Lepsza niż jaTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Dzień pierwszy

Dzień drugi

Dzień trzeci

Dzień czwarty

Podziękowania

Tytuł oryginału: Only Ever Yours

Przekład: Joanna Lipińska

Opieka redakcyjna: Maria Zalasa

Redakcja: Karolina Pawlik

Projekt okładki i stron tytułowych: Joanna Wasilewska / KATAKANASTA

Copyright © 2014 by Louise O’Neill

Copyright for the Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-860-7

Wydanie I, Łódź 2019

Wydawnictwo JK Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3, 92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Michaela i Marie O’Neill, z miłością

„Na początku

Mężczyzna stworzył

nowe kobiety – jałówki”.1

Rozdział 1

Rozdział 1

Wrzesień

Dziesięć miesięcy do Ceremonii

Guwernantki wciąż mnie pytają, czemu nie mogę spać. Dostaję najwyższą dopuszczalną dawkę śpiocha – mówią, patrząc z niepokojem i marszcząc podejrzliwie brwi.

Czy bierzesz je prawidłowo, freida?

Czy bierzesz wszystkie, które dostajesz, freida?

Tak. Tak. A czy mogłabym dostać trochę więcej? Proszę.

Nie można przepisać więcej. To niebezpieczne, mówią. Ostrzegają przed skurczami mięśni, krwawieniem wewnętrznym, uszkodzeniami narządów.

Ale tych „narządów” nie widzę w lustrach. Widzę tylko cienie pod oczami i bladoszarą cerę, jakby moją twarz posypano popiołem. Dowody na zbyt wiele nieprzespanych nocy, kiedy przewracałam się z boku na bok, pragnąc dołączyć mój oddech do idealnie zsynchronizowanych oddechów moich sióstr. Słyszę je teraz, jak chciwie wciągają sztuczne ciepło do płuc, nieświadome tego, że leżę napięta niczym skręcona sprężyna.

– Jestem dobrą dziewczynką. Jestem ładna. Jestem zawsze beztroska. – Mechaniczny głos sączy się ze ścian i pełza po podłodze, szukając chłonnego ucha.

A my, jałówki, jesteśmy bardziej chłonne, gdy śpimy. Jesteśmy niczym gąbki, wciągamy piękno, stajemy się coraz cudowniejsze, gdy śnimy.

Coraz cenniejsze.

Tylko nie ja.

Noc w noc leżę bezsennie i tylko Wiadomości odwracają moją uwagę od gonitwy myśli. guwernantka-ruth mówi, że zbyt wiele myślenia pozbawia nas piękna. Żaden mężczyzna nie będzie chciał towarzyszki, która za dużo rozmyśla. Staram się nad tym panować. Próbuję sprawić, by mój umysł opustoszał. Ale gdy zapada noc, w dormitorium budzą się demony, ich oczy lśnią w ciemnościach, szukając czegoś, czym mogłyby się pożywić.

Jestem dobrą dziewczynką. Jestem miła dla innych. Jestem zawsze zgodna.

To ten upał. To musi być to. By oczyścić nasze pory, wpompowują do sali gorące fale powietrza, które oblepiają mi skórę. Śpioch tylko przez jakiś czas ukrywa ogień w moich płucach, aż budzę się gwałtownie, dusząc się od pary. Mrugam, gdy moja alkowa rozświetla się stłumionym światłem.

Pojedyncze łóżko z śnieżnobiałą pościelą. Obok szafeczka, z której odchodzi pasmami czarna farba. To mały dom stworzony z luster – wszystkie powierzchnie pokryto szkłem.

Jestem tam. I tam. I tam. Jestem uwięziona w tych ścianach.

Patrzę na lustrzany sufit i rozciągam się niczym rozgwiazda, uginając nogi w kolanach, by odlepić się od mokrego prześcieradła. Ręce trafiają na wilgotną ścianę z luster nad moją głową, a czarny jedwabny szlafrok opada wokół talii. Przekręcam się na prawy bok. Czoło dotyka kolejnej lustrzanej ściany, a ciężkie westchnienie pokrywa szkło mgłą. Przesuwam palcami po wysokich kościach policzkowych i wokół migdałowych oczu. Moja skóra wydaje się cienka niczym papier, jakby powoli wtapiała się w kości. Kiedyś liczono owce, by łatwiej zasnąć. Kiedyś były owce, które można było liczyć.

