Nic do stracenia. Wreszcie wolni

Tekst
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Kirsty Moseley
Nic do stracenia. Wreszcie wolni

Tłumaczenie:

Krzysztof Obłucki

Rozdział pierwszy
Ashton

Po raz kolejny usiłowałem zawiązać kawałek jedwabiu, żeby choć trochę przypominał muszkę, ale nie wiedziałem, jak się to robi. No cóż, na przyjęciu urodzinowym ojca Anny zaprezentuję się najprawdopodobniej jako palant pierwszej klasy. Byłem pewny, że przyniosę jej wstyd, bo nie miałem pojęcia, jak się zachowywać ani jak się integrować z ludźmi, którzy się tam pojawią. Usłyszałem nawet w tym tygodniu, że przybędą również celebryci, przyjaciele senatora Spencera.

Poddałem się, wziąłem bukiecik, który miałem dla Anny, i zszedłem na dół, mając nadzieję, że znajdę tam Deana lub kogoś, kto rozwiąże mój problem z muszką. Kiedy dotarłem do końca schodów, zobaczyłem mamę Anny, Melissę.

Uśmiechnęła się do serdecznie.

– Pozwól, chłopcze, że ci pomogę – powiedziała.

Poczułem się jeszcze gorzej.

– Byłoby wspaniale, dziękuję – odpowiedziałem, czerwieniąc się i czując, że nie pasowałem do tego miejsca i było to dla wszystkich wyraźnie widoczne.

– Nie wstydź się, bo nie ma czego. Tomowi też muszę ją zawsze wiązać. – Mrugnęła do mnie porozumiewawczo. A więc przyszły prezydent Stanów Zjednoczonych również nie umie zawiązać muszki.

– Naprawdę? Od razu lepiej się poczułem – przyznałem, śmiejąc się. – Pięknie pani wygląda. – Wyglądała promiennie w złotej sukni. To na pewno po niej Anna odziedziczyła urodę. Ale Anna miała coś jeszcze ‒ wewnętrzne piękno.

– Dziękuję. A ty doskonale wyglądasz w smokingu. Przypuszczam, że Annabelle zemdleje na ten widok – powiedziała. Miałem w duchu nadzieję, że tak się stanie.

W tej samej chwili senator Spencer zszedł po schodach.

– Jesteśmy gotowi, Melisso? – zwrócił się czule do żony.

– Tak myślę. Czekamy już tylko na Annabelle – odpowiedziała, spoglądając wyczekująco na schody. – Annabelle, jesteś gotowa? Musimy wychodzić, samochód już czeka! – zawołała w górę schodów.

– Wyglądasz na zdenerwowanego – senator Spencer zwrócił się do mnie z ciepłym uśmiechem.

Skinąłem głową.

– Bo jestem, proszę pana. Nigdy nie byłem na tego rodzaju przyjęciu.

Roześmiał się, słysząc moje słowa.

– Dasz sobie radę, synu. Zaczynaj po prostu używać sztućców leżących przy nakryciu od zewnętrznej strony. A jeśli nie będziesz miał pojęcia, co robić, uśmiechaj się i udawaj, że wiesz to doskonale. Ja w każdym razie tak sobie radzę.

– Tak zrobię. Dziękuję panu.

Na schodach rozległy się kroki.

– Świetnie wyglądasz, Annabelle. – Usłyszałem z góry głos Deana.

– Dzięki, Dean, ty też świetnie się prezentujesz. Nie widziałam cię w garniturze od dość dawna – odpowiedziała Anna wesoło.

– Mówiąc prawdę, trochę dziwnie się w nim czuję. Minęły prawie trzy miesiące, od kiedy ostatni raz musiałem to na siebie założyć. Dzięki Bogu za pracę pod przykrywką, to wszystko, co mogę powiedzieć – zachichotał cicho.

Anna roześmiała się, a moje serce żywiej zabiło na ten dźwięk. Niezależnie od tego, jak często go słyszałem, nigdy nie miałem dość jej szczęścia.

Spojrzałem w górę schodów. Wyglądała oszałamiająco pięknie. W życiu nie widziałem takiej doskonałości i brakowało jej tylko skrzydeł, bo wtedy wyglądałaby na anioła, którym przecież była.

Balowa suknia w śliwkowym kolorze, którą uszyto dla niej specjalnie na ten wieczór, przylegała do jej figury, podkreślając perfekcyjną budowę, płaski brzuch i wąską talię. Suknia była bez pleców, widać było kremowobiałe ramiona. Materiał spływał aż do podłogi, ukrywając piękne nogi. A rowek między piersiami… Nie wiedziałem, w jaki sposób uda mi się oderwać od niej wzrok tego wieczoru. Sukienka odsłaniała wystarczająco dużo, by kusić, i dawała pojęcie o tym, co zakrywała, przez co zrobiło mi się gorąco. Annabelle miała upięte do góry włosy z lokami z tyłu głowy opadającymi na plecy.

