3 książki za 34.99 oszczędź od 50%

(Nie)Boszczyk mąż

Tekst
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
(Nie)Boszczyk mąż
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

JOANNA CHMIELEWSKA

(NIE)BOSZCZYK MĄŻ


Spis treści

Karta redakcyjna

Wstęp

(Nie)Boszczyk mąż

© Copyright by Wydawnictwo Klin, Warszawa 2011

ISBN 978-83-62136-09-4

Wydawnictwo Klin

Warszawa, ul. Bruzdowa 117H

tel. +48 501 686 786, fax +48-22-885-19-53

e-mail: m.g.klin@op.pl www.wydawnictwoklin.pl

Szczegółowe informacje dotyczące wydawnictwa i następnych książek Joanny Chmielewskiej na stronie www.joannachmielewska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

WSTĘP

Jeśli ktoś nie jest, na przykład, nieudacznik, to co on jest? Udacznik. Czyż nie?

Jeśli nie jest niemrawiec, to chyba mrawiec...?

A jeśli nie jest bezduszny, znaczy: duszny.

Ewentualnie nie jest bezpieczny, zatem powinien być pieczny...?

Proszę bardzo, oto dalsze przykłady:

NIE-

dojda

dorajda

zdara

chluj

dołęga

uk

samowity

zguła

BEZ-

myślny

radny

domny

nadziejny

pośredni

względny

ładny

nogi

Wyraźnie z powyższego wynika, że jeśli jakiś mąż nie został nieboszczykiem...

NIE-

boszczyk,

wobec czego:

BOSZCZYK MĄŻ

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Malwina Wolska siedziała przy oknie w salonie swojego pięknego domu, zapatrzona w potoki deszczu, i obmyślała zbrodnię.

Długo bardzo ta zbrodnia jakoś nie przychodziła jej do głowy, dopiero teraz nastąpił błysk i okazało się, iż stanowi jedyne rozsądne wyjście. Jasne, oczywiście, tego podleca trzeba po prostu zabić.

Podlecem był jej mąż.

Dokonawszy odkrycia przed pięcioma minutami i w mgnieniu oka podjąwszy decyzję, Malwina poczuła dreszcz emocji. Otóż tak, znalazła rozwiązanie. Skoro on sam z siebie nie chce zapaść na żadną śmiertelną chorobę, a nieszczęśliwe wypadki starannie go omijają, należy pomóc losowi i nie kto inny musi to zrobić, tylko ona sama. Niestety, osobiście.

Inaczej zostanie pozbawiona wszystkiego. Całego mienia, rosnącego i gromadzonego od dwudziestu lat. Teoretycznie połowy, ale już on się postara wydrzeć jej wszystko albo prawie wszystko i zostawi ją na kruchym lodzie w charakterze starzejącej się ofiary. W ten sposób resztę życia będzie miała nieopisanie uciążliwą i w ogóle zmarnowaną.

Nie widząc strumieni wody, lejących się z nieba, z miejsca przystąpiła do przeglądu możliwości, pchających się nachalnie, acz na razie jeszcze nieco chaotycznie. W zaczynające migać jej przed oczami obrazy wdarł się nagle jakiś dźwięk.

– Czy pani chce to wszystko poddusić? – spytała, zaglądając do salonu, Helenka, tak zwana pomoc domowa.

– Tak – odparła Malwina mściwie i bez sekundy namysłu. – Udusić. Całkiem.

– To ja wiem. Ale czy poddusić trochę już teraz?

– Im prędzej, tym lepiej. Od razu.

Helenka odczekała jeszcze chwilę, ale więcej poleceń nie było. Jej chlebodawczyni nadal wpatrywała się w okno, a ciche mamrotanie, które wydawała z siebie, nie mogło chyba dotyczyć zabiegów kulinarnych. Brzmiało jakby „sznurkiem”, „gazem”, „żyłką...”, i jeszcze jakieś „cztery minuty”, więc z podduszaniem potrawy nie miało nic wspólnego, bo cztery minuty to nonsens. Za mało. Helenka wzruszyła ramionami.

– Na małym ogniu postawię – oznajmiła i podążyła do kuchni.

Malwina Helenki nawet nie zauważyła, tak jak nie dostrzegała deszczu, i nie miała pojęcia, że odbyła jakąś rozmowę. Przed jej oczami trwał ten podlec, mąż. Karol.

Wstrętnego Karola już dawno miała dosyć, a od wczoraj stał się jej wrogiem śmiertelnym. Wczoraj wymówił potworne słowo. Rozwód.