Sięgam pod poduszkę po ePad, a jego ostre kanty dają mi poczucie bezpieczeństwa. Aktualizuję mój status na MyFace, szepcąc do ekranu:

– Znów nie mogę zasnąć. Czy jest tam ktoś, kto nie śpi? – Przechodzi mnie dreszcz satysfakcji, gdy wczytuje się mój status video, jakby to w jakiś sposób dowodziło, że jestem prawdziwa. Że istnieję.

– freida?

Czy znów o niej śnię?

Jest niczym zjawa. Stoi w łukowatych drzwiach prowadzących z korytarza do mojej alkowy, a jej sięgający ziemi różowy płaszcz kąpielowy lśni w cieniu. Przechyla na bok głowę, przestępując z nogi na nogę. Czeka, aż coś powiem. Kiwam głową, a jej twarz rozpogadza się i wsuwa się do mojego wąskiego łóżka. Wtula się we mnie, a nasze kończyny splatają się niczym kawałki układanki.

Odbijamy się we wszystkich lustrach, rozszczepiamy na równoległe obrazy, na suficie, ścianach, pomnożone wielokrotnie. Jej mlecznobiałe nogi splątane z moimi, jej jasnoblond włosy wtapiające się w moje ciemnobrązowe fale.

isabel.

– Bałam się, że to guwernantka.

– Przepraszam.

– Jeśli złapie nas na tym, że łamiemy zasady izolacji, to będziemy miały kłopoty.

– Nic się nie stanie.

– Ale…

– guwernantka-ruth ma dziś wolne – odpowiada, jak zwykle czytając mi w myślach.

Oddychamy równo. Kładę głowę na jej ramieniu, wdycham zapach lawendy, liczę uderzenia serca. Ona przesuwa się, wyciąga rękę spode mnie, a moja głowa opada na mokrą pościel. Oddala się bardziej, aż jest na samym brzegu i opiera się jedną stopą o podłogę.

– Dobry pomysł. Za gorąco, prawda? – mówię szybko.

Powtarzam sobie, że przyszła, po tak długim czasie. Nie prosiłam jej. Przyszła sama z siebie.

– Hmm. – Stuka palcami stopy o lustro, a jej neonoworóżowy lakier do paznokci pasuje do szlafroka. Wygląda na to, że tylko mnie przeszkadza upał.

– A więc… – wyrzucam z siebie. – Gdzie się podziewałaś?

– Nie czułam się dobrze.

– Wysyłałam ci zaproszenia na czacie… – milknę, myśląc o jej pokoju, stalowych drzwiach nabijanych ćwiekami.

 

Przez ostatnie dwa miesiące wysłałam jej niezliczone wiadomości. Nie odpowiedziała na żadną.

– Nie mogę spać.

– Denerwujesz się jutrem?

Wzrusza obojętnie ramionami.

– Prosiłaś guwernantkę-anne o więcej śpiocha?

– Jestem na innych lekach, których nie można z nim łączyć.

– A co bierzesz? – Podnoszę się na łokciu, by się jej przyjrzeć. – Jestem na najwyższej dawce i nie miałam żadnych problemów.

– gisele dostała wysypki, gdy pomieszali jej leki. Przez tydzień wyglądała okropnie – mówi isabel, jakbym wcale się nie odezwała, jakbym nie istniała. Ostatnio często tak robi.

– Możesz przestać kopać lustro? To naprawdę wkurzające – warczę, a ona zamiera.

Ogarnia mnie poczucie winy, gdy widzę, jak po jej twarzy przemyka grymas bólu, ale czuję też dziwną satysfakcję, że wreszcie mnie dostrzegła.

– Skąd w ogóle wiesz o gisele? Przez całe lato nie było cię na zorganizowanej rekreacji ani w centrum dietetyki – mówię, obserwując nasze odbicia na suficie.

Jestem przyciśnięta do ściany, a isabel leży na brzegu łóżka – między nami widać pas bieli. Grube kobiety są brzydkie. Stare kobiety są brzydkie. Ale gisele? Miodowa gisele o miodowoblond włosach, lśniących miodowo oczach i miodowej skórze? Brzydka?

– A więc tam była w zeszły weekend – mówię, gdy isabel nie odpowiada. – Nam powiedziała, że wylądowała na kwarantannie z podejrzeniem grypy.

– Miała wysypkę – powtarza isabel. – Pryszcze wielkości jajek na całej twarzy.

– Szkoda, że podczas wakacji – żartuję słabo, czując mdłości. – To nie wpłynie na jej miejsce w rankingu.

– Bądź miła.

– Łatwo ci mówić, miss numer jeden.