Wciągnąłem głośno powietrze, kiedy spojrzałem na jej twarz. Wyglądała promiennie, jej skóra niemal lśniła. Była umalowana inaczej niż zwykle. Na powiekach miała szary cień, dzięki któremu jej brązowe oczy wyglądały, jakby błyszczały podekscytowaniem i radością – świat stanął dla mnie w miejscu. Szła wolno w moją stronę i taksowała mnie wzrokiem. Delikatny uśmiech błąkał się w kącikach jej ust.

Przestępowałem z nogi na nogę, zmuszając mózg do sformułowania sensownych słów, żebym się nie skompromitował.

– Hej – przywitała się, stając przede mną.

– Hej – zdołałem wydukać. Spojrzałem jej w oczy i poczułem, że się w nich zatracam. Kochałem tę dziewczynę całym sercem. Odchrząknąłem, wiedząc, że powinienem powiedzieć jej jakiś komplement. – Wyglądasz niesamowicie. W życiu nie widziałem nikogo piękniejszego.

Zarumieniła się i uśmiechnęła swoim cudownym uśmiechem, przez co poczułem motyle w brzuchu.

– Dzięki. Doskonale ci w tym w smokingu – odpowiedziała, przesuwając palcami po klapie mojej marynarki. Moje ciało natychmiast jej zapragnęło.

Uspokój się, Ashtonie. Obok są jej rodzice! Zachowywałem się jak zakochany kretyn, czułem to, ale nic na to nie mogłem poradzić. Daj jej ten cholerny bukiecik, idioto!

– Eee… to dla ciebie – wydukałem.

Opuściła wzrok na pudełko i zagryzła dolną wargę na widok bukiecika w kształcie bransoletki z maleńkich białych różyczek, który trzymałem nieporadnie jak kompletny debil.

– Jest przecudowny – powiedziała cicho, uśmiechając się z wdzięcznością.

Odpowiedziałem uśmiechem, trochę skrępowany.

– Gdybym wiedział, że dzisiaj będziesz wyglądała tak niezwykle, zamówiłbym coś trochę większego i droższego. W porównaniu z tobą ten bukiecik wygląda bardzo blado, Anno – przyznałem, marszcząc brwi, bo dopóki jej nie widziałem, kwiaty wydawały mi się bardzo ładne.

– Ashtonie, chyba bierzesz takie zdania z poradnika, jak sprawić, żeby kobieta zmiękła – drażniła się ze mną. Nie potrafiłem powstrzymać śmiechu. Z mojego doświadczenia wynikało, że ludzie byli zazwyczaj obdarzeni albo wyglądem, albo osobowością. A Anna miała aż nadto jednego i drugiego. Bez trudu przeszedłem w nasz tryb flirtowania.

– A co, działa? – zażartowałem, uśmiechając się prowokacyjnie.

– Absolutnie tak – zachichotała, kiwając głową.

Wyjąłem bukiecik z pudełka.

– Nie musisz go zakładać. – Majstrowałem przy nim, zażenowany, dając jej jednocześnie szansę na zmianę decyzji, gdyby jednak się jej nie podobał. Podeszła bliżej. Owionął mnie zapach jej perfum, sprawiając, że zapomniałem o tym, co powiedziałem.

– Jest śliczny. Dziękuję ci – wyszeptała, patrząc mi w oczy.

Widać w nich było szczerość. Wyciągnęła do mnie ramię, a ja założyłem bukiecik na jej nadgarstek, a potem pogłaskałem leciutko jej delikatną skórę.

Jakiś ruch dostrzeżony kątem oka przypomniał mi, że nie jesteśmy sami. Puściłem szybko jej rękę, cofnąłem się o krok i byłem bardzo niezadowolony z faktu, że jej ojciec stał na tyle blisko, by słyszeć każde słowo.

Senator Spencer zrobił krok naprzód i uśmiechał się z dumą.

– Pięknie wyglądasz, Annabelle.

– Dzięki, tato. Ty też świetnie wyglądasz – odpowiedziała, uśmiechając się ciepło do niego.

Senator przestąpił z nogi na nogę, zażenowany.

– Dziękuję, kochanie. – Wygładził ręką marynarkę. Uśmiech powoli zniknął z jego twarzy. – Właśnie rozmawiałem z Reginaldem, moim rzecznikiem. Wygląda na to, że rozeszła się wiadomość o dzisiejszym przyjęciu. Był przeciek i wiedzą, gdzie to będzie. Przy wejściu do hotelu jest już prasa i kamery kilku stacji telewizyjnych. Nie ma powodów do niepokoju – oświadczył, uśmiechając się. – Reginald wprowadził pośpieszne zmiany i właściwie wystarczy, że zrobią nam kilka zdjęć i odpowiemy na parę pytań, żeby ich zadowolić. Będzie twoim przewodnikiem, kiedy dotrzemy na miejsce, pamiętaj jedynie, żeby się uśmiechać, dobrze?

