![]() |
![]() |
Toe Jackie in die geriefswinkel instap, het sy heel eerste opgelet dat die eienaar sleg gekneus was. Sy linkeroog was toegeswel, en sy regteroog was gekleur. Daar was snye op sy wange, wat ook geswel was. Hy het ‘n wit pleister oor sy neus gehad omdat dit heel duidelik gebreek was. Sy lippe was twee maal so groot geswel.
“Malik!” het Jackie gesê. “Wat het met jou gebeur?”
“O, Jackie,” het hy geantwoord. “Daar was ‘n man, hy het gevra oor j...” Malik het sy sin laat hang toe hy die man deur die ingang sien kom. Dit was Vincent. “Wat kan ek vandag vir jou kry, Jackie?”
Jackie was effens verward deur die Pakistani se skielike verandering in geselstrant. “Um ... gee my ‘n minuut, sal jy, Malik?”
“Natuurlik.”
Jackie het oorgestap na die plexiglas kabinet en haar ding begin doen. Vincent het gekyk en besluit om nader aan haar te beweeg om te sien hoe sy haar kaartjies kies.
Sy het eindelik die kabinet aangeraak terwyl sy haar vingers daaroor streel.
“Sjoe,” het Vincent begin gesels. “Ek wens ek het geweet watter kaartjie is wenners. Ek kan verseker nou doen met ekstra geld.”
Jackie het opgeloer na die man, sy oë ontmoet en na hom geglimlag. “Probeer die Treasure Trove kaartjies. Ek het altyd goeie geluk met hulle.” Sy het gedraai na Malik en Vincent het gevolg, terwyl hy nou sy deel voluit speel.
“Dankie! Ek dink ek sal een probeer,” het hy vir haar gesê.
“Sterkte,” het sy vir Vincent gesê. Aan Malik het sy gesê, “Ek soek een Moneybag Madness, asseblief.”
Malik het na Vincent geloer terwyl hy Jacqueline se kaartjie gaan kry het. Hy het dit teruggebring na die kasregister en dit opgelui.
“Twee doller asseblief.”
Jackie het Malik twee munte gegee.
“Dankie Jackie,” het Malik gesê. “Ek hoop dis goed vir jou.”
Jackie het na Malik geglimlag en weggedraai na een van die bankie-styl tafels.
Vincent het intussen nader geskuif aan die kasregister. “Een Treasure Trove, asseblief.” Hy het geknipoog na Malik.
Malik het ‘n rilling teen sy rug voel afskuif terwyl hy die kaartjie kry en oplui. “Twee doller asseblief.”
Vincent het gesê, “Seker.” Toe neem hy sy kaartjie en het na Jackie se tafel gestap.
Malik het teruggetrokke die kassier laai toegemaak en ‘n nota gemaak dat sy kontantvloei uit sal wees met twee doller.
“Hoop jy gee nie om dat ek hier by jou sit nie,” het Vincent met ‘n glimlag gesê. Hy het oorkant Jackie gaan sit. “Ek het gedink dit sal goed wees as ons saam ons kaartjies krap.”
Jackie het vriendelik geglimlag maar niks gesê nie. Iets omtrent hierdie man het haar effens ongemaklik gemaak ... dit het gevoel asof sy haar hand onder ‘n mat indruk. Sy het aangehou om haar kaartjie te krap totdat alles sigbaar was.
Vincent het ook sy kaartjie gekrap en ontdek dat hy ‘n honderd doller gewen het. Verras het hy opgekyk om Jackie daarvan te vertel maar sy het opgestaan by die tafel en het terug gegaan na die kassier. Vincent het vinnig gevolg. Hy het gearriveer net in tyd om se sien hoe Jackie vyf honderd doller in haar beursie sit.
“Haai!” het hy gesê, “hierdie kaartjie het my honderd bokke gewen! Dankie!”
Jackie het by die deur uitgeglip. Sy het Vincent se dank erken met ‘n waai van die hand en weer geglimlag.
Vincent se glimlag het van sy gesig af verdwyn asof dit nooit daar was nie. Aan Malik het hy gesê, “Gee my honderd bokke, vinnig, poephol!”
Malik het Vincent ‘n honderd doller noot gegee, en met verligting gesien hoe Vincent uit die winkel hardloop.
Buite die winkel was Vincent net in tyd om te sien hoe Jackie die deur van ‘n taxi oopmaak. Hy het nader gedraf en was net in tyd om te vra, “Sê ... wat is jou naam?”
