Kroniki Drugiego Kręgu Tom 1 Naznaczeni błękitemTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa



ILUSTRACJA NA OKŁADCE: Bogna Gawrońska

PROJEKT OKŁADKI: Magdalena Zawadzka/Aureusart

REDAKCJA: Paweł Gabryś-Kurowski

KOREKTA: Danuta Szczepańska

SKŁAD I ŁAMANIE: Arkadiusz Zawadzki/Aureusart

Copyright © Ewa Białołęcka 2018

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-670-3

Wydanie pierwsze w tej edycji, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

ADRES DO KORESPONDENCJI:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Twierdza na Kozim Wzgorzu

Prolog

Sto lat pozniej

Gwiazdy i róża

Osiem lat pozniej

Tkanie iluzji

Błękitna szarfa

Na smoczej ziemi

TWIERDZA NA KOZIM WZGORZU

PROLOG

Ludzie pracowali od rana, kiedy tylko słońce zaczęło spijać rosę z trawy i zwierzęcej sierści. Długie, wiszące prawie do ziemi kozie runo należało starannie wyczesać zgrzebłem, a kłaczki wełny zebrać do worków. Kóz nie strzyżono tak jak owiec. Wyczeski wędrowały w kobiece ręce, a spod ich zręcznych palców wychodziły następnie wełniane szale niezrównanej delikatności, które można było przewlec przez pierścionek, albo płaszcze słynne w całej prowincji – ciepłe, a jednocześnie tak lekkie, że się ich prawie nie czuło na ramionach.

Zanim jednak wełna przemieni się w owe cuda, trzeba się tęgo napracować. Biały Róg spojrzał na swój worek, w połowie już wypełniony, i otarł pot z czoła. Było parno. Przepłukał usta wodą z glinianej butelki wiszącej na sznurku u pasa.

Niektóre kozy lubiły czesanie – te stały spokojnie, poddając się wątpliwej pieszczocie drucianej szczotki. Inne były krnąbrne, więc ludzie musieli je przywiązywać za rogi do ogrodzenia, a czasem nawet pętać nogi, by nie pokopały robotnika. Biały Róg uwolnił zwierzę, które oddało już swój haracz w sierści, poklepał je łagodnie po boku. Jego młodszy brat, pracujący obok, podniósł się ze stołka, by wybrać i przyprowadzić Rogowi następne.

– Biaaaaałyy Róóóóóóóg!!! – przeciągłe wołanie i tętent kopyt dołączyły do zwykłych odgłosów pracowitego przedpołudnia na pastwisku. Biały Róg nakrył oczy daszkiem z dłoni. Pozostali robotnicy unieśli głowy z zaciekawieniem. To najmłodszy z trzech braci – siedmioletni Koziołek – nadciągał na swoim tłustym kucu, już z daleka wymachując ręką w wielkim podnieceniu.

– Jeszcze nie pora, aby nam przysłano jadło – odezwał się z lekkim niepokojem Bystry. – Czy to w domu stało się coś złego?

Koziołek ledwo mógł złapać dech. Z emocji jego okrągłe oczy zrobiły się jeszcze większe.

– Róg! Magowie przyjechali! Chcą cię zaraz widzieć. Mama mnie przysłała po ciebie z koniem, aby prędzej było.

Bystry roześmiał się dobrodusznie.

– To dopiero uciecha! Patrzaj, Róg, dzisiaj się ty nie umęczysz jako my. Dostojności chcą ciebie widzieć. Błękitna szarfa na cię czeka, panie! – Chłopak ukłonił się przed bratem żartobliwie.

Biały Róg sposępniał, przygryzł wargę. Milcząc, oczyścił zgrzebło z kłaczków, porządnie zawiązał worek i schował narzędzia.

– Tak. Ruszajmy. Pomóżcie mi przy kucu. – Kiedy wreszcie się odezwał, jego głos brzmiał absolutnie spokojnie.

W drodze do domu Koziołek biegł przy kucyku, trzymając się ręką skraju derki okrywającej jego grzbiet. Zdyszany, paplał jednak nieustannie, rwąc swą opowieść, łykając słowa jak zbyt wielkie kęsy.

