Bakly 2. W objęciach śmierci

Tekst
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział 1. Na ścieżce mocy

Rozdział 2. Śniadanie na nabrzeżu

Rozdział 3. Intymne spotkanie

Rozdział 4. Motywacja

Rozdział 5. Ucieczka

Rozdział 6. Śniadanie w łóżku

Rozdział 7. Niedostatecznie martwy markiz

Rozdział 8. Zła wiadomość

Rozdział 9. Transcendencja

Rozdział 10. Profesjonalne z bogiem

Rozdział 11. Bez zmiłowania

Rozdział 12. Klan na tropie

Rozdział 13. Krwawa noc

Rozdział 14. Filozof w morzu

Rozdział 15. Postęp

Rozdział 16. Niestandardowa opieka

Rozdział 17. Profesjonalista

Rozdział 18. Dobrym słowem i toporem

Rozdział 19. Głód, głód, głód

Rozdział 20. Spotkanie rodzinne

Rozdział 21. Na łowach

Rozdział 22. W sypialni

Rozdział 23. Strach

Rozdział 24. Narodziny stratega

Rozdział 25. Przywódca z konieczności

Rozdział 26. Wyspecjalizowany drapieżca

Rozdział 27. Z powrotem do światła

Rozdział 28. Świąteczny poranek

Rozdział 29. Z powrotem do światła 2

Rozdział 30. Na końcu drogi

Rozdział 31. Drobne uprzejmości

Rozdział 32. Korzenie przeszłości

Rozdział 33. Obowiązki w szlafroku

Rozdział 34. Powrót do wielkości

Rozdział 35. Koszmary przeszłości

Rozdział 36. Poza krawędzią szaleństwa

Rozdział 37. Na tropie drapieżcy

Rozdział 38. Testowanie siły

Rozdział 39. Rozpaczliwe głosowanie

Rozdział 40. Przekroczyć własny cień

Rozdział 41. Walka w ciemności

Rozdział 42. Ucieleśnienie koszmarów

Rozdział 43. Droga ku śmierci

Rozdział 44. Zabijać aż do końca

Rozdział 45. Epilogi

Trylogia Bramy ze złota

Karta redakcyjna

Okładka


Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Rozdział 1
Na ścieżce mocy

Janicka paliły oczy, bolały plecy, a do tego był głodny. Wiedział, że nie powinien zaniedbywać śniadań. Choć kolacje wydawały się ważniejsze, również w trakcie pierwszego posiłku dnia mogły mieć miejsce istotne wydarzenia. Od czasu kiedy z pomocą Byvneta poradził sobie z Lavarotim, jego autorytet z pewnością się umocnił, niemniej uświadamiał sobie, że nie powinien zaniedbywać klanowej polityki. Jednak tym razem zwyczajnie nie zdołał się oderwać od przekładów starodawnych tekstów. Pośród zbioru ksiąg, świstków, najrozmaitszych dokumentów, które zakupił na wyprzedaży majątku wymarłego rodu Cermichaelów, odnalazł skarb. Był to zwitek pożółkłych papierów, niegdysiejszych rachunków, które ktoś później wykorzystał na własne notatki. Oryginalny tekst został wymazany, a wciąż widoczne pod światło linie i rzędy cyfr zostały zapisane nieco niechlujnie. Nierzadko ozdobione kleksami, uzupełnione szybkimi szkicami, czasem tylko jakieś nieczytelne szlaczki. Na pierwszy rzut oka wyglądało to niczym zapiski niezbyt skupionego i niekoniecznie zdolnego studenta. Janick początkowo chciał te świstki wrzucić do pudła z bezużytecznymi skrawkami, jednak w pewnym momencie uświadomił sobie, co tam zostało zanotowane. Były to zaledwie dwa akapity. Pierwszy napisany został klanowym językiem czarodziejów, drugi powszechnym, praktycznie tym samym, którym posługiwano się i obecnie na całym kontynencie. Archaiczna składnia nie stanowiła dla Janicka najmniejszego problemu. Chodziło głównie o dość nieciekawe informacje: ile czego kupić, czasem jakieś dodatkowe wskazówki co do targowania się. Nie były to jednak wyłącznie artykuły życia codziennego, ale i dobra nieco bardziej egzotyczne. Suszone rośliny, narkotyki, substancje pozyskiwane z najrozmaitszych surowców, kamienie półszlachetne, minerały, chemikalia. O podobne artykuły dla siebie i dla klanu starał się w ostatnich latach i sam Janick. To podsunęło mu myśl, że ma do czynienia z zapiskami czarodzieja, możliwe, że wręcz klanowego mistrza, a być może nawet samego wielkiego mistrza.

