Zdmuchnięta świeca

Tekst
Z serii: Saga rodu z Lipowej #19
0
Recenzje
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Zdmuchnięta świeca
Zdmuchnięta świeca
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 20,98  16,78 
Zdmuchnięta świeca
Zdmuchnięta świeca
Audiobook
Czyta Joanna Domańska
12,99  9,22 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Marian Piotr Rawinis

Saga rodu z Lipowej 19: Zdmuchnięta świeca

Saga

Saga rodu z Lipowej 19: Zdmuchnięta świecaZdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 2002, 2020 Marian Piotr Rawinis i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726166996

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

MIŁOSNY ZAKŁAD

Wiosna 1399

Stos złotych monet na stole był bardzo wysoki.

– Sto! – powiedział Sędziwoj z Ludomska. – Stawiam sto złotych florenów albo i więcej, że zdobędę Hedwigę z Lipowej.

Obecni w komnacie królewskiego Wawelu ochoczo przyklasnęli pomysłowi.

– Tak się obnosi z tym swoim czekaniem na męża, tak się nad innych wywyższa! Czas, żeby ktoś utarł jej nosa.

– Słusznie, słusznie!

Pan Sędziwoj ciągnął dalej:

– Gotów jestem udowodnić, że niewieścia wierność, a przez to i cześć, jest sprawą płochą. Przyjmuję zakład, że pani Hedwiga, jeśliby koło niej odpowiednio pochodzić, rychło o swoim mężu zapomni.

Natychmiast znaleźli się chętni i wypytywali pana Sędziwoja o szczegóły. Damy były oburzone podobnym pomówieniem, choć wiele z nich zazdrościło Hedwidze postawy.

Pan z Ludomska wzruszył ramionami.

– Nikogo nie przymuszam, żeby mi wierzył – odparł spokojnie. – Stwierdziłem tylko, że wystarczy, żeby zwrócił na panią Hedwigę oko ktoś z męskiego rodu, a ulegnie mu ona i zapomni o swoim Mikołaju.

Słowo w słowo stanął poważny zakład.

– Och, co za piękne zawody! – wołano, bo nikt prawie nie ża¬łował już Hedwigi, a wszyscy byli ciekawi, jak będzie przebiegać miłosna gra i czy pani z Lipowej ulegnie.

– Jak się o tym przekonamy? – dopytywano się.

– Tego jeszcze nie wiem – przyznał pan Sędziwoj ostrożnie.

– Ale to najważniejsze! Musimy to wiedzieć na pewno.

– Więcej, chcemy być tego świadkami!

– Tak, chcemy być świadkami, jak owa wyniosła, niedostępna pani Hedwiga ulegnie.

Pan Sędziwoj, który bywał w Burgundii, gdzie podobne zabawy były na porządku dziennym, uciszył zebranych gestem ręki, a kiedy zaciekawieni spojrzeli, wyjaśnił:

– Jest wiele możliwości. Najlepiej, byśmy przekonali się wszyscy, bo jak rozumiem, to wam najbardziej by odpowiadało. Założę się zatem o sto złotych florenów, płatnych natychmiast. O sto florenów, że spocznę u boku pani Hedwigi szybciej, niż byście się tego spodziewali, a wy wszyscy będziecie mogli się o tym przekonać i nawet może to zobaczyć.

– Niemożliwe!

– Niemożliwe? Tedy załóżmy się o dwieście dukatów.

Zgłosiło się trzech dworzan królewskich, którzy przyjęli wyzwanie pana z Ludomska, bo tylko razem mogli wystawić sumę tak wielką. Zakład, przy niewielkim sprzeciwie dam, zaprzysiꬿono zaraz publicznie, a obecni mieli być sędziami w owych zawodach. Uzgodniono, że pan Sędziwoj otrzyma czas na przygotowania. Rzecz zaś miała się dokonać w ciągu kilku najbliższych miesięcy. Pan Sędziwoj zażądał też zachowania tajemnicy.

