Do zobaczenia w piekle

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Karta tytułowa

Książki z serii

Do zobaczenia w piekle

Alosza

Od Autora

Podziękowania

Fabryczna Zona

Karta redakcyjna

Okładka


Renacie

Książki z serii:

Michał Gołkowski – Ołowiany świt

Michał Gołkowski – Drugi Brzeg

Michał Gołkowski – Droga donikąd

Michał Gołkowski – Sztywny

Wiktor Noczkin – Ślepa plama

Wiktor Noczkin – Czerep mutanta

Wiktor Noczkin – Łańcuch pokarmowy

Krzysztof Haladyn – Na skraju Strefy – tom 1

Krzysztof Haladyn – Na skraju Strefy – tom 2

Sławomir Nieściur – Wedle zasług

Sławomir Nieściur – Ostatniego zeżrą psy

Sławomir Nieściur – Do zobaczenia w piekle

Michał Gołkowski – Powrót

Joanna Kanicka – Bagno szaleńców

Jacek Kloss – Ziemia złych uroków [w przygotowaniu]


Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Prolog

Wcześniej...

To nie może się nie udać, pomyślał Kola, przyklękając za pniem sosny. Kołysane wiatrem konary szeleściły cicho, gdzieś z tyłu pacnęła o ziemię szyszka, na stalkera posypało się pożółkłe igliwie. Kilka szpilek wpadło mu za kołnierz, drażniąc i tak już poobcierany szorstką tkaniną kark. Zirytowany, sięgnął ręką za plecy i nasunął na głowę kaptur.

Z lewej strony coś się poruszyło: zza kępy jałowców wychynął Grigorij, ubrany w szturmowy maskałat. Spod okapu poobijanego hełmu błysnęły czarne jak smoła oczy. Okolone gęstym zarostem wargi Gruzina wykrzywiły się w drapieżnym uśmiechu. Uniósł rękę: w dłoni dzierżył granat.

Kola gwałtownie pokręcił głową.

– Nie! – wysyczał. – Żywcem bierzemy! Flankuj, idioto! – Wskazał tamtemu narożnik budynku, przysłonięty częściowo przez rosnące jeden przy drugim młodziutkie świerki. Niewysokie, góra trzymetrowe drzewka aż kłuły w oczy jasnozielonymi odrostami, stanowiącymi kontrast dla rdzawobrązowego sąsiedztwa umierającego lub już martwego starodrzewu. Nowe pokolenie roślin coraz lepiej radziło sobie z anomalną emisyjną energią.

Grigorij wzruszył ramionami, po czym niechętnie schował granat do kieszeni. Z przewieszoną przez ramię dubeltówką ruszył chyłkiem w stronę młodniaka, zerkając co kilka kroków na niewysoki budynek z białej cegły. Po chwili zniknął w gęstwinie.

– Tyłów nie musowo – zabrzmiało przy uchu Koli. Alosza! Ogromny Rosjanin zmaterializował się za nim bezszelestnie, jak zawsze.

Zaskoczony Kola omal nie upuścił broni i natychmiast sklął się w duchu.

Poprzegryzany kłami ślepego kundla elegancki skórzany rzemień, na którym nosił kałasznikowa, poniewierał się teraz wraz ze ścierwem tegoż właśnie kundla na dnie głębokiego parowu, parę kilometrów stąd. On zaś od tamtej pory targał broń w łapach, jak skończony amator. Żeby tak choć kawałek sznurka, pomyślał.

– Elektry. Z dziesięć chyba, pod samą ścianą. Spieczone wszystko do gołej ziemi, mysz się nie prześlizgnie – kontynuował ochryple Alosza. – Prawej strony pilnuje Mirko.

Kola nie odpowiedział, podniósł tylko uniesiony kciuk, tak aby Rosjanin mógł dostrzec ten gest.

– Kurwa, nie za bardzo jest czym strzelać – westchnął, mierząc wzrokiem kryjówkę stalkerów.

Na wpół zrujnowany budynek z nadpalonym dachem i zawaloną ścianą szczytową miał zamurowane okna. U samej góry pozostawiono tylko maleńkie świetliki. Główne wejście zabarykadowano gruzem i nadgryzionymi przez rdzę kawałami blachy, przyciśniętymi dodatkowo nadpalonymi belkami. Na wierzchu sterty szarzały kłęby zakurzonej folii, pełniące funkcję uszczelnienia. Wąziuteńkie przejście pomiędzy tym usypiskiem a framugą osłaniała płachta brezentu.

– Z zaskoczenia też nie wparujemy. Już nas wyczaili. – Westchnął, widząc wysuwającą się zza prowizorycznej kotary lufę strzelby. Sytuacja zaczynała się komplikować.