Na skrawku, który zainteresował go najbardziej, dostrzegł w rogu zapisaną w powszechnym krótką uwagę: „Stary myśli, że każdy w klan-swaglishu nawija jak on sam. A ja to muszę przekładać!”. Obok narysowano kilkoma kreskami prostą szubienicę i zwisającą z niej postać. Wskazywała na nią strzałka, wcześniej musiał też być podpis, ale został wymazany. Janick zgadywał, że musiało to być imię powieszonego. Notka podsunęła mu myśl, że drugi akapit mógł być przekładem pierwszego. Świadczył o tym i fakt, jak bardzo był pokreślony i poprawiany.

Pierwszą połowę nocy zajęło Janickowi upewnienie się w tym przeświadczeniu, drugą spędził na poszerzaniu swego słownictwa. Kilka godzin posunęło go w studiach dalej niż w przeszłości całe lata.

Dzięki temu, co miał teraz do dyspozycji – przeleciał wzrokiem porozkładane na biurku dokumenty – będzie mógł zrozumieć starodawne teksty lepiej niż ktokolwiek inny. Wszystko, czego dokonał do tej pory, wydawało się jedynie początkiem drogi. Prawdziwe sekrety magii dopiero teraz znalazły się na wyciąg nięcie ręki.

Panie – usłyszał w swojej głowie głos Byvneta. Skoncentrował się na nim i po chwili dostrzegł to, na co patrzył niepełnosprawny sługa. Obraz był czarno-biały, rozmazany i zdeformowany, ale i trochę inny, jakby Byvnet dostrzegał również rzeczy, których normalni ludzie nie widzieli. Janick miał świadomość tego, że swoją pozycję wielkiego mistrza zdołał utrzymać wyłącznie dzięki niemu. I to właśnie od swego wiernego sługi rozpoczął plan umacniania lojalności. Na początek przydzielił mu kwatery i osobistego sługę Lavarotiego, tak aby zadbać o jego wygodę. Część obowiązków i uposażenie byłego mistrza rozdzielił między Klinsmana i, nie bez żalu, Buerpa. Nikim bardziej odpowiednim, niestety, nie dysponował. Otrząsnął się z rozważań o klanowej polityce i wrócił do Byvneta.

 

Tak, słyszę – odparł w myślach.

Przybysz, panie. Mężczyzna, z którym...

Wiem, kto przyszedł – Janick przerwał słudze, którego wzrokiem rozpoznał Grumana. Przyprowadź go do pracowni. Najlepiej tak, żeby was nikt nie widział.

Rozumiem, panie – otrzymał odpowiedź i kontakt się urwał.

To oznaczało, że do pewnego stopnia Byvnet mógł kontrolować ich sprzężenie. Janick nie zastanawiał się nad tym w tej chwili, nie było to aż tak interesujące. I bez tego miał się nad czym głowić, a czasu wystarczało mu, jedynie aby skoncentrować się na tych najważniejszych sprawach. Już samo rozstrzygnięcie, które z nich są najważniejsze, wydawało się trudne.