– Niechaj wszyscy obiecają, że do chwili rozstrzygnięcia zakładu nikt słowem nie zdradzi się przed królową – zażądał. – Miłościwa pani byłaby bardzo niezadowolona z naszych knowań.

WESELE W KRASAWIE

Ślub Elżbietki, córki Jeno, i Konrada ze Szczekocin należał do ważniejszych wydarzeń tamtych lat w Dolinie.

Po podniosłych i ludnych uroczystościach w kościele świętego Marcina, pojechano do Krasawy, gdzie cztery dni trwało weselisko.

Przed ślubem z panem Konradem Elżbietka miała trochę wątpliwości co do małżeńskiego stanu, tym bardziej, że – jak się jej wydawało – nie było wokół nikogo, kto mógłby udzielić stosownych odpowiedzi. Sprawa nie wyglądała wcale prosto. Elżbietka wychowywała się z dala od innych dworów, po sąsiedzku nie było właściwie panien w jej wieku. Sama mało interesowała się planami małżeńskimi, zostawiając wszystko rodzicom. Matka unikała pouczania córki, poza ogólnikami nie chciała jej nic wyjaśnić i panna nie miała się kogo poradzić. Były wprawdzie niewiasty na dworze jej brata, jak choćby Hedwiga, ale Elżbietka jakoś nigdy za bardzo nie zbliżyła się do niej, poza tym Hedwiga dawno już miała męża. Była starsza o tyle lat, ile ich w ogóle miała Elżbietka, która wstydziła się pytać. W ojcowym dworze nie było nikogo bliskiego jej wiekiem, a służby nie zamierzała się radzić.

Matka dała jej tylko kilka prostych pouczeń.

– Nie bój się – powiedziała pani Alena. – Rozmaicie mówią o początkach życia małżeńskiego, ale zapewniam cię, że to nie jest coś, czego mogłaby obawiać się piękna, młoda i w dodatku posażna panna.

Elżbietka usiłowała dowiedzieć się o szczegóły, ale czy nie umiała tego robić, czy też pani Alena nie była rozmowna, bo nie usłyszała wiele.

– Po cóż mówić o tym teraz? – zbyła ją pani Alena. – Przyjdzie pora, dowiesz się wszystkiego. Mężczyźni nie lubią, żeby niewiasty kierowały nimi w takich sprawach i najlepiej zrobisz, gdy zdasz się na męża. Konrad jest w takim wieku, że wie na pewno co trzeba i odpowiednio cię poprowadzi.

Elżbietka przeszła nad tym do porządku dziennego. Niewiele o tym myślała, bo wyjście za mąż nie stanowiło wcale takiego wydarzenia w jej życiu, do którego przywiązywałaby nadmierną wagę. Rodzice uznali, że pora, pan Konrad czekał już ze dwa lata, po cóż zatem odkładać i odwlekać.

Czasem jednak Elżbietka zastanawiała się nad przyszłością. Nie zniżyłaby się do tego, żeby pytać panny służebne we dworze, mało im poświęcała uwagi. Słyszała niekiedy rozmaite opowie¬ści, przymówki i gadki, ale nigdy się nimi zbytnio nie zajmowała i teraz, na tydzień przed ślubem, nie wiedziała zupełnie nic.

– Wszystkiego się dowiesz w swoim czasie – powtarzała matka.

Elżbietka wiedziała zatem, że trzeba będzie poddać się mężowskiej woli i na tym koniec. Konieczność poddania się nie bardzo się jej wprawdzie podobała, bo przywykła do swobody, była rozpieszczona, a matka pozwalała jej na wiele. Już od maleńkości była oczkiem w głowie pani Aleny, która chuchała na nią i dmuchała.

