Niech patrzą i gadają

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Susanna Carr
Niech patrzą i gadają

Tłumaczenie:

Edyta Tomczyk

Erotyczny dziennik

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Sydney Tate przysięgła sobie, że już nigdy nie zgodzi się na coś podobnego. Zniechęcona przekreśliła napisane dopiero zdanie. Po co przyjęła zakład? Czy naprawdę sądziła, że potrafi sfabrykować intymne zwierzenia? Westchnęła i wróciła do pisania.

„Klatka piersiowa zaczęła mi się rytmicznie poruszać, gdy dotknął moich piersi. Miał ciepłą i szorstką dłoń. Na pewno czuł przyspieszone bicie mojego serca. Potem…”.

Przerwała pisanie, uniosła długopis, potarła czoło i popatrzyła przeciągle na brulion w linie. Notatniki, w których jako dziennikarka zapisywała ważne myśli i cytaty, kupowała w hurtowych wręcz ilościach. Zwykle słowa bez wysiłku przychodziły jej do głowy. Jednak zawsze opisywała fakty – tu natomiast chodziło o fikcję i udowodnienie, że da się stworzyć wiarygodne wyznania erotyczne. Wszystko dlatego, że nie wierzyła w prawdziwość innego wydanego w formie książki dziennika.

Gdy bibliotekarka Isabel Bennett zaproponowała, by w ramach dyskusyjnego klubu książki przeczytać „Sekretny dziennik anonimowej wiktoriańskiej damy”, Sydney ją poparła. Co prawda czytywała zupełnie inne rzeczy, lecz zainteresował ją ten bestseller świetnie sprzedający się w całym kraju. To znaczy wszędzie z wyjątkiem małego rolniczego miasteczka Seedling, w stanie Waszyngton, gdzie został zakazany w miejskiej bibliotece i jedynej księgarni – z powodu treści erotycznych.

Isabel kupiła książkę online i stała się ona jej ulubioną lekturą. Sydney powinna siedzieć cicho, zamiast kwestionować autentyczność dziennika. Laura Dawson, najmłodsza i najbardziej nietuzinkowa członkini klubu, uważała, że lektura jest spoko, choć „scen” mogłoby być więcej. Natomiast Sydney nie mogła się powstrzymać, by nie wypunktować niespójności w opisanej historii.

Nieprawdopodobne, żeby w tamtych czasach Hazel, kobieta samotna, podjęła ryzyko i kochała się z Ernestem w miejscach publicznych, i nie została złapana. Sydney poznała to na własnej skórze.

Przeżyła spektakularną klęskę związaną z potajemnym związkiem. Pół roku temu straciła chłopaka i pracę za jednym zamachem. Musiała zacząć wszystko od zera w nowym miejscu, choć udało się jej dalej wykonywać swój zawód. Co prawda nie pracowała już jako dziennikarka śledcza, ale chyba i tak nie była do tej roboty stworzona.

No dobra, skoncentruj się, w końcu piszesz zawodowo. Popatrzyła gniewnie na tekst. Historia nabierała rumieńców. Co ma się teraz zdarzyć? Czuła pustkę w głowie. Żadnego pomysłu. Zaczęła stukać długopisem o wargi. Jej bohaterowie na zawsze pozostaną na etapie pieszczot. Sfrustrowana westchnęła i wydało jej się, że odgłos ten rozniósł się echem po bibliotece, gdzie pracowała.

Przekreśliła kartkę i rzuciła długopis na stół.

– No dalej, przecież nie tak dawno sama to przeżyłaś. Wiesz, co powinno teraz nastąpić – mruknęła pod nosem.

– Niemoc twórcza?

Podskoczyła, słysząc głos Matthew Stone’a. Uniosła głowę i zobaczyła, jak się do niej uśmiecha. Serce jej zamarło. Tylko spokojnie, powiedziała w duchu, jednak w tym facecie było coś takiego, co wytrącało ją z równowagi.

Gdy poznała go kilka miesięcy temu, nie mogła uwierzyć, że jest on tymczasowym burmistrzem Seedling. Młody, pełen życia, atrakcyjny. Zawsze we flanelowej koszuli, spranych dżinsach i solidnych butach – zupełnie jakby właśnie szedł pracować do rodzinnego sadu.

Szybko zrozumiała, że ubierał się tak, bo nie musiał na nikim robić wrażenia strojem. Emanował pewnością siebie i charyzmą, co przyciągało do niego ludzi.

– Cześć, Matthew. Ile usłyszałeś? – spytała, czując, że się czerwieni.

W odpowiedzi uśmiechnął się szerzej.

