zatkało mnie.

– Żartujesz!

 

– Nie, to nie żart. Jesteś nowa i do tego atrakcyjna! Cheerleaderki pewnie zaproponują, żebyś do nich dołączyła. Zanim się obejrzysz, będziesz tu gwiazdą – stwierdziła, marszcząc z pogardą nos.

– Nie chcę być cheerleaderką! – jęknęłam. Nie chciałam, żeby chłopcy całymi dniami się do mnie przystawiali.

– Świetnie, więc możemy być przyjaciółkami! – Wyszczerzyła się w uśmiechu i ścisnęła mnie mocniej za ramię, prowadząc skomplikowaną plątaniną korytarzy.

Szybko znalazłyśmy wspólny język. Gadałyśmy, gdy tylko się dało: na lekcjach, kiedy nauczyciele nie patrzyli, i na przerwach, przechodząc z sali do sali. Rachel była naprawdę miła. Opowiedziała mi o szkole i o tym, jak tu wszystko funkcjonowało, zwracając szczególną uwagę na interesujących ludzi, czyli seksownych chłopaków, a także na nachalnych stalkerów, których najlepiej unikać. Powiedziała, że Clay i jego trzej kumple, których poznałam rano, należą do drużyny futbolowej, a poza tym są najpopularniejszymi i najbardziej rozchwytywanymi chłopakami w szkole.

Okazało się, że Clay – jako najseksowniejszy – cieszył się największym uznaniem, ale podobno wszyscy bez wyjątku byli podrywaczami i interesowali się dziewczynami tylko po to, by dobrać się im do majtek.

Uśmiechnęłam się na te rewelacje. Żadna mi nowość! Wiedziałam, że Clay spotykał się z wieloma dziewczynami. Nie mieliśmy przed sobą żadnych tajemnic. Zresztą otwarcie przyznał, że nie chce być z żadną na stałe. Zawsze żartował, że jestem dla niego tą jedyną, a tamte służą tylko rozrywce, ponieważ ja nie jestem zainteresowana.

Po historii wybrałam się z Rachel na lunch. Gdy tylko weszłyśmy do stołówki, w pomieszczeniu zapadła cisza. Odwróciłam się do Rachel z kwaśną miną, a ona chwyciła mnie bez słowa pod ramię i zaciągnęła do kolejki.

– Straciłam apetyt – jęknęłam, patrząc na szeroki wybór jedzenia. Za plecami słyszałam szepty.

– Hej, Niedźwiadku. Jak minął poranek? – spytał nagle Clay, który zaszedł mnie od tyłu i przyciągnął do siebie. Odetchnęłam z ulgą, czując jego bliskość, i oparłam głowę na jego ramieniu.

– W porządku – mruknęłam, zerkając na Rachel, która stała z otwartymi ustami i gwałciła Claya wzrokiem. – Hmm, Clay, to jest Rachel. Rachel, to Clay – przedstawiłam ich sobie, choć pewnie już się znali. A może nie? Clay mógł nie wiedzieć o jej istnieniu, bo chodził do ostatniej klasy, a ona, tak jak ja, do trzeciej, więc pewnie nigdy się nie zetknęli… no, chyba że w łóżku. Na tę myśl lekko się skrzywiłam.

– Cześć, Rachel. Opiekowałaś się moją kumpelą? – spytał, uśmiechając się do niej życzliwie, lecz ona tylko się w niego wpatrywała, jakby odjęło jej mowę. -Oookej, no to sobie pogadaliśmy – rzucił ze śmiechem.

– Ewidentnie właśnie tak działasz na dziewczyny w tej szkole. Mam wrażenie, że wszystkie mnie nienawidzą – wyznałam szeptem.

– Nikt cię nie nienawidzi. Masz paranoję – zripostował, przytulając mnie mocniej dla otuchy.

– Serio? Paranoję? – wycedziłam, kiwając nieznacznie głową przez ramię.

Clay rozejrzał się dookoła, by zobaczyć te wszystkie nienawistne i pełne zawiści spojrzenia, lecz gdy tylko jego wzrok wędrował w stronę obserwujących nas dziewczyn, na ich twarzach natychmiast pojawiał się uśmiech.

– Och! Okej, może nie powinienem cię więcej przytulać – zasugerował, odsuwając się ode mnie z uśmiechem.

– Chodź tu, w tej chwili! – syknęłam rozkazującym tonem.

Clay zarechotał szelmowsko i zarzucił mi rękę na ramię, kładąc na mojej tacy dwa talerze z frytkami w sosie chili i popychając mnie w kierunku kasy. Sięgnęłam do torby po portfel, ale on był szybszy. Zapłacił i zabrał tackę.

– No więc jak, Rachel, chcecie się do nas przysiąść? – spytał, wskazując głową największy stół na końcu stołówki. Zebrali się tam najseksowniejsi uczniowie w szkole, zarówno chłopcy, jak i dziewczyny.

– Pewnie – odpowiedziała z szeroko otwartymi oczami. Była tak podekscytowana, że prawie podskakiwała w miejscu.

Zaprowadził nas do stolika.

– Chłopaki, ruszcie tyłki. Zróbcie miejsce dla mojej kumpeli i jej przyjaciółki – rozkazał, machając ręką na kolegów. Wszyscy natychmiast się poderwali i przesunęli, żebyśmy miały gdzie usiąść.

Wow, naprawdę ma posłuch! – pomyślałam. Mówi „skaczcie”, a wszyscy pytają tylko „jak wysoko?”.

