Życie na Manhattanie

Tekst
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Lucy Monroe
Życie na Manhattanie

Tłumaczenie:

Wiesław Marcysiak

PROLOG

Audrey Miller, ze złamanym sercem i suchymi oczyma, siedziała przy łóżku młodszego brata i błagała, żeby się obudził. Pozostawał w śpiączce, odkąd przywiozło go pogotowie, a ona od trzech dni go nie opuszczała. Nie zostawi go. Jak to zrobili rodzice. Jak to zrobiło dwoje starszego rodzeństwa.

Jak rodzina może się zachowywać niczym obcy? Nawet gorzej? Reszta klanu Millerów w okrutny sposób odrzuciła tego niesamowicie słodkiego, piekielnie zdolnego dwunastolatka. I to tylko dlatego, że przyznał się przed rodzicami, że jest gejem. Miał dwanaście lat, na miłość boską. Jakie to ma znaczenie? Lecz kiedy nie chciał odwołać swoich słów, rodzice wyrzucili go. Audrey nie mogła sobie tego nawet wyobrazić. Ona nie wiedziałaby, co zrobić w tak młodym wieku, sama i bezdomna. Toby jednak wiedział.

Wyposażony jedynie w odłożone kieszonkowe, laptop i plecak pełen ubrań, pojechał sto sześćdziesiąt kilometrów na południe, z Bostonu do Nowego Jorku.

Nie dzwonił wcześniej, nie pytał. Po prostu przyjechał do Audrey. Ufał, że przyjmie go i nie zawiedzie, jak reszta rodziny.

Audrey uważała, że rodzice nie mogli postąpić gorzej. Była pewna, że jak to przemyślą, to pozwolą Toby’emu wrócić do domu. Żyli przecież w jednym z najbardziej postępowych miast w kraju. Lecz Carol i Randall Millerowie nie byli ludźmi postępowymi, ale ograniczonymi światopoglądowo konserwatystami. Zrozumiała to, gdy postawili jej ultimatum: pozostań w dobrych stosunkach z resztą rodziny albo trzymaj się z Tobym. Jeżeli będzie wspierać młodszego brata, wycofają finansowe wsparcie i zerwą z nią kontakt. Ich plan, aby przestraszyć dwoje najmłodszych dzieci i zmusić je do uległości, przyniósł odwrotny skutek.

Audrey nie zgodziła się na ten układ, a kiedy Toby się dowiedział, ile to ją kosztowało, próbował się zabić. Szwajcarskim nożem oficerskim, który ojciec sprezentował mu na dwunaste urodziny, podciął sobie nadgarstki. Nie było to wołanie o pomoc; było to świadectwo jego rozpaczy z powodu odrzucenia przez rodziców. Zrobił to, kiedy mieszkanie, które wynajmowała z innymi studentkami Uniwersytetu Barnard, miało być puste przez kilka godzin.

Gdyby Liz, sublokatorka Audrey, nie cofnęła się po wypracowanie, gdyby nie sprawdziła, dlaczego pod prysznicem leci woda, a Toby nie reaguje na jej wołanie, wykrwawiłby się.

– Kocham cię, Toby. Musisz do mnie wrócić. Jesteś dobrym człowiekiem. – Będzie mu to powtarzać tyle razy, ile trzeba. – Wróć, proszę. Kocham cię.

Toby poruszył powiekami i otworzył oczy.

– Audrey?

– Tak, kochanie. Jestem tu.

– Ja… – Wyglądał na zdezorientowanego. Pochyliła się nad nim i pocałowała go w czoło.

– Posłuchaj mnie, Tobiaszu Danielu Millerze. Jesteś moim bratem. Jedynym, który się liczy. Nie próbuj więcej ode mnie odchodzić.

– Nie, ja…

– Przestań. Wiesz, jak to boli, że mama i tata nie kochają nas, bo nie jesteśmy dokładnie tacy, jakimi mamy być według nich?

– Tak. – Wykrzywił usta w bólu.

– Pomnóż to razy milion, a będziesz wiedział, jak by mnie bolało, gdybym ciebie straciła. Dobrze?

– Dobrze. – W jego zrozpaczonym spojrzeniu dostrzegła iskierkę nadziei.

Była to obietnica. Toby nie podda się i Audrey też nie. Nigdy.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Mam panu znaleźć żonę? Nie mówi pan poważnie!

Vincenzo Angilu Tomasi czekał, aż jego osobista asystentka zamknie usta i przestanie wydawać dźwięki jak zdychająca ryba. Nie myślał, że w ogóle potrafi podnieść głos.