– Piszę coś w ramach zakładu – dodała słabym głosem i spróbowała zignorować zainteresowanie malujące się w jego brązowych oczach. – A zresztą, nieważne.

– Szkoda, że nie mogę pomóc.

Teraz serce Sydney waliło już z całych sił. Coś sugerował? Chyba błędnie odczytała jego słowa. Oczywiście, z chęcią przyjęłaby jego propozycję w zakresie zbierania materiału badawczego – miała nieodparte wrażenie, że jedno spotkanie zatarłoby wspomnienia o jej byłych. Doświadczenie podpowiadało, że tak cudowny pociągający facet jak Matthew nie może być nią zainteresowany.

Chyba że miałby w tym jakiś cel…

– To znaczy chciałem cię o coś prosić – odparł.

Na dźwięk jego niskiego zachrypłego głosu poczuła mrowienie w ciele. Położył rękę na oparciu krzesła i pochylił się. Choć był tuż obok niej, chciała, by zbliżył się jeszcze bardziej, by wsłuchana w jego pieszczotliwy szept czuła jego zapach i ciepłą skórę.

– Tak? – zapytała.

Chciałby umówić się na randkę? Wstrzymała oddech. Od dawna nie była tak stremowana i jednocześnie podniecona. Wiedziała, że i tak by odmówiła. Nie ma mowy, żeby znów łączyć sprawy osobiste i zawodowe.

Chociaż nie da się ukryć, że Matthew ją pociągał. Nie potrafiła ignorować jego szczupłego muskularnego ciała – emanowało ono naturalną zmysłowością i sprawiało, że czuła się kobietą. Jednak chodziło o coś więcej. Intrygowało ją połączenie delikatności z siłą, które go charakteryzowało. Nigdy nie podnosił głosu ani nie wykorzystywał swojej pozycji, by coś osiągnąć. Rządził miastem z dumą, pewnością siebie i żartobliwym błyskiem w oku.

– Matty?

Na widok zbliżającej się starszej pani jego spojrzenie przygasło, a on sam się cofnął. Sydney dostrzegła na jego twarzy frustrację, a potem uprzejmy uśmiech skierowany do kobiety, w której rozpoznała Doris Brown, emerytowaną pielęgniarkę i największą plotkarkę w mieście.

– Właśnie cię szukałam, Matty.

Sydney pochyliła głowę i zachichotała. Nie miała pojęcia, dlaczego mieszkańcy tak się do niego zwracali. Jego szeroki tors, silne nogi i imponujący wzrost na pewno nie uzasadniały tego zdrobnienia.

– Chciałabym złożyć skargę.

– Oczywiście, Doris. Porozmawiajmy na osobności. – Skinął głową w kierunku Sydney. – Do zobaczenia później.

– Dobrze – odparła, starając się ukryć rozczarowanie. gdy Matthew szedł z panną Brown do oddalonej części sali.

– Cześć, Sydney. – Jej przyjaciółka Laura usiadła naprzeciwko. – Co tu robisz? A, to ten fałszywy dziennik. Jak ci idzie pisanie?

Laura z czerwonymi włosami i w T-shircie moro nie pasowała do szacownego gmachu biblioteki.

– A co ty tu robisz?

– Praca na rzecz lokalnej społeczności – odparła, po czym pochyliła się i zerknęła na rękopis przekreślony gigantycznym iksem. – Wygląda na to, że Isabel miała rację.

– To tylko szkic. – Sydney zamknęła notatnik.

– Gadaj zdrowo. – Laura dostrzegła kogoś za nią i zawołała: – Hej, Isabel. Chodź, musisz to zobaczyć.

Gdy Isabel szła w ich kierunku, po sali przetoczyło się pełne dezaprobaty „cii”.

– Co jest grane? – spytała teatralnym szeptem wpisującym się w biblioteczną ciszę.

– Już prawie wygrałaś. – Laura wskazała notatnik. – Sydney ma problemy z pisaniem.

– Minęły dopiero trzy dni. Chyba przeszkadza mi ten historyczny sztafaż.

– To przenieś się do współczesności. – W oczach Isabel pojawił się zachwyt. – Będzie super, jak akcję umieścisz w Seedling.

– To bez znaczenia – stwierdziła Laura. – Daruj sobie, Sydney, i przyznaj, że „Sekretny dziennik” to, jak utrzymuje wydawca, zapiski odkryte przypadkowo w starej skrzyni.

– Jeszcze się nie poddałam.