Kiedy się urodziła, jej brat Mikołaj miał już osiemnaście lat, więc była dzieckiem upragnionym, ale raczej niespodziewanym. Gdy była maleńka, omal nie postradała życia. Porwał ją zbrodniczy wuj Ostasz i chciał zrzucić z wieży w Lutowcu. Matka od tego czasu wykazywała wielką dbałość o Elżbietkę, stale ją miała na oku, podsuwała najsmaczniejsze kąski, nigdy i nigdzie samej nie puszczała, w nocy wstawała zobaczyć, czy Elżbietka śpi spokojnie, czy nie ma gorączki, czy się nie rozchorowała. Choć Elżbietka była już dorosła, pani Alena nadal otaczała ją nadmiernie czułą opieką, która wzmogła się jeszcze, gdy przed trzema laty zaginął Mikołaj, który pojechał na wyprawę krzy¬żową.

– To moje jedyne dziecko – powtarzała. – Muszę o nie dbać.

– Ale ona jest dorosła – zwracał uwagę pan Jeno. – Jest dorosła i może czas, żebyś jej dała więcej swobody.

– Swobody? – dziwiła się. – Mało ma Elżbietka swobody? Czy kiedykolwiek skarżyła ci się na niedostatek wolności?

Pani Alena sama ciężko znosiła myśli o bliskim już rozstaniu z córką. Na szczęście Elżbietka nie wyprowadzała się daleko, a tylko za ścianę, do nowej części dworu poszerzonego na okoliczność jej zamęścia. Tutaj miała zamieszkać z Konradem i pani Alena liczyła, że nadal będzie ją miała na oku. Trudno jej było pogodzić się ze zmianą roli córki, z osoby zależnej od rodziców na podporządkowaną woli męża, toteż pani Alena żywiła nadzieję, że uda się jej zatrzymać ukochane dziecko przy sobie.

Pan Jeno mruczał niezadowolony, jego zdaniem będzie to powodować swary i kłótnie, skoro matka nie zamierza dać córce swobody i liczy, że nadal będzie miała nad nią władzę.

– A co zrobisz, jak Konrad zabroni ci wejść do jej komnaty? – zapytał kiedyś.

– Zabroni? – zdziwiła się. – Czemu miałby mi zabronić wejść do mojej córki?

– Bo będzie jego żoną.

– I cóż z tego?

– A to, że będzie należeć do niego, nie do nas.

Pani Alena jakby w ogóle nie przyjmowała tego do wiadomości.

– To moja córka – powtarzała. – I nikt nie ma prawa ograniczać jej spotkań z rodzoną matką.

Elżbietka nie odczuwała żadnego niepokoju przed czekającymi ją wydarzeniami, bo w jej mniemaniu wcale tak bardzo nie miały wpłynąć na jej życie. Wyobrażała sobie, że właściwie niewiele ulegnie zmianie. Bo cóż takiego miałoby się zmienić? Tyle tylko, że będzie miała dla siebie dwie izby, a nie jak dotąd jedną i to małą, zamieszka w nich z mężem, ale wszystko będzie tak samo, co najwyżej wygodniej. Będzie miała oddzielną służbę, lecz wspólną kuchnię, matkę pod bokiem i właściwie wszystko, co zna od dzieciństwa.

Konrad. No, Konrad oczywiście będzie z nią mieszkał i to cała różnica. Będzie jej panem i mężem, co przecież nie znaczy, że ona przestanie być sobą. Nadal będzie Elżbietką, jak nią była dotychczas.

Słabo znała Konrada. Niewiele się nim interesowała. Owszem, było jej przyjemnie i miło, kiedy powiadano w okolicy, że pan Konrad piękny, postawny i dość majętny. Ale tak naprawdę nie wiedziała, jaki jest. Gdy przyjeżdżał do Krasawy, był nieśmiały, cichy, spokojny, więc wyobrażała sobie, że taki będzie i później. Dlaczego miałby się zmieniać? Dziewczyny z czeladnej przygadywały czasem, a im bliżej ślubu, tym więcej było tych przygadywań.