Gloria, starsza od niego o piętnaście lat i zawsze pewna siebie, pracowała dla niego, odkąd przejął nowojorski oddział Tomasi Commercial Bank, ponad dekadę temu. Enzu nie znał jej od tej strony. Kiedy nie zamierzała dodać nic więcej, poprawił się:

– Zapewnię tym dzieciom mamę.

Jego bratanica Franka miała tylko cztery lata, a bratanek Angilu zaledwie osiem miesięcy. Potrzebowali rodziców, a nie obojętnych opiekunów. Potrzebowali matki. To oznaczało, że ta kobieta będzie musiała zostać jego żoną, ale to był nieistotny szczegół.

– Nie może się pan spodziewać, że ją znajdę. To niemożliwe. – Gloria wyrażała oburzenie całym ciałem. – Wiem, że mój zakres obowiązków jest elastyczny, ale to przekracza wszelkie granice.

– Zapewniam cię, że nigdy nie mówiłem poważniej, i wierzę, że nie ma dla ciebie rzeczy niemożliwych.

– Czy niania nie byłaby lepszym rozwiązaniem tej nieszczęsnej sytuacji?

– Kurateli nad dziećmi mojego brata nie uważam za nieszczęsną sytuację – chłodno stwierdził Enzu.

– Nie, nie. Przepraszam za moje sformułowanie. – Glorii znowu zabrakło słów.

– Zwolniłem cztery nianie przez pół roku, od kiedy opiekuję się Franką i Angilu. A obecna opiekunka nie pociągnie dłużej. Potrzebują mamy, dla której ich dobro będzie najważniejsze. Kogoś, kto będzie je kochał.

Sam nie miał doświadczenia w wychowywaniu dzieci, ale spędził dosyć czasu u rodziny na Sycylii i wiedział, jak to powinno wyglądać.

– Ale nie może pan kupić miłości!

– Chyba się przekonasz, Glorio, że faktycznie mogę. – Enzu, prezes i dyrektor generalny banku, siła napędowa jego przeistoczenia z instytucji finansowej regionalnej w międzynarodową oraz założyciel własnej Tomasi Enterprises, należał do najzamożniejszych ludzi na świecie.

– Panie Tomasi…

– Musi być wykształcona – mówił Enzu, przerywając utyskiwania asystentki. – Minimum licencjat, ale nie doktorat.

Na tym poziomie nie chciał kogoś, kto celował w szczyty akademickie. Wtedy głównym zainteresowaniem nie będą dzieci.

– Żadnych doktorów? – nieśmiało zapytała Gloria.

– Nie mają czasu, by skupić się na opiece nad dziećmi. Franka ma cztery lata, Angilu niecały rok i do szkoły jeszcze im daleko.

– Rozumiem.

– To oczywiste, że kandydatki nie mogą mieć przeszłości kryminalnej. Wolałbym też, żeby obecnie miały odpowiednią pracę. Chociaż wybranka i tak zrezygnuje z obecnej pracy, żeby na pełen etat zająć się dziećmi.

– Naturalnie. – Gloria nie kryła sarkazmu. Do tego przynajmniej przywykł.

– Tak, cóż, żadna kandydatka nie powinna mieć mniej niż dwadzieścia pięć lat i nie więcej niż trzydzieści kilka. – Będzie musiała też być jego żoną.

– To znacznie zacieśnia obszar poszukiwań.

Enzu postanowił zignorować te drwiące słowa.

– Wcześniejsze doświadczenie z dziećmi będzie atutem, ale nie jest absolutnie konieczne.

Uznał za mało prawdopodobne, aby wykształcona i pracująca kobieta mogła mieć takie doświadczenie, chyba żeby zawodowo zajmowała się dziećmi.

– Nie wykluczam kobiety wcześniej zamężnej, ale nie może mieć własnych dzieci, żeby nie współzawodniczyły z Franką i Angilu.

Franka doświadczyła już sporo takiego zaniedbania i Enzu nie chciał więcej do tego dopuścić.

– Kandydatki powinny mieć znośny wygląd, a nawet być ładne, ale zdecydowanie nie w typie supermodelek.

Dzieci miały już doświadczenie z piękną, ale próżną i całkowicie pustą Johaną jako matką i macochą. Tym razem kobietę będzie wybierał Enzu i był przekonany, że podejmie decyzję lepszą od brata.

Gloria nie skomentowała pełnej listy wymagań szefa, więc Enzu przeszedł do omówienia pakietu rekompensującego dla zwycięskiej kandydatki.