– A ty jesteś trzecia. I wszystkie jesteśmy tak samo zaprojektowane – odpowiada machinalnie.

– Tak. Ale niektóre jałówki miały szczęście zostać zaprojektowane lepiej niż ich brzydkie siostry. – Wstrzymuję oddech, czekając, czy nie zgodzi się ze mną, jak zawsze.

– Nie jesteś brzydka, freido – wzdycha. Zmęczyła się mną i moją nieustanną potrzebą pocieszania. – Żadna z nas nie jest.

– W porównaniu z tobą jestem. – Słyszę, jak próbuję zwrócić na siebie jej uwagę, i nienawidzę się za to. – Moja skóra wygląda na taką zmęczoną. – Przesuwam palcami po owalu mojej twarzy, wpatrując się w lustro na suficie. Szukam zmarszczek. – A co, jeśli spadnę w rankingu?

– Lepiej wyglądać na zmęczoną, niż być grubą. – Głos isabel jest bezbarwny, jakby ktoś wypuścił z jej płuc powietrze.

Odwracam się do niej, tak że nasze nosy prawie się stykają. Biorę głęboki wdech, jakbym mogła wciągnąć jej hipnotyzującą urodę i ją ukraść.

Raz sprawdziłam w sieci jej tabelę z nadzieją, że znajdę jakieś proste rozwiązanie do skopiowania. PO1 srebrzyste włosy – wygłosił komputer, nr 76 oczy w kolorze zielonego mchu. Skóra – przygaszone złoto, usta – róż, kilka małych piegów na drobnym nosie.

Chciałabym wyglądać jak ty. Wszystko byłoby prostsze, gdybym wyglądała jak ty.

Myślałam tak, od kiedy skończyłam cztery lata.

– O czym ty mówisz, isabel?

Przekręca się na plecy i wskazuje na sufit, czekając, aż podążę w jej ślady. Patrzę, jak rozluźnia jedwabny pasek wokół talii i odsłania szlafrok, ukazując nagie ciało. Zgrubienie w talii, okrągłe uda. W ciemności gwałtownie nabieram powietrza. Brzmi to niczym krzyk.

– Wiem. – Znów zasłania się szlafrokiem, skrywając swoje grzechy.

– Próbowałaś wymiotować?

– Pewnie – odpowiada niecierpliwie. – Wiesz, że to nie zawsze działa.

– A co z tymi dodatkowymi lekami, które bierzesz? Pomagają?

– Na początku pomagały. Ale teraz chyba już nie – szepce.

– Może nie będzie tak źle. – Chcę ją pocieszyć, ale nie wiem jak. W naszym związku ta rola zawsze przypadała isabel. – Może nie będziesz jedyna. Wiele jałówek tyje podczas wakacji.

Obie wiemy, że to nieprawda. Nie w tym roku.

– Nie rozumiem, jak to w ogóle mogło zajść tak daleko. Chyba ktoś musiał to zauważyć podczas cotygodniowego ważenia? Nawet nie byłaś w centrum dietetyki od…

Unosi palec do ust, żeby mi przerwać, a ja gryzę się w język. Kolejny sekret, który nas dzieli. Zamykam oczy, ale wciąż widzę, jak jej ciało się rozrasta i grozi, że pochłonie jej kości.

– Ostatnio myślałam o twojej obsesji na punkcie małp – mówi tak cicho, że przez moment zastanawiam się, czy w ogóle się odezwała, czy może moje pragnienie, byśmy znów były blisko, jest tak wielkie, że po prostu to sobie wyobraziłam.

– Pamiętasz? – pyta, dotykając mojej ręki. – Małpy?

– Są fascynującym gatunkiem.

– Jestem pewna, że tak. Ale czy musiałaś udawać, że jesteś jedną z nich?

– Miałam cztery lata!

– To żadne wytłumaczenie.

– Dokładnie to samo powiedziała guwernantka-ruth, gdy spadłam z drzewa i złamałam nogę. Co za czarownica.

isabel zasłania usta dłonią, by stłumić chichot.

– No przepraszam, to było bardzo bolesne – mówię z oburzeniem, ale też się uśmiecham.

– Myślałam, że cię zabije, kiedy się okazało, że poniedziałkowe zdjęcie muszą ci zrobić z tym olbrzymim gipsem – mówi głośniej.

– Cśś, isabel, obudzisz guwernantki.

– A kogo to obchodzi?

– No tak, księżniczka isabel nigdy nie pakuje się w kłopoty – żartuję i udaję, że się kłaniam. – Chyba fajnie jest być tak wyjątkową.