Na przykład ta młoda kobieta, którą spotkał na wyprzedaży. Było oczywiste, że na aukcji znajdą się osoby przynajmniej częściowo wrażliwe na magię lub magią się interesujące. Właśnie dlatego zabrał ze sobą jeden z artefaktów, taki, o którym miał komplet informacji. Była to elastyczna bransoleta z miki, którą zakładało się na lewy nadgarstek. Janick nie miał pojęcia, czemu akurat na lewy, ale doświadczenie nauczyło go przestrzegania zaleceń w najdrobniejszych szczegółach. Kiedy noszący bransoletę dotknął kogoś innego, artefakt rozpoznawał magiczny potencjał danej osoby. Informacja była przekazywana za pomocą uścisku, którego siła odpowiadała poziomowi magicznego talentu. Janick wciąż miał na nadgarstku ciemnoczerwoną pręgę i sińce. Niewiadome pozostawało jednak, czy owa kobieta była czarodziejką, czy dysponowała jedynie tak silnym potencjałem. Prawdę powiedziawszy, Janick sam do końca nie wiedział, jak należy rozumieć termin „magiczny potencjał”. Był to jego własny przekład.

Chwilę później usłyszał charakterystyczne szuranie stóp Byvneta, który zapukał do drzwi, odczekał chwilę i wkroczył do pracowni w towarzystwie wysokiego, milczącego zabójcy.

– Siądźcie, proszę, obaj – powiedział Janick.

Sam rozsiadł się za biurkiem i zadzwonił po sekretarza. Wiedział, że Nolt będzie niezadowolony z powodu zadań, które, jak sam uważał, do niego nie należały. Janick miał to w nosie. Podejrzewał, że sekretarz przekazywał informacje Lavarotiemu, teraz pewnie komuś innemu. Zapewne Buer powi. Może należało się go pozbyć? Natychmiast przyszła mu do głowy trucizna, która doskonale by się do tego nadała. Niestety, zbyt wiele miał obecnie na głowie. Westchnął. Tymczasem musiał dać mu coś do roboty, tak aby tamten nie mógł szpiegować pod drzwiami. Skupił się na przybyszu.

– Cóż was do mnie sprowadza? – spytał.

Zabójca wydawał się jak zwykle nieobecny duchem. Miał w ogóle jakieś życie wewnętrzne czy została z niego już tylko kukła? Janick nie wiedział, ale za to przyszedł mu do głowy kolejny znakomity pomysł. Wojownicy kukły, o ileż byliby lepsi niż normalni. Posłuszni, pozbawieni strachu przed śmiercią. Może umiałby takich stworzyć, pozostawiłby im jedynie odrobinę samodzielnego myślenia, tak na wszelki wypadek...

– Wasze rozkazy – otrzymał odpowiedź.

Janickowi nie udało się ukryć zaskoczenia.

– Miałem być waszymi oczami i uszami, informować o wszystkim, co się dzieje niezwykłego.

Pojawił się Nolt z miną jeszcze bardziej skwaszoną niż zazwyczaj, ale na żadne protesty się nie odważył. Może i Janick nie u wszystkich jeszcze wyrobił sobie należyty respekt, ale Byvnet z całą pewnością tak. Janick nakazał sekretarzowi, aby przygotował herbatę, kawę i przyniósł jakąś małą przekąskę.

– Tylko tak na jednej nodze – rzucił jeszcze za nim.

Wiedział, że sekretarz na przekór nie będzie się spieszył. Ważniejsze jednak było, że nie będzie wystawał pod drzwiami, próbując podsłuchiwać. Byvnet uniósł się ze swego fotela, otworzył Noltowi drzwi i czekał przy nich tak długo, aż tamten zniknął za kolejnymi, na drugim końcu korytarza. Janick już wiedział, jak się rozprawić z Noltem. Będzie na nim wypróbowywał niektóre z wolno działających trucizn, te, do których przygotowania trzeba użyć magii. I będzie przy tym skrzętnie notował obserwacje. Ten pomysł od razu poprawił mu humor.

– I cóż takiego niezwykłego się wydarzyło? – zapytał wreszcie po przerwie wystarczająco długiej, aby upewnić się, że nikt inny ich nie słucha.

Zabójca wskazał wzrokiem na Byvneta.

– On jest w porządku, to zaufany człowiek.

Gruman tego nie skomentował, zwrócił swą uwagę z powrotem na czarodzieja.