Sprawa stała się bowiem co najmniej honorowa. Dziennik na temat zakazanego związku wart był wyzwania. Z doświadczenia Sydney wynikało, że potajemny układ prowadzi do katastrofy i cierpienia. Tymczasem ten tak zwany dziennik sugerował, że kobieta mogła liczyć na wielką miłość tylko wtedy, gdy rezygnowała z ostrożności i pozwalała sobie na seksualne szaleństwo.

A co z poczuciem straty i emocjonalnego spustoszenia? Mężczyzna dysponuje przynajmniej większą siłą i bardziej uprzywilejowaną pozycją społeczną. Sydney musiała udowodnić, że dziennik był fałszywy.

– Sydney, dlaczego tak bardzo upierasz się, że to fikcja? – spytała Isabel, siadając obok niej.

Sydney nie miała ochoty opowiadać o swoim braku rozsądku i skandalicznym romansie. Jedyną osobą, która znała tę historię w szczegółach, była aktualna szefowa, Wendy. Zaprzyjaźniły się jeszcze na studiach i gdy Sydney wpadła w tarapaty, Wendy zaproponowała jej pracę.

– Wszystko kwestionujesz, Sydney, dlatego zostałaś wyrzucona z poprzedniego klubu książki – stwierdziła Laura.

– To były ciekawe dyskusje. A zostałam wyrzucona, bo zakwestionowałam sposób doboru lektur. Niejasny i niedemokratyczny. Poza tym przewodnicząca uważała mnie za intrygantkę – wyjaśniła.

– Postanowiłaś przypuścić masowy atak. Nie chodziło o rzetelną analizę, tylko o dobrą zabawę.

– Laura, ty też wyleciałaś. Także nie podobał ci się wybór książek. A przy okazji, po co w ogóle zapisałaś się do tamtego klubu?

– To matka umieściła moje nazwisko na liście rezerwowej, a potem uparła się, żebym doceniła wyróżnienie. Koło Czytelniczek z Seedling działa od kilkudziesięciu lat i jest prawdziwą instytucją.

– Nie miałam o tym pojęcia.

Jeśli chodzi o Sydney, nie kazano jej czekać. Została zaproszona zaraz po przyjeździe do miasta. Co prawda nikt jej tu nie znał tak jak Laury. Gdyby przewodnicząca klubu wiedziała co nieco o jej przeszłości, z pewnością nie otrzymałaby zaproszenia.

– Myślę, że moja mama i siostry prowadziły zakulisowe działania, żebym została zaproszona. Teraz tego żałują. Jestem jedyną kobietą z rodziny, która znalazła się na czarnej liście Koła Czytelniczek – dodała dumnie Laura.

 

– Na szczęście to nie jedyny klub dyskusyjny w mieście – zauważyła Isabel. – Działa tu przecież także Klub Książek z Czarnej Listy.

– Klub Książek z Czarnej Listy? – Sydney po raz pierwszy usłyszała nazwę ich nieoficjalnej grupy czytelniczej. – Czarna lista odnosi się do czytanych przez nas książek w rodzaju „Sekretnego dziennika” czy do faktu, że znalazłyśmy się na czarnej liście Koła Czytelniczek?

– Do obu – odrzekła Isabel z uśmiechem.

– Świetnie! W każdym razie to ja wybrałam książkę na przyszły miesiąc – rzekła Laura i z szelmowskim śmiechem dodała: – Zapewniam, że wywróci wasz świat do góry nogami.

– A co z „Sekretnym dziennikiem”? – spytała Isabel. – Nie wywrócił wystarczająco twojego świata?

– Strasznie mi się podobał, a wiesz dlaczego, Isabel? – Laura oparła się na łokciach i pochyliła. – Bo miałaś odwagę zarekomendować go w Kole Czytelniczek, za co notabene zostałaś z niego wyrzucona. Dlatego zapisałam się do waszego klubu i przeczytałam go od deski do deski.

– No cóż, ich strata – stwierdziła Isabel, zupełnie jakby książka nie przysporzyła jej problemów w pracy lub nie nadszarpnęła dobrej opinii. – Uwielbiam ten dziennik. Zmienił moje życie.

– W jakim sensie? – zapytała Sydney.

Ostatnio zauważyła subtelne zmiany w zachowaniu Isabel, która zawsze była uosobieniem wdzięku i elegancji. Często nosiła szyte na miarę ubrania w stonowanych kolorach. Od kilku dni zrezygnowała jednak z kardiganów i szali maskujących figurę, a zaczęła wybierać śmielsze kolory i zdecydowanie odważniejsze buty.

– Czekaj, chcesz powiedzieć, że ta książka cię inspiruje?

Isabel zaczerwieniła się i skinęła głową.

Laura westchnęła głośno.

– Ogrywasz tę scenę ze schodami, prawda?

