Czytaj książkę: «Bayrisch durchs Jahr»

Meinem lieben Vater Josef Zöpfl †
HELMUT ZÖPFL
BAYRISCH DURCHS JAHR
ZEICHNUNGEN
VON
HANS MÜLLER-SCHNUTTENBACH

Vollständige E-Book-Ausgabe der im Rosenheimer Verlagshaus erschienenen Sonderausgabe 2000
Die Sonderausgabe ist leicht gekürzt.
© 2021 Rosenheimer Verlagshaus GmbH & Co. KG, Rosenheim
www.rosenheimer.com
Titelbild: Günter Standl, Laufen
Illustrationen: Hans Müller-Schnuttenbach
Der Verlag dankt der Stadt Rosenheim, in deren Besitz sich die im Innenteil abgedruckten Zeichnungen von Hans Müller-Schnuttenbach befinden, für die Überlassung.
eISBN 978-3-475-54913-7 (epub)
Inhalt
D’ Sonna scheint scho wärmer
Kimm, Sonna
Fruahjahr
Aprilzeit
Und der Kirschbaum, der blüaht
Gfrei di, daß’ blüaht
Träume
Rückerinnerung
Lang war der Tag
Vom Jahr is Halbzeit
Um de Zeit lieg i gern im Gras
Wiara Spur im Sand
Unterm Baam
De Sonna brennt
A wengerl a Sonna
Urlaub
De Wolkn
No hängt der Baum
Vorm Gwitter
Was i ausm Urlaub mitbracht hab
D’ Ferien san rum
Der Sommer is umma
Und a blauweißer Himme
Der letzte Sommer
Lang war der Sommer
’s Jahr hoaßt jetzt Herbst
Herbstln duats
Über de Stoppeln
A bunter Tupfer
Wiesnfreudn
Der Spätherbst kimmt
Spätherbst
Die letztn Blattln
Allsamt fallt
Novembertag
Abgesang
Im Friedhof
De Flockn falln
De Zeit vergeht
Gschneibt hats
’s Jahr is müad
As Land liegt zuadeckt unterm Schnee
Zuaschaung
’s neue Jahr
Der Februar geht Maschkera
Freier Tag
Vergessn
Wünsche
Was i gern doa daad
De Zeit war schee
Mei Schuiweg
A Gruaß von gestern
Der Häuptling Abendwind
Nacht werds
Fragen
Bleib bei mir
As Lebn
Vergleich
Was samma denn scho
Bloß a Nama mit am schwarzn Rand rum
Grüaß di Gott, Bruader Tod
Regntropfn
Bayerische Messe
Zum Eingang
Zum Gloria
Zwischengesang
Fürbitten
Zum Sanktus
Zum Agnus Dei
Während der Kommunion
Danklied nach der Kommunion
Nach dem Segen
D’ Sonna scheint scho wärmer
D’ Wiesn san no a weng baazig
und aa no net grad bsonders grün,
d’Leut san oiwei no recht kaasig,
san halbert no im Winter drübn.
Trotzdem: d’Sonna scheint scho wärmer,
öfter waht a lauer Wind,
und mancher traut se hematärme
scho auf d’Straßn auße gschwind.
Kniastrümpf derf da Franze oziagn,
wenn er jetzt spazieren geht,
mit da Muatta und mitm Vata
an de Sonntagnachmittäg.
Überall da treibts und rührt ses:
in der Erdn, in de Bäum,
überall da wachsts und blüahts jetzt,
nix will mehr beim Altn bleim.
Zu eppas treibts jetzt fast an jedn.
Und der Bäckerlehrling Jo,
der sonst z’faul is fast zum Redn,
fangt sogar zum Dichtn o.
Er dicht’, wie er es öfters glesn,
von Liebe, Sehnsucht, Leid und Schmerz,
von einem vielgeliebten Wesen,
vom Frühlingsrausch in seinem Herz.
Im Radio spuins Frühlingslieder,
im Gartn liegt a gfärbtes Ei.
’s is jedes Jahr desselbe wieder,
und jeds Jahr is desselbe neu.


Kimm, Sonna
Kimm, Sonna, schleckn weg, an Schnee
und laß as Frühjahr raus!
Stehts auf von euerm Kanapee,
ziagts eure Schlappschuah aus!
Schalts euern Fernsehkrimi ab,
werfts euch in euer Gluft,
gehts weiter, setzts euch scho in Trab,
kommts mit in d’ frische Luft!
Schaugts nur a bisserl umanand,
kannt sei, daß scho w as blüaht
und daß se aa bei euch z’letzt dann
vielleicht wo eppas rüahrt!
Fruahjahr
Spürst, wia se alls mit Lebn wieder fuit,
wia des Helle dem Dunkeln de Schau wieder stuit?
Wia d’ Sonn wieder wärmt und de Kältn vertreibt,
wia nix mehr grau und gstarrig jetzt bleibt?
Wia kaum mehr was an Winterschlaf denkt,
sondern alls um uns rum se ins Lebn wieder drängt?
Wia grün und lebendig de Welt wieder werd,
wenn ma grad richtig aufpaßt, hischaugt und hört?
Drum gfreu di am Lebn und freu di am Heut,
denk net bloß ans Gestern und Morgn de ganz Zeit!
Wer oiwei bloß vom ganz großn Glück traamt,
hat oft überm Traama aa s’kloane versaamt.
Wennst lurst richtig, findtst überall a kloans Stück,
an Tupfer, an Schimmer, an Glanzer vom Glück.
Aprilzeit
Im Lesebüacherl lesen’s grad
a Stückl vom April,
der wo die blädsten Einfäll hat
und grad macht, was er will.
Tatsächlich: S’rengt und schneibt bald drauf,
nach Hagl Sonnaschein,
s’gfriert zua und taut glei wieder auf.
S’Wetter schlagt Purzelbäum.
Am Ersten rennt ums »I-bi-dum«
da batschert Huber Wast
in d’nächste Apothekn num.
- Sei Freind lacht se an Ast.
De Karwoch kimmt, de traurig Zeit,
doch dauert’s ewig net.
Und’s Osterfest steht scho bereit,
wo’s wieder aufwärts geht.
… Ob schee, ob greislich, — nix bleibt lang.
Alls wechselt, geht vorbei.
Nur d’Zeit geht schnurstrax stur ihrn Gang
… und bald is erster Mai.