Kiedy mówił, odniosłem wrażenie, że Anna się napięła. Wiedziałem, że bardzo nie lubiła tracić anonimowości, ale na to niewiele mogliśmy poradzić poza graniem wyznaczonych ról i baczeniem, żeby dobrze nam poszło.

Położyłem rękę na jej plecach i zmusiłem się do uśmiechu, kiedy na mnie spojrzała.

– Dasz sobie radę. Wiedziałaś, że może do tego dojść. Będę z tobą. Uśmiechaj się po prostu do kamer i to wszystko.

Wzięła głęboki wdech i pokiwała głową. Zbliżyła się do mnie i dotknęła ręką mały medalion, który jej dałem, a którego najwyraźniej nigdy nie zdejmowała.

– Ale trzymaj mnie za rękę, dobrze?

– Możesz być tego pewna. – Skinąłem głową na potwierdzenie. Dla mnie to była raczej przyjemność niż obowiązek.

– No to w porządku. Chodźmy – powiedział senator Spencer, wskazując głową tłum złożony ze służby i agentów Secret Service czekających przy drzwiach frontowych.

Tego wieczoru nie wracaliśmy do domu nad jeziorem, zostawaliśmy w hotelu, gdzie odbywało się przyjęcie. Bagaże z potrzebnymi rzeczami zostały tam już dostarczone. Kiedy szliśmy do drzwi, Anna wzięła mnie pod rękę. Przed domem czekała czarna limuzyna. Patrzyłem, jak jej rodzice wsiadają, a potem wsiedliśmy my.

Jazda samochodem trwała jedynie dziesięć minut, ale Anna nie puszczała przez cały czas mojej ręki. Najwyraźniej też nie zauważyła, albo wcale się tym nie przejmowała, że jej rodzice nas obserwowali. Od powrotu z Los Angeles nieświadomie szukała okazji fizycznej bliskości ze mną. Obściskiwała mnie bez przerwy, obejmowała w pasie, brała za rękę albo po prostu przytulała się do mnie. Uwielbiałem to, choć uważałem, że czasem robi to nieświadomie.

 

Kiedy zajechaliśmy przed hotel, czekał na nas tłum reporterów z aparatami fotograficznymi, kamerami i mikrofonami. Szczęściem, dzięki przyciemnianym oknom, nie mogli nas widzieć. Po drugiej stronie czekał tłumek podekscytowanych gapiów. Wszystko wskazywało na to, że informacja o przyjęciu dotarła nie tylko do mediów.

Anna się skrzywiła.

– Na pewno nie możemy wśliznąć się z Ashtonem tylnym wejściem? – zapytała ojca z nadzieją w głosie.

Senator westchnął i pokręcił przepraszająco głową.

– Przykro mi, Annabelle, jesteś mi potrzebna na pierwszej linii. Musimy się pokazać jako rodzina. Wiem, że to może być dla ciebie trudne.

Miałem świadomość, że Anna w ogóle tego nie chciała. Od teraz wszystko miało się dla niej zmienić. Kiedy wszyscy się dowiedzą, kim była, normalne życie, które usiłowaliśmy zbudować, będzie wyglądało zupełnie inaczej. Aż do tej pory jej ojciec był w stanie wymóc na swoich podwładnych, żeby pozostawała w cieniu. Dzisiaj, kiedy wysiądą razem z limuzyny, nie da się przekupić paparazzich, żeby jej nazwisko nie pojawiało się w brukowcach i magazynach. Ścisnąłem lekko jej rękę, starając się tym gestem zapewnić, że wszystko jakoś się ułoży. Ostatnio sporo o tym rozmawialiśmy – jednak dla rodziców było gotowa wziąć udział w tym przedstawieniu.

– Jest dobrze, nie martwcie się. – Uśmiechnęła się i machnęła lekceważąco ręką. Mocniej ścisnęła moją dłoń, dlatego wiedziałem, że kłamała jak z nut. Jej rodzice sprawiali wrażenie, że jednak to kupili.

W chwili gdy samochód się zatrzymał, ktoś otworzył drzwiczki i pomógł wysiąść jej rodzicom, a zaraz potem gestem zatrzymał nas w środku. Ludzie wiwatowali, wykrzykiwali nazwisko przyszłego prezydenta, a flesze aparatów błyskały nieustannie. Wziąłem głęboki oddech i przybrałem wyraz twarzy, który nic nie mówił. A potem obróciłem się do tyłu.