– Będą korzyści finansowe i socjalne. Kiedy tylko dzieci osiągną dojrzałość bez wyraźnych kryzysowych kwestii – podkreślił – matka otrzyma uposażenie dziesięciu milionów dolarów. Po każdym roku zakończonym powodzeniem w wychowaniu otrzyma pensję wysokości dwustu pięćdziesięciu tysięcy dolarów wypłacaną w comiesięcznych ratach. Otrzyma także dodatkowe środki na pokrycie wszelkich rozsądnych wydatków związanych z utrzymaniem domu i kosztami życia jej i dzieci.

– Rzeczywiście jest pan gotów kupić im matkę? – Gloria znowu się zdziwiła.

Si. – Czy tego nie mówił?

– Dziesięć milionów dolarów? Naprawdę?

– Jak mówiłem, premia zależy od osiągnięcia przez dzieci dojrzałości bez wykolejenia. Zostanie wypłacona, kiedy Angilu skończy osiemnaście lat. Lecz jeżeli któreś z dzieci pójdzie w ślady mojego brata, dostanie połowę za udane wychowanie drugiego dziecka.

Zdawał sobie sprawę, że wybór drogi życiowej w dużym stopniu zależy od własnej woli. On i jego bracia bardziej nie mogli się różnić, chociaż wychowani byli nieomal w identycznych warunkach.

– I będzie też pańską żoną?

Si. Przynajmniej nominalnie. – W imię poczucia więzi rodzinnej i stabilności dla Franki i Angilu.

Gloria wstała, sugerując, że jest gotowa wrócić do pracy.

– Zobaczę, co mi się uda zrobić.

– Wierzę w twój sukces.

Nie wyglądała na przekonaną.

Cóż, mogło pójść lepiej. Audrey niecierpliwie otarła łzy. Czy płacz kiedykolwiek coś zmienia? Ani jej łzy, ani łzy dwunastoletniego brata nie poruszyły Carol i Randalla Millerów.

Może powinna poczekać kilka tygodni, aż do Gwiazdki, i wtedy ich zapytać. Czy ludzie nie są w tym czasie pełni współczucia? Ale dla jej rodziców to chyba nie stanowiło różnicy. Nawet przyjęcie Toby’ego do prestiżowego MIT na nich nie wpłynie. Nie prosiła o pieniądze, a tylko o miejsce dla brata podczas studiów. Kategorycznie odmówili. Żadnych pieniędzy. Żadnej pomocy. Jakiejkolwiek.

Jej brat niemal się załamał po całkowitym odrzuceniu przez rodziców, ale wrócił z otchłani silniejszy, zdecydowany odnieść sukces i być szczęśliwym. W wieku lat dwunastu był bardziej pewny tego, co chce robić w życiu, niż dwudziestosiedmioletnia Audrey.

 

Nie miała żadnego wielkiego planu na życie. Nic poza tym, aby Toby uwierzył w siebie i spełnił marzenia. Własne marzenia Audrey zostały zdziesiątkowane sześć lat temu. Kiedy przyjęła brata, straciła nie tylko całą rodzinę. Zerwał z nią narzeczony. Jak powiedział, nie byli gotowi na dzieci, nawet na samodzielnego nastolatka.

Audrey pozbawiona wsparcia rodziców musiała wziąć kredyt studencki, żeby skończyć trzeci rok w Barnard, ale ostatni był już poza jej możliwościami. Była zmuszona przenieść się na uniwersytet stanowy i tam uzyskać dyplom. Musiała znaleźć pracę na pełen etat. Brak czasu i pieniędzy sprawił, że potrzebowała czterech lat studiów niestacjonarnych, by uzyskać tytuł licencjata literatury angielskiej.

Rodzice mieli rację co do jednego: te studia były zdecydowanie niepraktyczne. Ale pewnie w ogóle by ich nie ukończyła, gdyby nie studiowała czegoś, co kocha. Stanowiły jedyne wytchnienie od stresów i wyzwań jej nowego życia.

To łączyło ją i Toby’ego. Oboje lubili się uczyć, ale on sięgał szczytów. Z determinacją, z której rodzice powinni być dumni, Toby zdobywał najwyższe noty w szkole, a do tego przyjaciół i pewność siebie w nowym środowisku. Chciał być szczęśliwy. Nie mogła znieść myśli, że straci tę radość, kiedy uświadomi sobie, że nie będzie ich stać na MIT. To nie było sprawiedliwe. Zasługiwał na tę szansę, a Audrey nie potrafiła mu jej dać.

Tylko najlepsi dostawali się na MIT. Prywatna uczelnia przyjmowała jedynie dziesięć procent składających podania.