– Wyczaili nas już dawno, mówiłem ci. – Alosza przycupnął obok niego. – To nie są byle zawodnicy, Kolka. Zwłaszcza ten mniejszy. Ja już go widziałem, tylko za chuja nie mogę sobie przypomnieć, gdzie i kiedy... A skoro do dziś łazi cały i zdrowy, musi być dobry. Drugi też nie wygląda na świeżaka. Teren znają. Coś mi się widzi, że oni specjalnie przeciągnęli nas przez najgorsze wertepy, żebyśmy się wykrwawili i wyprztykali z amunicji – wyliczył monotonnie. – Może odpuśćmy? – zakończył, spoglądając na herszta z pytaniem w oczach. Na jego topornym obliczu perliły się krople potu.

Kola pomyślał, że olbrzym ma trochę racji. Ponadtygodniowy rajd tropem dwójki stalkerów eskortujących z Janowa wylaszczoną po cycki dziunię, obwieszoną dodatkowo grzechoczącymi wesoło pojemnikami na artefakty, wymęczył ich niemiłosiernie. No i rzeczywiście dokumentnie wyprztykali się z zapasów. Już dwa dni wcześniej Mirko i Grigorij zaczęli przebąkiwać o odwrocie, żeby sobie odpuścić i powędrować na północ, bliżej Kordonu, tam gdzie krzyżowały się szlaki przemytnicze i którędy nieprzerwanym strumykiem płynęło zaopatrzenie dla wojennych, napierdalających po równo tak Monolit, jak i frakcje.

Nerwowym ruchem poprawił kaptur.

– Mowy nie ma – oświadczył. – Jest nas pięciu na nich dwóch. Baby nie liczę, bo ona będzie problemem dla nich, nie dla nas.

Alosza pokiwał głową z aprobatą.

– Racja. Biali rycerze żyją krótko – zgodził się.

– No właśnie. Z drugiej strony czas działa na ich korzyść. Na bank zakitrali w tej norze masę barachła, mogą nas trzymać na dystans choćby i tydzień. A my nie mamy ani co żreć, ani co pić. O emisji nawet nie wspominam. Kiedy była ostatnio?

– Będzie ze cztery dni.

– Kurwa mać... – Kola znowu westchnął, tym razem o wiele ciężej. W zamyśleniu wyjął z kieszeni zapasowy magazynek. Położył go na ziemi. To samo uczynił z karabinem i małym płóciennym plecaczkiem. Wstał i przeciągnął się, aż chrupnęło w kościach. – Pogadam z nimi – oznajmił z rezygnacją. – Skoro stare wygi, może zachowają się rozsądnie – wyjaśnił, widząc zdumioną minę Aloszy. Coś szeptało mu do ucha, że to kiepski pomysł. Nie żeby się bał, w końcu negocjacje nie były dlań pierwszyzną i wiele razy udało mu się rozwiązać konflikt bez uciekania się do przemocy. Rzadko kiedy ludzie decydowali się oddać życie za kilka świecidełek. – No i nie wiedzą, czym dysponujemy – dodał.

– Tego też nie byłbym pewien – mruknął pod nosem Alosza. Wprawnym ruchem przeładował broń.

– Maksym gdzie? – zapytał Kola.

Alosza wskazał lufą karłowatą sosnę, wśród której konarów majaczył ciemny kształt. Piąty członek bandy również gotów był do akcji.

Uspokojony nieco Kola wyszedł na otwartą przestrzeń i z rękoma wzniesionymi nad głową postąpił w stronę budynku, po czym zatrzymał się kilkanaście metrów od chroniącej wejście barykady.

– Towarzysze stalkiery! Jeśli życie wam miłe, poddajcie się! – zawołał. Nie zamierzał bawić się w subtelności. Im szybciej tamci zrozumieją, że to nie przelewki, tym lepiej.

– Czego chcecie? – dobiegło zza kotary. Niski baryton, pasujący raczej do kafara o posturze Aloszy, cokolwiek zbił Kolę z pantałyku. Szybko się jednak pozbierał. Opuścił ręce i zwiesił je luźno wzdłuż boków, jak rewolwerowiec.

– Wszystkiego – odparł drwiąco. Jakby od niechcenia obejrzał się w stronę drzew. – Po dobroci, rzecz jasna – dodał, uśmiechając się kącikiem ust. Niech wiedzą, kto tu jest panem.

– Po dobroci to możecie od nas dostać szklaneczkę czegoś mocniejszego. A i to pojedynczo, bo trochę tutaj ciasno! – padła natychmiastowa odpowiedź.