– Zniknęły bezpańskie psy. Na ulicach nie ma już ani jednego.

Janick zdusił rozdrażnienie. Jego niecierpliwość była spowodowana tym, że chciał jak najszybciej wrócić do pracy nad nowymi hasłami w słowniku.

– I czemu uważacie, że jest to istotne?

Kolejna rzecz, która uświadomiła mu, jak bardzo się zmienił. Będzie się przysłuchiwał opiniom innych ludzi. O ile jakieś mieli. Dzięki temu będzie mógł lepiej ich poznać, a co za tym idzie w razie potrzeby łatwiej ich zniszczyć. A przy tym zawsze może też pozyskać nowe pomysły, idee, które mogą się okazać zbieżne z jego zainteresowaniami.

– Bezpańskie psy to mądre zwierzęta, dla nich miasto to dżungla i potrzeba sprytu, aby móc w niej przeżyć. To JEST niezwykłe, jeśli w ciągu kilku dni nagle wszystkie znikają. Tydzień temu na nabrzeżu walczyły o każdy odpadek, teraz nie ma ani jednego.

Janick skinął tylko głową, bo nie do końca wiedział, co powiedzieć.

– Macie może jeszcze coś dla mnie?

– Otrzymałem zadanie, aby informować o wszystkich niezwykłych wydarzeniach w mieście.

– To prawda – zgodził się Janick – i ja te wasze wysiłki bardzo sobie cenię.

Uświadomił sobie, że przydałby mu się taki osobisty strażnik jak ten zabójca. Lojalny, zdolny. Kto wie, może potrafiłby przyjść z pomocą, nawet gdyby w przyszłości Janickowi zdarzyło się znów stanąć twarzą w twarz z nocnym koszmarem, zabójcą z bagien.

– No więc macie dla mnie jeszcze coś? – Janick zdołał zadać pytanie bez cienia sarkazmu w głosie.

– Zniknęły też szczury wędrowne. A przynajmniej większość z nich.

– Wędrowne? – zdziwił się Janick. – Szczur to szczur.

– Są różne gatunki. Te zwykłe, domowe, są mniejsze, mają dłuższe ogony, zazwyczaj szukają suchych miejsc, a czasem nawet mieszkają na drzewach. Wędrowne są większe, ogony mają krótsze i nie wadzi im wilgoć. Rozmnażają się dużo szybciej niż te zwykłe.

Janick nie był przygotowany na wywód zoologiczny.

– A skąd wy to wszystko wiecie?

– Za dziecka chwytałem i jedne, i drugie. Dobrze było coś wiedzieć o ich zwyczajach.

Janickowi wydało się, że głos zabójcy zabrzmiał bardziej beznamiętnie niż zwykle. Nie był kukłą, miał własne uczucia i przemyślenia, zdecydował czarodziej. I właśnie dlatego należało słuchać ludzi. Człowiek mógł się dowiedzieć czegoś więcej.

– A jak się zorientowaliście, że zniknęły? – wrócił do rozmowy.

– Tu, w Grafzatzy, jest gorąco. Wszelkiego rodzaju zapasy są składowane w głębokich piwnicach, a te często łączą się z systemem kanalizacyjnym. W nim, oczywiście, żyją szczury. Wszystkie magazyny i składziki są, rzecz jasna, pozabezpieczane tak, aby szczury nie mogły się do nich dostać, ale one zawsze znajdą sposób. Wszyscy się z tym liczą. Jednak w ciągu ostatnich kilku dni nic takiego się nie działo.

– Wypytujecie szynkarzy o to, czy im szczury nie kradną zapasów? – nie mógł zrozumieć Janick.

– Zacząłem po tym, jak w pensjonacie, w którym się zatrzymałem, służący zapomniał na noc zamknąć kratę i przez noc nic nie zniknęło. To mnie zaciekawiło. A to, czego się dowiedziałem, wydało mi się niezwykłe, więc o tym donoszę.

Janick skinął z powagą. W jego głowie odezwał się dzwonek alarmowy. Jakby coś gdzieś przeoczył, jakby spoglądał na wskazówkę, ale jeszcze nie miał pojęcia, dokąd ma ona prowadzić.