– Oj, piękny pan Konrad – mówiły.

– Powiadają, że to wcale waleczny kogut.

Elżbietka niewiele z tego rozumiała i niewiele robiła, żeby się dowiedzieć. Podobnie, jak nie zwracała uwagi, że mężczyźni cmokali na jej widok. Bo któż by się przejmował takimi zaczepkami?

W dni poprzedzające ślub zjechali w wielkiej liczbie goście ze Szczekocin, a pan Jan, ojciec pana młodego, osobiście doglądał wszelkich przygotowań.

 

Elżbieta zainteresowała się nową suknią, bladoróżową, naszywaną perłami, którą jej ofiarowali rodzice, nowymi trzewikami, jedwabnymi rękawiczkami. Zupełnie nie ciekawiła się natomiast przygotowaniami stołu, kwater dla gości, ani porządkowaniem całego tego przedślubnego zamieszania, jakim przez tydzień żył dwór w Krasawie.

Pracy nie brakowało. Pani Roksana przysłała z Lipowej cztery dziewczyny do pomocy, a dwa dni przed uroczystościami przyjechała także sama. Elżbietka właśnie przymierzała suknię.

– Piękna – oceniła Roksana. – Wyglądasz niby królewna.

Była kilka lat starsza od Elżbietki, ale nie miała własnych dzieci, mąż przepadł jakiś czas temu. Ostatnio zbliżyła się bardzo do córki pana Jeno. Była opiekunką bliźniaków Hedwigi, a niekiedy Elżbietka przyjeżdżała po chłopców do Lipowej, bo pani Roksana za nic nie chciała puszczać ich samych do dziadków, rzadziej Roksana przyjeżdżała do Krasawy. Przyjaciółka Hedwigi była domownikiem Lipowej, ciotką dla chłopców i prawie członkiem rodziny.

– Jak wyglądam? – zapytała Elżbietka.

Roksana uważnie obejrzała pannę młodą. Elżbietka rzeczywiście prezentowała się pięknie. Przybyło jej nieco ciała w porównaniu do tej, jaką była przed trzema laty, nabrała przez to jakby więcej dostojeństwa. Miała piękne długie włosy, miłą buzię. Roksana zazdrościła jej także piersi, wydatnych, kształtnych.

– Piękna suknia – powtórzyła Roksana. – Bardzo podkreśla twoje zalety.

Podobnego zdania był Jan ze Szczekocin, wodzący wzrokiem za narzeczoną syna, choć widywał ją tylko w codziennym przyodziewku. Porozumiewawczo trącał Konrada łokciem.

– Masz szczęście, chłopcze. Co to za niewiasta!

Głaskał wąsy i wielokrotnie powtarzał, że pani Alena miała rację, nie godząc się na ślub młodych już dwa lata wcześniej.

– Jest jak dojrzały owoc – mówił. – Jak owoc. Wtedy, co chciałeś się pierwszy raz żenić, chyba jej jeszcze tego i owego brakowało. Tej soczystości, którą ma teraz. Zaprawdę, synu, zazdroszczę ci przyjemności, jakie czekają cię w najbliższych dniach…

Konrad, który był nieśmiały, czerwienił się na te słowa i opuszczał wzrok. Pan Jan ponownie trącił go łokciem.

– Bądź mężczyzną, mój chłopcze, bo już na to najwyższy czas. Bądź mężczyzną i nie opuszczaj oczu. Nie wysyłam cię do klasztoru, ale daję ci najpiękniejszą pannę. Co za oko! A te piersi! Mój święty Boże, czy ty widziałeś te piersi?

Konrad nie odpowiadał i milczał także w obecności narzeczonej. Przy ojcu w ogóle nie mówił nic, wpatrzony w niego i uważnie słuchający, co powie i co rozkaże. Wychowywany w posłuszeństwie i karności, zawsze w cieniu starszego brata, w ogóle wydawał się mało samodzielny.