Czekam, aż się roześmieje, też zażartuje, ale nie. Jej ciało sztywnieje obok mojego. Cisza jest przytłaczająca, huczy mi w uszach. Próbuję jakoś nawiązać znów rozmowę.

– Ale jeśli chodzi o małpy…

– Jestem zmęczona – przerywa mi isabel, a mnie głos więźnie w gardle.

Zawsze posuwam się o krok za daleko, mówi guwernantka-ruth.

Znów odsuwamy się od siebie.

Jestem piękna. Jestem dobrą dziewczyną. Zawsze robię to, co mi każą.

Wokół mnie wciąż rozbrzmiewają hasła, jakby nic się nie zmieniło.

Świt powoli sączy się z lamp, odpędzając sen. Rozprostowuję się i przeciągam na całą szerokość materaca. isabel nie ma.

Wstaję, odrzucam włosy do tyłu, by przyjrzeć się swojej twarzy w lustrzanej ścianie. Robię tak każdego ranka z nadzieją, że może jakimś magicznym sposobem w nocy zostałam przeniesiona w inne ciało – isabel albo na przykład megan.

Że gdy się obudzę, będę bledsza, szczuplejsza, inna. Lepsza.

Na ścianie naprzeciwko mojego łóżka zatopiono w szkle odcisk dłoni z różowego plastiku. Przykładam do niego rękę i czuję, jak ciepło szczypie mnie w dłoń, aż szklana powłoka rozpuszcza się wokół mojej skóry. Tu także wszystkie powierzchnie pokrywają lustra, nawet podłogę. W przedniej części pokoju znajduje się niewielka stalowa przebieralnia, z szarymi gumowymi rurami ciągnącymi się aż do sufitu. Opadam na fuksjowy fotel stojący obok przebieralni i bębnię palcami o onyksową toaletkę. Półokrąg koralowych żarówek wokół lustra rzuca na moją twarz różową poświatę. Pukam w szkło, a to mętnieje, po czym ukazuje ekran komputera, na którym widnieje rysunkowa postać kobiety obładowanej torbami na zakupy.

– Dzień dobry, freido – woła Program Osobistej Stylizacji. – Jak się czujesz?

– Zdenerwowana.

– Myślę, że to zrozumiałe w pierwszym dniu semestru – odpowiada. – Jak chcesz się dziś poprawić?

– Najlepsza byłaby całkowita przeróbka – burczę, przygryzając wargę, ale gdy widzę, jak okropnie to wygląda w lustrze, natychmiast przestaję.

– Jak chcesz się dziś poprawić? – powtarza program, który nigdy nie rozumie sarkazmu.

– Może coś w bieli? Puść kanał modowy. Potrzebuję inspiracji po wakacjach.

Na ekranie pokazuje się wybieg – długi drewniany ciąg zawieszony w czarnej próżni, po którym krążą modelki. Głównie w tym celu zostały stworzone. Linie produkcyjne wypuszczają setki wychudłych kobiet o pozbawionych rysów twarzach.

Biały dobrze się komponuje z moim odcieniem skóry. Wyobrażam sobie megan w czymś podobnym – jej cera wyglądałaby jak zwarzone mleko – i to sprawia, że ogarnia mnie dzika radość.

– Czekaj. Ta jest świetna. – Na moją komendę ekran nieruchomieje, a moim oczom ukazuje się modelka w śnieżnobiałej koszulce z okrągłym dekoltem i kwiatowymi aplikacjami i marszczonej białej spódnicy z koronki sięgającej kolan. – Czy będzie pasować?

– Tak – zgadza się POS. – Zamówię teraz właściwe ubrania z szafy. Wejdź do przebieralni.

Ekran znów zamienia się w lustro. S41 czekoladowe włosy z lekkim połyskiem, nr 66 azjatycka żółć oczu. To ja. To widzą ludzie, gdy na mnie patrzą. Odklejam od siebie szlafrok i rzucam go na klapę umieszczoną na ścianie pod toaletką. Przebieralnia otwiera się i piszczy, dopóki nie wejdę do środka, po czym zamyka się wokół mnie niczym głodne stalowe usta.

– Przybrałaś na wadze – w pomieszczeniu rozlega się głos. – Ważysz teraz pięćdziesiąt trzy kilo i osiemdziesiąt osiem gramów. W cotygodniowym raporcie zarekomenduję dodatkowe blokery kalorii do czasu, aż twoja waga ustabilizuje się pomiędzy pięćdziesięcioma dwoma a pięćdziesięcioma dwoma i pół kilogramami.