Magowie zjawili się bez zapowiedzi. Jeden był Tkaczem Iluzji, a drugi przedstawił się jako Wędrowiec, nie dziwota więc, że jakby z powietrza się wzięli. Wędrowiec w jednym miejscu znika, a w drugim się pojawia – na nic mu trakty zwykłym ludziom wyznaczone. Koziołek pierwszy ich zobaczył. Bardzo po pańsku odziani, ho, ho…! I niebieskie szarfy mają, dokładniutko tego koloru, co go nie wolno nikomu innemu nosić! Nie chcieli czekać na gospodarza, choć przecież ojciec chłopców wybrał się tylko do sąsiedniego majątku i wróciłby już na wieczór, gdyby posłać po niego umyślnego. Przybysze przede wszystkim życzyli sobie widzieć jego – Białego Roga – i bardzo się niecierpliwili. Gospodyni wystawiła ze spiżarni na stół wszystko, co mogła podać w pośpiechu, bez gotowania. Kiedy Koziołek wychodził, magowie zabierali się właśnie do cielęciny na zimno i marynat. Lepiej by chyba było, żeby dostojni goście jedli powoli…

Biały Róg słuchał paplaniny braciszka jednym uchem. Od lat wiedział, że nadejdzie taki dzień, kiedy Krąg Magów się o niego upomni. Ostatnimi czasy myślał o tym coraz częściej – od ukończenia czternastego roku życia wciąż miał wrażenie, że krucha łódka jego losu płynie w kierunku urwiska. Wreszcie stało się – miał opuścić dom, wszystkie te miejsca, które znał i kochał od najwcześniejszych dziecięcych lat. Los, złośliwe bóstwo, przypisał mu dar, którego nie pragnął. Co miałby robić gdzieś w dalekim świecie, skoro tutaj, na Kozich Wzgórzach, zawsze było więcej pracy niż rąk do jej wykonania? A magiczne umiejętności Białego Roga nie były przecież niczym innym jak sztuczką, oszukiwaniem zmysłów. Czy mógł istnieć talent bardziej żałosny i nieprzydatny niż tkanie iluzji? Tkacz Iluzji… O ileż większym szacunkiem cieszyłby się, gdyby był tkaczem dywanów! Tylko małego Koziołka jeszcze bawiły widmowe obrazy pokazywane przez starszego brata. Reszta mieszkańców posiadłości traktowała je z obojętnością ledwo przykrywającą jawną pogardę.

Róg zgarnął jedną ręką zziajanego brata i posadził przed sobą.

– Myszak się umęczy…! – zaprotestował słabo malec.

– Mniej niźli ty – odparł Biały Róg, ściągając nieznacznie wodze. Kucyk z truchtu zwolnił do stępa. – Nie myślę zamorzyć konia, bo panom z Południa się nudzi. Poczekają.

Kiedy chłopcy wjechali na podwórze, na progu kuchennego wejścia już oczekiwała Fala – ich matka, z daleka przynaglając kiwaniem ręki. W odświętnej sukni w brązowe, pomarańczowe i białe desenie, przypominała motyla z opuszczonymi, złożonymi skrzydłami. Róg natychmiast został napędzony do pobieżnego mycia. Służąca trzymała czystą tunikę rozwieszoną na wyciągniętych ramionach, a matka dzierżyła uniesiony grzebień, jakby to była broń.

– Mamo, to i tak niepotrzebne – mruknął chłopak, gdy szarpała go za splątane kosmyki. – Mogę przecież się przemienić…

– Tak, tak… – westchnęła z rozdrażnieniem. – Wiem. Ale mój syn nie pójdzie między panów w łachach i śmierdzący kozą.

Zmarszczki na jej czole pogłębiły się.

– Postaraj się – szepnęła, a potem zagderała głośno:

– Na Los Łaskawy! Włóż rękawice, masz ręce jak podeszwa! Deski można nimi wygładzać! Pomyślą, że za niewolnika tu jesteś!

Koziołek podskakiwał obok z podniecenia, udowadniając, że trafnie nadano mu imię.

– Mogę popatrzyć? Mogę? Mogę iść z tobą? – dopytywał natarczywie.

– Akurat! – ofuknęła go matka. – Jeszcześ i ty tam potrzebny! A kto podwórze pomiecie? A trawy zajęcom kto natnie? Szczapki od wczoraj nieuładzone leżą. Obaczysz, ojciec wróci, to ci to wszystko na tyłku wymaluje!

Koziołek spochmurniał i poczłapał do ściany, by zdjąć z kołka sierp. Za plecami usłyszał szurający chód brata, a potem stuknięcie zamykanych drzwi. Lecz matka, zamiast popędzić go do pracy, wyjęła mu ostrze z ręki i ucięła nim cienkie kosmyki włosów – własnych, a potem syna. Rzucone na żar w palenisku spłonęły w mgnieniu oka. Kobieta poruszała wargami bezgłośnie. Zdjęty nieokreślonym lękiem chłopczyk uniósł na nią rozszerzone oczy.

– Mamusiu… o co się modlimy? – spytał cichutko.