– Rozumiem – odpowiedział z powagą. – Dostrzegliście jeszcze coś niezwykłego?

– Nie – padła sucha odpowiedź i czarodziej zrozumiał, że więcej z Grumana dzisiaj nie wyciągnie.

Otworzył jedną z licznych szufladek swojego biurka.

– Oto zapłata za waszą służbę. – Podał zabójcy rulonik.

Kolejna rzecz, której się nauczył. Płacić tak, aby nikt nie widział ile. W ruloniku było dwadzieścia złotych. Zabójca przyjął pieniądze w milczeniu i schował je do kieszonki płaszcza. Janick zauważył, że ubiór miał wiele podobnych kieszonek, zamaskowanych nieznacznym prążkowanym wzorem. Nawet ten wzór widoczny był jedynie z bliska i tylko kiedy się człowiek na nim skupił.

– Znacie tę kobietę?

– Nie wiem, o jaką kobietę chodzi.

– Tę, którą spotkaliśmy na aukcji.

Janick zganił się w myślach za niewłaściwie zadane pytanie. Niepotrzebnie dał Grumanowi czas na zastanowienie. Tym razem nie miało to większego znaczenia, nie spodziewał się, żeby zabójca ją znał tak czy inaczej, jednak w przyszłości będzie musiał zwracać na tego typu rzeczy uwagę.

– Nie, nie znam – odparł zabójca bez zawahania.

– Moglibyście się dowiedzieć, kim jest?

– Oczywiście. Ale to zabierze trochę czasu, o ile nie chcecie, żebym miał wypytywać otwarcie.

– No tak, tak właśnie. Załatwcie to skrycie.

– Zgłoszę się, jak czegoś się dowiem.

Byvnet spojrzał ku drzwiom. Janick zareagował natychmiast.

– Wejść – rzucił.

I rzeczywiście, drzwi otworzyły się i do środka wkroczył sekretarz, który niósł tacę z kawą i herbatą. Starał się przy tym nie wyglądać na zbyt wściekłego. Nie dali mu najmniejszej chwili na podsłuchiwanie pod drzwiami.

– No, tośmy się dogadali – zakończył spotkanie Janick. – Herbata tylko dla mnie, mój sługa – tu spojrzał na Byvneta – wyprowadzi gościa.

Rozdział 2
Śniadanie na nabrzeżu

Silniejszy powiew wiatru przyniósł ze sobą chłód. To Grumana zaskoczyło, przyzwyczaił się do tego, że w Grafzatzy były tylko dwa rodzaje pogody – upał i jeszcze większy upał. Przyglądał się falom zwieńczonym białymi grzywami, rozbijającym się o wystające z wody czarne czubki skał. Szyper coś krzyknął, Gruman wprawdzie nie zrozumiał, ale na wszelki wypadek się skulił. W samą porę, bo tuż nad głową przeleciał mu masywny bom. Łódź zmieniła kurs. Ustawili się dziobem do brzegu, twarz zabójcy opryskała świeża dawka morskiej wody. Przymrużył tylko oczy, starając się ignorować palącą skórę sól. Z uwagą śledził zbliżającą się linię brzegu. Lawirowali teraz między wystającymi z wody skałami i Gruman starał się odgadywać, gdzie wypadnie kolejny zwrot. Wciąż się mylił.

Po nocy ciężkiej pracy ramiona miał zmęczone, bolały go plecy, usta były wysuszone i spękane. W odróżnieniu od innych nie zabrał ze sobą bukłaka. Nikogo o wodę nie chciał prosić, ale też nikt mu swojej nie zaproponował. Cierpliwie czekał na polecenie, które miało nadejść lada chwila. Jak tylko znajdą się wewnątrz niewielkiej naturalnej przystani, będą musieli pokonać przeciwny prąd. Z tego powodu, tak jak i trzech innych mężczyzn, trzymał w pogotowiu długie wiosło.

O dziób rozbiła się ostatnia fala.

