Instrukcja walki na bagnetyTekst

Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Karta redakcyjna

Rozkaz wprowadzający z życie „Instrukcję walki na bagnety”

ROZDZIAL I. Uwagi wstępne

ROZDZIAŁ II. Metoda nauczania

ROZDZIAŁ III. Ćwiczenia wstępne

ROZDZIAŁ IV. Ruchy podstawowe

ROZDZIAŁ V. Ćwiczenia sprawności

ROZDZIAŁ VI. Ćwiczenia na torze szermierczym

ROZDZIAŁ VII. Nauka walki

ROZDZIAŁ VIII. Ćwiczenia bojowe

ROZDZIAL IX. Zawody szkolne i turnieje szermiercze

ROZDZIAŁ X. Przybory i tor szermierczy

Tablica 1. Przybory

Tablica 2. Tor szermierczy

Załącznik 1. Szczegółowy program ćwiczeń wstępnych

Wydanie I - Główna Księgarnia Wojskowa -

Warszawa – 1921

Redakcja i korekta

Marcin Lepioszka

Opracowanie graficzne

Wojownicy| Klaudia Górecka

Zachowano oryginalną pisownię z pierwszego wydania z 1921 roku.

Oryginalne wydanie niniejszej książki jest dostępne zainteresowanym w bibliotece Fundacji.

Publikacja niniejsza została wydana w ramach Programu „Ochrony zabytków piśmiennictwa polskiego poświęconego kulturze fizycznej”.

Wydawnictwo ani redakcja nie ponoszą odpowiedzialności za praktyczne wykorzystanie jakichkolwiek treści zawartych w książce.

Wrocław, 2020

Copyright © by Fundacja My Wojownicy

ISBN 978-83-64296-41-3

Wydawnictwo

My Wojownicy

ul. Wielka 67 lok. 104

53-340 Wrocław

Konwersja: eLitera s.c.

Warszawa, dnia 6. VIII. 1921 r.

MINISTERSTWO

SPRAW WOJSKOWYCH

ODDZIAŁ III. SZTABU

Nr. 176. REG.

ROZKAZ

wprowadzający w życie

„INSTRUKCJĘ WALKI NA BAGNETY”.

1. Sprawność w walce na bagnety, celne strzelanie i rzucanie granatami, wytrzymałość na trudy a wreszcie spryt bojowy składają się na pojęcie dzielnego żołnierza. Żadna z tych właściwości nie może być podporządkowaną, wszystkie są równoznaczne i mogą w decydującym momencie rozstrzygnąć o zwycięstwie.

Niniejsza „Instrukcja walki na bagnety” jest w pierwszej linii uzupełnieniem Regulaminu Piechoty, niemniej jednak wyszkolenie w walce na bagnety obowiązuje wszystkie rodzaje broni.

2. Nie wolno czynić żadnych samowolnych zmian w niniejszej instrukcji, jakoteż uzupełniać jej pojedynczych postanowień własnemi komentarzami względnie uzupełnieniami dowódców. Jednakże postanowienia instrukcji nigdy nie mogą krępować inicjatywy i nie są szablonem, który stosuje się niewolniczo w każdem położeniu; w duchu jej leży samodzielne myślenie i działanie instruktorów.

3. Jednocześnie zatwierdzam „Instrukcję walki na bagnety 1921” i unieważniam wszelkie ostanowienia i przepisy dotyczące tego przedmiotu a sprzeczne z niniejszą instrukcją. Instrukcję należy bezzwłocznie wprowadzić w życie, a z dniem listopada 1921 r. obowiązuje ona bezwzględnie we wszystkich oddziałach i szkołach W. P.

Minister Spraw Wojskowych

(-) SOSNKOWSKI

Generał-porucznik.

ROZDZIAŁ I.

Uwagi wstępne.

1. Bój na bagnety jest częstym, a niejednokrotnie rozstrzygającym o zwycięstwie aktem walki. Mimo szerokiego zastosowania w walce zbliska granatu ręcznego, trzeba być przygotowanym do natarcia wręcz i złamania oporu przeciwnika bagnetem, lub walką pierś o pierś.

2. Żołnierz musi władać bagnetem doskonale. Daje mu to pewność siebie, podnosi ducha zaczepnego i zwiększa odporność, a zaufanie we własny bagnet czyni go spokojnym i odważnym każdem położeniu.