– Muszę brać więcej? – Nienawidzę blokerów kalorii, ponieważ zawsze przyprawiają mnie o skurcze żołądka. Chociaż powinnam się raczej cieszyć, że je ulepszyli. Na początku zdarzało się, że po ich zażyciu wybuchały okrężnice. – Wstydzę się ich.

– Tylko ty wiesz o tych zaleceniach medycznych.

Prycham niegrzecznie na te słowa. Teoretycznie tak, zalecenia są prywatne, ale w rzeczywistości w szkole mało co daje się ukryć. Już przy śniadaniu moje siostry będą wiedziały, że jestem słaba, że jestem zachłanna, że nad sobą nie panuję. A sądziłam, że w ostatnim tygodniu byłam dobrą dziewczynką.

Lasery idą w ruch i zaczynają zgrzytać o stalowe ściany pokoju, a podczerwona pętla obniża się spod sufitu. Łaskocze mnie, gdy przesuwa się wzdłuż mojego ciała. Następnie przebieralnia zasysa wielki haust powietrza, wyciągając brud i wpompowując go do Podziemia, gdzie się go pozbywa. Lasery znów się podnoszą, natryskując na moją nagą skórę makijaż i lekko ściągając moje włosy w koczek na karku. Mamy prawo używać tej maszyny tylko dwa razy dziennie, o poranku i przed pójściem spać. guwernantka-ruth mówi, że jest zbyt droga, więc w ciągu dnia dbałość o higienę i makijaż należy do nas. Po dwóch minutach maszyna wypluwa mnie na zewnątrz, a dzisiejszy strój i pasujące do niego dodatki leżą na otwartej zapadni u dołu ściany. Zabieram je, a w tym momencie portal znika.

– To nie wygląda jak na modelce. – Rozciągam wyblakłą koszulkę, a kwiatowe aplikacje kruszą mi się pod palcami.

– To najbardziej zbliżony strój dostępny w szkolnej szafie.

Po powrocie do alkowy przyglądam się w lustrze swojemu ciału pod każdym kątem. Z trudem opanowuję niesmak.

– Chodźmy.

W drzwiach stoi freja. Obojczyki sterczą jej spod beżowej szydełkowej bluzeczki. Założyła też kanarkowożółtą spódnicę.

– Jestem gotowa. – Wsuwam stopy w czółenka ze sztucznej wężowej skóry z paseczkiem z tyłu, po czym ruszam szybkim krokiem, by dogonić darię.

Całe dormitorium huczy od stukotu trzydziestu par wysokich obcasów uderzających o czarno-białe kafelki. Idziemy w milczeniu, jak co rano.

Przed głównym wejściem do dormitorium ustawiono przenośną budkę fotograficzną z okazji rozpoczęcia nowego semestru. daria z trudem otwiera przesuwne drzwi. Jej włosy koloru toffi są w artystycznym nieładzie, a granatowe oczy lśnią radośnie. Czemu jest taka zadowolona? Czyżby zrobiła sobie idealne zdjęcie? Lepsze niż moje?

– freida.

freja popycha mnie kościstymi palcami, a ja wpadam do pustej budki i zatrzaskuję za sobą drzwi.

1. Odwróć się częściowo do obiektywu, wysuwając jedną stopę przed drugą.

2. Ciężar ciała oprzyj na stopie z tyłu.

3. Lewa ręka na biodrze.

4. Olśniewający uśmiech.

Mruga światło, a moje zdjęcie zostaje natychmiast przesłane na stronę szkoły, by mogli je ocenić dziedzice EuroStrefy. To zadecyduje o moim miejscu w rankingu na początku roku. Ogarnia mnie ciemność. Powinnam wyjść, ale chcę tu zostać choćby przez moment. Chcę się ukryć, rozpłynąć w cieniu i stać niewidoczna, aby nikt więcej nie mógł na mnie patrzeć.

Mam nadzieję, że zdjęcie jest idealne.

Rozdział 2

Rozdział 2

– Nasza nowa klasa – mówi freja, rozrzucając szeroko ramiona.

Czekałam w centrum dietetyki, aż skończy udawać, że je śniadanie, żebyśmy mogły razem pójść na lekcje. Nie chciałam iść sama.

 

– Rany, jest zupełnie inna – mówię oschle.