Jackie het in die taxi gesit met haar hand op die deur, besig om dit toe te maak. Sy het opgekyk na Vincent.
“Meneer, met alle respek,” het sy gesê, “Ek wil jou nie my naam gee nie. Vir een of ander rede maak jy my bang. Laat los asseblief die deur.”
Vincent het verras die deur gelos en teruggestaan.
“Dankie meneer,” het Jackie gesê. Sy het die deur toegemaak en die taxi het weg gery.
Vincent het gekyk hoe die taxi in die straat af ry. As Jackie teruggedraai het sou sy die uitdrukking op Vincent se gesig gesien het en sy sou baie banger gewees het.
Vincent het aan homself gemompel, “Jou bang maak, hê, katjie? Jy het nog niks gesien nie!”
***
TWEE DAE LATER HET Jackie die kinders veilig op Mr. Mike se bus gelaai. Sy het buite op die sypaadjie gestaan, geklee in haar kamerjas, totdat die bus buite sig verdwyn het. Sy het ‘n advertensie op die voorste sypaadjie opgetel en toe weer die huis in verdwyn om ontbyt vir haarself te gaan maak sodat sy haar dag kan begin.
Vincent het by die kombuistafel gesit. Sy blink semi-outomatiese geweer het voor hom op die tafel gelê.
Jackie het nie geskreeu nie. Sy het net ‘n verskrikte asem ingetrek en gevries toe sy Vincent sien, toe het sy haar kamerjas se bokant saam getrek. Die gevoel van onder die mat wees het erger geword.
“Wat doen jy hier?” het sy gevra.
Vincent het na die stoel oorkant hom gewys.
“Sit. Ons gaan praat.”
Jackie het gesê. “Uit, nou, of ek bel die polisie.”
“Reik na die foon en jy sal dood wees voor jy daaraan raak,” het Vincent geantwoord van onder sy lae wenkbroue. “Dan sal ek hier sit en wag totdat die kreupeles en vertraagdes huis toe kom, en ek sal hulle almal ook vermoor. Jy wil regtig nie met my rondfok hieroor nie, katjie.” Hy het weer na die stoel gewys. “Gaan sit, nou!”
Die kleur het uit Jackie se gesig dreineer met elke woord wat hy gesê het totdat sy nou heel bleek was. Toe Vincent sê sy moet gaan sit, het sy amper gespring. Woordeloos het sy gaan sit.
Vincent het geknik en gesê, “Dankie. Wat ek wil weet, Jacqueline Belew, is maklik. Hoe kies jy jou kaartjie dat jy elke keer wen? Het jy een of ander sisteem of iets?”
Jackie, wat gewonder het hoe hierdie man uitgevind het oor haar geskenk, het probeer om haar weg deur te bluf. “Kyk, dit was ‘n raaiskoot met die honderd doller. Ek het geen idee gehad nie ...”
“Verseker het jy nie,” het Vincent haar in die rede geval. “Net soos jy geen idee gehad het oor die vyf honderd doller wat jy in jou beursie gesteek het nie ... of die drie honderd nou die dag nie. Of die groot geluk by die resies nie.” Hy het vorentoe geleun en in haar oë gekyk. Terwyl hy vooroor leun het hy die pistool opgetel en ‘n rondte in die magasyn gelaai. “Wil jy weer probeer?”
Jackie het gesmeek, “Ek weet regtig nie waarvan u praat nie, meneer. Ek weet u het gewen ...”
Vincent het die geweer na haar gesig gewys. “Jy het tyd tot ek by drie getel het. Dan sterf jy.” Hy het gehuiwer. “Een.”
“Meneer, Ek het nie...” ‘n Traan het teen haar gesig afgerol.
“Twee.”
“Hoekom doen u dit?” het sy gegil.
Die spiere in Vincent se hand het begin saam trek in afwagting vir die terugslag. Jackie het dit gesien.
“Dr...,” het Vincent begin.
“Ek het ‘n gawe!” het Jackie gegil, en half uit die stoel begin opstaan. “Ek kan die wenner uitwys van enige spel van kans!”
“Hoe?” het Vincent gevra. Sy geweer het nooit van haar gesig weggedraai nie.
Jackie het weer gaan sit en haar hande oor haar gesig gehou. “Ek kan dit in my gedagtes sien,” het sy tussen haar vingers deur gesê. “Waar ook al kans deel van ‘n gebeurtenis is, kan ek die uitkoms sien.”