O nie, rozwodu Malwina wcale nie chciała. Nic dobrego by jej z niego nie przyszło, zostałaby sama, bez pieniędzy, bez domu, bez żywego człowieka przy boku, skazana na samą siebie i możliwe nawet, że na pracę zarobkową. Alimentów nie dostałaby żadnych, ponieważ dzieci nie ma, sama zaś jest zdrowa, młoda... no, młoda jak młoda, w każdym razie w wieku produkcyjnym, i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby się wzięła za robotę. Ciekawe, jaka robota dałaby jej bodaj jedną dziesiątą tego, czym dysponuje w tej chwili... A ta połowa mienia okazałaby się śmiesznym drobiazgiem, wystarczającym może na rok, góra dwa lata. I co potem?

I gdzie właściwie miałaby mieszkać?

Gdyby zaś ten łajdak tak sobie zwyczajnie umarł, odziedziczyłaby po nim wszystko, bo innych spadkobierców nie było, cały majątek musiałby się ujawnić i egzystencja nie uległaby żadnej zmianie. Nie, owszem, uległaby. Na lepsze. Nareszcie nie musiałaby żebrać o pieniądze, mogłaby nimi dowolnie dysponować, bez awantur, łez, krzyków i wyrzutów. I panowałaby finansowo nad Justynką...

Rozwód niweczył wszystko.

Osobowość Malwiny Wolskiej w gruncie rzeczy nie była zbyt skomplikowana i żadnej wielkiej zmianie z wiekiem nie uległa.

Niegdyś młoda i wdzięczna dzieweczka promieniała urokiem i tryskała radosną lekkomyślnością. Pieniądze jej nie obchodziły, zawsze ktoś za nią płacił, a rodzice pchali w dwie córeczki wszystko, co mieli, sobie od ust odejmując. Szkołę średnią skończyła niechętnie i z ogromnym trudem, żadnych studiów nie planowała, bo nie istniał na świecie zawód, który miałaby ochotę wykonywać, chciała natomiast wyjść za mąż, błyszczeć urodą, być wielbiona, zażywać rozrywek i czytać książki. Także oglądać telewizję, plotkować z przyjaciółkami i w ogóle, robić, co jej się spodoba.

Posiadała jednakże dwa talenty, którymi obdarzyła ją litościwa opatrzność. Umiała mianowicie gotować, jakoś tak, sama z siebie, z natchnienia, i nawet lubiła to zajęcie, ponadto miała znakomite wyczucie kolorystyki. Obie te zalety okazały się przydatne, dały jej męża.

Dwadzieścia lat temu poślubiła Karola nie dla żadnych pieniędzy, tylko tak jakby z miłości, chociaż fakt, że nie żył w nędzy, miał swoje znaczenie. Był przystojny, wzrostu więcej niż średniego, szczupły, błyskotliwy, inteligentny, nieco ironicznie dowcipny, pełen inicjatywy, pracowity, zaradny i szaleńczo w niej zakochany. Możliwe, że to zakochanie w pewnym stopniu sama w niego wmówiła i postarała się o rezultat konkretny, Karol bowiem do małżeństwa nie rwał się z dziką namiętnością i uległ jakby trochę przez rozum, aczkolwiek kochał ją ogniście. Nie cierpiał dzieci i pod tym względem zgadzali się doskonale, Malwina nie chciała mieć żadnych dzieci, bo dzieci oznaczały uciążliwe obowiązki i wyrzeczenia. Nienawidziła wyrzeczeń.

Despotyzm Karola ujawnił się dopiero po ślubie i był to rodzaj despotyzmu jakby mocno mieszany, częściowo całkiem przyjemny, a częściowo obrzydliwy i nieznośny.

Chociażby rachunki. Wszystkie załatwiał sam, Malwina nie miała prawa nawet na nie spoglądać i ogromnie była z tego zadowolona, ponieważ nie cierpiała liczenia. Żadnego. Nawet bielizny do prania, nawet posiadanych szklanek i kieliszków, nie wspominając o pieniądzach albo, na przykład, kaloriach. Była zdania, że od samego liczenia nikomu niczego ani nie przybędzie, ani nie ubędzie, po cóż zatem zadawać sobie ten wstrętny trud.

Zabraniał jej zajmować się polityką. I doskonale, Malwina znała się na polityce jak kura na pieprzu i nie miała najmniejszej ochoty wnikać w jej tajniki. Zabraniał pracować zarobkowo poza domem. Jeszcze lepiej, wcale nie chciała, a dyscypliny pracy w ogóle nie trawiła. Zabraniał bywać gdziekolwiek i wyjeżdżać dokądkolwiek samej, bez niego, co w całej pełni odpowiadało jej chęciom i życzeniom. Żądał urody, kategorycznie wymagał, żeby, gdziekolwiek się znajdą, ona właśnie była najpiękniejsza, a w każdym razie najbardziej zadbana i najlepiej ubrana, to zaś wymaganie Malwina gotowa była zaspokajać wręcz w upojeniu.