– Nic ci nie powiem – odparła Isabel, a jej policzki poczerwieniały jeszcze bardziej. – I bądź ciszej. To biblioteka.

– Kto to jest? – wyszeptała Laura. – Szczegóły proszę.

– I tak powiedziałam już za dużo.

– Naprawdę ta lektura zmieniła twoje życie? – Sydney przygryzła z niepokoju wargę. Starała się podważyć wartość książki, jednak nie pomyślała, że to może odbić się na Isabel.

– Jak byś się czuła, gdyby okazało się, że dziennik faktycznie jest fałszywy?

Isabel odwróciła wzrok, rozważając pytanie.

– Rozczarowana i zdradzona. Ale myślę, że to wydarzyło się naprawdę. Hazel i Ernest to chyba ludzie z krwi i kości. A ty co myślisz, Laura?

– Wierzę, że żyli naprawdę, ale czy wszystko to im się przydarzyło? Nie wiem. Jak to się nazywa? Licencja poetica. Nawet jeśli Hazel nie przeżyła tego romansu, na pewno fantazjowała na temat Ernesta. Może raczej ją inspirował, niż był jej kochankiem.

Inspiracja. Autorka przypuszczalnie czerpała inspirację, opisując kogoś, kogo znała, przy czym ten ktoś był dla niej nieosiągalny. Sydney zerknęła w kierunku miejsca, gdzie stał Matthew. Ile to razy wyobrażała sobie, że rozpina mu koszulę? Przeszył ją dreszcz na myśl o tym, jak ściąga z niego ubranie i widzi jego wysportowane ciało.

– Jestem pewna, że to zdarzyło się naprawdę – upierała się Isabel. – Nie podjęłaby takiego ryzyka, żeby zapisywać swoje fantazje.

– Oczywiście, że by to zrobiła, jeśli to był jedyny sposób na poruszenie interesujących ją kwestii – odbiła piłeczkę Laura.

Sydney przestała gapić się na Matthew, co spowodowało uspokojenie pulsu. Może źle podeszła do zakładu. Wyprostowała się. Zamiast wiktoriańskiego świata, którego nie znała i nie potrafiła sobie wyobrazić, powinna opisać wyobrażony romans z Matthew. Przygryzła wargę w obliczu fantazji, które napłynęły jej do głowy.

– Wrócimy do tego potem. – Isabel zerknęła na zegarek. – Chodź, Laura. Praca czeka.

Sydney otworzyła notatnik i sięgnęła po pióro. Ten pomysł mógłby się powieść. Nie miała jednak odwagi, by użyć jego prawdziwego imienia. Nie mogła sobie pozwolić na plotki, że czuje słabość do burmistrza. Oskarżono by ją o faworyzowanie polityka, o którym pisze artykuły.

– Już? – Laura jęknęła, osuwając się na krześle. – Kiedy te prace społeczne się skończą?

– Jeszcze tylko kilkaset godzin – pocieszyła ją Isabel. – Zleci, ani się spostrzeżesz, obiecuję.

Laura wstała z ociąganiem i podążyła za Isabel w kierunku półek z książkami.

– I to za wyrzucenie przez okno rzeczy byłego chłopaka.

– Widzimy się później, Sydney – pożegnała się Isabel.

Sydney pomachała jej ręką z roztargnieniem. Myślami była gdzie indziej: przy odpadających guzikach koszuli Matthew.

Gdy Doris Brown przerwała swą tyradę, by przywitać się z przyjaciółką, Matthew zerknął jej przez ramię i dostrzegł Sydney siedzącą w tym samym miejscu. Blokada najwyraźniej minęła, bo teraz zapamiętale pisała. Lubił patrzeć, jak pracuje, ponieważ w pracę angażowała się całkowicie. Językiem dotykała kącika ust i bawiła się włosami. Momentami szeptała lub gestykulowała. Oczy rozszerzały się, a następnie zwężały, gdy nad czymś intensywnie się zastanawiała. No i jeszcze długopis: uderzała nim lub pocierała o wargi, wkładała do ust i lekko gryzła. Wiedział, że robiła to bezwiednie, jednak w takich momentach niezwykle go rozpraszała.

Z początku chciał ją poderwać, jednak zrozumiał, że tak wyrafinowana kobieta nie byłaby nim zainteresowana. Nie podróżował po świecie, nie nosił markowych ubrań. Pojedynczy wyskok, przelotny numerek – to wszystko, na co mógł liczyć. Jednak choć coraz bardziej go pociągała, nie zrobił żadnego ruchu, wiedząc, że jednorazowa przygoda go nie zadowoli. Poza tym nie mógł pozwolić sobie na szalony romans, gdy pełnił funkcję burmistrza w konserwatywnym mieście. Tak więc dobrze się stało, że nie zaproponował jej randki.