– Nie oddalaj się ode mnie i trzymaj blisko mnie w zasięgu ręki – poleciłem jej, nadając głosowi surowy ton. Nie znosiłem mówienia jej, co miała robić, ale musiałem dbać o jej bezpieczeństwo, a była dla mnie najcenniejszą osobą na świecie.

Skrzywiła się w uśmiechu.

– Tak jest, mój seksy agencie SWAT – zażartowała.

Zanim zdążyłem coś powiedzieć, ten sam facet wsadził głowę do samochodu i dał znak, że teraz nasza kolej. Wysiadłem pierwszy i szybko omiotłem wzrokiem najbliższe otoczenie. Dean wysiadł już z samochodu, którym jechał przed nami. Zobaczyłem, że też monitorował tłum w poszukiwaniu oznak zagrożenia. Skinął mi dyskretnie głową. Obróciłem się i pomogłem Annie wysiąść.

Jej dłoń zamknęła się na mojej tak mocno, że zabolały mnie palce. Wysiadła i tak zagryzła wargę, że się bałem, żeby nie przegryzła jej na pół.

– Panno Spencer, panie Taylor, proszę za mną. Zechcą państwo pozować do kilku zdjęć? – poprosił podenerwowany organizator, prowadząc nas za sobą. To prawdopodobnie był Reginald, rzecznik prasowy.

Szliśmy za nim i przystawaliśmy, kiedy dawał nam znak, a potem głośno nas przedstawił, wyjaśniając, że Anna jest córką senatora. W chwili gdy wyjawił jej tożsamość, aparaty zaczęły błyskać fleszami, a było ich tyle, że nie potrafiłem powiedzieć, z jakiego kierunku nas oświetlają. Przyciągnąłem Annę bliżej siebie.

Obróciła się do mnie i obdarzyła pięknym uśmiechem.

– Boże, to wariactwo – wyszeptała.

Skrzywiłem się w uśmiechu i pokiwałem głową. Sam co prawda nie nazwałbym tego wariactwem.

– Totalny wariacki odjazd – potwierdziłem.

Reginald stanął przed nami i trzymał w górze podkładkę do pisania, usiłując zasłonić nas przed flaszami paparazzich.

– Wszystko świetnie idzie. Dziennikarze zadadzą wam teraz kilka pytań – powiedział, wskazując na gigantyczny rząd ludzi z mikrofonami i kamerami. Anna stężała, kiedy szliśmy za nim do odpowiedniego miejsca. Czułem, jak żołądek zaciska mi się ze zdenerwowania. – Tylko kilka pytań, moi drodzy. Po jednym na raz, dobrze? – poinstruował dziennikarzy, wskazując na pierwszą osobę w kolejce.

Choć Anna i tak trzymała mnie mocno za rękę, jej uścisk stał się jeszcze silniejszy. Zastanawiałem się w duchu, czy bała się, że ucieknę i ją tu zostawię. Pierwsza dziennikarka, trochę po trzydziestce, uśmiechnęła się podekscytowana, kiedy obrzuciła Annę spojrzeniem i najwyraźniej obmyślała to jedno pytanie, bo nie chciała go zmarnować.

– Kto projektował pani suknię, panno Spencer? Jest przepiękna.

Roześmiałem się. Mogła zapytać o wszystko, a zapytała o sukienkę. Typowa kobieta!

Anna uśmiechnęła się i spojrzała po sobie.

– Wiem, że jest niesamowita. To dzieło angielskiej projektantki, Mary Shaun. Moim zdaniem ona niedługo znajdzie się na szczycie. Uwielbiam jej projekty – odpowiedziała z ulgą, jakby spodziewała się wcześniej, że to będzie jak tortura lub coś podobnego. Stałem pół kroku za nią.

Reginald wskazał następną osobę, która najwyraźniej była lepiej przygotowana i niespecjalnie przejmowała się modą.

– Panno Spencer, co pani sądzi o wyborze ojca na prezydenta?

Anna pojaśniała uśmiechem, który mógł łamać serca.

– To wspaniałe. Pracował na to wyjątkowo ciężko, a jego program jest wart poparcia. Jestem z niego niesamowicie dumna.

– Panno Spencer, kto pani dzisiaj towarzyszy? – zapytał następny dziennikarz.

Zesztywniałem, bo nie spodziewałem się, że ktoś w ogóle zwróci na mnie uwagę. Byłem nikim. Anna roześmiała się i pociągnęła mnie za rękę, więc musiałem zrobić pół kroku do przodu i stanąć obok niej.

– To mój chłopak, Ashton Taylor – odpowiedziała, uśmiechając się do mnie.