Jedynym miejscem, do którego nie pchał się razem z nią, były sklepy. Zakupów musiała dokonywać samodzielnie, i to wszystkich, spożywczych, odzieżowych i domowych. Czyniła to z dreszczem szczęścia w sercu, te kiecki, pantofelki, żakieciki i szlafroczki, te krawaty, sweterki, koszule i gacie, te starannie dobierane męskie skarpetki i damskie rajstopy, te kosmetyki, ręczniki, lampy stojące i zasłony do okien wprawiały ją w stan euforii niebiańskiej. Szczególnie, że Karol płacił za wszystko. I na wszystko się godził, nie grymasił i nie protestował.

Jednakże, niestety, domagał się zarazem czegoś ekstra, mianowicie posiłków. Codziennie i punktualnie. Ta codzienność i punktualność zawisła Malwinie kamieniem u szyi, zważywszy jednak ogólne upodobanie do zajęcia, dała mu jakoś radę. Tknięta ambicją, jednym gestem i bez zastanowienia, z byle czego robiła arcydzieła, przez Karola niezmiernie wysoko cenione. Kochał ją wtedy płomiennie i bez granic...

Sielanka trwała trzy lata.

Malwina sama nie była pewna, kto pierwszy zaczął się zmieniać. Możliwe, że to ona zaprotestowała przeciwko obcym jej obowiązkom przy tym cholernym domu.

 

Dom należał do Karola. Dwa lata przed ślubem odziedziczył go, w stanie ruiny, po przodkach. Budowla wymagała rzetelnego remontu i licznych zmian i w pierwszej chwili Malwina wcale nie chciała tam zamieszkać. Spragniona była apartamentu w środku miasta, blisko sklepów, kawiarń i rozmaitych rozrywek, nie zaś rudery na odludziu, gdzie nawet nic nie jeździło i żadnej przyjaciółce nie było po drodze. Protesty nie pomogły, a w dodatku, nie wiadomo dlaczego i jakim sposobem remont spadł na nią, bo Karol nie miał czasu. Posiadał już na własność i sam prowadził ogromne przedsiębiorstwo budowlane, rozkwitające coraz bujniej i w coraz szerszym zakresie. Ironia losu. Malwina na budownictwie nie znała się wcale, a podejmować musiała jakieś okropne decyzje w niezrozumiałych dla niej kwestiach. Z robotnikami od razu popadła w konflikt, polegający na tym, że ona wymagała, Karol natomiast płacił. Ku jej zdumieniu i oburzeniu wcale nie chciał płacić tyle, ile jej wymagania musiały kosztować, w dodatku zaczął je krytykować. Nie takie płytki tarasowe, nie taka glazura w łazience, nie z tej strony bicz wodny, kretyński pomysł, garaż na dwa samochody za wąski, okna w sypialni zostawiła za małe, poza tym gdzie ten żywopłot?!!!

Żywopłot przesądził sprawę. Zważywszy, iż na tempo wzrostu roślin nie miała najmniejszego wpływu, wszystkie pretensje wydały jej się niesłuszne i niesprawiedliwe. Możliwe, że zaprotestowała nieco zbyt energicznie, ale, ostatecznie, też się przecież jakoś liczyła! Możliwe również, iż niepotrzebnie, w sposób rażący, zaniedbała kwestię żywienia, ale sam fakt, że musiała poddać się odrażającym obowiązkom, czekać na dostawę nowych klepek, dopilnować ułożenia klinkieru, osobiście sprawdzić świeżo wymienione armatury, wyprowadził ją z równowagi. Umówić się z nikim nie mogła, nawaliła fryzjerowi, a chciała sobie zrobić pasemka, nie było kiedy obejrzeć czasopisma, posiedzieć przed ekranem...

Babcia mówiła, że do mężczyzny trafia się przez żołądek...

Przez ten żołądek zatem chciała go ugodzić. Miała to jednakże być tylko demonstracja, no owszem, chyba nie najszczęśliwiej wybrana, ale reakcja Karola stanowiła przesadę niebotyczną. Kto to widział, żeby wściekle syczącym tonem wyzywać ją od kucht, garkotłuków i nierobów, żeby jej wytykać brak wyższego wykształcenia, żeby wypominać wydawane na nią pieniądze, żeby ze stanowiska bóstwa’ domowego skopywać ją na etat sprzątaczki w przedsionku świątyni! Oszalał z pewnością.