– Dziękuję, że poświęciłeś mi tyle czasu, Matty – podsumowała Doris i poklepała go po ramieniu. Matthew był pewien, że gdyby mogła, potargałaby też jego włosy. – Możesz już dalej flirtować z tą ładną dziennikarką.

Spojrzał ponownie na Sydney. Z pochyloną głową mruczała pod nosem słowa, która zapisywała w notatniku. Ściągnęła włosy w luźny kucyk, zupełnie jakby zabierała się na dobre do pracy.

– Mój urok na nią nie działa.

– Twój urok działa na wszystkie kobiety w mieście – stwierdziła Doris, cmokając. – Wiesz, że kiedy otrzymałeś nominację, pomyślałam, że ludzie tutaj postradali zmysły.

– Tak, jasno dałaś mi to do zrozumienia.

– Winisz mnie? Właśnie zostaliśmy bez burmistrza. Poprzedni zapominał o obowiązkach i wdał się w romans z sekretarką, a potem przed upływem kadencji z nią uciekł. I co robi rada miejska? Wybiera spośród swoich członków właśnie ciebie, najlepszego kawalera do wzięcia. Wydawało się, że wpadliśmy z deszczu pod rynnę. – Doris zsunęła nieco okulary i spojrzała na niego twardo. – Czy to prawda, że chodziłeś na randki ze wszystkimi siostrami Reed?

– Ale nie jednocześnie – odparł. Tak to jest, jak się mieszka w małym mieście. Chodził z połową kobiet, a z pozostałymi łączył go jakiś związek. – To było wieki temu. Nie można mieć do mnie pretensji za to, z kim chodziłem w szkole.

– Ale teraz będzie inaczej – ostrzegła do starsza pani. – Ponoć ostatnio nie umawiasz się na randki.

– To prawda. – Z powodu swojej reputacji i wyczynów poprzednika Matthew wiedział, że musi zachowywać się jak najlepiej. Nie mógł dostarczyć przeciwnikom satysfakcji, szczególnie że zamierzał wystartować w następnych wyborach. Nie spodziewał się, że jego życie uczuciowe będzie stanowić problem, dopóki nie poznał Sydney.

– Nikt w to nie wierzy – wyznała Doris. – Wszyscy w kółku czytelniczym twierdzą, że chadzasz na randki po kryjomu. Obstawiają zakłady.

Matthew nie był zdziwiony. Mieszkańcy Seedling zakładali się o wszystko.

– Kto prowadzi w rankingu?

– Isabel Bennett.

– Izzy bibliotekarka? – Znał ją od przedszkola. Raz poszli na randkę, jeszcze jako nastolatkowie. Nawet nie trzymali się za ręce, nie mówiąc już o całowaniu.

– Jest w świetnym humorze i coraz odważniej się ubiera. To musi być mężczyzna.

– Ale nie ja – stwierdził Matthew. – Radzę zmienić zakład, bo stracisz pieniądze.

– Chcesz powiedzieć, że nie interesujesz się żadną kobietą z Seedling? – Doris przyjrzała mu się uważnie i zaśmiała, gdy próbował zachować nieprzenikniony wyraz twarzy. – A więc kimś się interesujesz. Musi istnieć jakaś przeszkoda, jeśli jeszcze z nią nie chodzisz.

Tak, Sydney będzie dla niego nieosiągalna przez następne pół roku. A nawet dłużej, jeśli wygra wybory. Nie był pewien, czy tyle wytrzyma.

– Nikogo takiego nie ma.

– A właśnie że jest – stwierdziła Doris, odchodząc. – Flirtujesz i czarujesz każdą kobietę powyżej dwudziestego pierwszego roku życia, ale dowiem się, która cieszy się twoimi względami.

– Nie masz nic lepszego do roboty? – spytał Matthew głosem zdradzającym desperację.

– Wszyscy umierają z ciekawości, dlaczego jesteś tak dyskretny na temat swojego życia uczuciowego. Nigdy nie byłeś skryty.

– Może dlatego, że koncentruję się na pracy. – A może chciał uniknąć porównań z poprzednikiem?

– Matty, w Seedling istnieją tylko dwa rodzaje rozrywki. Albo prowadzisz życie seksualne, albo omawiasz czyjeś. Większość zakładów dotyczy tego, kto z kim śpi. – Spojrzała przez ramię. – Tylko ja dobrze obstawiłam, z kim sypia poprzedni burmistrz. I teraz też wygram.