– Nie pierdol, stalkier – zirytował się znienacka Kola. Znajomy głosik znowu szepnął mu, że właśnie spaprał sprawę. Miał to głęboko w dupie. Był zmęczony, głodny i coraz bardziej wkurwiony. Wielodniowe podchody, nieustanne napięcie, nocowanie pod gołym niebem, z włóczącą się wszędzie wokół wiecznie głodną czeredą paskudztw, to wszystko nie poprawiało samopoczucia. Swoje zrobiła również wciągnięta przed kilkoma kwadransami potężna krecha białego proszku. Zignorował zarówno chrząknięcie Aloszy, jak i nagły szelest wśród drzew.

Po raz kolejny poprawił kaptur i postąpił kilka kroków do przodu.

– Wyjazd z chaty! Teraz to nasza meta. Bierzcie babę, swoje giwery i wypad! – wrzasnął. – A jak będziecie się za długo namyślać, to se ją zostawimy... – dodał złowieszczo. W sumie to nie był nawet taki głupi pomysł, bo kobitka była niczego sobie. Poużywaliby sobie za wszystkie czasy, do tego gratis.

 

– Coś ty powiedział, chłystku? – Szarpnięta gwałtownie kotara spadła na ziemię, a w wąskim przejściu pojawił się jeden ze stalkerów, ten niższy. W dłoniach trzymał największą strzelbę, jaką Kola kiedykolwiek widział. Potężna lufa skierowana była w dół.

Kola na chwilę stracił rezon. Skinął ręką na Aloszę. Kompan jednym susem przesadził kępę jałowców i przyczaił się za wysokim na metr i grubym jak beczka ułomkiem pnia.

– Jajco. Zabieraj kumpla i tę cizię i poszli won! – ponowił żądanie. – Albo...

– Albo co? – przerwał mu tamten, kompletnie ignorując czającego się za pniem Rosjanina. – Z gołymi łapami do mnie wyskoczysz? – Lufa strzelby powędrowała do góry.

– Ostatni raz powtarzam, zabierać klamoty i wynocha. Za pięć minut was tu nie widzę. A jak nie... – Kola zawiesił głos. – Będzie wpierdol – dokończył złowrogo.

Ku jego zdumieniu tamten zaczął się śmiać. Na cały głos, jakby usłyszał dobry żart. W wejściu zamajaczyła kolejna sylwetka, by po chwili zniknąć w mroku.

Stalker śmiał się jeszcze przez chwilę, z oczu pociekły mu łzy.

– Mówiłem ci, Fomka – zwrócił się do towarzysza, który czaił się zapewne za barykadą. – To zwykłe kiziory. A ty swoje, że my tutaj wszyscy bracia, a ja paranoik.

– Spokojnie, Wołodia, spokojnie – dobiegła odpowiedź z wnętrza. – Oni sobie zaraz pójdą, prawda, chłopaki? – Zaszeleściła uszczelniająca wejście folia, a nad barykadą pojawiła się lufa dwururki. – To tylko takie wygłupy, no nie? Przecież powinniśmy trzymać się razem. Mało to złego czyha wokół na człeka?

– Nie pójdą, mówię ci, nie bądź naiwny, Foma. Oni na gotowe przyszli, nachapać się czyjąś krwawicą. Ścierwa, obstawili budynek. Jeden szmaciarz nawet snajpera udaje. – Stalker wskazał podbródkiem siedzącego wśród gałęzi Maksyma. Ukrainiec poruszył się niespokojnie na swojej pozycji, na ziemię poleciały ułamane gałązki.

Zdezorientowany Kola począł się wycofywać, ręka mimowolnie powędrowała za plecy, po tkwiącą za paskiem berettę. Zanim jednak zdążył wyszarpnąć pistolet, stalker podrzucił strzelbę do ramienia, jednym płynnym ruchem wycelował i nacisnął spust.

Huknął strzał. Przyczajony z tyłu Alosza runął na wznak z rozrzuconymi szeroko rękoma. Kurtkę na piersiach miał w strzępach. Posiekana śrutem tkanina błyskawicznie nasiąkała krwią.

– Ty suko w dupę jebana! – wrzasnął Kola, rzucając się w popłochu na ziemię. Na czworakach, wykorzystując powalony pień jako osłonę, podpełzł do Aloszy. – Żyjesz? – zapytał.

– Nie bardzo – powiedział, a właściwie wybulgotał Rosjanin. W ustach miał pełno krwi. – Uciekaj, Kola... Ja jewo znaju, etowo wtarowo toże...[1] – dodał w ojczystym języku, po czym znieruchomiał.