Przewróciłam oczami. Nie należał do tych, którzy nadużywają władzy – był zbyt dobry i kochany – ale lubił zgrywać macho.

– Hej, Riley. Nie mogę się już doczekać następnej lekcji – rzucił jeden z chłopaków, mrugając do mnie znacząco.

Spojrzałam na niego i przygryzłam wargę. Kolejny przystojniak, tym razem z brązowymi, opadającymi na czoło włosami i olśniewająco niebieskimi oczami.

Rany, czy w tej szkole dodają coś do wody? – przemknęło mi przez myśl. I dlaczego, do cholery, wcześniej nie widziałam tych chłopaków?

Odpowiedź była prosta: to dlatego, że mama posłała mnie do głupiej prywatnej szkoły trzy miasta dalej. Nie narzekałam, bo byłam tam szczęśliwa, miałam mnóstwo przyjaciół i wszyscy mnie znali. Ale nieee… David musiał jej nagadać, że to strata pieniędzy. Dlatego teraz chodziłam do szkoły państwowej, a środki przeznaczone na moją edukację były odkładane na moje dwudzieste pierwsze urodziny. Cóż, przynajmniej mogłam się częściej widywać z Clayem, co było niewątpliwym plusem tej sytuacji.

– Co to za lekcja? – spytała Rachel.

– Wuef – jęknęłam, kręcąc nosem.

Clay zarechotał złośliwie, przeżuwając frytkę. Byłam beznadziejna w sportach. Lubiłam jedynie biegać; każdego ranka przed szkołą biegałam z Clayem.

– Sprawdźmy jeszcze raz twój plan – zasugerowała Rachel, wyciągając wyczekująco rękę. Wyłowiłam plan z plecaka, a ona przejrzawszy go, krzyknęła: – Hej, mamy razem francuski i literaturę angielską!

– O, ja też mam teraz wuef. Może będziemy w parze? – zaproponował inny chłopak, poruszając sugestywnie brwiami.

Clay nagle zesztywniał.

– Dosyć tego dobrego! Dajcie jej spokój. Chyba już wam coś mówiłem! – warknął, po kolei piorunując każdego wzrokiem.

Spojrzałam na niego ze zdumieniem.

Serio? Ostrzegał ich, żeby się do mnie nie zbliżali?

– Clay, sama potrafię o siebie zadbać! – skomentowałam, marszcząc brwi.

Przeniósł spojrzenie na mnie, a jego twarz złagodniała.

– Po prostu troszczę się o ciebie, Niedźwiadku. Nie chcesz się zadawać z tymi napaleńcami – wyjaśnił, zataczając ręką wokół stołu.

– Ci napaleńcy to twoi przyjaciele, Clay – zripostowałam.

– Owszem, dlatego wiem, co siedzi im w głowie. Trzymaj się od nich z daleka – syknął.

Nie wytrzymałam i kopnęłam go w łydkę pod stołem.

– Aua! Za co? – spytał z urazą, masując nogę.

– Za to, że jesteś takim dupkiem. Będę gadać, z kim chcę, słyszysz? Proszę, nie zaczynaj znowu z tym samym – powiedziałam, przywołując na twarz szczenięce spojrzenie, któremu nigdy nie mógł się oprzeć.

Prychnął lekceważąco i pokręcił głową.

– Dobrze! Gadaj, z kim chcesz, i spotykaj się, z kim chcesz, tylko nie przychodź do mnie z płaczem, jeśli coś pójdzie nie tak – odgryzł się, odsuwając ostentacyjnie talerz, i odszedł od stołu w kierunku wyjścia.

Zaraz, czy on jest na mnie zły? Cholera, co ja takiego zrobiłam? To on był zaborczy i nadopiekuńczy!

Patrzyłam w osłupieniu na jego oddalające się plecy. Nie rozumiałam, co się stało, ale nie mogłam pozwolić, by się na mnie gniewał. Kochałam tego głupka z całego serca.

Odruchowo zerwałam się z krzesła i pobiegłam za nim. Gdy byłam wystarczająco blisko, skoczyłam mu na plecy i objęłam go mocno rękami i nogami, niemal go przewracając. Pochyliłam głowę i pocałowałam go w szyję. Zaśmiał się cicho i już wiedziałam, że mi wybaczył i wszystko zapomniał.

Nagle wpadłam na szelmowski pomysł: przyssałam się mocniej do jego delikatnej skóry i zrobiłam mu malinkę.

– Przepraszam. Nie chciałam być niewdzięczna. Wiem, że się o mnie troszczysz – wyznałam.

Poczułam, że się rozluźnia.

– Nie, Niedźwiadku, masz rację. Nie powinienem był tego mówić. Możesz rozmawiać, z kim tylko chcesz. Po prostu nie chcę, żeby stała ci się krzywda. Ci kolesie nie są dla ciebie wystarczająco dobrzy – powiedział, kręcąc smutno głową.

Westchnęłam i pocałowałam malinkę na jego szyi. W tej samej chwili mój brzuch zaburczał z głodu.

– Możemy już wrócić i dokończyć lunch? – poprosiłam.

Przytaknął i zawrócił, łapiąc mnie asekuracyjnie za uda, żebym nie musiała się go tak kurczowo trzymać. Gdy doszliśmy do stołu, posadził mnie z powrotem na krześle. Wszyscy znowu się na nas gapili.

Przewróciłam oczami, a Clay pocałował mnie w czubek głowy, ściągając na mnie jeszcze więcej wrogich spojrzeń.