Przeprosił ją potem. Przeprosili się wzajemnie. Były to przeprosiny ostatnie.

Od tej awantury, z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc i z roku na rok zaczęło być coraz gorzej. W Malwinie zalęgła się, zagnieździła i bujnie rozkwitła zaciętość, obficie nawożona urażoną ambicją. Swoje obowiązki spełniała perfekcyjnie, na wszelki wypadek bowiem chciała być niezastąpiona, żeby mu jeszcze kiedyś pokazać. Co pokazać, nie bardzo wiedziała, ale rzetelne, triumfujące pokazanie stało się dla jej duszy niezbędne.

Karola natomiast amok niepojęty opętał. Wymaganiami zgoła wystrzelił, nadął się ważnością do wypęku, niczym jakiś balon potworny, z niej usiłował zrobić niewolnicę, nie dość mu było głupich żądań w domu, pełnej obsługi, cackania się z nim jak ze śmierdzącym jajkiem, to jeszcze popadł w skąpstwo.

Nie od razu, jednym ciosem, ale bardzo szybko. Dwa lata nie minęły od tej awantury budowlano-spożywczej, kiedy Malwina spotkała się ze skrzywieniem na tle opłaty za jej jazdy konne, nie tak jeszcze dawno w pełni przez niego aprobowane. Co prawda, nie najlepiej jej te jazdy wychodziły i coraz mniej chętnie wsiadała na konia, ale jednak... Na kosmetyki Karol warknął. W kwestii nowego futrzanego żakiecika zachował kamienne milczenie, musiała kupić ten żakiecik za pieniądze na życie, przez co nagle znalazła się bez grosza i na obiad mściwie podała kefir z kartoflami. Nie było później awantury, tylko jadowite, kąśliwe i ohydne uwagi, które zatruły jej całe popołudnie i wieczór. Zapłacić, jednakże zapłacił, przyjąwszy do wiadomości łzawy i pełen goryczy komunikat, iż nazajutrz będzie sałatka z pokrzyw, łatwych do uzyskania za darmo. Mogła spełnić tę groźbę, zaraz za ich ogrodzeniem rosły pokrzywy, a nie mieli jeszcze wtedy stałej gosposi, tylko sprzątaczkę, dochodzącą dwa razy w tygodniu.

Kolejny skok w dół nastąpił, kiedy pojawiła się Justynka.

Justynka była siostrzenicą Malwiny, dzieckiem wówczas ośmioletnim. Siostra i szwagier stracili życie w katastrofie lotniczej w Lesie Kabackim i Justynka została sama, bo dziadkowie już nie żyli, więcej zaś rodziny nie było. W mgnieniu oka Malwina zdecydowała się zabrać dziewczynkę do siebie i wychować, z mglistą myślą o jakiejś przyszłej usłudze, pomocy, towarzystwie... W gruncie rzeczy, nie wiedząc o tym, była apodyktyczna i koniecznie chciała kimś rządzić, a Karolem się nie dało.

Karol w pierwszej chwili nawet był za, jakaś przyzwoitość jeszcze w nim istniała, rychło jednakże zauważył, że dziecko kosztuje. Zimne piekło, jakie zrobił, trwało prawie do rana, spłakana Justynka na szczęście spała i nie słyszała ani słowa, ale w Malwinie zaciętość się ugruntowała. Nagle dotarło do niej, co znaczą pieniądze, i namiętnie zapragnęła mieć własne.

Justynka nie została na zerze, szwagier rozmaite zasoby posiadał, córka odziedziczyła po rodzicach trzypokojowe własnościowe mieszkanie, odrobinę biżuterii i coś tam na koncie w banku, ale na najbliższe dziesięć lat nie mogło tego wystarczyć. Należało jej pomóc, a kto miał to zrobić, jak nie jedyna siostra matki, bogata z męża. W dodatku dziecko w tym wieku już nie było kłopotliwe, przeciwnie, mogło okazać się przydatne i użyteczne, wydawało się, że Karol ma poglądy podobne, a tu proszę, pieniądze wskoczyły na ring.

Sama Justynka, jako taka, zbytnio mu nie przeszkadzała. Z czterech pokoi gościnnych na górze dostała dla siebie jeden, razem z łazienką, więc właściwie niczym nie wchodziła w paradę, grzeczna była, inteligentna, uczyła się doskonale, nie stwarzała żadnych problemów, tyle że trochę kosztowała. Utrzymanie nie liczyłoby się, mieszkanie po rodzicach zostało wynajęte za godziwą sumę i Justynka z tego miałaby co jeść, mogłaby nawet kupić sobie odzież, ale Malwina, na złość Karolowi, uparła się, że dochód z wynajęcia powinien być odkładany i kumulowany na przyszłe potrzeby dziecka, w wieku dorosłym. Teraz zaś stać ich na to, żeby nakarmić i ubrać jedną spokojną, zdrową dziewczynkę.