– Ni chuja, ni chuja! – Kola sięgnął po strzelbę leżącą na zbryzganym krwią igliwiu. Śliska od potu Aloszy, przyjemnie ciążyła w dłoni. W sumie to nawet się ucieszył, że Rusek oberwał – za silny był, za duży, za straszny. Z czasem na pewno spróbowałby wysiudać go z funkcji. Trudno, na zastępcę weźmie sobie Grigorija – ten świr pozbawiony był jakichkolwiek aspiracji.

Tymczasem jednak musiał zajebać tych gnoi. Postanowił więc ich sprowokować, wkurwić, tak jak oni wkurwili przed chwilą jego. Kątem oka dojrzał skradającego się wzdłuż ściany budynku Grigorija, z drugiej strony lada chwila powinien pojawić się Mirko.

Trzask łamanych patyków i głośny potok bluzgów dobiegające z lasu poinformowały go, że Maksym po krótkim locie i chyba bolesnym lądowaniu również zmienił pozycję na bezpieczniejszą.

– Skurwysynie! Gnido! Zajebię cię! – krzyknął w stronę budynku.

– No to dawaj, mutanci bękarcie! – usłyszał w odpowiedzi. – Co się tak chowasz, a? Śmiało!

– Chciałbyś, pizdo – odkrzyknął. – Odłóż giwerę i chodź, to se zatańczymy!

– Z kurwami nie tańczę!

Nie no, tego już było za wiele nawet dla Koli. Rozjuszony jak wściekły byk, wyskoczył zza swojej osłony, nie mierząc, wypalił w kierunku wejścia, a następnie zygzakując, aby utrudnić tamtym celowanie, pobiegł ukosem w stronę narożnika budynku, tam gdzie za stosikiem równo ułożonych cegieł zapadł Grigorij.

Zza barykady padł kolejny strzał. Bluzgi Maksyma ucichły jak ucięte nożem, a Kola, chociaż wkurwiony, profilaktycznie rymnął na ziemię, prosto w plątaninę suchych gałęzi. Jak się zaraz okazało, nader słusznie, bo sekundę później nad głową zaświszczał mu grad kul, a na plecy posypały się ścięte patyki i drzazgi. Uzi, pomyślał, wtulając twarz w igliwie.

Rozpłaszczony jak robak, trwał nieruchomo, czekając, aż któryś z kompanów raczy w końcu odpowiedzieć ogniem. Jak do tej pory strzelił tylko on. Raz. A i to bardziej na wiwat. Korzystając z chwili spokoju, gdy tamci zmieniali magazynki, uniósł głowę, by zobaczyć, co knuje Grigorij. Zuch Gruzin, pomyślał, widząc, jak tamten bierze szeroki zamach, po czym ciska w stronę barykady granat. I to nie byle jakie odłamkowe gówno, lecz czarnorynkową stuningowaną wersję przeciwpancerną. Draństwo miało nawet dokręcony trzonek. Kola nie miał pojęcia, skąd Grigorij wytrzasnął i jakim cudem ukrył przed wścibskimi kompanami tę kieszonkową bombę.

Jeszcze mocniej wtulił się w ziemię, gdyby mógł, zakopałby się w niej jak kret. Wcisnął głowę w ramiona i wstrzymał oddech w oczekiwaniu na eksplozję.

Powiedzieć, że wybuch był przepotężny, oznaczało nic nie powiedzieć, jako że łomotnęło tak masakrycznie, że Kola na chwilę ogłuchł. Fala uderzeniowa zmiotła chrust, pośród którego leżał, oderwała przymocowany na napy kaptur.

Wyrzucone w powietrze szczątki barykady zaczęły opadać wszędzie dookoła jak deszcz meteorytów, aktywując drzemiące tu i ówdzie anomalie. Jedna z nich, zlokalizowana niespełna dwa metry od ściany budynku karuzela, porwała do szalonego tańca niczego niespodziewającego się Grigorija, po czym drącego się wniebogłosy rozsmarowała na ścianie budynku jak dżem na kromce chleba.

Równie smutny los przypadł w udziale Mirkowi, którego eksplozja zaskoczyła na otwartym terenie, kiedy długimi susami próbował dopaść linii drzew. Wirujący w powietrzu kawałek blachy zdekapitował go tak gwałtownie, że pozbawiona głowy reszta ciała przebiegła jeszcze dobre dziesięć kroków, zanim runęła bezwładnie na ziemię. Głowa nieszczęśnika zaś poturlała się jak piłka w sam środek aktywnej elektry, gdzie dziesiątki miniaturowych błyskawic w kilka chwil ugotowały na miękko zawartość czaszki.


Oszołomiony Kola uniósł się na łokciach, dokładnie w momencie, gdy podsmażany milionami woltów czerep Mirka eksplodował jak przegrzany samowar. W powietrzu zawisła różowawa chmurka odparowanej tkanki.