ROZDZIAŁ DRUGI

Siedział nonszalancko rozparty w fotelu obitym czerwoną skórą i czekał, aż do niego podejdę. Zmysłowe napięcie, które nim owładnęło, zgasiło jego zwykle niewymuszony uśmiech i wywołało na policzkach rumieniec. Do tej chwili… trzymał się, choć, jak mogłam stwierdzić, nie było to łatwe. Dłonie zaciskał na oparciu fotela, a jego nierówny oddech odbijał się echem w gabinecie. Nie mogłam doczekać się, aż usiądę w tym fotelu, na nim, i odjadę jak nigdy w życiu. Zdjęłam sukienkę i rzuciłam ją na zaśmiecone biurko. Teraz stałam przed nim nago. Powinnam czuć zdenerwowanie. W każdej chwili ktoś mógł wejść, ale miałam to w nosie. Uwielbiałam sposób, w jaki na mnie patrzył. Czułam się pożądana, piękna, wszechmocna. Odchyliłam do tyłu głowę, włosy opadły mi na ramiona. Sutki mi stwardniały, piersi stały się ciężkie pod wpływem niespokojnego wyczekiwania.

Iks otworzył usta i powiedział:

– Dzień dobry, Sydney.

Krzyknęła i podskoczyła, a jej serce zabiło szybciej. Upuściła długopis i zobaczyła, że Matthew siada przy niej z kubkiem w ręku. Rozejrzała się i nagle poczuła zapach kawy i ciasta. Toczące się wokół rozmowy wydawały się głośne niczym dźwięk uderzających o siebie sztućców. Zupełnie zapomniała, że siedzi w Dawson’s Diner, najpopularniejszym lokalu w mieście, dziś jeszcze bardziej zatłoczonym niż zwykle.

– Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć.

– W porządku. Po prostu nad czymś pracowałam.

Patrzyła na Matthew, odnotowując każdy element jego stroju: biały T-shirt, niebieską flanelową koszulę, dżinsy i skórzane buty. To żałosne, że jest taka rozpalona i stremowana. Przecież spotkali się z powodu wywiadu. Pisze artykuł o planowanym szlaku pieszym, a on zgodził się na komentarz w tej sprawie.

– To twoje notatki? – Matthew wskazał na leżący przed nią brulion. Słowa zapełniały każdy centymetr kartki, jakby miała zbyt wiele pomysłów, by zmieścić je na papierze.

– Tak – odparła, szybko zamknęła brulion i schowała go pod stertę notatników.

Zastanawiała się, dlaczego pisze dziennik w miejscach publicznych. Przecież ktoś z łatwością mógłby przeczytać przez ramię jakiś fragment. Może ma to coś wspólnego z głównym tematem – ekshibicjonizmem. W prawie każdej scenie, którą napisała w zeszłym tygodniu, kochali się gdzie popadnie: między regałami w bibliotece, na biurku w jego gabinecie czy o północy w parku.

– Jaki klub książki organizuje pisemne zakłady?

– To nie jest typowy klub – wyjaśniła, podnosząc do ust filiżankę z herbatą. Z trudem wypiła łyk zimnego już napoju.

– Tak słyszałem.

Sydney zerknęła na bar, gdzie pracowała jej przyjaciółka Laura. Ich niektóre rozmowy były szczere. To niemożliwe, że Isabel lub Laura mogły o nich z kimś rozmawiać.

– Tak? – Odstawiła filiżankę na stół. – A co słyszałeś?

Na jego twarzy pojawił się zniewalający uśmiech – pod jego wpływem zaczęła wiercić się na krześle.

– Słyszałem o książce, którą teraz czytacie. – Zmarszczył brwi, jakby starał się sobie przypomnieć tytuł. – Napisaną przez właścicielkę burdelu. Rady, jak uwieść mężczyznę, czy coś w tym stylu.

 

– Laura ją zarekomendowała, bo pojawiały się głosy, żeby ją wycofać z biblioteki. Właściwie to nie wiem, dlaczego nagle stało się to tak ważną kwestią, gdyż od prawie dwudziestu lat znajduje się w zbiorach.

– Pewnie nikt się dotąd nie zorientował. – Matthew rozparł się na krześle. Sydney zaś, widząc to, zesztywniała – identyczny ruch wymyśliła na potrzeby swojego „dziennika”. – I co o niej myślisz?

– Została napisana, żeby zszokować czytelnika i niewiele więcej. Jeśli zaś chodzi o uwodzenie mężczyzn, nie jest to matematyka wyższa. – Wzruszyła ramionami.

– Czyżby? – Matthew skrzyżował ręce na piersi.