Karol znienacka zachował się tak, jakby ta Justynka ostatnią kromkę chleba od ust mu odjęła. Może Malwinę stać na to, żeby karmić cudze dzieci, ale on nie widzi powodu. Ciężko pracuje dla siebie, a nie dla całego świata, jego pieniądze, ma prawo nimi dowolnie dysponować! Z jakiej racji ma płacić na czyjegoś bachora, żyłowany jest, wyzyskiwany odrażająco, a może on nie chce, a może ma na oku całkiem co innego, a może te pieniądze potrzebne mu są gdzie indziej, a może chce na nich spać...!!!

– Śpij – powiedziała wtedy z gniewem Malwina. – Ale musisz je przynieść w gotówce, żebym ci mogła nimi wypchać materac.

Zsiniał tak, że aż się przestraszyła. Nazajutrz się uspokoił, zadeklarował zgodę na utrzymywanie Justynki, co nie przeszkadzało kąśliwym uwagom i oporom w dawaniu pieniędzy. Malwina doszła do takiego rozstroju nerwowego, że wręcz była gotowa prowadzić rachunki, żeby zobaczył, co Justynka jada i ile to kosztuje. Prowadziła te rachunki przez całe dwa dni, po czym uznała, że woli się zaraz powiesić. Nie kochały się wzajemnie, Malwina i arytmetyka.

Z biegiem czasu robiło się coraz gorzej na wszelkich frontach.

Malwina lubiła towarzystwo. Uwielbiała rozmaite spotkania, dyskoteki, bale, taniec, rozrywki w licznym gronie, gości i wizyty. Karol też w tym gustował z początku, a potem jakoś mu przeszło. Po czterech latach małżeństwa już kręcił nosem na wszystko, po pięciu w domu chciał mieć spokój, siadał w gabinecie i zajmował się nie wiadomo czym. Jakąś tam kretyńską pracą umysłową, jakimiś wyliczeniami... Też mi przyjemność...!

Odmawiał uczestnictwa w rozrywkach, nie lubił gości, twierdził, że żrą jak wołoduchy, drogo kosztują i marnują jego czas. Malwina zaczęła wszędzie chodzić sama, co jakoś wcale jej się nie podobało, szczególnie że grono przyjaciółek i znajomych dziwnie się skurczyło, a w dodatku przestała być wśród nich najpiękniejsza i najważniejsza. Przez Karola, z pewnością, źle ją traktował, a inni za nim...

Jeść, jadł. Owszem. Z rosnącą przyjemnością, pod warunkiem, że mu smakowało. Z tym nie było kłopotu, jego upodobania spożywcze miały szeroki zakres, ale dzięki nim z roku na rok robił się coraz grubszy. I oczywiście mniej atrakcyjny, chociaż ciągle jeszcze mógł się podobać.

Rozmawiać natomiast nie chciał. Nie pozwalał niczego sobie opowiedzieć. Nie odpowiadał na pytania. Jeśli w ogóle reagował czymkolwiek, poza milczeniem, zazwyczaj było to coś, co doprowadzało do łez i rozstroju nerwowego.

Wśród ludzi, jeśli już się między nimi znaleźli, traktował ją skandalicznie, krytykował głośno i nietaktownie, nie pozwalał jej się odezwać, przerywał w pół słowa, krótko mówiąc, robił z niej idiotkę. Nie chciał z nią tańczyć. Wyrywał jej z ust papierosa. Omijał ją przy nalewaniu wina. Nie, nie zawsze, skąd. Znienacka, nie wiadomo kiedy i dlaczego.

Ponadto przestał ją kochać ogniście.

Tak znowu bardzo Malwina na ten seks nie leciała, Karol był gruby i sapał, jej samej stękanie się z jakiejś głębi wyrywało, męczące to było i uciążliwe. Jednakże powinien był rwać się ku niej bez względu na tuszę, chociażby po to, żeby mu mogła odmawiać! Tymczasem nie rwał się wcale, co ją irytowało wprost nieopisanie i sama przestawała być pewna, chce tego seksu czy nie.

Żadne dziwki nie wchodziły w rachubę co najmniej przez dziesięć lat, a może nawet piętnaście. Nie leciał na baby, zajęty był robieniem pieniędzy. Ostatnimi czasy coś się zmieniło na gorsze.