Śmierć Grigorija przegapił, ale zwisający z kalenicy dachu poszarpany strzęp maskałatu oraz szkarłatny rozbryzg na poharatanej wybuchem ścianie nie pozostawiały wątpliwości co do aktualnej kondycji szalonego Gruzina.

Kola miał już tego serdecznie dosyć. Odechciało mu się łupów, bandyterki i ogólnie wszystkiego. Ręce trzęsły mu się jak menelowi, do gardła podchodziła paląca żołć, w piersiach coś kłuło boleśnie. Znał te objawy, bo znał siebie, i wiedział, że jeśli jak najszybciej nie zostawi za sobą tej jatki, narastający szok rozłoży go dokumentnie. A wtedy dorwą go albo stalkerzy (był dziwnie pewien, że są nie tylko zdrowi, ale i niewąsko wkurwieni), albo ścierwniki, które zapewne gnały już tutaj na złamanie karku w nadziei na ucztę.

Z opuszczoną głową, powstrzymując torsje, podniósł się na nogi i potruchtał w stronę drzew. Plecak, magazynek i kałasznikow leżały tak, jak je zostawił, przyprószone warstewką piachu i paprochów, których tuman osiadł na wszystkim wokół. Jeszcze raz spojrzał w stronę budynku. Nad kupą szczątków rozrzuconych wokół wejścia unosił się obłok kurzu, przez który prześwitywały języki ognia płonącego wewnątrz. Z małych świetlików wykutych pod samym dachem wypływały czarne pasma dymu. Wychodziło na to, że granat wzbogacony został także o ładunek zapalający.

Grigorij, ty pojebie, pomyślał z żalem, należało ci się. Tyle chabaru z dymem, tyle dobra... Ech...

Odsuwając lufą karabinu zwisające nisko gałęzie, poczłapał przez zagajnik w stronę przebijających zza drzew plam brudnej czerwieni. Po przejściu kilkuset metrów stanął na krawędzi płytkiego parowu. Na jego dnie bielały pokruszone kawałki wapienia. Po drugiej stronie jaru kołysały się na wietrze purpurowe łany, szeleszcząc napuchniętymi od soku liśćmi.

Krwawnik czarnobylski, ocenił ze znawstwem, przysmak mięsaczy. Niektóre z roślin pochylały się nad zboczem, inne wręcz leżały na stromiźnie. Ich korzenie, mniej więcej grubości kciuka, wystawały z ziemi jak pęki kabli elektrycznych.

Nie marnując czasu na podziwianie widoków, zsunął się na dno parowu. Otrzepawszy siedzenie z piachu, podszedł do przeciwległego zbocza. Pozbawiony paska karabin zawadzał coraz bardziej. Przez kilka chwil Kola rozważał, czy nie upitolić nożem jednej z szelek plecaka i nie uwiązać na niej giwery, ale zaraz stwierdził, że to bez sensu. Raz, że szelki były za krótkie, a dwa, że nieustannie zsuwający się z ramienia płócienny tobół wkurwiałby go zapewne jeszcze bardziej niż konieczność noszenia kałacha w rękach. Cisnął więc karabin nad krawędź jaru, a następnie, przytrzymując się łodyg krwawnika, zręcznie wywindował się na górę.

Nieco zziajany, ale już znacznie spokojniejszy, usiadł po turecku w cieniu dorodnej kępy chwastów. Z tego miejsca widział zarówno skraj zagajnika, jak też dno parowu. Rozsznurował plecak i wyjął z niego manierkę. Potrząsnął nią delikatnie, próbując przypomnieć sobie, kiedy ostatnio ją uzupełniał. Z radością skonstatował, że we flaszce coś jeszcze chlupocze. Do jedzenia nie miał kompletnie nic, resztka prowiantu w postaci kilku puszek tuszonki i woreczka pokruszonych sucharów została w plecaku Maksyma.

Dopiero w tym momencie do Koli dotarło, że tamtych już nie ma. Nie ma szurniętego Grigorija, nie ma silnego jak wół, pozbawionego skrupułów Aloszy, nie ma wiecznie narzekającego Mirka ani tego pyszałkowatego banderowca Maksyma. Nie żeby ich jakoś specjalnie kochał, ale zdążył się z nimi zżyć, przywyknąć. Byli jak irytujące rodzeństwo, wkurzające do białości, ale bez którego człowiek czuł się na świecie sam jak palec. I właśnie tak Kola poczuł się teraz: bez przyjaciół, otoczony wrogami, którzy gdzieś tam ostrzyli na niego noże.