Toby też nie został tak po prostu przyjęty. Zdobył częściowe stypendium. To sporo. Dyrekcja liceum była wniebowzięta, ale nie rodzice. Nie zmiękli. Zapytali jedynie, czy Toby nadal uważa się za geja. Kiedy Audrey powiedziała, że tak, wyrazili się jasno, że nie chcą mieć z nim więcej nic wspólnego. Gorzej, zaproponowali jej powrót na łono rodziny i nieprzyzwoitą sumę pieniędzy, więcej, niż potrzebowałby Toby na MIT, pod dwoma warunkami. Nie przeznaczy tych pieniędzy dla brata i zerwie z nim wszelkie więzy.

Tego nie zamierzała zrobić. Byli rodziną i jej słowo coś znaczyło. Ale samymi pobożnymi życzeniami nie opłaci uczelni. Finansowa pomoc federalna nie należała się, ponieważ do wieku dwudziestu pięciu lat potrzeby dziecka powinni pokrywać rodzice. Nawet gdyby coś dostał, to MIT był bardzo kosztowną uczelnią. Mieszkanie w Bostonie lub Cambridge również było drogie. Sama Audrey spłacała swoje kredyty studenckie. Od kiedy rodzice przestali wypłacać kwotę wymaganą przez państwo, jej pensja w Tomasi Enterprises ledwo pokrywała koszty utrzymania. Toby skończył osiemnaście lat i teraz cienko przędli, ale Audrey nie wyciągała pieniędzy z jego funduszu studenckiego. Absolutnie.

Nie miała pojęcia, jak uda jej się płacić nowy czynsz bez wsparcia rodziców. Znaleźć tańsze mieszkanie blisko szkoły brata też było niemożliwością. Szukała go od trzech miesięcy i w końcu wpisała się na listę oczekujących. Nie wiedziała, co począć. Nie pozostały jej już żadne marzenia, ale nadal miała cały bagaż uporczywych pragnień.

Audrey nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. Została w swojej kabinie w damskiej toalecie jeszcze kilka minut po tym, jak dwie pracownice skończyły rozmowę. Toalety w biurowcu Tomasi Enterprises były oszałamiające; wyposażono je w miejsca do siedzenia, gdzie pracownice mogły spędzać przerwy lub karmić piersią swoje dzieci będące w przyzakładowym żłobku. Vincenzo Tomasi słynął ze swojego prorodzinnego nastawienia. Sam był bezwstydnym pracoholikiem, ale spodziewał się, że pracownicy posiadający rodziny faktycznie będą wiedli rodzinne życie, co jasno wyrażała polityka firmy.

Najwyraźniej pan Tomasi potraktował obowiązki względem rodziny poważniej, niż można by to sobie wyobrazić. Poważnie? Dziesięć milionów dolarów za wychowanie dzieci osieroconych po tragicznej śmierci jego brata i bratowej? I do tego dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów rocznej pensji?

Martwiło ją, że pan Tomasi wierzył, że może kupić kochającą matkę. Bardziej prawdopodobne, że trafi mu się kobieta z symbolem dolara w oczach, jak jedna z tych podsłuchanych kobiet. Pani ze wsparcia technicznego najwyraźniej była bardzo zainteresowana posadą żony miliardera. To nie znaczyło, że będzie dobrą matką. Ale odegrać przedstawienie? Bez problemu. W końcu, ilu ludzi w Bostonie wierzyło, że Carol Miller była kochającą i dumną matką. Audrey nazbyt dobrze wiedziała, jak łatwo jest odegrać taką scenę. Sama kiedyś dała się na to nabrać.

Dwie kobiety, które omawiały bardzo osobistą sprawę pana Tomasi, nie zadały sobie trudu, by sprawdzić, czy ktoś nie korzysta z kabiny i ich nie podsłuchuje. Drzwi kabin sięgały podłogi, ale od sufitu dzieliła je jedna trzecia metra wolnej przestrzeni dla wentylacji. Dźwięki przedostawały się, słowa niosły i Audrey sporo usłyszała.

Ze spoconymi dłońmi i walącym sercem Audrey stała przed gabinetem Vincenzo Tomasiego. Czy rzeczywiście to zrobi? Ostatnie trzy noce wierciła się, nie mogąc zasnąć, bo przyszłość jej brata i okropny plan Tomasiego rywalizowały ze sobą w jej głowie. Gdzieś nad ranem obmyśliła własny, śmiały plan. Bezsprzecznie ryzykowny, ale gdyby zadziałał, dałaby bratu najlepszy prezent na Gwiazdkę. Spełnienie marzenia, na które tak ciężko dotąd pracował. Ale zrealizowanie planu mogło także skończyć się jej natychmiastowym zwolnieniem.