Pan Jan głośno wypowiedział kilka uwag o Elżbietce, chwaląc jej powaby, Konrad zaś milczał, co narzeczonej wydało się niestosowne i nawet go o to zapytała.

– Czy nie podoba się wam moja suknia?

– Bardzo się podoba – zapewnił Konrad, ale to było wszystko, na co się zdobył.

Elżbietka była nieco rozczarowana jego milczeniem, bo kiedy bywał we dworze sam, to jednak czasem odzywał się niepytany, a teraz milczał.

– Za bardzo przejęty – uśmiechnęła się Roksana. – Wcale się nie dziwię, że onieśmielony. Wyglądasz tak pięknie. On wie, że to jakby gwiazdkę z nieba dostał, więc i nie dziwota, że jest oszo¬łomiony.

Elżbietka spojrzała na Roksanę z wdzięcznością. Ze wszystkich niewiast obecnych w tych dniach w Krasawie najbliżej jej było do Roksany. Z wdzięcznością przyjmowała jej uwagi i szczerze dziękowała za każdą radę. Wprawdzie ostatnie słowo i tak miała pani Alena, ale co szkodzi przed usłyszeniem zdania matki zapytać, co myślą o tym wszyscy inni.

– Wy także uważacie Konrada za pięknego?

– A ty nie? – w głosie Roksany było zdziwienie.

Z racji starszeństwa mówiła do Elżbietki ty.

– A ty nie? – powtórzyła i uśmiechnęła się porozumiewawczo. – Udajesz chyba, że nie słyszałaś, co mówią dziewki w czeladnej.

– A co mówią? – spytała Elżbietka, choć zwykle mało się ich opiniami przejmowała.

– Okropnie ci zazdroszczą. Jaki to piękny, jaki dostojny. Jakie to będziesz miała szczęście w łożu…

Patrzyła na Elżbietkę uważnie, badawczo, a ta zarumieniła się. Roksana natychmiast domyśliła się wszystkiego. Wiedziała przecież, że Elżbietka dotąd prawie nie opuszczała rodzicielskiego dworu i miała niewielkie doświadczenie.

– Czyżby? – zapytała. – Czy ty…

Odwróciła się i skinęła na dziewczynę, która trzymała przed młodą panią niewielkie zwierciadło i obracała nim w taki sposób, żeby pani mogła dokładnie obejrzeć swój strój. Kiedy zostały tylko we dwie, Roksana dała znać, żeby usiadły. Córka pani Aleny siedziała naprzeciw, w zawstydzeniu nie podnosząc oczu.

– Boisz się, prawda? – zapytała Roksana.

Elżbietka skinęła potwierdzająco. Roksana uśmiechnęła się. Ujęła dłonią podbródek dziewczyny i uniosła go nieco, żeby spojrzeć w oczy dziewczyny.

– Znam te obawy – powiedziała. – Ty, biedactwo, nic nie wiesz, bo nie miał ci kto wytłumaczyć.

Elżbietka odpowiedziała ufnym spojrzeniem.

– Matka mówi… – szepnęła. – Mówi, że Konrad… że on wie wszystko…

Roksana roześmiała się swobodnie.

– Wie albo nie wie – rzuciła. – Chyba lepiej, żebyś i ty coś wiedziała.

Elżbietka spojrzała z nadzieją.

– Powiecie mi? Jakoś o tym nie myślałam wcześniej, a teraz… teraz prawie, że już za późno… Chyba to nie jest oznaka nieskromności, że coś chciałabym wiedzieć… Nie żeby wszystko, tyle tylko, ile należy do niewiasty…

– Tylko tyle, ile należy do niewiasty? – śmiała się Roksana. – Ależ dziewczyno, przecież do niewiasty należy wszystko!

Oczy Elżbietki zrobiły się okrągłe ze zdumienia.