Musiał się gdzieś przyczaić, zadekować w jakiejś dziurze na miesiąc, a może dłużej, dopóki ci najbardziej zawzięci nie zajmą się czymś innym. Albo to inne zajmie się nimi. W tej kwestii Koli było wszystko jedno. Wskaźniki śmiertelności w Zonie oscylowały w granicach dziewięćdziesięciu procent, więc każdy dzień, który uda mu się przeżyć, statystycznie oznaczał będzie jednego wroga mniej.

Odkorkował manierkę i przepłukał usta letnią wodą. Ostatni łyk, zamiast połknąć, wypluł na wymazane miąższem krwawnika dłonie, po czym szmatką pedantycznie oczyścił je z utleniającego się już i zalatującego zepsutym mięsem soku.

Po jakimś czasie podniósł się, założył plecak i poprawił tkwiącą za paskiem berettę. Pistolet miał pełny magazynek, do kałasznikowa także miał komplet amunicji, nawet podwójny. W zapasie miał jeszcze granat odłamkowy, jajowatą cytrynkę albo szyszkę, jak ją pieszczotliwie nazywali stalkerzy. Odrapana, wyślizgana przy żłobieniach trzystugramowa bryłka skondensowanej śmierci nieodmiennie dodawała mu plus pięć do pewności siebie. Amunicji powinno wystarczyć na kilka tygodni ostrożnej skradanki, a na obrzeżach, gdzie zmutowanego tałatajstwa było zdecydowanie mniej, nawet na dłużej.

Z bronią wspartą na ramieniu, nieco zygzakując, by ominąć drzemiące wśród łanów krwawnika anomalie, pomaszerował w stronę majaczących w oddali słupów wysokiego napięcia. Gdzieś za nimi, kilka kilometrów za wysychającą rzeką, rozciągała się opuszczona przez Białorusinów niesławna linia umocnień. Tam będzie bezpieczny.

* * *

– Kiedyś się doigrasz, zobaczysz... – oświadczył ponuro Jusupow, otrzepując się z kurzu. Z rozciętego tuż pod linią włosów czoła spływała mu strużka krwi. Rozmazał ją wierzchem dłoni.

– E tam, jest ryzyko, jest zabawa. – Stojący w zrujnowanym wejściu Rybin odstawił pod ścianę dymiącą jeszcze strzelbę. Przód bluzy zachlapany miał krwią. Ściągnął ją, zrolował i rzucił na stertę gruzu. – Załatwione definitywnie. Nie ma Aloszy Niedźwiedzia. – Z kieszeni spodni wyjął zapalniczkę i rzucił Jusupowowi.

 

Stalker chwycił ją zręcznie.

– „Sońka” – odczytał wygrawerowany na wieczku napis. – Czyli jatka w Pierieszewie to rzeczywiście była jego robota. – Pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Miałeś co do tego wątpliwości? – zdziwił się Rybin.

– Owszem. Gdybym nie miał, ubiłbym bydlaka już pod Janowem.

– I cały misterny plan poszedłby w pizdu... – westchnął Rybin. – A tak dwa zlecenia za jednym zamachem. Wojenni się ucieszą.

– Dużo ryzykowaliśmy, Wołodia. Za dużo.

– Mówiłem, że to niedorozwoje. Cud, że dotarli aż tutaj. Szefunio, zdaje się, dał nogę, ale długiego żywota to ja mu nie wróżę. Snorki pieruńsko zawzięte ostatnio, wojenni się skarżą, że im patrole dziesiątkują, pod sam Kordon podchodzą.

– Cud, Wołodia, to jest taki, że nadal żyjemy. Jeszcze jeden taki moździerz i by nas pogrzebali żywcem. – Jusupow wskazał na popękaną, odkształconą ścianę nośną. Podpierająca ją belka leżała w drugim końcu pomieszczenia, odrzucona siłą wybuchu. – Skąd oni wzięli to draństwo? I czemu ono tak walnęło?!

– To nie wiesz? – zdziwił się Rybin. – Ze zwykłych nasadkowych przerabiają. Drążą trzonek i dopychają jakimś paskudztwem... Zapalającym, burzącym, w zależności od preferencji klienta. W chuj niebezpieczne toto, wiadomo, samoróbka, ale jak pierdolnie... Sam widzisz. Ten chyba jakąś dubeltową mieszankę miał. – Znowu zapatrzył się na wymiecioną do czysta polanę przed budynkiem. Ostało się jedynie kilka grubszych pniaków, choć i te podmuch odarł z resztek kory.

– Generała zdałoby się powiadomić, niechby te jego ogary w końcu się do czegoś przydały. Nie może tak być, żeby byle zbir rozpirzał porządnym ludziom chałupy. Przepytać rusznikarzy, nastraszyć, że konwencja genewska czy coś... Tyle pracy na marne... – Jusupow spojrzał ze smutkiem na zdemolowane pomieszczenie, potrzaskane regały, tlące się na drewnianej etażerce papiery. Ucierpiała też metalowa szafka, w której trzymali artefakty i za którą ukryli się, gdy pomalowany na zielono tłuczek upadł tuż przed progiem. To jej drzwiczkami stalker oberwał w czoło.