Którymś tam zmysłem Malwina wyczuła, że zaczynają się przy nim plątać podrywki. Nie żeby nagle sam dostał jakiegoś szału, ale rozmaite pijawki wywęszyły jego pieniądze i przystąpiły do akcji kusicielskiej. Na sukcesy nie bardzo mogły liczyć, Karol nie był z tych, co kupują futra i diamenty, zgodziłby się może zapłacić za kolację, względnie pokój w motelu, ale nic więcej.

Więc właściwie o co tu chodziło...?

Robił się coraz gorszy, wszelkie uwagi pomijał milczeniem, istny pień! Wychodził i wracał bez słowa, wyjeżdżał bez uprzedzenia, nie mówiąc, dokąd jedzie, do Płocka czy do Kairu. Tylko po bagażu mogła się zorientować, że gdzieś się wybiera, w dodatku walizki pakował sam, czasem jedną, czasem dwie, po czym Malwina usiłowała odgadnąć cel podróży, sprawdzając, czego brakuje. Zabrał smoking na przykład, dokąd go diabli zanieśli? Zabrał narty, znaczy, że chyba w góry? Zabrał płetwy i maskę, więc pewnie nad jakąś wodę. Zabrał zwyczajną odzież, jeden garnitur, piżamę, trzy koszule... Prawdopodobnie spotkanie w interesach, ciekawe gdzie...

Głupio jej było przyznawać się, że nie ma pojęcia, gdzie przebywa jej mąż i kiedy wróci. Mimo wysiłków, wyrywała się z niej wstydliwie ukrywana prawda, łzy kręciły się w oczach, w dołku coś okropnie gniotło, a ciężka krzywda pożerała organizm, ponieważ przez całe lata miała nadzieję, że będzie wręcz odwrotnie. Co tam nadzieję...! Przekonanie. Pewność!

Wbrew konfliktom, wydawało jej się, że wchodzi na coraz wyższy poziom, dla męża jest niezastąpiona, rola bóstwa należy jej się wręcz przyrodniczo, można jej zazdrościć, podziwiać ją, ale przenigdy lekceważyć! A już szczególnie Karol, oszalał chyba, bezkrytyczne wielbienie żony było jego obowiązkiem biologicznym!

On zaś wracał znienacka o najdziwaczniejszych porach, z gromkim hukiem i rumorem albo przeciwnie, cichutko i podstępnie, i natychmiast żądał posiłku. Nie znała dnia ani godziny. Narty i płetwy stwarzały nadzieję na kilka dni świętego spokoju, co najmniej trzy, ale już smoking nic nie znaczył. Ze smokingiem mógł wrócić równie dobrze nazajutrz, jak i za dwa tygodnie.

I oczywiście, wyjeżdżając, złośliwie nie zostawiał pieniędzy. I nawet tej prostej, elementarnej pociechy, żeby sobie coś kupić, Malwina nie mogła zaznać. Dwunastnica zwijała się jej w ósemki.

Miała, rzecz jasna, własne konto, na które nic nie wpływało, dopóki on go nie zasilił. A zasilał tak, że się niedobrze robiło, jakby specjalnie chciał ją zmusić do żebraniny, znieważyć, udowodnić, że jest bezmyślnie rozrzutną idiotką. No owszem, możliwe, że trochę była rozrzutna, to liczenie jej nie wychodziło...

Spróbowała przestać się do niego odzywać, tak samo jak on do niej, ale było to ponad jej siły. Mówiła zatem do Justynki, albo nawet do Helenki, tak jadowicie i kąśliwie, jak tylko zdołała, nie bacząc na sens, jemu zaś posiłek podawała w milczeniu. Kawę i herbatę donosiła bez żadnych pytań i bez względu na jego aktualne chęci, co niekiedy zmuszało go do wściekłych syków protestu. Koszule, krawaty i skarpetki dobierała fanaberyjnie, wedle własnego gustu, zapomniawszy, że jej gust przez wszystkie wspólnie spędzone lata był przez niego w pełni aprobowany.

 

Krótko mówiąc, rozpoczęła wojnę podjazdową, a rozkwitająca dziarsko nienawiść podtrzymywała ją na duchu.

I wszystko byłoby dobrze... To znaczy nie, przeciwnie, wszystko byłoby doskonale źle, gdyby nie ten upiorny pomysł Karola. Rozwód.

Podział mienia, rzeczywiście. Od razu okazałoby się, że on nic nie ma, a dom jest obciążony hipoteką. Albo jeszcze coś gorszego. Mowy nie ma, nie można do tego dopuścić.

Trzeba go po prostu zabić.