Miała nadzieję, że może los uśmiechnął się do niej i do Toby’ego po raz pierwszy; że może przeznaczenie sprawiło, że znalazła się w tej kabinie we właściwym momencie, aby podsłuchać rozmowę. Nadzieję, że może odmienić nie tylko życie własne i brata, ale także tych dwojga osieroconych dzieci. Może mogła dać im ten rodzaj czułego wychowania, którego sama pragnęła, a które ich stryj najwyraźniej chciał im zapewnić.

Plan był szalony. I pewnie pan Tomasi wyśmieje ją i wyprosi z gabinetu, ale musiała spróbować. Audrey długo się zastanawiała, czy podejść najpierw do Glorii, czy bezpośrednio do pana Tomasiego, ale w końcu zrozumiała, że nie ma wyboru. Gdyby zgłosiła się do Glorii, ta mogła ją od razu odrzucić, zanim pan Tomasi by o niej usłyszał. Na to nie mogła pozwolić. Nie mogła też ignorować na poły publicznej natury rozmowy w toalecie. Skoro Glorii zabrakło rozwagi w dyskretnym potraktowaniu informacji o szefie, Audrey nie ufała niczemu poza własną dyskrecją. W końcu lojalność Glorii wobec swojego pracodawcy była legendarna. Wobec Audrey nie miała żadnych zobowiązań ani powodu, by zachować dla siebie jej śmiałą propozycję.

Tak więc Audrey musiała znaleźć sposób, by zobaczyć się z dyrektorem generalnym pod nieobecność jego osobistej asystentki. Nie było to dla niej aż tak trudne, bowiem przez ostatnie cztery lata była beznadziejnie zafascynowana właścicielem firmy, w której zarabiała na życie. Audrey widziała wcześniej jego zdjęcia, ale kiedy po raz pierwszy sama ujrzała przelotem tego cudownego, ambitnego mężczyznę, odebrało jej dech w piersiach i została zauroczona. Zwracała uwagę na wszystko, co go dotyczyło. W ciągu ostatnich czterech lat Vincenzo Angilu Tomasi odgrywał główną rolę w każdym jej marzeniu między snem a jawą. Zastygła z ręką na klamce, uświadamiając sobie, że ten plan może też okazać się mrzonką.

Tylko ona spełniała każde z wymagań Tomasiego od kandydatki do tej pracy. Była jednak całkiem pewna, że pan Tomasi w żadnym razie nie spodziewał się urzędniczki z niższych pięter własnego biurowca.

Chociaż Audrey urodziła się w rodzinie z wyższych sfer, teraz nie mogła się na to powoływać. Przez trzy lata uczęszczała do Barnard College, ale miała dyplom z Uniwersytetu Stanowego Nowego Jorku, a jedyną osobą z tamtych czasów, która miała z nią kontakt, była Liz. Współlokatorka, która uratowała życie Toby’emu.

Poza tym, chociaż pan Tomasi nie chciał supermodelki, takiej jak jego świętej pamięci bratowa Johana, prawdopodobnie nie interesowała go też kobieta tak przeciętna jak Audrey. Jej długie kasztanowe włosy były kilka odcieni jaśniejsze od jego bardziej egzotycznych, brązowych jak espresso i przy tym prostych jak drut. Bajecznie cudowny dyrektor miał śródziemnomorskie błękitne oczy – ekscytujące i niespotykane połączenie z prawie czarnymi włosami – a Audrey miała tęczówki czekoladowobrązowe jak jej brat. I nie płonęły one radością życia jak u Toby’ego. Zabrały jej to praca i obowiązki dorosłego życia.

Była przeciętnego wzrostu, o kształtach, które nie wprawiłyby w osłupienie żadnego mężczyzny. Nie tak jak jej korporacyjny król, metr dziewięćdziesiąt, który bardziej wyglądał na bohatera filmów akcji niż na dyrektora generalnego. Audrey wiedziała, że nie jest ani pierwszą, ani ostatnią kobietą, która zakocha się w nim od pierwszego wejrzenia. Nie musiał się zadowalać taką przeciętną.

No cóż, dołowanie się w niczym jej nie pomoże. Albo to zrobi, albo nie. Owszem, durzyła się w tym mężczyźnie. Ale nie z tego powodu ubiegała się o to stanowisko. Była tu, bo chciała poprawić życie trojga dzieci, które zasługiwały na coś lepszego niż to, co zgotował im los. Jej brat miał wprawdzie osiemnaście lat, ale nadal był dla niej dzieckiem. Dla jego dobra, i dla dobra tych maluchów, Audrey postanowiła wykorzystać tę szansę.

Wzięła głęboki oddech i bez pukania pchnęła drzwi do gabinetu pana Tomasiego. Siedział za biurkiem i czytał jakieś papiery rozłożone przed nim.