Nie potrafiłem powstrzymać uśmiechu. Byłem taki dumny, słysząc te słowa wydobywające się z jej ust, nawet jeśli były nie do końca prawdą. Mój chłopak, Ashton. Uwielbiałem to.

– Jak długo jesteście razem? – zapytał szybko kolejny dziennikarz, wykorzystując pytanie poprzednika.

– Rok i trzy miesiące. – Anna skłamała bez zastanowienia. To właśnie mówiliśmy ludziom na uczelni, więc musiała podtrzymać tę wersję.

– Czy będzie pani pracowała w administracji ojca? – padło następne pytanie.

Pokręciła przecząco głową w odpowiedzi.

– Nie, właściwie to jeszcze studiuję.

Żołądek podszedł mi do gardła. Ścisnąłem ostrzegawczo jej dłoń, błagając ją w myślach, żeby nie drążyła tego tematu. Podczas omawiania możliwych scenariuszy dotyczących sytuacji, kiedy ludzie się dowiedzą, kim była, poinstruowałem ją, żeby nie zdradzała szczegółów ze swojego życia. Szczęściem nie rozwodziła się nad tym, więc odetchnąłem z ulgą. Czekało nas jeszcze pytanie od ostatniego dziennikarza, którym okazała się kobieta, a potem będę mógł zaprowadzić ją do środka i przestać się zamartwiać o jej bezpieczeństwo. Oboje spojrzeliśmy wyczekująco na dziennikarkę.

Kobieta uśmiechnęła się.

– Jak to jest, kiedy chodzi się na randki z córką przyszłego prezydenta?

Anna roześmiała się, a ja uśmiechnąłem się nerwowo. Nie miałem pojęcia, dlaczego ta baba marnowała na mnie swoje pytanie. Nie przygotowałem się na taką sytuację, postanowiłem więc powiedzieć prawdę.

– Szczerze mówiąc, byłem trochę onieśmielony, kiedy zabrała mnie do domu, żeby przedstawić rodzicom – zażartowałem. Anna roześmiała się, podobnie jak połowa nadal nagrywających nas dziennikarzy. – A tak poważnie, to najpiękniejszy okres w moim życiu. Ona jest czymś najcudowniejszym, co mogło mnie spotkać – powiedziałem uczciwie. Skinąłem głową i pocałowałem ją w czoło.

Oczy Anny błyszczały szczęściem i radością, gdy uśmiechnęła się do mnie, wyraźnie poruszona moimi słowami.

Reginald ponownie zjawił się przed nami.

– W porządku. Tylko po jednym pytaniu i na tym koniec. Panna Spencer i pan Taylor chcą teraz wejść do środka i wziąć udział w uroczystości. – Wskazał ręką drzwi, więc szybko pociągnąłem Annę w ich kierunku, szczęśliwy, że mamy to za sobą.

Odprężyłem się, kiedy znaleźliśmy się w środku. Kątem oka spostrzegłem Deana, wślizgującego się za nami do budynku. Skinął mi dyskretnie głową, dając znać, że wszystko jest w porządku.

– To było wariactwo – wymamrotałem, obejmując ją w pasie i przyciągając do siebie.

– Wiem, ale najważniejsze, że to już za nami. – Westchnęła głęboko z wyraźną ulgą. Wskazała głową na tablicę ustawioną w foyer hotelu wskazującą drogę do sali balowej, gdzie odbywało się prywatne przyjęcie. – To chyba tam – powiedziała cicho i wsunęła dłoń w moją rękę.

Określenie „formalne przyjęcie” nie do końca oddaje wytworność imprezy, na której się znalazłem. Obiad okazał się wyśmienity, ale dania były mikroskopijne, dlatego cieszyłem się, że zjadłem wcześniej kanapkę. Po obiedzie wygłoszono kilka przemówień, ludzie składali życzenia urodzinowe ojcu Anny i opowiadali historie, jak i kiedy go poznali, albo przytaczali dowcipne anegdoty o tym, co zrobił albo powiedział w czasie trwania ich przyjaźni. To było miłe i serdeczne. Oczywiście ponieważ Anna była niepełnoletnia, a ja udawałem, że też nie mam dwudziestu jeden lat, wznosiliśmy toasty bezalkoholowym szampanem.

Ostatecznie mowy dobiegły końca i zaczął grać big-band. Uśmiechnąłem się, bo chciałem uciec od sztywniaków, siedzących z nami przy stole.

– Zatańczysz? – spytałem Annę.

Uśmiechnęła się, szczęśliwa, i skinęła głową.

– Jasne – odpowiedziała, biorąc mnie za rękę.

Wstałem, z prawdziwą dumą zaprowadziłem ją na parkiet i przytuliłem do siebie.