– Ano, zdałoby się – przytaknął Rybin. – Trzeba nam na Kordon, Foma, i to jak najszybciej. Skończyć z woluntariatem, zlecenia normalne zacząć brać, zarobić w końcu trochę grosza i wtedy ogarnąć metę. Dobrze, że strop wytrzymał. Chociaż jak tak sobie patrzę na tę ścianę, to katastrofę budowlaną widzę.

– Wytrzyma. A jak nie, to się odgruzuje i zagospodaruje piwnicę... O cholera! – Jusupow skoczył w stronę klapy. Była przywalona stertą połamanych, dymiących jeszcze szczap, pozostałości po drewnianej konstrukcji, po której wspinali się w razie potrzeby na dach. – Szybciej, Wołodia, ona maski nie miała, zaczadzieje tam!

Kopniakami roztrącił żarzące się ułomki, co większe odciągnął na bok. Zanim Rybin zdążył zareagować, już mocował się z klapą. Odkształcone zawiasy stawiły zacięty opór i poddały się dopiero, gdy Rybin podważył zamknięcie ostrzem saperki.

Z piwnicy buchnęły kłęby dymu. Stalkerzy spojrzeli na siebie z przerażeniem.

– Wskakuj, sprytniejszy jesteś! – zakomenderował Rybin.

Jusupow szybko odpiął dyndającą przy pasku maskę i z wprawą naciągnął ją na twarz. Na jasnej gumie odbiły się odciski umorusanych sadzą palców. Rękawem przetarł szkiełka okularów, po czym na oślep zsunął się z krawędzi w głąb szybu.

Rybin czekał na niego, kucając nad włazem. Od czasu do czasu rozpędzał dłonią wydobywający się z piwnicy dziwnie żrący dym. Coś tam się ewidentnie fajczyło. Po kilku nieznośnie długich chwilach usłyszał z dołu szuranie, jakiś rumor, a potem gwałtowny suchy kaszel.

– Żyje – westchnął z ulgą. – Twarda dziewucha. – Pochylił się nad włazem, rękami wymacał pierwszy szczebel. Oparł na nim dłonie. – Dawaj ją, Foma! Trzymam drabinę! – krzyknął w ciemność.

Odpowiedział mu nieartykułowany pomruk i jeszcze gwałtowniejszy kaszel. Chwilę później zatrzeszczały szczeble, a zaraz potem na najwyższym z nich zacisnęła się drobna dłoń z wypielęgnowanymi paznokciami, pomalowanymi w barwy maskujące.

Rybin uśmiechnął się na ten widok. Chwycił dziewczynę za łokieć i pomógł jej wygramolić się na górę. Umorusaną i wciąż kaszlącą wyprowadził na zewnątrz, po czym usadził pod ścianą, na kawałku deski. Oparta plecami o cegły, wciągała spazmatycznie powietrze, co kilka wdechów krztusząc się i kaszląc. Z budynku, ocierając rąbkiem podkoszulka spoconą i zakrwawioną twarz, wyszedł Jusupow. On także ciężko dyszał.

– Wszystko w porządku? – zapytał, siadając obok dziewczyny.

Skinęła głową, po czym nagłym ruchem przytuliła się do jego ramienia.

– Tak się bałam... – wyszeptała ochryple. Zaczęła chlipać.

Stalker objął ją czule, przycisnął do siebie jeszcze mocniej, drugą ręką zaś pogładził po wilgotnym od łez policzku.

– Już dobrze – powiedział miękko. – Już nic ci nie grozi, zadaliśmy im bobu, prawda, Wołodia?

– Prawda – potwierdził Rybin. Usiadł z drugiej strony. Sięgnął po ukryte za pazuchą papierosy, ale kiedy dziewczyna znowu zaniosła się kaszlem, schował je z powrotem.

– Kim oni byli? – zapytała po chwili.

– Chwasty jakieś – odpowiedział Jusupow. – Szli za nami od samego początku, chcieliśmy się ich pozbyć bez rozlewu krwi. Żeby Zona się nimi zajęła. Niestety, nie udało się. Doszli aż tutaj.

– To na pewno banici – wtrącił Rybin. – Z Powinności. A co robi Powinność? No, słucham? – Delikatnie szturchnął dziewczynę łokciem.

Milczała przez chwilę, udając, że szuka w pamięci właściwej odpowiedzi.

– Powinność kuca do siku! – wypaliła w końcu.