Podobnie jak w zeszłym roku i przez wszystkie poprzednie lata, większość naszych lekcji będzie się odbywać w dużej sali pomalowanej na czarno, której przestarzałe okna zabito czarnymi deskami. Ścianę na przedzie sali od góry do dołu pokryto lustrami. Przed nią stoi stare dębowe biurko guwernantki z matowymi mosiężnymi gałkami, a po obu jego stronach stoją szklane akwaria. Wokół wznoszą się rzędami ławki o lustrzanych blatach, a przez środek biegną wąskie schody wyłożone wytartym czarnym chodnikiem. Wakacje letnie zdają się odległym wspomnieniem.

– freida! Wyglądasz wspaniale! – piszczy cara, a ciemnoblond włosy falują wokół jej twarzy, gdy biegnie, by mnie uściskać.

freja na próżno czeka na podobny komplement, waha się chwilę, a potem uśmiecha do mnie z niewspółmiernym entuzjazmem i mówi:

– Zdecydowanie.

– Nieprawda – odpowiadam odruchowo.

Rzucamy torebki na szeroki parapet na końcu sali, po czym się na niego wspinamy, żeby zająć idealne miejsce do obserwacji wchodzących.

– Nie guzdrajcie się – żartuje cara, strzepując kurz z kraciastej bawełnianej koszuli i spranych dżinsów rurek, gdy freja i ja walczymy z obcasami.

Kiedy już siedzimy, freja wyciąga z kopertówki kieszonkowe lusterko i przygląda się swojej twarzy, jakby się bała, że ta może zniknąć. Zatrzaskuje je z westchnieniem, odchyla się do tyłu, żeby się oprzeć o deski, i cmoka z dezaprobatą na widok wchodzącej do sali heidi, która ma na sobie jaskrawoczerwoną sukienkę bez pleców, z rozcięciem do pępka. heidi natychmiast odwraca się w naszą stronę. Po szesnastu latach w Szkole wszystkie rozwinęłyśmy szósty zmysł. Służy nam do oceniania innych.

– freido, wyglądasz wspaniale. – daria podpłynęła do nas i teraz mierzy mnie wzrokiem.

– Zdecydowanie – powtarza freja, tym razem znacznie bardziej przekonująco, ponieważ zdążyła się przygotować. – Ta spódnica jest cudowna.

Kiwam głową z uśmiechem.

– Czy to isabel ją dla ciebie wybrała? – mówi freja słodko, a mój uśmiech zamiera. – ona ma taki fantastyczny gust.

– A właściwie to gdzie ona jest? – cara marszczy gęste brwi. Pytały mnie o to codziennie przez ostatnie dwa miesiące. – Jej VideoChat był wyłączony całe lato.

– isabel nie czuje się dobrze – odpowiadam po raz kolejny.

Nie chcę przyznać, że wiem równie niewiele, co one.

Sala się wypełnia. gisele wkracza dumnie w granatowej koszulce na ramiączkach i białych dżinsach. Kołysze biodrami, podchodząc do nas, i bierze pod rękę darię. Za nią podążają bliźniaczki, jessie i liz – identyczne kopie w takich samych turkusowych kombinezonach, poruszające się tak, jakby ich kończyny były przyczepione do jednego ciała. Złotoblond włosy okalają twarze w kształcie serca, a bladoniebieskie oczy wpatrują się w nas bez wyrazu.

– Gdzie isabel? – pyta natychmiast gisele, przyprawiając mnie o zgrzyt zębów.

Jej skóra jest idealna. Najwyraźniej w pełni wydobrzała już po swojej reakcji alergicznej.

– Dziś jej drzwi znów były zasunięte – mówi jessie. – I zamknięte, sprawdzałam.

– Jesteś pewna? – prycha liz, udając, że jeszcze tego nie wiedziała. Jeśli jessie sprawdziła, czy drzwi są zamknięte na klucz, to liz była tam z nią i też sprawdzała. – Naszych drzwi nigdy się nie zamyka.

– Dziwne – mówią jednocześnie, jakby reszta z nas nie wiedziała o tym po szesnastu latach spędzonych w szkole.

– Nie było jej w centrum dietetyki – mówi freja.

Narzekała na tę niesprawiedliwość przy każdym posiłku przez ostatnie dwa miesiące.

– Nie widziałam jej też na siłowni – stwierdza gisele, kładąc dłoń na płaskim brzuchu.

Na ten widok freja pociąga nosem i kurczy ramiona tak, by jeszcze bardziej podkreślić ostre jak brzytwa obojczyki.

– A ja często chodziłam na siłownię.