– Żagiel zrzuć, do wioseł, na moją komendę!

Gruman posłuchał, tak samo jak pozostali.

– I rraz! I rraz! I rraz!

Gruman poddał się rytmowi, dzięki ich wysiłkowi łódź zwolniła jedynie nieznacznie. Powoli zbliżała się teraz do pomostu, na którym czekał zgarbiony, siwowłosy starzec. Dość zwinnie chwycił rzuconą mu cumę i owinął ją wokół polera. Z drugą, z rufy, już sobie poradził jeden z rybaków. Nie skończyli jeszcze cumowania, a na pomoście już się tłoczyli handlarze.

– Co tam macie? Ile tego jest?

Gruman przysłuchiwał się targom pomiędzy jednym z kupców a szyprem, którego wspierał w negocjacjach sternik. Skrawek słonecznej tarczy wyjrzał zza horyzontu. Gruman był wdzięczny za każdy promyk.

Wysiadł z łodzi razem z resztą załogi i czekał, aż transakcje dobiegną końca. Nie trwały zbyt długo. Najlepsze ceny osiągały ryby najświeższe, czyli te, które jako pierwsze trafiały na targ. Kto pierwszy przybił do brzegu z dobrym ułowem, zarabiał najwięcej. Na wodach przystani zaczęły się pojawiać kolejne łodzie. Gruman wiedział, że ich załogi na tak dobry zarobek nie mogły liczyć. Błądził wzrokiem po brzegu w poszukiwaniu Corinne. Nie umówili się, ale zakładał, że ją tu spotka. Dostrzegł wreszcie kobietę w pobliżu mola.

– Chłopy, zapłata! – huknął szyper, kiedy ostatnia beczka z rybami zmieniła właściciela.

Gruman stanął na końcu kolejki i czekał, aż przyjdzie jego pora. Właściciel łodzi podał mu umówioną zapłatę, srebrniaka i trzy miedziaki.

 

– Jak będziesz zainteresowany, wypływamy pojutrze, wraz z odpływem. Mam miejsce, Josz ma wciąż poranioną rękę.

– Dam znać – wymamrotał Gruman, ścisnął w garści pieniądze i bez pożegnania ruszył na brzeg, ku Corinne.

Siadł obok na pachołku. Wiosną i jesienią, kiedy przeważał wiatr od stałego lądu, łodzie cumowały przy samym brzegu.

– Wyglądasz na zmęczonego – zauważyła.

– Jestem wyczerpany, zziębnięty, chce mi się jeść i pić i w butach mi chlupocze – odpowiedział poważnie. – Jakbym padł tu i teraz, potnij mnie na kawałeczki i sprzedaj jako nasolone mięso. Dokładnie tak się czuję.

Zdławiła śmiech, z plecionej torby wydobyła zakorkowaną ceramiczną butelkę i mały porcelanowy kubeczek. Napełniła go i podała Grumanowi. Przyjął napitek z podziękowaniem, pociągnął łyk. Gorąca herbata z dodatkiem czegoś mocniejszego. Obserwował dobijające łodzie, szyprów targujących się z kupcami, zmęczonych rybaków udających się do domów albo okolicznych tawern.

– Dobre to, dziękuję.

Siedzieli ramię w ramię, milcząc, za co był wdzięczny. Po kilkudziesięciu minutach ruch na nabrzeżu zamarł.

– Czemu rybacy nie sprzedają towaru sami? Gdyby go dowieźli na targ, dostaliby lepszą cenę.

– Tak już jest, taki zwyczaj. Gdybym tam stała i ja, dostałabym jako wdowa po rybaku parę kilo pośledniejszych ryb, które mogłabym ususzyć i sprzedać. Też taki zwyczaj. A może są po prostu zbyt wycieńczeni, żeby się jeszcze z tym trudzić – odparła po chwili.

Gruman skinął głową. Słońce grzało już całkiem przyzwoicie, nie musiał się koncentrować, aby nie trząść się z zimna.

– Gdzie jest Haak?