3. Umiejętność władania bagnetem wyrabia się przez ciągłe ćwiczenia. Nauka powinna być prowadzoną systematycznie przez cały czas służby w szeregu. Powiększa ona wartość moralną żołnierza, wyrabia jego sprawność fizyczną i zdolność do szybkiej decyzji. Nauka walki na bagnety musi być zawsze dostosowaną do warunków, w jakich odbywa się współczesna walka.

ROZDZIAŁ II.

Metoda nauczania.

Cel nauki.

4. Celem nauki walki na bagnety jest wyrobienie w żołnierzu odwagi, przytomności umysłu i pewności siebie, tudzież siły, zręczności i szybkości. Zalety te rozwijane celowo i systematycznie wyrabiają żołnierza sprawnego w natarciu i obronie.

Układ programu.

5. Program nauczania, należy dostosować odpowiednio, postępując od rzeczy łatwych do trudnych, od prostych do złożonych. Należy wystrzegać się wszelkiego formalizowania poszczególnych ruchów, bacząc przedewszystkiem na ich siłę, zręczność i szybkość, kierując się zasadą, że ten zwycięża, kto wcześniej obezwładni przeciwnika.

Zasady przewodnie.

6. Podstawą nauki jest dokładne wyszkolenie pojedynczego żołnierza. Szkolenie żołnierza w walce na bagnety i wogóle w walce wręcz we wszystkich jej fazach, powinno mieć tylko tę zasadę przewodnią: przygotowanie żołnierza do walki w takich warunkach, jakich w rzeczywistym boju należy oczekiwać.

Wszelka formalistyka, wszelka jednostajność w nauczaniu i ćwiczeniu jest wzbronioną. Ćwiczenia czysto formalne może odbywać tylko rekrut niewyszkolony.

Rozkład nauki.

7. Nauka walki na bagnety dzieli się na:

ćwiczenia wstępne,

ruchy podstawowe,

ćwiczenia sprawności,

ćwiczenia na torze szermierczym,

naukę walki,

ćwiczenia bojowe,

zawody i turnieje szermiercze.

Ruchy podstawowe.

8. Ruchy podstawowe są podstawą całej nauki. Od dokładnego nauczenia ruchów podstawowych zależy sprawność użycia ich w dalszej nauce i w rzeczywistym boju. W ćwiczeniach tych należy od pierwszej chwili zwracać uwagę na błyskawiczną szybkość i dokładność. Każdą lekcję walki na bagnety należy zaczynać krótkiemi ćwiczeniami ruchów podstawowych, aby przygotować żołnierza do dalszych intensywnych ćwiczeń.

Ćwiczenia sprawności.

9. Ćwiczenia sprawności i na torze szermierczym są uzupełnieniem poprzedniego działu nauki. Do ćwiczeń tych używa się wskaźnika, manekinów słomianych i glinianych, oraz kołowrotków z pierścieniami (patrz Rozdz X.). Zadaniem ćwiczeń z manekinami jest nabranie wprawy w przyjmowaniu należytej odległości od przeciwnika, z której skutecznie można go dosięgnąć bagnetem, jak również przyzwyczajenie żołnierza do kłucia.

Siły pchnięć próbuje się na manekinach z wilgotnej gliny. Celność pchnięcia ćwiczy się, zadając je w cyfry na manekinie lub w pierścienie, umieszczone na czteroramiennych kołowrotkach.

Nauka walki.

10. Nauka walki obejmuje całokształt ruchów i ich kombinacje. W tym dziale nauki zapoznaje się żołnierza z praktycznem zastosowaniem poznanych ruchów i ze sposobami natarcia i obrony.

Ćwiczenia bojowe.

11. Ćwiczenia bojowe uczą żołnierzy, w jaki sposób odbywa się walka na bagnety w prawdziwej bitwie w i różnych warunkach terenowych.

Ćwiczenia te powinny być oparte na najprostszych założeniach taktycznych i należy je odbywać początkowo na terenie płaskim i równym, następnie na terenie nierównym ze sztucznemi lub naturalnemi przeszkodami, aby przyzwyczaić żołnierzy do walki w różnych okolicznościach. Po nabraniu pewnej wprawy wybiera się do ćwiczeń tereny o odmiennej glebie, aby żołnierze nabrali praktyki, jak walczy się na łące, roli, w gruncie kamienistym, w krzakach, w lesie, na stoku góry, na gruncie podmokłym, pomiędzy budynkami, na polu szturmowem itp.