– Wszystko? A ja przecież… ja przecież nic…

Roksana delikatnie poklepała dłonie Elżbietki.

– Coś na to poradzimy – obiecała. – Na pewno.

W weselny ranek Elżbietka była pewniejsza, uśmiechała się, kłaniała, przyjmowała życzenia i dziękowała miłymi słowami. W porównaniu z nią Konrad był bardziej przelękniony, nogi stawiał sztywno, niepewnie, w kościele miał wciąż otwarte usta, jak gdyby z trudem łapał powietrze.

Ożywił się, gdy wyszli i przed świątynią przyjmowali życzenia krewnych i przyjaciół. Był już żonaty, przy boku miał żonę, czuł jej ciepłą rączkę na swoim ramieniu. Był całkiem dorosły.

Nie odzywał się do niej, ani ona do niego. Nie licząc przysięgi ślubnej Elżbietka i Konrad nie zamienili ze sobą ani jednego słowa.

Dopiero we dworze, przy biesiadnym stole, na siedząco już, Konrad nieco się rozruszał, co po części było zasługą wina, którego sobie nie żałował.

– No – powiedział Jan ze Szczekocin. – Doczekałeś się i ty, synu. Popatrz tylko, jak ci zazdroszczą tak pięknej i wspaniałej żony. Czy ci mówiłem, że nawet i ja trochę ci zazdroszczę?

– Mówiliście – odszepnął Konrad.

Pani Alena płakała. Płakała, kiedy wyjeżdżano do kościoła, płakała podczas ceremonii i płakała teraz przy stole.

– Moja córeczka – powtarzała. – Moja mała córeczka!

Pan Jeno mruczał niezadowolony z takiego rozczulania się.

– Przecież nigdzie nie wyjeżdża – przypomniał. – Zostaje pod naszym dachem.

– Już nie będzie nasza! Już nie jest nasza!

– To zwykła kolej rzeczy – zauważył. – Zwykła, bo i ty kiedyś tak samo odeszłaś od swojego ojca…

– Ale ja nie miałam matki – przypomniała pani Alena. – Jestem pewna, że gdyby była wtedy przy mnie, płakałaby nie mniej niż ja teraz.

W miarę jak dogadzano sobie podczas uczty, Konrad ożywiał się, wzrokiem pana i właściciela raz i drugi rozejrzał się po izbie, zadowolony, że tyle pełnych uznania spojrzeń kieruje się na jego żonę. Był żonaty. Wreszcie żonaty. Ojciec miał rację, że wszyscy mu zazdroszczą.

Pochylił się do uszka Elżbietki.

– Jesteś moją żoną – szepnął.

Zaskoczona niespodziewanym odezwaniem, Elżbietka uśmiechnęła się niepewnie.

– Co mówiłeś?

– Mówiłem, że jesteś moją żoną – powtórzył rozanielony.

Jego oczy były nieco mętne, ale dopiero teraz do Elżbietki dotarło, że powiedział prawdę. Już nie jest dziewczyną, jest mꬿatką.

Uśmiechnęła się.

– Jestem – przytaknęła półgłosem.

Znowu pochylił się do jej ucha.

– Bardzo już jestem spragniony… – zamruczał. – Bardzo spragniony…

Elżbietka odpowiedziała uśmiechem. Myślała, że mówi o uczcie weselnej. Sama nalała mu wina do kielicha i powiedzia¬ła coś, co go zachwyciło.

– Żona powinna usługiwać mężowi.

Kiedy nadszedł czas pokładzin, Konrad miał tak dobrze w czubie, że trzeba go było prowadzić do alkowy. Starosta weselny z Janem ze Szczekocin ujęli pana młodego pod ręce i ruszyli do drzwi.

– Liczę na ciebie, synu – szepnął pan Jan. – Spodziewam się, że rychło doczekam się wnuka. Ale na razie, na razie korzystaj, korzystaj ile tylko się da!