Vincent het haar vir ‘n oomblik bestudeer. Toe het hy geknik asof hy ‘n besluit gemaak het, en die geweer op die tafel neer gesit. “Wys my,” het hy vir haar gesê.
Sy het deur haar vingers na hom gekyk. “Wat?”
“Wys my,” het hy herhaal.
Jackie het deur die kombuis gekyk, en toe na Vincent. “Hoe?”
Vincent het sy skouers opgehaal. “Het jy ‘n pak kaarte?”
“Ja, ek dink die kinders het ...,” het sy gesê, gretig om te behaag. Sy het begin opstaan om dit te gaan haal, maar Vincent het sy hand opgelig.
“Vertel my waar die kaarte is. Ek sal dit kry,” het hy kragtig gesê.
Jackie het weer gaan sit. “Natuurlik. Dis in die boonste laai daar.” Sy het gewys na die toonbank.
Vincent kon die laai bereik sonder om op te staan. Hy het sy ander hand op die geweer gehou terwyl hy oorleun, die laai oopmaak en die pak kaarte uithaal.
Jackie se gedagtes het haar vertel om saam te speel vir nou – daar was geen veilige manier hieruit nie. Sy hoop sy leef om weer die kinders te sien.
Vincent het intussen die boksie oopgemaak, die kaarte uitgehaal en dit begin skommel.
“Oukei Jackie,” het hy empaties gesê. “Ons gaan ‘n bietjie een-en-twintig speel. Blackjack. Ek raai jy weet hoe om dit te speel?”
Jackie het geknik.
Vincent het een kaart, gesig na onder, vir elkeen uitgedeel, toe een kaart gesig na bo. Jackie se kaart was ‘n vier. Vincent se kaart was ‘n vyf. Jackie het geloer na haar hele kaart. Dit was ‘n twee.
“Gee nog,” het sy gesê.
Vincent het haar nog ‘n kaart, gesig na bo, gegee. ‘n Twee.
“Weer,” het sy gesê.
Nog ‘n twee.
“Weer.”
‘n Aas.
“Ek sal bly,” het sy stil gesê. Omdat ‘n aas kan of een of elf wees, het sy elf gekies. Dit gee haar ‘n een-en-twintig.
Vincent het na sy heel kaart gekyk. ‘n Agt. Hy het een geneem.
‘n Koningin.
Uitgevang.
Hy het sy kaarte gevou en hulle na kant van die tafel toe gegooi. Jackie het haar heel kaart omgedraai om te wys sy in elk geval gewen het, en het ook haar kaarte eenkant neergesit.
Vincent het weer gedeel, twee omgedraai en twee na bo gedraai. Jackie se na bo gedraaide kaarte was ‘n vyf. Vincent s’n was ‘n sewe. Haar heel kaart was ‘n koning en syne ‘n ses.
Hy het na haar gekyk. Sy het gesorg dat sy haar gesig uitdrukkingloos hou.
“Ek sal hierdie speel,” het Jackie gesê.
Vincent het sy een kaart omgedraai.
Tien van harte.
Weer uitgevang.
Hulle het al die pad deur die pak kaarte gespeel. Vincent het nie een rondte gewen nie.
“Miskien,” het hy gesê. “kon dit geluk gewees het ... of jy kon die kaarte getel het of iets.”
Jackie het niks gesê nie, en het net na hom gekyk.
“Oukei, hier is wat ons gaan doen, katjie,” het hy gesê en vir homself geknik. “Gaan trek aan. Ons gaan inkopies doen.”
***
VINCENT HET BY DIE eerste geriefswinkel wat hy raakgesien het gestop. Jackie het gekrimp omdat sy by geleentheid besoeke by die winkel afgelê het vir die kinders. Sy het het nog nooit lotery kaartjies hier gekoop nie omdat sy nie wou aandag trek op haarself so naby haar huis nie.
“Hier is wat gaan gebeur,” het Vincent gesê. “Jy gaan jou ding doen met die krapkaarte. Enigiets met ‘n uitbetaling van ‘n honderd of meer sal ons koop. Niks meer as tien van enige krap kaart nie, want ... ons wil geld maak, nie spandeer nie. Verstaan?”
Jackie het teruggetrokke geknik.