Zawody i turnieje.

12. Zawody i turnieje rozwijają ambicję i wzbudzają w żołnierzu współzawodnictwo oraz większe zainteresowanie do walki bagnetem. Zapoznają również żołnierzy z różną indywidualnością przeciwnika w walce.

Zawody są dalszym ciągiem nauki walki na bagnety. Turnieje są już wyłącznie popisem najlepiej walczących o pierwszeństwo w walce na bagnety.

Ubiór ćwiczebny.

13. Wszystkie te ćwiczenia należy stopniować, wykonywając je najpierw karabinami szermierczemi w ubraniu lekkiem, a następnie stopniowo obciążać żołnierzy, biorąc do ćwiczeń karabiny zwykłe, bez bagnetów, później nasadzonemi bagnetami, następnie z ładownicami, a wreszcie przy ćwiczeniach bojowych w tornistrze z pełnem obciążeniem bojowem.

 

Nie wolno używać karabinów zwykłych do ćwiczeń ze wskaźnikiem, na torze szermierczym do nauki walki, do ćwiczeń bojowych, do zawodów i turniejów.

Czas trwania ćwiczeń.

14. Czas trwania ćwiczeń nie powinien przekraczać 25 minut z małemi spoczynkami.

Ćwiczenia w walce na bagnety przeprowadza się codzień, z wyjątkiem dni wyruszania na strzelnice i ćwiczenia polowe.

Miejsce instruktora.

15. Instruktor prowadzący ćwiczenia staje przed oddziałem w takiej odległości, aby mógł objąć wzrokiem wszystkich ćwiczących żołnierzy i być przez nich dokładnie słyszanym widzianym. Pozostali instruktorzy dozorują wykonania w swoich oddziałach.

Dozór i objaśnienia.

16. Instruktor objaśnia zwięźle lecz dokładnie, każdy ruch, pokazując go równocześnie, poczem daje rozkaz „pojedynczo – ćwicz”. Żołnierze wykonywują nakazane ćwiczenia, a instruktorzy przechodząc po kolei od jednego żołnierza do drugiego, poprawiają błędy.

Objaśnienie ćwiczenia nie powinno się ograniczać tylko do tego, jak się robi, ale dlaczego się robi tak a nie inaczej. Ułatwia to bardzo naukę i skraca ją.

Instruktor powinien się starać utrzymać uwagę ćwiczących w napięciu; rozkazy wydawać zrozumiale i z należytą intonacją; nie wytrzymywać żołnierzy długo w jednej postawie; nie objaśniać długo, lecz ćwiczenie pokazać; wykonywać wprzód ruchy pojedyńcze (proste) a później złożone; zauważać błędy i poprawiać je dokładnie; nie stać ciągle na jednem miejscu lecz zmieniać je.

Ustawienie do ćwiczeń.

17. Do ćwiczeń ustawia się oddział w dwuszereg jak przy ćwiczeniach musztry zwartej, jednak w odstępie i odległości pięciu kroków żołnierz od żołnierza. Ustawienie to ma tę dogodność, że żołnierze już w pierwszej chwili mają przeciwników przed oczyma, skutkiem czego, przybierają należyty kierunek w postawie i przy zadawaniu pchnięć i ciosów.

Ćwiczenia zbiorowe.

18. Celem powtórzenia już dobrze opanowanych ruchów podstawowych, tudzież nadania im odpowiedniej szybkości i energii w wykonania, ćwiczą je żołnierze wspólnie na komendę instruktora tak, by ruchy te stanowiły kombinacje będące elementami rzeczywistej walki. Za pomocą komendy reguluje się jedynie zaczęcie ruchu; szybkość wykonywania zależną jest od sprawności poszczególnych żołnierzy.

Warunek ten jest też miarodajny dla wyboru ustawienia do ćwiczeń.

Te ćwiczenia nie są jednak istotą wyszkolenia w walce na bagnety.

Бесплатный фрагмент закончился. Хотите читать дальше?