– Jesteś niesamowita, wiesz? – wyszeptałem. Nie chodziło mi tylko o to, jak wyglądała tego wieczoru. Miałem na myśli również i to, jak się zachowywała, z gracją i wdziękiem, kiedy najprawdopodobniej nie znosiła tego wszystkiego i uwagi, którą przyciągała. W tej chwili byłem z niej niesłychanie dumny.

Uśmiechnęła się.

– Ty też nie jesteś najgorszy – drażniła się ze mną i mocniej ścisnęła moje ramiona.

Taniec z Anną sprawił, że poczułem się, jakbym był najważniejszym mężczyzną na świecie. Zauważyłem, że niektórzy faceci z sali patrzyli na nią niczym sępy. Uśmiechnąłem się do siebie bardzo zadowolony, mocniej objąłem ją w talii i wirowaliśmy wokół parkietu.

Po kilku piosenkach podszedł do nas jej ojciec, uśmiechając się serdecznie. Tego wieczoru wyglądał na prezydenta w każdym calu. Obecność przy nim była dla mnie zaszczytem. Był naprawdę niezwykle inteligentnym człowiekiem, który na pewno dobrze się przysłuży krajowi.

– Co powiecie na odbijanego? – zapytał.

Nie chciałem jej odstępować ani na krok tego wieczoru. A tak naprawdę ‒ nie chciałem jej już nigdy odstępować przez resztę mojego życia.

Anna wzruszyła ramionami.

– Nie mam nic przeciwko temu, skoro chcesz zatańczyć z Ashtonem. Pójdę i napiję się czegoś w tym czasie – zażartowała.

Obaj z jej ojcem roześmieliśmy się.

Cofnąłem się, kiedy zapraszająco wyciągnął do niej rękę. Anna wzięła głęboki wdech, położyła jedną dłoń na jego ręce, a drugą na jego ramieniu. Uśmiechnąłem się z dumą i wróciłem do stolika. Sączyłem wodę, ale nawet na chwilę nie spuszczałem jej z oka. Ojciec Anny wyglądał na najszczęśliwszego i bardzo dumnego człowieka, kiedy prowadził córkę po parkiecie.

Piosenka dobiegła końca. Senator pochylił się i pocałował córkę w czoło. To zadziwiające, ale nie wzdrygnęła się i nie cofnęła, jak to widziałem w przeszłości. Brzydziła się wtedy wszelkimi formami okazywania uczuć i bliskości z innymi ludźmi. Senator Spencer podniósł wzrok i nasze spojrzenia się spotkały. Skinął mi lekko głową. Miał tego wieczoru sporo spraw na głowie, musiał bez wątpienia rozmawiać z wieloma osobami, więc ich taniec był prawdopodobnie ograniczony tylko do tych kilku minut. Uśmiechnąłem się i ruszyłem w ich kierunku.

Usłyszałem końcówkę rozmowy.

– Wiem, że przez moje nowe zajęcie będzie ci trudno, i przepraszam cię za to. Ale cieszę się, że masz jego. To naprawdę dobry chłopak – powiedział cicho senator Spencer.

Zwolniłem, żeby dać im czas na dokończenie tej wymiany zdań. Miałem wrażenie, że ten „chłopak” to właśnie ja.

– Wszystko w porządku, tato. Jestem z ciebie naprawdę dumna – odpowiedziała Anna.

Ojciec aż pojaśniał.

– Dziękuję ci, Annabelle. To dla mnie bardzo wiele znaczy – Nie mogłem dłużej czekać. Stanąłem przy niej, a ona natychmiast przytuliła się do mnie. Uśmiechnąłem się i objąłem ją delikatnie w talii. Senator uśmiechnął się do mnie, zanim przeniósł spojrzenie na córkę. – Nie zobaczymy się jutro, bo wcześnie rano lecimy z mamą do Nowego Jorku, dlatego proszę, żebyś się z nami pożegnała, zanim stąd wyjdziesz dziś wieczorem, dobrze? – Anna uśmiechnęła się i skinęła głową. – Dziękuję za taniec, córeczko – dodał jeszcze bardzo zadowolony.

 

Anna roześmiała się.

– Nie ma za co, panie prezydencie.

Odpowiedział uśmiechem.

– Potrwa trochę czasu, zanim się do tego przyzwyczaję – oświadczył, kręcąc głową i wyglądając na zakłopotanego. Obrócił się do mnie, wyciągnął rękę i uśmiechnął ciepło. – Opiekuj się moją małą dziewczynką – poprosił.

Nie musiał mnie o to prosić, bo byłem gotów opiekować się Anną po wieczność, jeśli tylko by mi na to pozwoliła.