Tkacz Iluzji nie był w szczególnie radosnym humorze. Jego rozdrażnienie w niewielkim stopniu złagodził poczęstunek. Wojna z północnymi księstwami wisiała na pajęczej nici, a podróż niemal nad samą granicę – równie ustaloną i trwałą jak wąż, któremu nastąpiono na ogon – uważał za niezwykle chybiony pomysł. Upalna pogoda nastrajała raczej do siedzenia ze schłodzonym winem w ręku w cieniu przy fontannach. Obyż jeszcze istniała ważna przyczyna! Z pewnością nie było nią sprawdzenie umiejętności jakiegoś wieśniaka. Chłopak miał podobno talent Tkacza Iluzji. Krąg wykładał przez pełne dwa lata pieniądze na nauczenie go czytania i pisania. A teraz nadszedł czas, by oficjalnie wciągnięto go w szeregi członków Kręgu magów, choć dzieciak ponoć urodził się kaleką. Niewdzięczne zadanie włóczenia się po zapadłej prowincji przypadło akurat im dwóm, prawdopodobnie z powodu niełaski, w którą popadł ostatnio Tkacz. Owa niełaska rykoszetem trafiła Wędrowca, obaj magowie mieli więc niejakie pretensje zarówno do zwierzchników, jak i do siebie nawzajem. Rozgoryczonemu Tkaczowi chodziło po głowie, że o wiele lepiej byłoby dla wszystkich, gdyby dzieciak umarł zaraz po urodzeniu – to oszczędziłoby kosztów rodzinie i magicznej elicie, a jemu samemu tego rodzaju wycieczek.

 

Jednak, ku zaskoczeniu oczekujących, chłopak, który stanął w progu, nie miał żadnych widocznych okaleczeń, opisanych przed laty w raporcie. Wyglądał całkiem normalnie, o ile normalną można nazwać t a k ą budowę. Tkacz Iluzji przywykł do wysokich, chudych jak charty chłopaczków o czarnych włosach – tak wyglądali przeciętni adepci magii. Ten także był wysoki, owszem. Przy tym jego tunika wyglądała jak rozpięta na solidnych nosidłach do wiader, a bicepsy niemal rozrywały wąskie rękawy. Dłonie przypominały szufle. Gdyby nie gładka, chłopięca twarz, wieńcząca tę niepospolitą figurę, mag pomyślałby, że ma do czynienia z dorosłym mężczyzną, i to pracującym w kamieniołomach.

Tkacz Iluzji skinął zdawkowo głową w odpowiedzi na grzeczny ukłon chłopca, obiecując sobie w duchu, że po powrocie zruga kronikarza za niedbałe prowadzenie rejestrów.

– Wiesz, po co przybyłem? – zapytał.

– Tak, panie.

– No to pokaż, co umiesz. Zacznij od czegoś łatwego. Pokaż mi… pokaż mi kamień.

Tradycyjnie rozpoczynano tego rodzaju egzaminy od najprostszych, najłatwiejszych rzeczy, by przestraszeni adepci nie tracili kompletnie głowy i mogli się oswoić z nowym położeniem. Ten chłopak – a tak, Biały Róg mu na imię – nie odbiegał od normy. Tak samo jak wszyscy poprzednicy stał przed egzaminatorem spięty i blady.

Na stole tuż przy łokciu Tkacza Iluzji pojawił się otoczak wielkości pięści. Mag chciał wziąć go do ręki, lecz jego palce przeszły przez iluzyjny wizerunek.

– Popraw – rzucił sucho.

Kamień zaciążył mu w dłoni, nabierając natychmiast właściwej wagi, lecz mag nie czuł nic poza tym – ani chłodu rzeczy zakopanej w ziemi, ani ciepła emanującego ze skały wystawionej na palące promienie słoneczne. Albo chłopak nie panował nad nerwami, albo jego talent był dość mierny. Mężczyzna rzucił kamień, który potoczył się po podłodze z głuchym łoskotem – opóźnionym tylko o mgnienie, lecz doświadczone ucho natychmiast to wychwyciło. Mag zmarszczył brwi.

– Melon – zaordynował.

Przynajmniej owoc wyglądał jak należy. Może dzieciak wreszcie nabrał rozpędu. Mag powąchał melon podejrzliwie, ale zapach również był odpowiedni.

– Dobrze. Teraz morele.

Kilka owoców, które pojawiły się na stole, skusiły także Wędrowca. Za przykładem towarzysza ugryzł jeden.

– Słodkie – stwierdził.

– Za słodkie – odparł Tkacz. – Smaczne, ale nieprawdziwe, co da się rozpoznać z łatwością.