– Próbuje mnie zastąpić w pracy, ale wielkich szans mu nie daję. Musiałby nakupić ryb naprawdę tanio, żeby opłaciło mu się sprzedać nasolone i wysuszone. Próbuje gdzie indziej, na przystani przy Jędraskiej. Tam mnie tak dobrze nie znają. Większość tych tutaj – wskazała ręką dokoła – znała mojego męża, więc oferują mi ceny wyższe niż normalnie.

Gruman skinął głową. Kiedy ludzie wzajemnie sobie pomagali, zyskiwała na tym cała społeczność. Pomocna dłoń mogła przyjąć wiele rozmaitych form. Na przykład nieco wyższą zapłatę dla wdowy po rybaku, opiekującej się dzieckiem.

– Głodny jestem, kramy będą już pootwierane. Chodźmy coś zjeść.

– W domu coś się znajdzie – zaproponowała.

Wiedział, że chodziło o pieniądze.

– Chodź. – Wstał i wyciągnął do niej rękę.

Zatrzymali się przy pierwszym straganie z jedzeniem, przy którym można było usiąść. Wprawdzie jedynie na kilku pomalowanych palmowych pniakach, ale za to był stąd widok na morze, co sprawiało Grumanowi przyjemność. Morze wciąż miało dla niego powiew egzotyki, a przy tym inspirowało go do rozmyślań nad przyszłością.

Za dwie porcje śniadania i dzbanek kawy zapłacił siedem miedziaków. Drobne, które mu zostały z wypłaty, położył w zamyśleniu na talerzyk i wziął się do jedzenia. Najbardziej smakowały mu pikantne klopsiki. Sprzedawca twierdził, że są z wieprzowiny, ale dla Grumana było oczywiste, że zrobiono je z resztek ryb zmieszanych z mąką i tylko doprawionych wieprzowym smalcem. Nie miało to znaczenia. W ostrym sosie smakowały znakomicie.

– Dostałeś prowizję? Dunegi miał dziś dobry dzień. Wrócił jako pierwszy, w dodatku z dobrym połowem – spytała Corinne między łapczywymi kęsami.

Sprawiało mu radość, że kiedy już pogodziła się z jego rozrzutnością, w pełni rozkoszowała się zakupionym śniadaniem.

– Nie. Tylko tyle, na ile się umówiliśmy wcześniej.

Ostatni klopsik, jak zawsze, był najlepszy. Wciąż czekały na niego kawałki ryby i miska z ciemnobrązowym sosem, który pachniał frapująco. Gruman zastanawiał się, czy mu będzie smakować, czy nie.

– Powinien był dorzucić coś ekstra, mimo że byliście dogadani.

– Nie jestem stąd – przypomniał jej.

– Wszystko jedno. Odrobina życzliwości przynosi szczęście.

Uśmiechnął się. Ciekawe podejście do życia.

– Właściwie to czemu wyszedłeś w morze? Nie wyglądasz mi na kogoś, kto chce w ten sposób zarabiać na życie – zainteresowała się.

Dokończyli swoje porcje i Gruman zorientował się, że wciąż jest głodny. Odniósł opróżnione miski i wrócił z zupą dla dwojga, jak sugerował obrazek służący za listę dań. Poprosił o dodatkową porcję mięsa i makaronu, tak że łyżki stały teraz w misce na sztorc. Podał jedną Corinne, za drugą złapał sam. Za dokładkę śniadania zapłacił kolejne trzy miedziaki. Z nocnej wypłaty zostało mu ich już tylko pięć.

– Miejscowi mężczyźni wypływają w morze od dziecka i znają je lepiej, niż ja zdołałbym się nauczyć i w pięć lat – zauważył.

– No, to prawda – zgodziła się. – Właśnie dlatego tak mnie zaskoczyło, że popłynąłeś.

Gruman uświadomił sobie, jak dobrze się czuje. Przestało mu być zimno, w żołądku grzała strawa, delektował się niespieszną konwersacją z Corinne, przy której nie musiał niczego udawać. Oboje mówili wprost, opisując świat tak, jak go postrzegali.