– Oczywiście, proszę pana – obiecałem. Kiwnąłem głową i mocniej ująłem Annę w pasie. Wymieniliśmy uścisk dłoni. W chwili gdy senator odszedł, ruszyłem z nią do tańca, zadowolony, że znowu trzymam ją w ramionach. Usta aż mnie świerzbiły, żeby ją pocałować. Tego wieczoru wyglądała olśniewająco. Nie miałem dość jej bliskości. – Przypuszczam, że nie mogę cię pocałować, kiedy twoi rodzice patrzą – wyszeptałem, z góry wiedząc, że odpowiedź będzie brzmiała „nie”.

Pokręciła głową i puściła do mnie oko.

– Chyba nie usłyszałam końcówki.

– Aha, tak właśnie myślałem – powiedziałem, starając się pokazać, jak bardzo czułem się rozczarowany tym, że nie mogę jej pocałować.

Rozejrzała się po sali i nagle zesztywniała. Jej dłoń zacisnęła się mocniej na moim ramieniu, wpiła paznokcie w moją rękę, którą trzymała w tańcu. Ja również zesztywniałem, bo nie miałem pojęcia, co albo kto wywołał u niej taką reakcję. Kiedy miałem się obrócić, zmieniła pozycję i pochyliła głowę tak, żeby nie było jej widać. Kimkolwiek był ten, na kogo patrzyła, nie chciała, żeby go zobaczył.

– O Boże, tu jest rodzina Jacka.

Nie wątpiłem, że znowu przeżyje załamanie, jak w czasie ostatniego spotkania z matką Jacka. Przytuliłem ją serdecznie.

– Chcesz stąd wyjść?

Milczała. Wolno poluzowała uścisk rąk, ramiona się jej odprężyły.

– Właściwie nic mi nie jest – powiedziała, najwyraźniej zdumiona własną reakcją. W jej oczach wyczytałem, że mówiła prawdę i rzeczywiście czuła się dobrze mimo konfrontacji z rodziną Jacka. Czy w końcu pogodziła się z jego śmiercią? I jest już gotowa iść naprzód?

– Na pewno? – spytałem, wpatrując się w nią uważnie.

– Tak. Prawdę mówiąc, chciałabym się z nimi przywitać.

Czułem, jak narasta we mnie duma. Właściwie to byłem gotów skakać do góry, żeby to uczcić i odprawić taniec zwycięstwa, bo bez wątpienia wychodziła z żałoby.

Odsunęła się i ruszyła zdecydowanym krokiem w kierunku stolika w głębi sali. Poszedłem za nią z bijącym sercem.

– Dobry wieczór. Nie miałam pojęcia, że tu będziecie, bo podeszłabym znacznie wcześniej, żeby się przywitać – powiedziała Anna, uśmiechając się radośnie do nich, gdy dotarliśmy do stolika.

Rozejrzałem się szybko, rejestrując wszystkich, którzy przy nim siedzieli. Kiedy mój wzrok spoczął na młodym blondynie, zrobiło mi się niedobrze. To był Michael, brat Jacka. Ostatnim razem straciła panowanie nad sobą właśnie z powodu jego podobieństwa do brata. Może jeszcze go nie spostrzegła? Przeniosłem spojrzenie na Deana, który się przyglądał tej scenie z oczami wielkimi jak spodki. Najwyraźniej oczekiwał, że Anna w każdej sekundzie może się załamać.

Mężczyzna o jasnych włosach, prawdopodobnie po czterdziestce, wstał i uśmiechnął się serdecznie do Anny.

– Cześć. Wyglądasz pięknie, Anno – powiedział i mocno ją uścisnął.

– Dzięki, Steve – odpowiedziała i obróciła się, gdy matka Jacka wstała z miejsca. – Miło cię znowu widzieć. Minęło sporo czasu.

Kobieta objęła ją i przytuliła. Na pewno bardzo ją lubiła i martwiła się o nią.

– Stanowczo za dużo czasu – wyszeptała.

Rozpaczliwie usiłowałem przypomnieć sobie jej imię, ale daremnie.

– To jest Ashton Taylor – powiedziała Anna z uśmiechem, wskazując na mnie.

Facet, którego nazwała Steve'em, uśmiechnął się do mnie.

– Racja, tak, słyszeliśmy o nim. Studiuje razem z tobą?

– Ten sam – potwierdziła Anna.

Wyciągnąłem do niego rękę.

– Miło pana poznać – przywitałem się uprzejmie.

Uśmiechnął się ponownie, ściskając mi mocno dłoń.

– I nawzajem. Mów mi Steve – odpowiedział, machając lekceważąco ręką. Skinąłem głową. Wyglądał na sympatycznego gościa.

Instynktownie zesztywniałem, kiedy Michael zerwał się z krzesła. Był tak bardzo podobny do Jacka, że to aż przerażało. Przyzwyczaiłem się do wyglądu Jacka, bo w sypialni Anna trzymała jego fotografię – choć nie stała już na szafce nocnej. Przeniosła ją na jedną z półek, a na szafce stanęło zdjęcie przedstawiające Annę, mnie i moich przyjaciół z Los Angeles zrobione w jednym z barów.