– Myślałem, że nie wrócisz jeszcze przez pół godziny – odezwał się, nie podnosząc wzroku, najwyraźniej przekonany, że intruzem jest jego asystentka.

Już na sam dźwięk jego głosu oddech zamarł jej w piersi i nic nie mogła powiedzieć. Kiedy jego komentarz spotkał się z milczeniem, podniósł głowę. Wpierw zrobił wielkie oczy ze zdziwienia, a potem je zmrużył.

– W zwyczaju jest stukać, zanim się wejdzie do gabinetu dyrektora.

To dziwne, ale nie miał wątpliwości, że ona jest pracownikiem, a nie klientem czy partnerem biznesowym.

– Nazywam się… – Musiała przerwać i przełknąć ślinę. – Nazywam się Audrey Miller i przyszłam ubiegać się o stanowisko.

ROZDZIAŁ DRUGI

Enzu był kompletnie zaskoczony, a to nigdy się nie zdarzało. Minęły lata, od kiedy komukolwiek udało się przebrnąć przez Glorię i nagabywać go o pracę lub awans. Nikt poza pracownikami nie wchodził na to piętro bez eskorty.

To prawdziwy traf, że ta kobieta zjawiła się w jedynym dniu w tygodniu, gdy był w swoim gabinecie, a Gloria akurat odeszła od biurka. Gdy dostrzegł inteligentne spojrzenie czekoladowych oczu i śliczną, delikatną twarz, musiał zmienić zdanie. A może wcale nie był to traf. Zaplanowała to. Wątpił jednak, aby panna Miller znała jego skrywaną słabość do czekolady. Jej piękne oczy, a w nich determinacja zabarwiona wrażliwością, frapowały go. Mimo to nie mógł puścić płazem tego jawnego lekceważenia zasad firmy.

– Istnieją procedury ubiegania się o awans. Nie uwzględniają wtargnięcia do gabinetu zapracowanego dyrektora generalnego.

Wzdrygnęła się na jego lodowaty głos, ale nie skuliła ramion ani się nie cofnęła, przepraszając.

– Jestem tego świadoma, ale tego szczególnego stanowiska nie obejmuje wewnętrzna baza awansów i transferów.

Rozczarował się. Więc to tak? Miała nadzieję na stanowisko jego kochanki. Działo się tak nie pierwszy raz, ale tutaj, w pracy, nie zdarzyło się już od dawna.

– Nie mam kochanki na liście płac. – Użył tych obraźliwych słów, aby przypomnieć im obojgu, jakie wyrachowanie sprowadziło tu pannę Miller. Uważał ją za kuszącą, a to wystarczyło, aby jego zazwyczaj żywy umysł wpadł w odrętwienie.

Poza miłością do czekolady Enzu żywił potajemną pasję do starych filmów. Ta kobieta, łamiąc wszelkie protokoły firmowe, nie wspominając o dobrych manierach i nagabywaniu go w jego własnym gabinecie, była podobna jak dwie krople wody do Audrey Hepburn, jego ulubionej, klasycznej gwiazdy filmowej. Elegancka i wytworna. Piękna w dyskretny sposób Audrey Miller nosiła stosowne nazwisko.

– Nie chcę być pańską kochanką. – Lekka gwałtowność w jej głosie była przekonująca.

On jedynie uniósł pytająco jedną brew. Nie mógł uwierzyć, że sam przedłuża tę rozmowę. Powinien ją odesłać i zgłosić jej postępowanie przełożonemu.

– Kazał pan Glorii poszukać matki dla pańskich dzieci. Chciałam zgłosić się na to stanowisko.

To go tak zaskoczyło, że przez kilka długich sekund nie mógł nic powiedzieć.

– Gloria pani powiedziała? Uważa, że byłaby pani odpowiednią kandydatką?

To zupełnie nie było w stylu jego skrupulatnej asystentki. Spodziewał się, że minie kilka tygodni, zanim pojawi się na jego biurku kilkanaście dossier stosownych kandydatek.

 

– Niezupełnie.

– A zupełnie?

– Wolałbym nie mówić, jak dowiedziałam się o stanowisku, które pan oferuje.

Po raz drugi położyła szczególny, nieomal pogardliwy nacisk na to słowo. Teraz, kiedy wiedział, o co jej chodzi, niemal ją rozumiał, ale czy nie przyszła tu, by ubiegać się o nie? Jeśli tak, to nie mogła uznawać jego metod za niestosowne, jak sugerował to jej ton.

– Czy Gloria wie o pani wizycie?