– Zawracanie głowy. Co z tego, że nieprawdziwe, skoro smaczniejsze niż prawdziwe? Jakbym chciał prawdziwe, to bym zerwał sobie z drzewa – zaoponował Wędrowiec i pożarł demonstracyjnie następny iluzyjny owoc.

Biały Róg uśmiechnął się ledwo zauważalnie, zerkając na niefrasobliwego maga.

– Teraz to samo od początku, ale z zamkniętymi oczami – polecił Tkacz Iluzji. – Albo nie… odwróć się.

Sprawdzian toczył się dalej. Po drobnych przedmiotach przyszła kolej na zwierzęta: psy, kozy, ptaki, jaszczurki… Chłopiec w milczeniu, posłusznie wypełniał kolejne zadania, lecz jego osiągnięcia nie zadowalały starszego maga w pełni. Niemal każda stworzona przez Roga iluzja raziła doświadczonego mistrza magii jakimś drobnym błędem. Owoce miały niewłaściwy smak, psy poruszały się sztywno i nienaturalnie, szczyblik – najpospolitszy przecież ptak, spotykany wszędzie – u Roga miał zły deseń na skrzydłach. Zapomniał o dymie, który powinien unosić się z zapalonej świecy. Z wizerunkami ludzi poszło nieco lepiej. Odtworzeni na żądanie maga członkowie rodziny chłopca byli iluzjami idealnymi. Za to stworzenie kogokolwiek z własnej wyobraźni nastręczyło mu nowych trudności. Mag przypuszczał, że temu młodemu osiłkowi zwyczajnie brakowało fantazji, a jak na ironię losu właśnie ta cecha jest najważniejsza dla Tkaczy Iluzji. Najwyraźniej nie był też szczególnie bystry – ot, zwykły prostaczek, który z pewnością czułby się bardziej na miejscu przy kowadle czy pługu niż w mieście, pod patronatem Kręgu. I co tu począć z tak niedorobionym materiałem na maga? Chłopak czekał spokojnie, wbijając rybie spojrzenie w kąt izby. Tylko nieznaczny ruch pocieranych o siebie palców świadczył, że wyrok egzaminatora nie jest mu obojętny. Przestąpił z nogi na nogę, zmęczyło go długie stanie. Tkacz Iluzji bił się z myślami. Umiejętności chłopca nie były olśniewające. Właściwie ledwo zadowalające, ale nie był aż tak beznadziejny, by skazać go jednym ruchem pióra. Może znalazłoby się dla niego miejsce w jakimś szlacheckim domu, by zabawiał widzów sztuczkami? Tkacz skrzywił się na tę myśl – marna kariera dla maga, choć może wieśniak uważałby to za nobilitację. Tyle błędów, niedoróbek… ale z drugiej strony ktoś te parę lat temu uznał, że talent dzieciaka jest na tyle znaczący, by inwestować w jego wykształcenie. Szkoda tych pieniędzy, czasu i wysiłku. Magowi przyszła do głowy niepokojąca myśl, że jeśli uzna chłopaka za niezdatnego, starszyzna przyśle go po raz drugi do tej zapadłej dziury razem ze Strażnikiem Słów, który zweryfikuje jeszcze raz wynik sprawdzianu. Nie, tego wolałby uniknąć!

– Dobrze – rzekł wreszcie. – Myślę, że to wystarczy.

Chłopak skierował na niego oczy – raptem czujne i lśniące jak ślepia jastrzębia. Tkacz Iluzji położył na stole ciężki pakiet zawinięty w białe płótno.

– Nie umiesz zbyt wiele – rzekł surowo – ale wystarczająco dużo. Tu jest kronika i szarfa dla ciebie. Wciągniemy cię do rejestrów Kręgu Magów jako pełnoprawnego Tkacza Iluzji. To cię uprawnia do szukania pracy w swej profesji i nie będziesz podlegał prawu lennemu.

– Nie rozpakujesz? To już twoje – odezwał się Wędrowiec, obdarzając nowego maga szerokim uśmiechem.

Chłopiec zbliżył się z wahaniem do stołu i rozwinął tkaninę, odsłaniając gruby tom oprawny w brązową skórę z miedzianymi, błyszczącymi okuciami. Obok leżała zwinięta szarfa do przepasywania tuniki, w charakterystycznej błękitnej barwie, zastrzeżonej wyłącznie dla członków Kręgu Magów.

– No i co? – spytał Tkacz.

– Dziękuję, panie – odezwał się cicho chłopiec. – Ładna.

– Ładna! – parsknął śmiechem Wędrowiec. – Słyszałeś? Ładna…

– Nie jesteś zbyt gadatliwy – zwrócił się Tkacz do chłopca. – Inny skakałby z radości, że spełniło się marzenie jego życia.