Patrzyła na jego muskularne ramiona, a jednocześnie zastanawiała się, jak by się czuła w jego objęciach, leżąc tuż przy nim w łóżku albo kochając się z nim na stojąco. Odchrząknęła i popatrzyła wprost na niego.

– Choć autorka opisuje absurdalne wręcz męskie fantazje.

– Na przykład? – Spojrzał na nią uważniej.

– Wizyta w biurze kochanka w samym płaszczu i szpilkach. – Zaśmiała się. – Chciałbyś tego?

– W sumie tak.

– Naprawdę? Dlaczego?

– A co jest złego w tym pomyśle? – Jego oczy rozbłysły. – Kobieta przejmuje inicjatywę i jasno daje do zrozumienia, że chce cię tu i teraz. To zawsze działa.

– Nie sądzę, żeby właśnie to działało. Według mnie facetów kręci to, że kobieta naraża się na duże ryzyko.

– Facet by na to nie pozwolił. Nam chodzi tylko o wrażenia wzrokowe. – Jego ton sugerował, że Matthew chroniłby swoją partnerkę nawet w porywie namiętności. – To część fantazji.

– Nie, najważniejszym elementem tej fantazji jest to, że wszyscy wiedzą, o co chodzi. Gdybym przyszła do czyjegoś biura w trenczu, całe Seedling by wiedziało, że nie mam nic pod spodem. I to właśnie pociąga facetów. – Zmarszczyła brwi i odwróciła wzrok. – Pragną pokazać, ile mają władzy, pokazać innym, że rozsądne dziewczyny stracą dla nich głowę.

Matthew wypił łyk kawy.

– Ilu mężczyzn wkręciło cię w tę fantazję?

– Żaden – odparła i dumnie uniosła głowę. – Nie ze mną te numery.

Uśmiechnął się ironicznie.

– A gdyby chodziło o jakąś zabawną fantazję?

– Gdyby facet, z którym chodzę, pojawił się w moim biurze w samym trenczu, pomyślałabym, że to ekshibicjonista. – Wydęła wargi i zmarszczyła nos.

– Kobiety mają inne fantazje – odparł Matthew, uśmiechając się szeroko. – Niektóre pragną szczypty romantyzmu, inne wolą robić to niegrzecznie i ostro.

– A jak myślisz, czego bym chciała? – Gdyby mogła cofnąć to pytanie! Było zbyt osobiste. Matthew może je źle zinterpretować, a może dobrze? Czuła, że się zaczerwieniła.

Zamiast przejść nad tym pytaniem do porządku dziennego, Matthew zaczął się zastanawiać. Pochylił się, podparł brodę rękami i z uwagą się jej przypatrywał. Był tak blisko, że musiała się powstrzymywać, by się nie cofnąć. Intensywność jego spojrzenia wyprowadzała ją z równowagi, ale zdołała utrzymać kontakt wzrokowy.

Nagle opuścił ręce i sięgnął po kubek z kawą.

– Chciałabyś zrobić to w miejscu publicznym.

– Co? – Sydney z niedowierzaniem otworzyła usta, podczas gdy serce jej zamarło.

– Fantazja z trenczem pociąga cię pod warunkiem, że facet będzie narażony na takie samo ryzyko.

Gwałtownie pokręciła głową.

– Ryzyko zawsze jest nierówne. Jeśli para zostaje przyłapana, faceta klepie się po plecach, a opinia kobiety leży w gruzach.

– Myślę, że odpowiadałoby ci miejsce publiczne i szczypta zagrożenia – ciągnął, jakby jej nie usłyszał. – Dwoje tak napalonych ludzi, że zapominają, gdzie się znajdują.

Gapiła się na niego, czując się, jakby została rozszyfrowana. Jej serce waliło, adrenalina buzowała.

– Mam rację?

– Nie miewam fantazji – skłamała i wyprostowała się na krześle.

– Na pewno masz przynajmniej jedną – stwierdził, unosząc brwi.

– Już dawno zrealizowałam wszystkie fantazje – zadeklarowała Sydney, sięgnęła następnie po długopis i otworzyła notes. – Niektóre niewarte były wysiłku.

– Może robiłaś to z niewłaściwym facetem – zauważył miękko.

– Całkiem możliwe. – Bawiła się długopisem. – Nie mam pojęcia, jak to się stało, że poruszyliśmy ten temat. Miałam cię pytać o twój pomysł, ten nowy szlak pieszy.

Matthew uśmiechnął się zagadkowo.

– O co tym razem chodzi? – spytała podejrzliwie.

– O nic. – Rozłożył ręce. – Pytaj, o co tylko chcesz.