“Hei, as dit jou beter sal laat voel, dit is die enigste winkel wat ons vandag sal besoek. Hoe klink dit? Dan kan jy betyds terug wees by die huis om die ‘vertraagdes’ te ontmoet,” het Vincent vrolik gesê.
Sy het opgekyk en Vincent aangegluur. ‘n Storm beskermings woede het deur haar gevloei en sy het gesê, “Moet hulle nie so noem nie.” Jackie het haar kop geskud en stil maar kragtig gesê, “Moet hulle nooit so noem nie.”
Vincent was oppad om haar deur die mond te slaan toe hy haar in die oë kyk. Hy het geskrik toe hy die indigo flits sien. In stede het hy geknik. “Oukei, Jackie. Jy maak die geld en ek sal hulle noem net wat jy wil hê ek moet.” Hy het die kar deur oopgemaak. “Kom, laat ons gaan.”
Jackie het afgekyk na die paneelbord. Waar het dit vandaan gekom, Jackie? Sy het haar kop geskud. Hou so aan en jy kry beide jouself en die kinders vermoor! Sy het die deur oopgemaak en uitgeklim. Maar... Ek is die een met die gawe. Ek is die goue gans. Dis vir my wat hulle wil hê moet geld maak vir hulle. So ek sal vir hulle geld maak....en uitkyk vir my kans. Sy en Vincent het die winkel ingestap.
Meeste van die tyd wanneer Jackie na hierdie winkel toe kom, bring sy die kinders saam met haar. Die winkel was binne loop afstand vir hulle almal en die oefening het hulle almal goed gedoen, plus die winkel het ‘n Baskin-Robbins roomys afdeling binne en die tafels vir klante om te sit en eet. Hulle sal dan almal roomys kry en dit by die winkel eet voordat hulle weer terugloop huis toe. Soms sal ‘n reënstorm hulle bekruip nadat hulle gearriveer het ... en die winkel bestuurder, Steve Bell, sal dan aandring dat al die kinders in sy minibus inklim sodat hy hulle kan huis toe neem.
So, natuurlik was Steve agter die toonbank.
Vincent was ‘n vreemdeling vir Steve. Vincent het nog nie enige besigheid met hierdie vestiging gedoen nie ... ‘n situasie wat hy gou sal regstel.
Terwyl Vincent se oë die winkel deurkyk vir potensiële beskerming, het Steve opgekyk en die paar gesien. ‘n Bekommerde trek het oor sy gesig verskyn toe hy Vincent sien, maar het verdwyn toe hy Jackie sien.
“Haai Jackie!” het Steve gesê. “Lekker dag is dit nie?”
Jackie het geknik. “Verseker Steve.”
“Enigiets waarmee ek kan help?” het hy gevra terwyl hy na Vincent loer.
Jackie het die loer gesien en begin bekommerd raak. “Nee Steve, ek is net hier om ‘n paar krapkaarte te kry. Gee ons ‘n minuut, sal jy?”
Steve het geknik. “Seker. Skree wanneer jy reg is.”
“Dankie,” het Jackie geantwoord. Sy het vinnig na Vincent geloer. Natuurlik het hy dit gesien.
Hy het nader aan haar beweeg en in haar oor gefluister. “Ek het nie gehou van daardie klein kykie nie. Moenie enigiets doen wat daardie man vermoor gaan kry nie. Capice?”
Jackie het hard aan haar vrees gesluk maar het geknik.
“Mooi. Doen nou jou ding en laat ons hier uit wees,” het Vincent gefluister.
Jackie het gehuiwer. “Hoeveel wenners wil jy hê?”
“Almal, tot by nommer tien in die pak.”
Jackie het haar oë toegemaak en begin om haar vingers oor die plexiglas te trek, eers die een ry, dan die volgende, totdat sy almal deurgewerk het. Sy het haar oë oopgemaak en na Vincent gekyk.
“Kry jou geld reg. Hier is ‘n paar,” het sy hom vertel.
Vincent het geknik. “Ek het dit.”
Jackie het diep asem ingetrek. “Steve, kan jy gou hiernatoe kom?”
***
TOE VINCENT JACKIE uit die winkel uit lei, het hy driehonderd twee en negentig doller spandeer. Jackie het die wenners verskaf van ‘n totaal van vyf duisend, twee honderd sewe en dertig doller.
Terwyl hy haar huis toe neem, het Vincent by homself gedink daar geen manier was wat sy base haar onder hulle beheer gaan laat uitkom nie.