– Bo ja najbardziej marzę, żeby być dobrym pasterzem i pracować na tej ziemi – odparł Róg z powagą, która rozbawiła nawet pochmurnego Tkacza Iluzji, a Wędrowiec aż się zatoczył ze śmiechu.

– Nikt nie ma zamiaru zabierać cię stąd siłą – mruknął kpiąco Tkacz. – Żadne z ciebie cudo. Jak dla mnie możesz paść te swoje kozy do końca życia. Jeśli jednak będziesz wykonywał jakąś pracę dla nas, albo związaną z magią, to musisz wpisywać ją do tej księgi – stuknął w okładkę knykciami. – Rozumiesz?

– Tak, panie.

– Nauczono cię pisać?

– Tak, panie.

– Każdą kartę masz podpisywać u góry swoim imieniem.

– Tak, panie.

– Umiesz powiedzieć coś więcej?

– Tak, pa… – powtórzył chłopiec mechanicznie i zaciął się.

Mag poklepał go po ramieniu, mając przy tym wrażenie, że dotyka twardego kawałka pnia.

– Nie mamy zbyt wiele czasu. Pożegnamy twą matkę i zostawimy wiadomość ojcu. Życzę szczęścia.

Obaj magowie wyszli z izby, zostawiając chłopca samego.


Biały Róg zaczerpnął tchu tak głęboko, aż zabolało go w płucach. Wysoka, barczysta postać chłopca skurczyła się i zmalała, pozbawiona iluzyjnej osłony skrywającej go przed wzrokiem obcych. Pot spływał mu po plecach. Wreszcie mógł sobie pozwolić na osłabienie uwagi napiętej jak struna od ponad dwóch godzin i ze zdumieniem stwierdził, że zaczyna się trząść jak liść na wietrze. To wprost niewiarygodne… sam w to jeszcze nie wierzył, ale jednak… dali się nabrać. Mistrzowie Kręgu, dorośli, doświadczeni mężczyźni… pozwolili się oszukać jak dzieci.

Nie, nie nosił się z zamiarem tego szalbierstwa. Po prostu tak się zdarzyło. Nienawidził, kiedy oczy ludzi błądziły po jego ułomnym ciele. Nawet ci, którzy usiłowali być mili i, mówiąc do Roga, patrzyli mu w oczy, zawsze w końcu spuszczali wzrok niżej, tam gdzie znajdowały się (czy może „powinny znajdować się”) jego nogi. Los przeklął go jeszcze w łonie matki i w ten sposób pierworodny syn Fali i Dębowego przyszedł na świat z krótkimi, zniekształconymi, pozbawionymi czucia nóżkami. Całe życie polegał wyłącznie na rękach – natura, jakby usiłując wynagrodzić niedostatki dolnej połowy ciała, sprawiła, że barki i ramiona Białego Roga rozrosły się niewiarygodnie. Tak, był bardzo silny, lecz cóż z tego, skoro przez to wyglądał jeszcze bardziej dziwacznie? Pewnym ratunkiem stał się magiczny talent. Róg nauczył się chować za złudzeniem samego siebie, takim, jakim mógłby się stać, gdyby nie przekleństwo Losu.

Kiedy wszedł do izby, w której oczekiwali go wysłannicy Kręgu, zrozumiał, że najwidoczniej nie wiedzieli o jego kalectwie lub w nie nie uwierzyli. I właśnie wtedy, w nagłym olśnieniu, podjął ryzyko oszustwa osób tak potężnych. Utrzymywał doskonały miraż ludzkiej postaci, jednocześnie wykonując polecenia przybyłego Tkacza Iluzji. Na Matkę Świata, ileż go to kosztowało, by te prościutkie wizerunki nie były za dobre! Nigdy by nie przypuszczał, że świadome robienie błędów jest tak trudne. Nie mógł zawalić tego zupełnie – aż wstrząsnął się na myśl o wściekłości ojca – lecz nie wolno mu było pokazać za wiele. Gdyby tamten mag domyślił się, ile chłopiec umie w rzeczywistości, Biały Róg nigdy już nie zobaczyłby Kozich Wzgórz.

Drzwi uchyliły się, a w szparze pojawił się ciekawski pyszczek Koziołka.

– Poszli sobie – zawiadomił brata malec. – Nie poczekali na ojca. Ooo… coś ty taki mokry?

Podszedł do Roga, patrząc ze zdumieniem na jego spocone czoło i wilgotne plamy na tunice.

– Nie chcieli cię wziąć? Przegrałeś? Nie dostałeś paska?

– Dostałem. – Róg ściągnął ze stołu długi pas błękitnej materii.