Stalkerzy ryknęli śmiechem. Dziewczyna też się uśmiechnęła, chociaż przez łzy.

– Co tam się zajęło na dole? – zapytał Rybin, dotykając jej dłoni, wymazanej sinozielonym nalotem.

Dziewczynie zrzedła mina.

– Pojemnik się potłukł, ten ze skrętakami. – Westchnęła. – Zanim zdążyłam je porozdzielać, weszły w reakcję. Kierownik zmyje mi głowę, z pensji też na pewno potrąci.

– Ceramiczne badziewie! Mówiłem, żeby w blaszane spakować. – Jusupow spojrzał na Rybina z wyrzutem. Przez chwilę nad czymś się zastanawiał. W końcu zabrał rękę z pleców dziewczyny. Z kieszonki bojówek wyjął pomięty, złożony na czworo karteluszek. Rozłożył go i położył jej na kolanach. – Weksel – wyjaśnił. – Na okaziciela. W Gubinie dostaniesz za to od Fiodora z dziesięć skrętaków.

– Jakże to tak? – Dziewczyna delikatnie podniosła dokument, nie czytając nawet, złożyła na pół i oddała stalkerowi. – Stratni będziecie – dodała, zerkając na walające się w wejściu, poszczerbione, wykruszone cegły. – Kryjówkę wam zniszczyli.

– Całe życie jesteśmy stratni. Poza tym daliśmy gwarancję – przypomniał jej Rybin, wstając. – Że dotrzesz cała i zdrowa, z kompletnym dobytkiem. I słowa dotrzymamy.

– Właśnie. – Jusupow oddał dziewczynie weksel i również się podniósł. – Generałowa by nas chyba ze skóry obdarła, gdyby synowej stała się krzywda. Bierz i nie wydziwiaj, a za to, co zostanie, wybierzcie się z Andriuszą na jakąś dobrą kolację albo do innego kina. Taki spóźniony prezent ślubny – dodał wesoło. – Nu, wstajemy, koniec przerwy. – Wyciągnął do niej rękę.

Dziewczyna zatrzepotała rzęsami, jej sarnie oczy zaszkliły się podejrzanie. Chwyciła dłoń stalkera i podciągnęła się do góry.

– Dziękuję – powiedziała, siąkając nosem, po czym uścisnęła mocno najpierw jego, a potem Rybina.

Nieopodal na leżącym wśród sosen stygnącym trupie bandyty przysiadło niewielkie stworzonko. Czarnymi paciorkami oczu uważnie obserwowało trójkę tulących się do siebie istot. Nagi, cienki ogon poruszał się w lewo i prawo, jak miniaturowy bicz. Pod rdzawą sierścią drgały napięte węzełki mięśni. Po kilku chwilach, uspokojone zachowaniem hałaśliwych olbrzymów, wgryzło się łapczywie ostrymi jak igły ząbkami w ciepłe, świeże mięso.

Dwa tygodnie później

Targany torsjami, utytłany w wymiocinach Kola przeleżał zwinięty w kłębek wiele godzin, zanim dał radę wstać na nogi. Słaby jak kociak, ściągnął z siebie ufajdany podkoszulek i ochlapał twarz nad miską – kanister mulastej wody przytargał kilka dni wcześniej z położonego za wsią niewielkiego stawu.

Obnażony do pasa, wytoczył się z suteryny wprost na podwórko. To była chyba najgorsza emisja, jaką przeżył. Nie pomogło zabicie dechami okienek piwnicy, ani nawet podsypanie ich warstwą ziemi. Huragan energii bezceremonialnie wdarł się do środka, oszałamiając Kolę skuteczniej niż najtęższy alkohol.

Drzwiczki pozostawił otwarte na oścież. Niech się wietrzy, pomyślał. Z bezsilną złością patrzył na swoje schronienie, murowany, wysoko podpiwniczony dom, najokazalszy i chyba najlepiej zachowany budynek w wiosce. Reszta chałup, co do jednej drewnianych, przedstawiała najróżniejsze stadia rozpadu: od wypaczonych, odartych z szalunku ścian przez zapadnięte dachy aż po kompletne rumowiska, spośród których sterczały smętnie okopcone paluchy kominów.

Zdecydował się na ukrycie właśnie w tym budynku ze względu na rozległą suterynę. Skąd miał wiedzieć, że rudera, jakkolwiek murowana, stropy ma drewniane i tylko ocieplone z obu stron jakimś paździerzem? Gdy się zorientował, jak lichą stanowi osłonę, niebo czerwieniło się już w najlepsze, a w oddali narastał głuchy pomruk emisji. Ledwo zdążył zaryglować porządnie drzwiczki i dać nura w ciasną wnękę obok przymocowanego do ściany zardzewiałego bojlera.