Elżbietka czekała w łożu przybrana w piękną nocną koszulę, w powietrzu unosił się zapach wonności, świece skwierczały.

Konrad przystanął, gdy z hałasem wśród śmiechu gości zawarto za nim drzwi. Ktoś stukał w nie kułakiem i coś wołał, ale on już tego nie słyszał. Stał naprzeciw łoża, w rozpiętym kaftanie, bo prawie go rozebrali, nim doprowadzili na miejsce i wepchnęli do alkowy. Było mu gorąco od wina, gorąco od woni kwiatów i od świec.

Elżbietka leżała w łożu, przykryta po szyję, z rękami tylko wyciągniętymi na pościeli. Nie widział dobrze jej spojrzenia, a gdyby widział, ujrzałby w nim przede wszystkim obawę.

– To ja – powiedział, jakby mogła spodziewać się kogo innego.

Nie poruszyła się, patrzyła uważnie i czekała, co zrobi. Zdjął kaftan i teraz trzymał w rękach, szukając miejsca, gdzie mógłby go położyć. Na prawo miał ławę, koło stojaka ze świecami, więc podszedł tam i złożył ubranie.

Czekała na jego dalsze kroki, ale tych nie zrobił, tylko usiadł na ławie.

Znowu zastukano do drzwi, ktoś rzucił jakąś uwagę, ktoś zaczął śpiewać radośnie. Uczta weselna trwała nadal. Stukanie jakby go ośmieliło. Wstał i zbliżył się do łoża.

– Prosiłem, żeby nas nie kładli, jak to jest we zwyczaju – zaczął niepewnie. – Chciałem, żeby nas tylko odprowadzili do drzwi.

Usta Elżbietki rozchyliły się w uśmiechu. Więc to on sprawił. Wstydziła się całej tej ceremonii i była zadowolona, że przy wchodzeniu do łoża towarzyszyły jej tylko służebne.

Przysiadł na skraju posłania.

– Bardzo was szanuję – wyjaśnił. – Nie chciałem, żebyście mieli jakie obawy…

– Nie mam – odpowiedziała, niespodziewanie dla siebie przekonana, że to jest prawda, choć głos jej drżał.

Patrzył na jej policzki zaróżowione od światła świec, na rozchylone pełne usta, na luźno zapleciony warkocz leżący obok głowy. Patrzył na pościel, jak się unosi w rytm oddechu. Piersi, mówił ojciec, jakie piękne piersi!

Wyciągnął rękę, delikatnie ujął kraj narzuty, odsłonił ją lekko, potem jeszcze trochę. Stopa, a potem łydka żony pokazały się na chwilę, ale szybko zniknęły, kiedy przesunęła się na łożu i schowała pod pościelą.

– Co robicie? – zapytała.

– No… – nie wiedział, jak się wytłumaczyć. – No przecież…

– Skromność – powiedziała. – Niewiasta powinna być skromna. Tak powtarza moja matka.

– Słusznie – potwierdził Konrad. – Skromność jest ważna.

Siedział na brzegu posłania i w głowie miał pustkę. Szumiało w niej tylko niedawno wypite wino i nic więcej. Tylko wino.

– Jesteście… – zaczął po chwili – Bardzo piękna.

– Wszyscy mi tak mówią – zgodziła się.

– A ja… – zająknął się. – Ja teraz jestem waszym mężem i zrobię wszystko, o co tylko poprosicie…

Wiedział, co chce powiedzieć, ale czuł strach przed wyra¬żeniem tego wprost. Nie, żeby się bał odpowiedzi. Chciał, żeby wszystko zostało powiedziane od razu.

– Na początku powinniśmy… powinniśmy wszystko ustalić – wydukał. – Jak ma między nami być, skoro jesteśmy mężem i żoną… 20 Po ślubnej nocy rankiem następnego dnia Konrad i Elżbietka musieli wytrzymać wiele ciekawskich spojrzeń, wiele pytań i wiele docinków.