– Jest megan – przerywa im daria, przesuwając palcami po postrzępionym brzegu odciętych nogawek. Poprawia je na opalonych, muskularnych udach. – megan! Tutaj! – Macha, by do nas podeszła. – Ona to naprawdę wygląda doskonale.

Przyglądam się jej uważnie. Czy to znaczy, że ja nie?

– megan, wyglądasz pięknie! – mówi daria, gdy megan całuje powietrze przy policzkach bliźniaczek, cmokając głośno. Jej pomalowane na czerwono usta zatrzymują się kilka centymetrów od ich twarzy.

– Pięknie – prycham pod nosem, żałując, że nie kłamię.

Cieniutka warstwa jedwabiu koloru morza opina jej idealne ciało niczym narzucona na jedno ramię, sięgająca ziemi toga. 3.0 brązowoczarne włosy są ułożone w koronę z warkoczy, nr 214 zielone oczy w odcieniu arszeniku odcinają się od jej lśniącej bladej skóry. Jest idealna.

– Zmieszczę się jeszcze ja? – Wskazuje na zajęty przez nas parapet i znów się uśmiecha, mierząc nas wzrokiem. cara, freja i ja spoglądamy na siebie w bezgłośnej walce.

W końcu freja, najniżej w rankingu z nas trzech, zeskakuje, twierdząc, że już i tak jej się znudziło. megan strzepuje dłonie, a cara i ja rozsuwamy się, by zrobić dla niej miejsce. Podskakuje z taką lekkością, jakby była w dresie, i siada między nami.

– freida! – Jej pisk wybija się ponad szum rozmów i wszyscy odwracają się w naszą stronę. – Zobacz, jaka jesteś ciemna w porównaniu ze mną! – Łapie moją rękę i przyciska ją do swojej. – Czyż nie jest ciemna?

– Tak, ale twoja skóra jest piękna, megan – odzywają się natychmiast bliźniaczki.

Wyrywam jej rękę i przyciskam ją do piersi, uśmiechając się szeroko, by udowodnić, że nic mnie to nie obchodzi.

– I taka gładka – dodaje cara, podciągając rękaw koszuli, by porównać skórę megan ze swoją.

– Tak powinno być. Wczoraj podczas terapii piękności guwernantka-hope wydepilowała mi woskiem całe ciało. – Po jej twarzy przemyka cień. – Nie rozumiem, czemu nie możemy stosować lasera jak jałówki z Ameryk.

– Albo jeszcze lepiej, czemu nie projektują nas w ogóle bez włosów, jak w ChindioStrefie – dodaje daria, bawiąc się dziurą w swojej czarnej koszulce z krepy.

– Hmm, tak – odpowiada megan, spoglądając w stronę liu, która siedzi obok christy po drugiej stronie sali. – Nawet w Chindiach udaje im się od czasu do czasu wymyślić coś dobrego.

– Było warto. Wyglądasz wspaniale – mówi cara, a megan pochyla głowę, przyjmując komplement jako coś oczywistego.

– Gdzie jest isabel? – Oczywiście, nasza opinia jej nie wystarczy. Musi porównać się z jałówką numer jeden, sprawdzić, ile jej brakuje. – Czemu znów nie przyszła na śniadanie?

– Mówiłam rano. – I poprzedniego dnia, i dwa dni temu. – Jest chora.

Ale megan mnie nie słucha, tylko wpatruje się w drzwi do klasy.

– Chora? – powtarza radośnie.

Podążam za jej spojrzeniem i czuję, jak robi mi się słabo, gdy uświadamiam sobie, co przyprawiło ją o taką radość.

Niedopasowana koszulka na ramiączkach wsunięta w dzwony o wysokim stanie tylko podkreśla fakt, że isabel przytyła. Splątane włosy ściągnęła w kucyk, co odsłoniło pozbawioną makijażu twarz. Wchodzi powoli po schodach, jakby te dodatkowe kilogramy przygniatały ją do ziemi. Wszyscy się na nią gapią, gdy siada w ostatnim rzędzie po lewej stronie, najdalej od nas, jak tylko się da.

– Najwyraźniej choroba nie wpłynęła na jej apetyt – mówi megan. – A my się martwiłyśmy, że opuszcza posiłki.

liz i jessie znów chichoczą, ale tym razem trochę nerwowo. Nigdy wcześniej nie słyszałam, by megan wyrażała się o isabel naprawdę złośliwie. Nigdy wcześniej nie słyszałam, by ktokolwiek wyrażał się złośliwie o isabel.

– Cisza, jałówki!