![]() |
![]() |
Daardie aand terwyl Jackie aandete voorberei vir die kinders, het sy die dag se gebeure oordink.
Dis Vincent se laaste kommentaar wat sy die meeste onthou.
“Nou kyk,” het hy gesê. “Nadat ek weg is sal die eerste ding waaraan jy sal dink wees om iemand hiervan te vertel. Die pote miskien, of ‘n vriend. Of selfs die kinders. Weet net een ding, katjie: enigeen wat jy vertel sal ek vermoor. Vertel jy die pote, vermoor ek die kinders. Het jy dit?” Toe sy wys “sy het dit”, het Vincent vertrek met die woorde, “Ek sal terug wees ... of more of oormore. Ons kan dalk die resiesbaan probeer ook. Ek moet met my baas praat.”
Dit was die oomblik dat Jackie besef het dat hierdie groot vark haar nooit sal laat terug gaan na haar normale lewe nie.
Sy sal moet opkom met ‘n manier om haarself uit hierdie gemors te verwyder. Verkieslik sonder om iemand vermoor te kry.
***
NA AANDETE HET DIE kinders hulle huiswerk gedoen. Hulle het in skofte gestort en aandskof was geniet deur Nicky, Tommy en Cynthia. Hulle was almal saam in die sitkamer. Dit was negeuur en tyd vir ‘n uur se televisie voor bedtyd. Die kinders het dit almal verdien.
Dit was Nicky se beurt om te kies wat hy wil kyk en hy het ESPN gekies. Cynthia en Jennie Lou het hardop gekreun en gewriemel. Selfs Phillip geglimlag oor die oordoende toneelspel deur die meisies.
Jackie het geglimlag en oorgeskakel na ESPN. Dit was net betyds vir ‘n nuuskonferensie.
Die aankondiger het gesê hulle sluit aan by ‘n man met die naam Bo Lockhart, ‘n boks promotor wat die Kampioenskap geveg aanbied by die konvensie sentrum hier in die stad.
Die kinders het almal gekyk. Hulle het daarvan gehou om op hoogte te bly van wat aan gaan in die stad, en hulle het van boks gehou ... selfs Phillip het gekyk met gefassineerde aandag.
‘n Man – vermoedelik Bo Lockhart – het na die podium gestap. “Dames en here, raak asseblief stil en neem julle sitplekke in. Asseblief.” Lockhart het stil gebly terwyl die verslaggewers gaan sit het. “Dankie. Soos sommiges van julle dalk gehoor het, ons het ‘n bietjie opgewondenheid hier gehad vroeër vandag.” Verskeie van die verslaggewers het gelag. “Wel, hier is wat gebeur het. Een van ons sekuriteit mense het in ‘n oefen wedstryd met Mike Swanson, die uitdager uitgeslaan met net een hou.” Die verslaggewers het weer begin vrae blaf. “Asseblief mense, laat my klaar maak! Ons sal tyd hê vir vrae later! Asseblief!” Die verslaggewers het weer stil geword. “Om te verseker dat die geveg wel voort gaan soos beplan Dinsdagaand, het die sekuriteit man aangebied om die plek van die uitdager te neem.” Meer vrae was geskree. “Mense, julle sal jul kans kry!” Die verslaggewers het weer stil begin raak. “Ons het die mans se aanbod aanvaar en so ook die Kampioen. Dames en Here, ek gee julle die nuwe uitdager: Percival ‘King Louie’ Washington!”
Jackie het gekyk hoe ‘n aantreklike, fors geboude swart man die podium nader, hande skud met Lockhart, blykbaar ‘n paar woorde uitruil en dan na die gehoor draai ... terwyl Lockhart die verhoog verlaat het terwyl hy sy hand skud asof dit seer is. Die man het begin praat.
“Julle weet, my moeder, Betty, was groot gemaak om beleefd te wees toe sy groot geword het in Alabama. Julle mense sal haar laat skaam kry.” Die verslaggewers het stil geraak. “Daar is geen rede hoekom julle almal gelyk moet skree nie. Ek sal julle vrae beantwoord, maar julle moet ordelik wees. Almal sal ‘n kans kry – nie een sal ‘n eksklusiewe onderhoud kry nie. So, wees kalm.” Hy het ‘n dame in die voorste ry gewys. “Wat van dames eerste?”