Koziołek zafascynowany dotknął szarfy palcem i natychmiast go cofnął, jakby parzyła.

– Ale nie pójdziesz w świat z domu?

– Nie. Powiedzieli, że za mało umiem.

– Za mało? – powtórzył Koziołek z niebotycznym zdumieniem. Starszy brat w jego osobistej hierarchii stał niewiele niżej od surowego, wymagającego ojca, a ojciec natomiast był zbliżony do boga. Brwi dziecka ściągnęły się w zabawnym wyrazie głębokiego namysłu.

– To ty tak jakby do połowy przegrałeś, co, Róg…?

– Nie, mały. Ja wygrałem… do połowy.


Tego wieczoru Biały Róg otworzył swą nową kronikę. W żółtawym świetle kaganka wypisał starannie u góry pierwszej stronicy:

Biały Róg, syn Fali, z ojca Dębowego, z domu na Kozich Wzgórzach.

Po długim namyśle napisał niżej:

Nazywam się Biały Róg, mam piętnaście lat i jestem Tkaczem Iluzji. To lepiej niż być Obserwatorem, bo ludzie nie lubią, jak im zaglądać do głów. A ja mogę wymyślać różne rzeczy i wtedy się nie nudzę. Ten mag, co mnie sprawdzał, a potem dał tę księgę i szarfę, powiedział, że pewnie spełniło się marzenie mojego życia. A to nie jest prawda. Bo najbardziej bym chciał paść kozy na pastwiskach należących do mego ojca. Powiedziałem to człowiekowi Kręgu, a on się śmiał. Nie domyślił się, o co mi chodziło. Jakbym był pasterzem, to by znaczyło, że mogę chodzić i biegać, i mam prawdziwe nogi, a nie takie chude patyki. Ale skoro nie mogę być pasterzem, to muszę być magiem. To też jest jakieś zajęcie.

 

Biały Róg leżał nieruchomo w mroku, wpatrując się szeroko otwartymi oczami w smugę księżycowego światła wpadającą przez szczelinę uchylonego okna. Nie było duże – ot, pozioma deska w ścianie, którą dawało się unieść. Dom stojący na pograniczu przypominał małą twierdzę. Gdzieś na zewnątrz głośno ćwierkała cykada, a z izby rodziców dobiegały odgłosy kłótni. Róg już dawno temu wydłubał szparę między belkami, by móc słyszeć, o czym się mówi w sąsiedztwie. Ojciec właśnie wylewał przed matką swoje rozczarowanie.

– Dostał tę durną szmatę, dostał jakiś papier i co? Dalej tu siedzi i w oczy mnie kole! Zabrać go mieli!

– Pracuje na równi z innymi. Nie je darmo – powiedziała matka tak cicho, że Róg ledwo ją dosłyszał. – To zaszczytne mieć maga w rodzinie.

– Maga od obrazków! Zaiste zaszczytne! – parsknął ojciec. – Myślałem, że mi z oczu zejdzie, że będę mógł Bystrego dziedzicem naznaczyć, i co? Nadal mam na karku to twoje pokrzywione umiłowanie.

– Tyś tu pan i gospodarz, nic ludziom do tego, kogo naznaczysz – przypomniała matka.

– Ale gadać będą! Mówiłem tobie wtedy, coby pozbyć się dzieciaka, póki czas był, ale baby zawsze za miękkie serca mają.

Za ścianą zapadła głucha cisza, a potem znów odezwała się matka.

– Nawet wilki nie zabijają swoich szczeniaków – rzekła zdławionym głosem. – A tyś widać od wilka gorszy.

„Jeśli ją teraz uderzy…”, przeszło chłopcu przez głowę, ale nie dokończył tej myśli. Co mógłby zrobić? I czy w ogóle odważyłby się na otwarty sprzeciw wobec kogoś takiego jak Dębowy? Wiedział, że dorównuje już ojcu siłą, a może nawet go przewyższa, lecz doskonale zdawał sobie także sprawę, że potem nie miałby już czego szukać na tej ziemi.

Smutek leżał mu w brzuchu nieznośnym ciężarem, jak kamień. Domyślał się od dawna (właściwie od zawsze), że ojciec wolałby nie mieć go w domu. Wtedy Bystry zostałby pełnoprawnym dziedzicem ziemi i stad – w sposób prosty i naturalny. Pierwszy raz jednak Róg usłyszał, jak jego własny ojciec życzy mu śmierci. Przywykł do braku miłości, ale to… to zabolało jak cięcie nożem. Z piersi chłopca wyrwało się głębokie westchnienie. Za ścianą nadal panowała cisza – widocznie rodzice zakończyli już spory na dziś. Róg wyciągnął rękę i po omacku zatkał szparę zwitkiem pakuł.