– A nie mówiłem? – pytał Jan ze Szczekocin, trącając syna łokciem. – Nie mówiłem, że to po prostu skarb?

Konrad potakująco kiwał głową. Towarzysze, krewni, znajomi, sąsiedzi składali mu gratulacje i mówili, jak bardzo zazdroszczą tego, co mu się trafiło.

– Tylko nie daj sobie wejść na głowę – powtarzali życzliwie. – Niewiasta musi znać swoje miejsce. Niektórym się wydaje, że po nocy poślubnej zyskuje przewagę nad mężczyzną. Może tak i czasem bywa, ale ty nie daj się oszukać. Żona musi od początku wiedzieć, kto rządzi.

Konrad przytakiwał uprzejmie.

Elżbietka wyglądała na zmęczoną, oczy miała podkrążone jak ktoś, kto mało spał. Siedząc za stołem, kiwała się nieco, przymykała oczy i raz czy dwa musiała się zdrzemnąć na krótką chwilę, a obudzona hałaśliwym śmiechem zebranych gości, zrobiła się pąsowa.

 

– Nie musisz się wstydzić, córko – szepnęła jej matka do ucha. – Nie musisz się rumienić. To przecież zwyczajna rzecz i każda niewiasta przez ten pierwszy raz musi przejść.

Pan Jan ze Szczekocin był bardzo głośny, zadowolony i pił dużo, hałaśliwie radując się połączeniem rodów i szczęściem syna.

– Teraz czekam na wnuki! – oznajmił głośno. – Tylko patrzeć, jak się sypną. A mam nadzieję, że mój syn pokaże, co potrafi. Przy takiej żonie nie powinno to być trudne!

Inni oceniali to podobnie. Przy takiej żonie, dojrzałej, pięknej, gotowej.

– Wyglądasz ślicznie – pochwaliła Elżbietkę pani Roksana. – Ślicznie, choć mało chyba spałaś tej nocy… Elżbietka opuściła oczy.

– Prawie wcale nie spałam – przyznała się cicho.

Pani Roksana zerknęła na Konrada i uśmiechnęła się z uznaniem.

– Doprawdy? Nie powiedziałabym, bo wprawdzie to młody i piękny pan, ale robił na mnie wrażenie dość nieśmiałego.

– Jest taki – przyznała się Elżbietka.

Roksana uśmiechnęła się domyślnie.

– Umiałaś go ośmielić, tak? To bardzo dobrze, moje dziecko. Naprawdę bardzo dobrze. Matka ci pewnie o tym nie mówiła, ale kobieta powinna wiedzieć, co i jak ma robić. Wcale nie powinna być uległa i całkowicie posłuszna. Starsze kobiety tak uważają, bo same już często zapomniały, jak postępowały, gdy były młode.

Elżbietka spojrzała z wdzięcznością na Roksanę.

– No widzisz – ciągnęła dalej Roksana. – Pewnie chciałabyś mi o tym wszystkim opowiedzieć. Gdy się nieco uspokoi, gdy już pojedzą sobie i się napiją, a potem rozjadą wreszcie do domów, znajdziemy czas, żeby sobie zwyczajnie i spokojnie, po babsku, porozmawiać.

– Będę wam wdzięczna – zaczerwieniła się Elżbietka.

– Nie trzeba – uśmiechnęła się Roksana. – Ale w życiu mał¬żeńskim wszystko jest ważne. I strój, i pachnidła, i zachowanie, i słowa. Nawet to, co mąż je i pije. Wiem, że matka niewiele ci zdradziła, więc chętnie pomogę. Umiem na przykład wypiekać pewien chleb, który jest bardzo dobry dla mężczyzn, żeby czule i namiętnie kochali swoje żony.

To koniec darmowego fragmentu. Czy chcesz czytać dalej?