– Cześć, Michael – przywitała się z nim Anna.

Zmarszczyłem brwi kompletnie zbity z tropu i spojrzałem na Deana, który wyglądał na równie oszołomionego. Nie miałem pojęcia, co się działo. Nie tak wyobrażałem sobie podobne spotkanie.

Michael uściskał ją i szepnął jej coś do ucha, a ona zachichotała w odpowiedzi. Kiedy odsunęli się od siebie, chłopak wskazał młodą dziewczynę, siedzącą przy stoliku.

– To moja dziewczyna, Lisa. Liso, to jest Anna – przedstawił je sobie nawzajem.

– Cześć, miło cię poznać – powiedziała Anna.

Lisa wstała. Wyglądała na trochę wystraszoną, prawdopodobnie spokojem Anny, otoczeniem, celebrytami i ogromnym luksusem przyjęcia.

– Cześć. Bardzo mi się podoba twoja sukienka – powiedziała, patrząc na Annę z lekką zazdrością. To, że była zazdrosna, wcale mnie nie zdziwiło. Suknia Anny była zabójcza i sprawiała, że wyglądała jak supermodelka prosto z wybiegu.

Anna skinęła lekko głową.

– Wiem, że jest ekstra, prawda? A widziałaś moje buty? Uwielbiam je – odpowiedziała z ożywieniem, unosząc do kolan skraj sukni. Mama Jacka i Lisa z podziwem wpatrywały się w jej buty. Zauważyłem, że Michael również patrzył, ale dam głowę, że nie potrafiłby powiedzieć, jakiego były koloru – patrzył na jej nogi, w taki sam sposób jak ja.

– Przepiękne – powiedziała matka Jacka, głęboko wciągając powietrze.

– Wiem. Będę musiała zwrócić sukienkę i buty, ale coś czuję, że przez przypadek zaginą gdzieś w walizce – oświadczyła Anna.

– Też bym je zgubiła – zaśmiała się Lisa.

Anna pokiwała głową, opuszczając suknię.

– Naprawdę się cieszę, że was widzę. Teraz idę potańczyć, ale jeszcze zajrzę tu do was przed wyjściem.

Matka Jacka wyciągnęła rękę i dotknęła delikatnie twarzy Anny.

– Świetny pomysł, kochanie. Tęskniłam za tobą.

Anna skinęła smutno głową, zanim wsunęła dłoń w moją rękę, i pociągnęła lekko w kierunku parkietu, machając jednocześnie ręką ponad ramieniem rodzinie Jacka.

Patrzyłem na nią podejrzliwie, kiedy oplotła mi szyję ramionami. Mimo wszystko wyglądała na szczęśliwą, a ja nie potrafiłem tego zrozumieć.

– Naprawdę dobrze się czujesz? – upewniłem się.

Ściągnęła usta i zastanawiała się nad odpowiedzią przez kilka sekund. W końcu skinęła głową, najwyraźniej trochę zaszokowana własnymi emocjami.

– Właściwie, to czuję się świetnie. Pewnie dziwnie to wygląda, ale naprawdę.

Poczułem się szczęśliwy, bo być może, ale tylko być może, naprawdę pogodziła się z jego śmiercią… i może trochę się do tego przyczyniłem.

– To wspaniale. To naprawdę wspaniale, dziewczynko – powiedziałem, gładząc ją po nagich plecach, przez co ręka zaczęła mnie lekko mrowić. Byłem z niej taki dumny, że z trudem powstrzymywałem się, żeby jej nie unieść do góry i nie zakręcić się z nią w kółko. Rzeczywiście Jack stał się dla niej przeszłością, a ona najpewniej nawet nie zdawała sobie z tego sprawy.

Przetańczyliśmy w milczeniu jeszcze kilka piosenek, zanim położyła mi głowę na ramieniu i głęboko westchnęła. Przesunąłem dłoń z pleców i dotknąłem jedwabistych włosów. Serce mi zamarło, bo wiedziałem, jaka jest tego przyczyna. Wróciły do niej wspomnienia związane z Jackiem.

– Co jest nie tak? – spytałem szeptem, pochylając głowę.

Mocniej objęła mnie ramionami i zaczęła mówić, przytulając twarz do mojej szyi:

– Wszystko w porządku. Po prostu świetnie się dzisiaj z tobą bawię.

Więc to nie było westchnienie ze smutku. To było westchnienie zadowolenia. Serce zaczęło mi bić dwa razy szybciej.

– Ja też świetnie się z tobą bawię – odpowiedziałem, dotykając nosem jej włosów i wdychając ich zapach.