***

– No coś ty – powiedział z politowaniem Krzysztof Burkacz do swojego przyjaciela, Romka Matuszewicza, dopieprzając barszczyk w filiżance. – W świetle prawa cały dorobek jest wspólny, bez względu na to, czy ona pracowała zawodowo, czy nie. Wychodzi się z założenia, że ułatwiała ci pracę, zajmując się całą drugą stroną życia i wychowując dzieci. Żaden mąż nie zrobi majątku bez pomocy żony. Chyba, że odziedziczyłeś coś po przodkach i w chwili ślubu spisaliście intercyzę.

– Jaką tam intercyzę – skrzywił się Romek i swój barszczyk dla odmiany dosolił. – Po przodkach miałem zbiór znaczków, taki dosyć byle jaki, i przedwojenną ciupagę. A ona wazon kryształowy, zepsuty antyczny zegar i wałek do ciasta. A wspomogli nas na początku mniej więcej jednakowo, mój stary i teść. Potem dopiero wyszedłem do przodu.

– No to nie ma siły. Połowa jej. A jeszcze na dzieci będziesz płacił alimenty.

– Na Michałka nie, bo już skończył studia i poszedł do pracy. Tylko na Wandzię.

– Mała różnica.

– Cholera. Akurat mi nie na rękę cokolwiek teraz dzielić...

– To się wstrzymaj z rozwodem. Inaczej masz przechlapane.

Siedzieli w eleganckiej restauracji przy stoliku, a naprzeciwko nich, przy tym samym stoliku, siedział Karol Wolski i słuchał rozmowy swoich kontrahentów.

Spotkali się wszyscy trzej dla sfinalizowania znakomitego interesu, wymagającego niezłych nakładów finansowych, pertraktacje przebiegły zaskakująco pomyślnie i właściwie zakończyli je zaraz po przystawkach. Obiad jednakże był w pełnym toku, głupio byłoby zatem zrywać się z krzesła i wybiegać, szczególnie że na zewnątrz lał rzęsisty deszcz. Mogli spożyć cały posiłek spokojnie i w przyjemnej atmosferze.

O ile oczywiście treść ich pogawędki sprawiałaby Karolowi jakąś przyjemność. Tymczasem było wręcz odwrotnie, obudziła w jego pamięci obrzydliwości, o których w trakcie rozważania kwestii zawodowych postarał się zapomnieć. Już też rzeczywiście ten cymbał, Matuszewicz, nie miał o czym ględzić, tylko o swoim rozwodzie.

Rozwód jął ostatnio stanowić niemiłą zgryzotę Karola. Wcale go nie chciał, ale przeleciało mu takie słowo przez myśl, ponieważ współegzystencja z Malwiną stała się nie do zniesienia i coś należało z tym zrobić.

Ożenił się kiedyś z uroczą, smukłą, wdzięczną dzieweczką o prześlicznych nogach, wpatrzoną w niego niczym w obraz święty. Wiedział doskonale, że szczytów intelektu sobie nie bierze, ale wspólne życie organizować potrafiła doskonale, wszystko ją zachwycało i Karol czuł się rozdawcą łask. Dzieweczkę posiadał na własność, rozczulała go i rozśmieszała jej umysłowość, doceniał starania, użytkował ją zgodnie z potrzebami, niczego nie musiał, mógł robić to, co mu odpowiadało najbardziej, a obsłużony był koncertowo pod każdym względem.

Stopniowo, ale w dość szybkim tempie, z dzieweczki zaczęły wyłazić wady.

Przede wszystkim próbowała nim rządzić i wydawała rozkazy, a Karol bardzo tego nie lubił. Poza tym gadała. Właściwie bez chwili przerwy, i były to głupoty beznadziejne, po większej części jakieś skargi i żądania pociechy. Ponadto zadawała pytania i domagała się odpowiedzi, a Karol wolał sobie pomilczeć. Żył myślą, nie gębą, jeśli zaś już swoją myślą miał chęć się podzielić, to z kimś, kto ją zrozumie. Komputerowe wyliczenie nachylenia drobnych płaszczyzn tak, że w pustym pomieszczeniu nie odzywało się echo, to było coś! Jeden raz w euforii zwierzył się żonie, na co usłyszał w odpowiedzi, iż ten mały Sławcio sąsiadów specjalnie wrzeszczy, przejeżdżając na rowerku koło ich bramy, do tego stopnia, że zagłusza rozmowę telefoniczną i człowiek we własnym domu nie może się porozumieć, więc może by z tym Sławciem coś zrobić, koniecznie...

– Odrąbać mu łeb tasakiem – zaproponował wtedy Karol uprzejmie. – Sam kadłub wrzeszczeć nie zdoła.