“Miriam Apple, Kanaal Sewe Nuus. Is jy nie Louie Washington van Justice Sekuriteit hier in die stad nie?”
Louie het geknik. “Ja, Madam, ek is.”
Wow! Justice Security! Ek het baie van hulle gehoor ... wonder of hulle my kan help? het Jackie by haarself gedink.
“Wat sal Joey Justice en die res van julle firma hieroor sê?”
“Hulle gaan almal my breë swart boude skop, Madam.” ‘n Gelag het uitgebreek in die ouditorium. “Eintlik is my vennote my vriende. Hulle gaan baie ondersteunend wees, en my die beste toewens. Almal anders werk vir my, so wat dink u gaan hulle sê?” Meer gelag. Louie het na die man langs haar gewys. “U beurt.”
“Ted Hanson, ESPN. Mnr. Washington, wat het regtig gebeur met Mike Swanson vandag? In u woorde.”
Louie het sy asem diep ingetrek. “Ek het probeer om Mnr. Swanson die waarde van lyfwagte en sekuriteit mense te wys. Hy het beledig gevoel en my ‘n lelike naam genoem. Ek het voorgestel dat hy my in die ring ontmoet vir ‘n oefen wedstryd sodat ons ons verskille kan uitsorteer.” Hy het gestop. “Ek het Mnr. Swanson die fout in sy maniere gewys.”
“Hoeveel keer kon Mnr. Swanson u raakslaan voordat u hom uitgeslaan het?”
“Man het nooit ‘n handskoen op my gelê nie.” Verslaggewers het weer almal gelyk begin skree. Louie het sy geduld verloor. “Mense, wat de hel het ek nou net gesê oor beurte neem?” het hy hard gesê. Skielik het stilte die ouditorium gevul. “Dankie.” Hy het weer begin. “Mnr. Swanson het verskeie houe geslaan, maar nie een het getref nie.”
Hy het na die volgende man gewys. “U beurt, man.”
“Mnr. Washington, Hoekom noem hulle jou King Louie?”
Louie het gelag. “Onthou ek julle vertel van my vennote wat my vriende is? Ons het almal op kollege ontmoet en een van Misty se gunsteling flieks was The Jungle Book. Hulle sê my gesig lyk soos King Louie s’n. Die bynaam het gebly, ‘want enigiets is beter as Percy!”
Almal het weer gelag. Louie het na die volgende verslaggewer gewys. “Vra man?”
“Harold Chamberlain, Washington Post. Is dit waar dat u firma verskeie hoë vlak, hoogs geheime kontrakte met die Federale goewerment het?”
Louie het sy kop gewalg geskud. “Man, ek kan nie praat oor sekuriteit besigheid nie. Wat de hel dink jy doen jy?”
Terwyl hulle kyk hoe Washington nog ‘n klomp vrae beantwoord, het Jackie opgelet dat Jennie Lou en Phillip baie mooi kyk terwyl Nicky en Tommy spekuleer oor of Washington die Kampioen kon verslaan. Cynthia het na Nicky en Tommy gekyk en geglimlag na haar pleeg broers.
“Hei, Phillip!” het Nicky gesê. “Wie dink jy gaan wen, man?”
Aangesien dit ‘n wedstryd was wat nie net vaardigheid vereis nie maar ook kans, het Jackie reeds die antwoord geken.
Phillip het stadig begin wieg. Na ‘n oomblik het hy gesê, “Louie!”
Jennie Lou het geknik asof sy iets aan haarself bevestig.
***
DIE VOLGENDE OGGEND het Mike Woods die kinders kom optel vir skool. Hy het in Jackie se oë gekyk en gevra, “Jy oukei, Jackie?”
Met opregter kommer in sy oë het Jackie amper in trane uitgebars. Sy het haarself vinnig onder beheer gebring, na hom gekyk en gesê, “Eks piekfyn, Mike ... regtig. Seker net ‘n bietjie moeg.”
Mike het nadenkend geknik terwyl hy in die bus geklim het en vir haar gesê het, “Jy weet jy kan enige tyd op my reken as iets verkeerd is, nè?”
“Ek weet,” het Jackie geantwoord. “Sorg vir my kinders, sal jy?”
Mike het geglimlag. “Altyd.” Hy het in sy truspieël gekyk en geskree, “Wie is reg vir Mikey se Magic Bus Rit?”
Die kinders het almal variasies van “Ek is!” geskree.
Nog glimlaggend het Mike die deur toegemaak en het voort gerol skool toe.