– Nie. – Panna Miller zagryzła dolną wargę.

– Rozumiem.

– Wątpię.

– Tak?

– Gdyby był pan tak wnikliwy, zrozumiałby pan realne ryzyko dla pańskich dzieci, jakim jest próba kupienia im kochającej matki.

– I przyszła tu pani ubiegać się o tę pracę? – zapytał z nieskrywanym cynizmem.

– Tak.

– Czy to nie hipokryzja?

– Nie.

– Nie? – Nie mógł w to uwierzyć.

– Wiem, że jestem gotowa dać im to, co inna kobieta mogłaby tylko obiecać za luksusowe życie i wielomilionową łapówkę.

– Zapewniam panią, że nie zbudowałem imperium bez zdolności rozpoznawania ludzi.

– Ale podchodzi pan do tego bez emocji.

– Dzięki czemu powinienem łatwiej podjąć najlepszą decyzję dla Franki i Angilu. – Dlaczego prowadził tę dyskusję z obcą stojącą w jego biurze bez zaproszenia?

– Nie, jeżeli ta decyzja dotyczy emocji, którą pan ma nadzieję im zapewnić.

– Kobieta nie musi ich kochać, aby być kochającą.

– Skoro pan w to wierzy, to znaczy, że mało pan wie.

– Słucham? – Jego ton zmroził lód.

Zamknęła oczy, jakby zbierała myśli. Kiedy je otworzyła, ujrzał w nich frustrację, nawet rozczarowanie, ale ta determinacja, którą widział od początku, nie przygasła.

– Czy mogę usiąść?

Co, do diabła?

– Ma pani piętnaście minut.

Przez jej twarz przebiegła jakby złość, ale podeszła i usiadła w jednym z gładkich, skórzanych foteli stojących na przeciwko jego nowoczesnego, dyrektorskiego biurka o nadmiernych rozmiarach.

– A zatem?

– Szuka pan kobiety, dla której pańskie dzieci staną się priorytetem w życiu, czy tak?

– Nazywa je pani moimi dziećmi, ale rozumie pani, że sprawuję nad nimi pieczę tylko dlatego, że ich rodzice nie żyją?

– Wiem, ale pańskie pragnienie, aby dać im kochającą matkę, skłoniło mnie do przekonania, że chce pan pełnić rolę oddanego ojca. Chyba nie powinnam tego zakładać. – Te ostatnie słowa wypowiedziała, jakby mówiła do siebie.

– Nie myli się pani. – Będzie lepszym ojcem niż Pinu, którego mało co obchodzili potomkowie.

– Zatem one są pańskimi dziećmi?

Si.

Skinęła głową, jakby uznając jego przyznanie się. Nie powinno go to obchodzić, ale uznał to za przyjemne.

– Zatem wracając do mojego pytania: szuka pan kobiety, dla której Franka i Angilu będą na pierwszym miejscu?

– Tak.

– I nie uważa pan, że ta kandydatka musi je kochać?

– Zapewni to finansowa rekompensata.

– Czyżby?

– Oczywiście. – Znał wartość pieniędzy i wiedział, jak nimi rozporządzać.

– A jeśli w jej życiu zjawi się coś ważniejszego od pieniędzy, będzie pan jej płacił, aby udawała, że dzieci są priorytetem?

– Nie będzie udawać.

– Skoro robi to dla pieniędzy, jak może być to coś innego niż udawanie?

– Mimo to bardzo wątpię, że pojawi się coś, co przysłoni widok dziesięciu milionów dolarów.

– Naprawdę? A co powie pan na męża, który jest wart trzydzieści milionów?

– Jestem miliarderem.

– Zakładając, że ożeni się pan z tą kobietą, zostanie zawarta przedślubna umowa, zgodnie z którą kandydatka otrzyma roczną pensję i dziesięć milionów dolarów dopiero za blisko dwadzieścia lat.

– Jest pani pewna, że będzie taka umowa? – Nie wspominał o tym Glorii.

– To logiczne. Człowiek taki jak pan w żadnych okolicznościach nie zaproponuje kobiecie połowy imperium, a szczególnie jeżeli pojawi się w jego życiu w wyniku propozycji biznesowej.

Skłonił głową na potwierdzenie jej spostrzeżenia.

– Nie ma aż tak wielu milionerów zainteresowanych małżeństwem.

– Ale przebywanie w pańskich kręgach zdecydowanie zwiększy jej szanse na spotkanie takiego.

– Nie zamierzam dać się omamić naciągaczce.

– Może. Nawet jeśli nie, to musi pan być świadom, że chociaż pieniądze są bardzo istotnym motywatorem, to nie zawsze są najważniejsze.