Obok poruszył się w ciemności Koziołek. Ciepła łapka młodszego brata dotknęła ramienia Białego Roga.

– Nie pójdziesz nigdzie, prawda? Nie pójdziesz? – ozwał się niespokojny, żałosny szept malca.

Róg zmełł w zębach przekleństwo. Widać małego obudziły podniesione głosy rodziców i zapewne też słyszał wszystko.

– Nie – odpowiedział chłopak, starając się, by jego głos zabrzmiał normalnie. – Nigdzie nie pójdę.

Koziołek odetchnął głośno, na czworakach wylazł ze swego posłania. Objął niezdarnie Roga i pocałował w policzek, po czym skulił u jego boku, opierając głowę na muskularnym ramieniu starszego brata.

– Opowiesz mi coś?

Róg nasłuchiwał przez chwilę oddechu Bystrego, który spał pod przeciwległą ścianą, ale nic nie wskazywało na to, by zmęczonego całodzienną harówką trzynastolatka mogło obudzić cokolwiek, poza waleniem w bęben.

Popatrzył znów na smugę księżycowego światła.

– Był sobie pewnego razu…

– Król? – wtrącił Koziołek cichutko, moszcząc się wygodniej.

– Król? Król też był, ale najpierw był czarodziej.

W potoku srebrnego blasku pojawił się wizerunek mężczyzny w czarno-czerwonych szatach i znajomej, błękitnej szarfie.

– To był bardzo potężny czarodziej…

– Tak jak ty?

– Dużo potężniejszy. Umiał odgadywać myśli, fruwać jak ptak, rozmawiać z wężami… umiał też przywoływać ogień z nieba, przemieniać kamienie w złoto, srebro i… eee… klejnoty.

Do potężnego czarodzieja podpełzła wielka, nakrapiana żmija. Mężczyzna podniósł ją, a gibkie ciało zwierzęcia owinęło się wokół jego ramienia. Obok pojawiły się też góry błyszczącego metalu i wielkich różnobarwnych kryształów.

– Jeju, to musiał być strasznie okropnie bogaty..!

– Szszsz… obudzisz Bystrego.

Biały Róg zerknął niespokojnie na średniego brata, ale chłopak tylko obrócił się na drugi bok i spał dalej.

– A był też król tej krainy… – ciągnął szeptem Tkacz Iluzji, tworząc nowy miraż. – Chciwy ponad wszelkie wyobrażenie. Przywołał czarodzieja i rozkazał mu przemienić wszystko w swojej komnacie w złoto. I czarodziej tak zrobił. Ale królowi było mało, kazał mu cały zamek przemienić w złoto. A potem jego chciwość rosła i rosła… rozkazywał czarownikowi zamieniać w drogocenności nawet ziemię wkoło zamku i drzewa, i nawet wodę w morzu zmienić w płynne srebro. A wtedy…

Gdzieś z zewnątrz napłynął daleki głuchy odgłos bębna. Chłopiec zamilkł, nasłuchując. Ostatnio coraz częściej słychać było nocą bębny, dudniące gdzieś na północy niczym nieregularne tętno olbrzyma.

– To oni grają? To biali? – wyszeptał z lękiem Koziołek, przytulając się mocniej do brata. Zapomniał o bajce, teraz liczył się tylko groźny głos bojowego instrumentu.

– Tak – odpowiedział cicho Biały Róg.

– Przyjdą tu, żeby nas zabić?

– Szszsz… nie mów głupstw. To tylko bębny. Ci zza granicy chcą nas nastraszyć. Nasz król jest potężny, ma dużo wojska. No i są jeszcze magowie, co są groźniejsi niż najlepsi wojownicy króla.

– Ale tamci są bliżej nas niż król i czarodzieje – odrzekł Koziołek.

Biały Róg westchnął niezauważalnie. Jak na smarkatego dzieciaka, jego braciszek wykazywał się nieraz zadziwiająco trzeźwym osądem. Trudno go było zwieść. Róg zaczerpnął tchu, by wygłosić jakieś przekonujące kłamstwo, kiedy całkiem blisko ozwał się niski jęk rogu, jakby ktoś odpowiadał sygnałom bębna. Zaraz potem rozszczekały się psy.