Terwyl sy kyk hoe hulle verdwyn kon Jackie nie help om bietjie gespanne te voel nie. Gister het ‘n vreemdeling by haar eettafel gesit toe sy weer die huis ingegaan het. Sy het gedraai en begin terugstap na die huis en gebid dat die man nie weer daar sal wees vandag nie.
***
DIE “VREEMDELING”, Vincent, het net by die ontbyt tafel vergader met sy baas, Leo Lesko.
Die twee mans het geëet by ‘n klein eetplekkie in Tweede Laan wat gereeld besoek is deur die Giambini “familie”.
Leo het opgestaan toe Vincent nader kom en die twee mans het mekaar gedruk en gaan sit. Vincent het ‘n ligte ontbyt bestel by die man wat langs hom verskyn het.
“Dis lekker om jou te sien, Vincent,” het Lesko gesê.
“Dis regtig lekker om u te sien, baas.”
“So wat kan ek vir jou vandag doen, Vincent? Jy het gesê dis nogal dringend.”
Vincent het na sy baas gekyk. “Mnr. Lesko, ek het vierhonderd bokke van die beskerming geld geneem en dit spandeer.”
Lesko het Vincent ‘n harde kyk gegee. “Ek hoop jy het goeie rede gehad, Vincent.”
“Ek het dit spandeer op Lotery kaartjies.”
Lesko het net uitdrukkingloos na Vincent gekyk.
“Ek het twee en vyftig honderd doller gewen en dit alles in die sak gesit.”
Lesko se oë het gerek toe hy die nuus hoor. “Wel, dis goed, Vincent. Maar ons kan nie ons mense kry om geld op lotery kaartjies te spandeer wanneer hulle ook al wil nie. Wat as jy verloor het? Dis sleg vir jou, en dis sleg vir besigheid.”
Vincent het na sy baas gekyk. “Ek was nie bekommerd nie.”
“En hoekom nie?”
“Ek het die moeder van alle gelukbringers ontdek, Mnr. Lesko,” het Vincent gesê en Lesko alles omtrent Jackie Blue vertel.
Lesko het oomblik nagedink en gesê, “Vincent.”
“Meneer?”
“Ons moet vir Mickey Giambini gaan sien. Hy moet hiervan hoor.”
***
JACKIE WAS SO BESIG met haar vrees dat Vincent weer sal opdaag dat sy nie alles daardie dag klaargekry het nie. Sy het rondgedwaal in die huis soos ‘n zombie.
Sy het gaan sit by die eettafel. Na ‘n paar minute het sy geskuif na die sitkamer en die televisie aangesit. Toe het sy besluit om die beddegoed te verander, maar haar aandag is afgetrek toe sy na die boonste vloer toe gaan. Sy het weer onder toe gedwaal en wou begin het om een of ander gereg vir aandete voor te berei....maar kon nie besluit wat om te maak nie.
Jackie het met verskeie idees in haar kop gespeel om haarself uit hierdie verknorsing te kry. Elkeen was ontslaan wanneer sy besef het dat dit haar nie help nie of dat die kinders vermoor sal word.
Jackie het besef sy is alleen teen ‘n groot mafia, en het geen manier van ontsnapping gehad nie.
Jackie Belew, die vrou wat altyd wen, het nog nooit in haar lewe so verslaan gevoel nie.
***
MICKEY GIAMBINI HET ‘n kantoor op die vyfde vloer van die Crosselli Invoer/Uitvoer gebou. Natuurlik was die Crosselli Invoer/Uitvoer besigheid net ‘n front vir die familie besigheid. Besigheid was reg deur die gebou gedoen maar die familie besigheid was net op die vyfde vloer gedoen, want Giambini het die hele vloer twee maal per dag laat vee vir elektroniese afluister apparate. Wagte het die dak patrolleer en daar was ook ‘n plek vir vaste observasie poste om die kanse te verminder vir FBI infrarooi visie toestelle of lang afstand inluister toestelle in die omringende geboue. Die kanse dat die FBI enige van die omringende gebou sou infiltreer is baie skraal, want die Giambini het die meeste daarvan besit en die wat nie deur die familie besit is nie het eienaars gehad wat skielik sal verdwyn as hul gebou deur wetstoepassers geokkupeer sou word.