Na pełne zdziwienia pytanie, jaki kadłub i czego właściwie nie zdoła, nie odpowiedział.

W dodatku rozrzutna się robiła zgoła obłędnie, kosztowała go majątek, trwoniła pieniądze aż wióry leciały, a liczyć nie umiała nigdy. Karol tego również bardzo nie lubił. To były jego pieniądze, własne, osobiście zarobione, legalnie i bez przestępstw. Dające władzę, pewność siebie, swobodę, solidne podstawy do zaspokajania wszelkich potrzeb, spełniania marzeń, realizowania zachcianek i fanaberii. Żył już kiedyś bez pieniędzy, we wczesnej młodości cierpiał niedostatek razem z rodzicami, chociaż trzeba przyznać, że nie był to niedostatek szczególnie dotkliwy. Żadna nędza, cóż znowu. Po prostu zwykła przeciętność, w której mógł się zmieścić używany motor, ale samochód stanowił nieosiągalny szczyt marzeń. I wędrowne wakacje pożyczonym kajakiem po jeziorach mazurskich, z noclegami w namiocie, a taką Szwecję czy Francję można sobie było najwyżej powyobrażać.

Karol zaś uwielbiał luksusy. Kochał pracę umysłową, a nie cierpiał fizycznej.

Ponadto w głębi duszy pragnął podziwu. Bezkrytycznego uwielbienia. Czci i hołdów. I nawet nie wiedział, że pragnie także inteligentnego partnerstwa. Sam był dumny z siebie, wiedział doskonale i nie bez podstaw, że umysłem, wykształceniem i smykałką do interesów przerasta swoje otoczenie o parę pięter, i życzył sobie być doceniany, jeśli nie na każdym kroku, to przynajmniej w domu, gdzie powinien tkwić na piedestale jako absolutny pan i władca. On wszak zarobił na ten dom, on stworzył podstawy egzystencji, bez niego ta kretynka, jego żona, nie miałaby nic.

Teraz przy jego boku trwała okropnie gruba, starzejąca się baba, nadęta, fanaberyjna, pełna pretensji, wciąż bezdennie głupia, wciąż gadatliwa nie do zniesienia, wścibska, złośliwa, nietaktowna i kompromitująca. W ciągu ostatnich lat robiła się coraz gorsza, bez przerwy nadąsana, płaksiwa, obrażona nie wiadomo na co i w ogóle nieznośna. Rozmawiać z nią, jak z człowiekiem, dawno już było niemożliwe, od początku zresztą orientował się, że nie o rozmów sobie żonę bierze. Ale gdzie się podziało uwielbienie, gdzie podziw bez granic, gdzie trwożny szacunek...?

Uwielbienie, podziw i szacunek lśniły i błyskały w pięknych oczach Joli, tłumaczki w jego własnej firmie. Jola znała sześć języków i w każdym potrafiła wystosować dyplomatyczną korespondencję, co miało szalone znaczenie przy wszelkich umowach zagranicznych. Rozumiała, co się do niej mówi...

No dobrze, ale zaraz, spokojnie, ktoś przecież musiałby go obsługiwać. Jola...? Jola umiała błyszczeć urodą za grosze, strzelać intelektem, milczeć czołobitnie, subtelnie promieniować seksem... Pytanie, czy umiała gotować...?

Sam przed sobą Karol z trudem przyznawał się do szarpiącej nim rozterki. Ostatecznie miał oczy w głowie i widział siebie wśród rozmaitych smukłych młodzieńców... czort bierz młodzieńców, nawet starszych facetów w znakomitej kondycji. Też chciałby mieć taką kondycję, też chciałby tak wyglądać, tymczasem Malwina gotowała w sposób nie do odparcia, Karol był łakomy, uwielbiał kopytka ze schabem, zraziki w zawiesistym sosie, zająca w śmietanie, sałatki z majonezem, fondue z żółtego sera, świeże pieczywko, tłusty boczek z chrzanem, słodycze... Nienawidził gotowanych jarzyn, warzyw i owoców, nie znosił chudego białego sera. Gdyby nie było absolutnie nic innego do jedzenia, gdyby mu to obrzydliwe ktoś dał, postawił przed nosem, gdyby przez całą dobę nic w ustach nie miał...

Koszmarny pomysł.

Gdyby jednak...? Dobre, ale niskokaloryczne...?

Malwina była do tego niezdolna. Gotowała rewelacyjnie i w całej orgii kalorii. Sama z siebie żadnej diety wprowadzić nie umiała. Wrogość ku niemu z niej tryskała, ale znakomite i tuczące żarło stało gotowe, a Karol nie umiał mu się oprzeć. I, co gorsza, wcale nie chciał...