Na ten głos zeskakujemy z parapetu. cara i ja potykamy się i pomagamy sobie wzajemnie złapać równowagę, ale megan zeskakuje zgrabnie, uśmiechając się złośliwie na widok naszej niezdarności.

guwernantka-ruth czeka za szerokim dębowym biurkiem, z rękami ukrytymi w przepastnych czarnych szatach. Wbudowane w sufit światła odbijają się od jej ogolonej czaszki. Patrząc na nas, mruży szare jak popiół oczy, a z jej twarzy o eleganckich rysach znikają ślady przebrzmiałego piękna.

Nie słyszałyśmy, jak wchodziła. Nigdy nie słyszymy.

– Zajmijcie miejsca. W ramach przywileju szesnastego roku macie prawo same je sobie wybrać – mówi, a my się wahamy. Wyczuwamy pułapkę.

– Już! – Jej cichy głos przeszywa na wskroś.

Pozostałe dziewczyny szybko zajmują miejsca. cara mnie woła, klepiąc dłonią w puste miejsce obok niej w pierwszym rzędzie. Kiedyś bez zastanowienia odmówiłabym, bo moje miejsce zawsze było przy isabel, ale teraz nie wiem, co zrobić. Czekam o sekundę za długo i miejsce zajmuje gisele, wyciągając przed siebie długie nogi, a cara spogląda na mnie przepraszająco. Wspinam się po schodach do isabel, skrytej w kącie sali.

– Oto ranking miejsc na pierwszy tydzień ostatniego roku. – guwernantka-ruth stuka w tablicę za sobą, a lustro zamienia się w wielki ekran komputera. Kobieta wydaje komendy głosowe, by wczytać nasze wyniki.

– Na pierwszym miejscu mamy… – odchrząkuje dwa razy i pociąga łyk wody z plastikowego kubeczka na biurku… – jałówkę numer siedemset sześćdziesiąt siedem.

Na ekranie pojawia się twarz megan. megan? Patrzę na zdjęcie, jej zielone triumfujące oczy, jakby wiedziała, że wreszcie nadeszła jej pora. Po raz pierwszy od dwunastu lat isabel nie jest na pierwszym miejscu. Nie mam odwagi podnieść wzroku. Boję się, że megan dostrzeże moje wątpliwości i to zapamięta.

Boję się, że isabel w jakiś sposób wejrzy we mnie i zobaczy mój skrywany żal, że to nie ja wreszcie ją pokonałam, że ujrzy żarzące się we mnie węgielki urazy za to, że od szesnastu lat żyję w jej cieniu.

– Na drugim miejscu…

Proszę, niech to będę ja. Proszę, niech to będę ja.

– … jałówka numer siedemset jeden.

Na ekranie pojawia się zdjęcie jessie, a ja uśmiecham się, by skryć zawód.

– A na trzecim…

Oblicze liz zajmuje miejsce, na którym powinna być moja twarz. A ja zapominam, jak się oddycha.

Na czwartym jest cara.

– I na piątym miejscu, dwa miejsca niżej niż w zeszłym roku, mamy jałówkę numer sześćset trzydzieści.

Zaciskam palce na kolanach, aż wbijają się w kość. Wpatruję się w swoje odbicie na blacie, starając się, by twarz mnie nie zdradziła. Mój eTel wibruje na biurku, a na ekranie pojawia się zdjęcie megan. Schylam się, by odsłuchać wiadomość.

– Na tym zdjęciu wyglądasz na taką zmęczoną. Jak chcesz, mogę pożyczyć ci mój nowy korektor. Podobno czyni cuda.

Prostuję się. Patrzy na mnie z pierwszego rzędu i wskazuje na nieistniejące worki pod swoimi oczami.

– W końcu, na ostatnim miejscu, mamy jałówkę nr siedemset – mówi guwernantka-ruth.

agyness zawsze jest na końcu. Blaty ławek się rozjaśniają i ukazują nasze twarze w nowej kolejności.

– isabel, chodź ze mną do mojego gabinetu – mówi guwernantka ze sztucznym uśmiechem na ustach.

Unoszę się na krześle, by przepuścić isabel, i szepcę:

– Powodzenia.

Nie daje znaku, że mnie usłyszała, a mnie żołądek ściska się ze strachu. Czyżby się na mnie gniewała? Czy dostrzegła tę chwilę żalu, gdy okazało się, że to nie ja ją pokonałam? guwernantka czeka, aż isabel do niej podejdzie, a w drzwiach rzuca:

Inne książki tego autora