Sittend in die die versierde besoeker stoele voor Giambini se ingevoerde lessenaar, het Vincent probeer om nie geïntimideer te voel nie. Hy was ‘n arm buurt kind en die sig van al die luukshede het gevoelens laat ontstaan dat hy nie goed genoeg is nie. ‘n Kantoor wat bedoel was om ontspannend te wees, was vir om net die teenoorgestelde.
Langs hom het Lesko in nog ‘n besoeker stoel gesit. Lesko was gemaklik.
Oorkant die tafel het Mickey Giambini gesit met sy lyfwag naby hom.
“Leo! Vincent!” het Giambini gesê. “Dis lekker om julle te sien. Wat is so dringend?”
Leo het gepraat. “Micky, dankie dat jy ons so gou sien. Ons het hier ‘n situasie wat ek nog nooit voorheen gesien het nie. Ons het ... advies ... nodig oor hoe om dit te hanteer. Vincent hier sal alles daaroor vertel.”
Mickey Giambini het ‘n hoer se baba se nek gebreek voordat hy haar gefoeter het tot haar lewe aan ‘n draadjie gehang het omdat sy hom meer geld gekos het as wat sy gemaak het. Die enigste rede hoekom hy haar nie vermoor het nie was sodat sy die geld kon terug maak wat sy hom gekos het omdat sy swanger was. Hy het so baie mans vermoor in sy vordering na die hoogste rang in die familie dat selfs hy al opgehou tel het. Baie was vermoor net oor die suspisie dat hy iets verkeerd gedoen het. Bewyse was nie ‘n vereiste in Mickey Giambini se oë nie. Hierdie koudbloedige man het sy aandag verskuif na Vincent. Vincent het amper gekrimp toe daardie staal blou oë na hom gekyk het, maar hy het begin praat met Giambini. Hy het begin met sy eerste observasie van Jackie en die storie klaar vertel tot by die vyf duisend doller meervaller.
Micky het na Vincent aanhou kyk, asof hy gewag het vir meer. Toe het hy teruggeleun in sy stoel en na niks gestaar vir ‘n paar minute. Hy het skielik regop gesit en na beide Vincent en Leo gekyk.
“So, wat dink jy? Is sy een of ander psika of iets.” Het hy beide mans gevra.
“Ek kan nie sê nie, Mickey,” het Leo geantwoord. “Ek het haar nog nooit gesien nie. Vincent hier is haar enigste kontak.”
Vincent het sy kop geskud. “As sy nie is nie, Mnr. Giambini, is sy ‘n goeie raaier.”
Giambini het na sy lessenaar ‘n oomblik gestaar, en toe sy hand daarop geslaan. Vincent het geskrik, maar Lesko het nie eers beweeg nie.
“Oukei,” het Mickey Giambini gesê. “Hier is wat ons gaan doen. More oggend gaan ons Jackie Belew haal. Julle twee,” het hy gesê en na Vincent, Leo Lesko gewys, “ek en Rizzo hier.” Hy het na die lyfwag gewys. “Ons sal plekke kies vir die teef om vir ons geld te wen en dan gaan ons resies baan toe. Dan sal ons weet – een manier of die ander, reg?”
Vincent en Leo het geknik. Rizzo het net stil gestaan en taai gelyk.
Vincent het vinnig gedink hy kan met Rizzo klaarspeel as hy moet.
“More is Saterdag Micky,” het Leo gesê. “As wat Vincent vertel waar is, gaan die huis vol kinders wees.”
“Ek gee nie ‘n hel om nie,” het die mafia baas geantwoord. “Ons gaan in elk geval. Fok hulle!”
***
DAAR AAND WAS AANDETE gesmelte kaas toebroodjies en skyfies. Maar by die tafel kon die kinders nie anders as om op te let hoe afgetrokke Jackie optree nie. Sy het blykbaar nie veel van ‘n aptyt gehad nie en het meesal net haar kos rond geskuif op haar bord. Die kinders het heeltyd hul oë oor die tafel laat glip na mekaar totdat Phillip begin het om te wieg. Nicky, Tommy en Cynthia het Jennie Lou se oë gevang en almal het geknik.
“Jackie,” het Jennie Lou gesê.
Jackie het geskrik en dit gewys. Sy het rond gekyk en besef die kinders het na haar gekyk en dat Phillip se wieg vinniger as gewoonlik is. “Ek is jammer, Jennie Lou. Ek het ‘n klomp goed in my gedagtes en ek is nie vanaand goeie geselskap nie.”