– Dunegi jest dobrym szyprem, nie? – zapytał.

– Owszem. Jednym z najlepszych – potwierdziła.

– W ludziach do załogi może pewnie przebierać.

– To prawda. Ci, którzy z nim pływają, zazwyczaj zarabiają lepiej niż inne załogi. Oczywiście, o ile nie są cudzoziemcami, którym nie przysługuje prowizja za wyjątkowo dobry połów. – Uśmiechnęła się i wyłuskała dorodną krewetkę wystającą z makaronu. Triumfalnie pokazała ją Grumanowi.

Jadła teraz powoli, dużo wolniej niż on.

– Na pokładzie był z nami taki młody chłopak. Niewielki, ale zwinny, włosy zaplecione w warkoczyk, piegowaty – opisał.

– Murdi. – Skinęła głową. – Znam go od małego, może mieć najwyżej siedemnaście lat. Od dziecka pływał z ojcem, teraz już sam. Chce się usamodzielnić, wypatrzył sobie jakąś dziewczynę z miasta.

– Spodobał mi się. Inteligentny, z doświadczeniem, zna morze. Ile dostają rybacy, kiedy się najmują do czyjejś załogi?

Corinne popatrzyła na niego z namysłem.

– Zazwyczaj trzecią część zysku, po odliczeniu płacy regularnej załogi. Taka łódź jednak kosztuje strasznie dużo pieniędzy. I często trzeba czekać naprawdę długo, jeśli ma być na zamówienie.

Gruman skinął głową i odłożył łyżkę. Miska była pusta.

– Zaproponowałbym mu połowę. Zebrałby własną załogę i pracował dla mnie. Dla nas. – Popatrzył na Corinne. – Pieniądze na zakup łodzi mam.

– Ten ciężki tobołek, który schowałeś w piwnicy pod kamieniem w rogu?

Gruman uniósł oczy w udawanym zaskoczeniu.

– Nie miałem pojęcia, że ktoś mnie obserwował.

– To była skrytka mojego męża. Robiłam trochę porządków, pozbywałam się różnych staroci. Wcześniej tam tego nie było.

Gruman w pełni to rozumiał. Czasem trzeba pozbyć się pamiątek po przeszłości.

– Jest tam wystarczająco dużo pieniędzy, aby kupić łódź – powiedział tylko.

– Nie zaglądałam. – Wzruszyła ramionami. – A masz jeszcze jakieś inne plany? Na przykład dla mnie?

– Mam – powiedział z powagą. – Ty i Haak będziecie dostarczać na targ te ryby, które Murdi dla nas złowi. A jak już je sprzedacie, to usiądziemy, weźmiemy sobie coś dobrego do zjedzenia i będziemy spoglądać na morze. I sobie rozmawiać, jeśli będziemy mieli na to ochotę.

– A ty czym się będziesz zajmować?

– A ja będę tego wszystkiego doglądał – odparł z cieniem uśmiechu.

Doskonale rozumiał, że z początku będzie ciężko. Nikt nie lubi nowej konkurencji i z pewnością będzie musiał wytłumaczyć temu i owemu, żeby nie próbowali żadnych sztuczek. Z tym akurat problemów mieć nie powinien. Bardziej martwiło go, co wyniknie z jego ostatniej roboty dla klanu. Z tego, co wypuścili do podziemi miasta. O ile rzeczywiście coś tam wypuścili. Miał nadzieję, że jednak nie. Natychmiast otrząsnął się z tych myśli.

– Mam za to bardzo konkretny pomysł na to, co chciałbym zrobić teraz. – Spojrzał na nią.

Widział, jak drżą jej kąciki ust. Przybrała poważny wyraz twarzy i położyła mu rękę na ramieniu.

– Po nocy ciężkiej pracy na morzu? Zakładam, że chcesz się umyć, przebrać w coś suchego i odpocząć – zgadywała.

– Też.

Wstali i trzymając się za ręce, ruszyli w kierunku jej domu. Na drewnianym blacie połyskiwały brązem miedziaki, które zostały Grumanowi z jego wypłaty za połów.