Pociągał ją, to pewne, ale nic z tym nie zrobi, zadecydował Matthew, podczas gdy nadal czuł podniecenie, frustrację i chęć zapolowania. Ukradkiem obserwował Sydney, która zajęta była robieniem notatek.

Ubrana na czarno, modnie, choć nie ostentacyjnie czy elegancko, wyróżniała się na tle mieszkańców miasta. Miała w sobie jakiś wielkomiejski sznyt. Dotąd nie wierzył, że mogłaby się nim zainteresować. Dopiero gdy w jej oczach dostrzegł pożądanie, zrozumiał, że miałby szanse.

Kusiło go, by zabrać ją w jakieś ustronne miejsce, nadal jednak wykluczał taką możliwość.

– Dobra, myślę, że to mniej więcej wszystko – stwierdziła. – Jeszcze tylko jedno pytanie.

Zanim na niego spojrzała, zdążył przyjąć obojętną minę.

– Dlaczego chcesz startować w następnych wyborach?

– Zależy mi na Seedling – odparł.

Zawsze kochał swe rodzinne miasto. O ile niektórzy koledzy wyjechali zaraz po szkole, on bez żalu tu został.

Sydney zmarszczyła brwi, jakby mu nie wierzyła.

– A może to trampolina do władzy na wyższym szczeblu? Krajowym?

– Nie chcę stąd wyjeżdżać – wyjaśnił. – Tu mam rodzinę i przyjaciół. Tu moja rodzina prowadzi interesy. To moja spuścizna i przyszłość.

– Nie rozumiem. – Pochyliła się do przodu.

Wiedział, że go nie rozumie. Pochodziła z dużego miasta, gdzie ludzie walczyli o pieniądze, władzę, wpływy.

– Wypełniam obywatelski obowiązek, to wszystko. Gdybym nie był burmistrzem, byłbym wolontariuszem lub dalej członkiem rady miasta.

Rozejrzała się wokół i ściszonym głosem rzekła:

– Zdajesz sobie sprawę, że zwycięstwo masz w kieszeni.

Idea łatwego zwycięstwa niewiele dla niego znaczyła.

– Nie dlatego startuję. Chcę pracować na rzecz Seedling i widzieć, jak się rozwija.

– Chodzi tylko o obywatelski obowiązek? To nie spotkanie wyborcze.

Wiedział, że rutynowa odpowiedź jej nie zadowoli.

– Mam nadzieję, że jeśli sprawdzę się jako burmistrz, ludzie zaczną mnie inaczej postrzegać – przyznał. – Mam trzydziestkę na karku, a nadal połowa miasta uważa mnie za lekkomyślnego casanowę.

– Druga zaś zwraca się do ciebie per Matty – dodała, próbując się nie roześmiać.

– Otóż to – potwierdził z westchnieniem.

Gdy na pierwszym spotkaniu rady miejskiej z udziałem Sydney ktoś tak się do niego zwrócił, wiedział, że szansa na to, że wywrze na niej wrażenie, właśnie została przekreślona.

– Pamiętają wszystkie moje wpadki z przeszłości. Przyznaję, że popełniałem głupstwa w rodzaju wyścigu traktorami po Main Street czy wjazdu w starą estradę na rynku, ale się zmieniłem. Teraz mam szansę pokazać, jaki naprawdę jestem.

– Już pokazałeś swoje zdolności jako zarządca rodzinnego sadu, zmieniając go w jedno z najbardziej udanych przedsięwzięć w regionie.

– To się nie liczy. Sad od pokoleń należy do rodziny. Moja rola polegała na dostosowaniu go do naszych czasów.

– Jestem przekonana, że było to trudniejsze, niż przyznajesz. Wszyscy w mieście cię uwielbiają. A pod twoim nadzorem rada miasta działa świetnie. Masz dobre pomysły i wierzę, że możesz stać się szansą dla Seedling.

Słysząc te słowa, Matthew czuł, że robi mu się gorąco. Nie miał pojęcia, że Sydney tak wysoko go ceni. Jej opinia była dla niego ważna.

– Dzięki.

– Mam przeczucie, że ludzie na ciebie zagłosują.

Mimo przekonania o dobrym nastawieniu mieszkańców Mattew wiedział, że nie umówi się z Sydney, dopóki będzie burmistrzem. Mieszkańcy nie zaakceptowaliby tego, że burmistrz jest w związku z dziennikarką lokalnej gazety. Pojawiłyby się zarzuty o konflikt interesów i albo on, albo ona musieliby zrezygnować z pracy.

Nagle w telefonie Sydney głośno odezwał się sygnał przypomnienia. Sydney podskoczyła i łokciem strąciła notesy na ziemię.