Koziołek westchnął spazmatycznie, sztywniejąc ze strachu. Biały Róg zerwał się i przylgnął twarzą do okiennego prześwitu, usiłując dojrzeć cokolwiek w mroku nocnym i zwodniczym świetle księżycowego giganta, który panoszył się na niebie. Głos rogu rozległ się znowu. Zdawało się, że dobiega od strony szopy, w której sypiali niewolnicy, ale mogło to być złudzenie. Chłopak wytężył wzrok. Czyżby w czarnej łacie cienia pod ścianą drewutni coś się poruszyło? Przetarł oczy i znów wbił spojrzenie w tamto miejsce, lecz kształty, które noc odbarwiła do szarości i czerni, zdawały się drgać i słaniać – obdarzone pozorami życia. Bardziej wyczuł, niż zobaczył, że Koziołek stoi obok niego i także wygląda na zewnątrz.

– Widzisz coś? – szepnął.

– Nie…

Z sieni doszedł ich dźwięk odsuwania ciężkiej zasuwy i skrzypnięcie wrót, a po chwili w polu widzenia chłopców ukazała się barczysta sylwetka ojca i trzy znajome figury parobków z pałkami. Czterech mężczyzn rozbiegło się po dziedzińcu i chłopcy widzieli, jak przetrząsają obejście. Dębowy musiał zajrzeć do budy niewolnych, gdyż słychać było jego podniesiony głos. Wkrótce jednak powrócili wszyscy – z niczym. Któryś z pachołków krzyknął rozkazująco na kundle, które odzywały się jeszcze przez chwilę pojedynczymi szczeknięciami, aż w końcu pomilkły.

– To już niejeden raz – burczał gospodarz, gdy wracali do domu. – Nawołują się jako te wilki. Rankiem obszukamy tę budę, choćby trza było na deski ją rozebrać.


Nazajutrz jednak od północy i zachodu pojawiły się na widnokręgu ciemne łaty, które prędko rozpełzły się szeroko, tworząc nisko na niebie popielaty pas.

– Może to chmury… – odezwał się niepewnie Bystry, lecz jego głos brzmiał tak, jakby sam w to nie wierzył.

– A może ptaki latają tyłem – warknął Biały Róg ponuro, aż jego brat popatrzył na niego ze zdziwieniem. Róg był zwykle spokojny i bardzo rzadko okazywał złość czy niepokój. Przygnębienie Bystrego wzrosło – skoro nawet Róg się niepokoi, sprawy musiały iść naprawdę źle.

Nadal wyczesywali wełnę, ale praca szła wolno i nieskładnie. Co rusz ktoś podnosił głowę, spoglądając ku północy. Ciemnowłosi Lengorchianie z zatroskaniem, marszcząc czoła i zaciskając wargi. Niewolni – o skórze i włosach jasnych, stąd właśnie zwani „białymi” – z powagą i nadzieją w oczach. Bunt wisiał na jedwabnej przędzy i Róg przeczuwał, że niebawem ta nić pęknie. Błędem było trzymanie niewolników tutaj, tak blisko granicy, gdzie od wolności dzieliły ich tylko dwa dni marszu. Stanowili jednak tanią siłę roboczą – o wiele mniej kosztowną niż wolni robotnicy najemni.

Słońce tego wieczora zachodziło czerwono – wielkie, rozdęte i złe. Rozlana krew zabitych ulatywała w niebiosa, kalając złocistą tarczę.

Fala bez słowa przeglądała skrzynie, pakując w tobołki rzeczy niezbędne i te najcenniejsze. W spiżarni służące liczyły bochenki chleba i zapasy suszonego mięsa, robiąc z nich poręczne paczki. Mężczyźni pozdejmowali ze ścian miecze oraz łuki, kładąc je na noc tuż przy posłaniach.

– Wojenne kochanki – mruknął ktoś, ale to było wszystko. Nikt nie miał ochoty rozmawiać o nadciągającej groźbie.


Tej nocy bębny zdawały się grać bliżej. Głębokie „dum-dumdum-dummm” niosło się bez przerwy w chłodnej, mrocznej ciszy. Kiedy Biały Róg zamykał oczy, widział kroczącego ku niemu białowłosego giganta dzierżącego zakrwawione ostrze. Psy w obejściu milczały, jakby i im udzielił się nastrój grozy. Koziołek również słuchał zatrważającej wojennej muzyki. Nie domagał się opowieści, nie zadawał pytań, tylko daleko wyciągnął drobną rękę w stronę brata, szukając jego dłoni. W końcu zasnął i dopiero wtedy Róg cofnął zdrętwiałe ramię, dotąd ściskane przez wystraszone dziecko.

„Jest za mały, żeby spać z nami – pomyślał Róg. – Powinien być jeszcze z matką.”

Bębny tętniły nadal głucho, serce chłopca wydawało się przejmować ten sam jednostajny rytm, jego myśli mieszały się, aż w końcu zasnął również.