W jej głosie wyczuł, że ona nie tylko w to wierzy, ale miała osobiste doświadczenia.

– Mało co je przebije.

– Zdziwiłby się pan.

Audrey westchnęła, jakby była zmęczona nie tylko tą rozmową.

– Proszę mi powiedzieć, czy sądzi pan, że Johana Tomasi wyszła za pańskiego brata głównie dla życia, którym mogła się cieszyć jako jego żona?

– Tak. – Samego Enzu zaskoczyła ta szczera odpowiedź.

– A jednak, z tego co ludzie mówią, nie była kochającą matką.

– Śledziła pani moją rodzinę? – zapytał groźnie.

– Żartuje pan? – zapytała ze szczerym śmiechem, który był dla niego aż nazbyt czarujący. – Jestem starszą specjalistką w dziale obsługi klientów pańskiej firmy; nie stać mnie na wynajęcie prywatnego detektywa. Wyczynami Johany karmiły się brukowce, kiedy została matką i wcześniej.

Nie mógł temu zaprzeczyć.

– Do czego pani zmierza?

– Musiała wiedzieć, że pan zapłaciłby jej nieźle, by była bardziej zaangażowaną matką.

Zarówno jego brat, jak i bratowa wiedzieli o tym, ale nie przyjmowali jego ofert zwiększenia kieszonkowego w zamian za spokojniejszy styl życia.

– Cokolwiek pomyśli pani o mnie, nie jestem idiotą. Nie mam zamiaru wprowadzać w życie tych dzieci kobiety takiego pokroju.

– Nie myślę, że jest pan idiotą; jest pan jedynie naiwny.

– Do tego mi daleko.

– Och, jest pan światowcem, finansistą i biznesmenem…

– Ale?

– Ale nie rozumie pan emocji.

– Emocje to słabość, na którą mnie nie stać.

– Może to prawda, ale czy naprawdę chce pan ich pozbawić Frankę i Angilu?

– Dam im wszystko, czego potrzebują.

– Spróbuje pan, ale jeżeli wynajmie im pan matkę, to poznają jedynie dobroć zrodzoną z poczucia obowiązku w pracy.

– Składa pani podanie o pracę, którą tak dyskredytuje. Chce mnie pani przekonać, że nie robiłaby tego dla pieniędzy?

– Nie.

– Właśnie – potwierdził z o wiele mniejszym zadowoleniem, niż powinien odczuwać z jej aplikacji.

– Ale zobowiązuję się także kochać pańskie dzieci, a nie tylko traktować je czule z obowiązku.

– Nie może pani obiecać, że będzie je kochać.

– Oczywiście, że mogę. To są niewinne dzieci, pozbawione rodziców. Jakże mogłabym ich nie kochać.

Przyglądał jej się, zupełnie nie rozumiejąc. Wierzyła w to, co deklarowała, a jednak…

– Twierdzi pani, że każdej innej kobiety nie byłoby stać na to samo?

– Nie jestem każdą inną. Jestem sobą. Oczywiście, są kobiety, które także by je pokochały, ale czy pańska asystentka je odnajdzie? – Nie było wątpliwości, że Audrey w to nie wierzyła.

– Dlaczego?

– Próbuję to wyjaśnić – zniecierpliwiła się. – Pan i Gloria podchodzicie do tego bez emocji. To prawie gwarancja, że kobiety, które ona wyszuka, jak i ta, którą ostatecznie pan wybierze, będą również pozbawione emocji.

– Nadal nie rozumiem w czym problem. – Emocje były nieprzewidywalne, niemożliwe do określenia z logiczną dokładnością.

– Zapewne nie. – Wstała. – Nie powinnam tu przychodzić.

– Przynajmniej co do tego się zgadzamy.

Tym razem Audrey zgarbiła się i żachnęła. Bez słowa odwróciła się i ruszyła do odległych drzwi, przybita porażką. Zatrzymała się z dłonią na klamce.

– Czy muszę szukać innej pracy?

– Nie.

Nacisnęła klamkę.

– Audrey.

– Tak? – Nie odwracała się.

– Zakładam, że ma pani więcej powodów, aby wierzyć, że nadaje się na to stanowisko niż tylko własne przekonanie co do emocjonalnych skłonności.

Spięła się, ale skinęła głową.

– Spełniam wymagania.

– A skąd je pani zna?

Jedynie pokręciła głową, a on odniósł wrażenie, że nawet gdyby zagroził jej zwolnieniem z pracy, nie ugięłaby się. Gloria musiała podzielić się z kimś informacją o zleceniu, ale Audrey nie zamierzała obwiniać jego asystentki. Doceniał tę lojalność.