Serce królowejTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Tytuł oryginału

THE WINTER CROWN

Copyright © Elizabeth Chadwick 20142013

First published in Great Britain in 2014 by Sphere

Projekt okładki

Michał Andruch

Zdjęcie na okładce

© Bliznetsov/iStockphoto.com; Elina Leonova/Shutterstock.com;

Designed by Freepik.com

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8123-517-4

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

ul. Rzymowskiego 28, 02-697 Warszawa

www.proszynski.pl



Do Czytelnika

W powieści nazywam Eleonorę Alienor, gdyż tak mówiłaby o sobie i tak nazywano ją w kronikach. Uznałam, że należy to uszanować.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes

1

Opactwo Westminster, Londyn, grudzień 1154

Dokładnie w chwili, gdy Teobald, arcybiskup Canterbury, wkładał złote brzemię korony na głowę Alienor, dziecko w jej łonie wywinęło salto, poczuła je w całym ciele aż po koniuszki palców. Przez romańskie okna opactwa spływało czyste, zimowe światło, oświetlało grób Edwarda Wyznawcy w sanktuarium i rzucało bladą poświatę na podium, gdzie siedziała Alienor obok swojego małżonka Henryka II, świeżo koronowanego króla Anglii.

Henryk zdecydowanie ujął wysadzane klejnotami jabłko i królewski miecz, jakby od dawna mu się należały. Zacisnął usta w wąską kreskę, a z jego szarych oczu biła determinacja. W półcieniu jego broda słała miedziane refleksy i cały emanował energią i hartem dwudziestojednolatka. Nosił już tytuł księcia Normandii, hrabiego Anjou, a dzięki żonie także diuka Akwitanii; od czasu pierwszej bitwy, którą stoczył w wieku czternastu lat, był potęgą, z którą należało się liczyć.

Arcybiskup usunął się na bok i uwaga zebranych uderzyła w Alienor niczym snop światła. Wszyscy biskupi, magnaci i baronowie angielscy stawili się na koronację, aby oddać hołd królewskiej parze i powitać erę pokoju i dobrobytu, podczas której młody władca wraz z płodną małżonką mieli uleczyć rany po dziesięcioleciach wojny domowej. Panowała atmosfera ostrożnego optymizmu. Wszyscy łaknęli aprobaty i względów nowego monarchy. Królewską parę czekało poważne zadanie wyłuskania klejnotów spośród pospolitych kamieni i pozbycie się odpadków.

Alienor wkładała koronę po raz drugi. Ponad piętnaście lat piastowała tytuł królowej Francji, dopóki jej małżeństwo z Ludwikiem nie zostało unieważnione na podstawie zbyt bliskiego pokrewieństwa. Był to wygodny pretekst, który skrywał prawdziwe przyczyny ich rozstania, jak rozczarowanie, że urodziła Ludwikowi dwie córki zamiast syna, o którym marzył. Z drugim mężem łączyło ją bliższe pokrewieństwo niż z Ludwikiem, co budziło w niej złośliwą ochotę do śmiechu. Pieniądze, wpływy i nakazy ludzkie zawsze przemawiały głośniej aniżeli Bóg i sumienie. W ciągu dwóch lat małżeństwa z Henrykiem powiła zdrowego synka, a przed końcem zimy spodziewała się narodzin drugiego dziecka.

Henryk wstał z rzeźbionego tronu króla Edwarda, na co wszyscy uklękli i pochylili głowy. Wyciągnął rękę do Alienor, która dygnęła przed nim, a jedwabna suknia spłynęła złotą kaskadą do jej stóp. Wznieśli splecione dłonie i wymienili pełne euforii spojrzenia, świadomi doniosłości chwili.

Odziani w gronostaj ruszyli ramię w ramię wielką nawą w ślad za inkrustowanym krzyżem arcybiskupa. Wonny dym kadzideł i para z setek ust unosiły się w niebo. Alienor trzymała wysoko głowę i sunęła wyprostowana dostojnym krokiem, pod ciężarem wysadzanej klejnotami korony i zaokrąglonego brzucha. Jej suknia lśniła i rozszerzała się z każdym krokiem, a chór wznosił triumfalną pieśń, głosy splatały się z dymem i płynęły do Boga. Dziecko w łonie Alienor wierzgało radośnie, prostowało rączki i nóżki. To będzie chłopiec, wszystko na to wskazywało. Ich szesnastomiesięczny pierworodny został w Tower z piastunką, ale któregoś dnia z boską pomocą również zostanie ukoronowany w tej katedrze.

Tłum zebrał się przed opactwem w mroźny, grudniowy poranek, by obejrzeć podniosły spektakl i oddać hołd królewskiej parze. Straże opasały go kręgiem w bezpiecznej odległości, lecz panowała atmosfera wesela, zwłaszcza że królewska służba ciskała garście srebrników oraz małe bochenki chleba. Alienor patrzyła na kotłującą się ciżbę, słyszała okrzyki aprobaty i pozdrowienia; nastrój szczerej radości cieszył królową, choć prawie nie znała angielskiego.

– Dobrze się zaczyna – zwróciła się do Henryka.

– Zważywszy na niechlubną przeszłość, innej możliwości nie widzę – odparł z szerokim uśmiechem, ale zauważyła, że zerknął na pałac westminsterski i spojrzenie mu stwardniało. Pałac był niegdyś wspaniałą rezydencją, ale w ostatnich latach panowania króla Stefana popadł w ruinę i wymagał teraz pilnych napraw, aby mogli w nim zamieszkać. Król tymczasowo ulokował się w Tower, a królowa wraz z resztą domowników zajęła posiadłość w Bermondsey, na drugim brzegu rzeki. – Ale masz słuszność – dodał. – Dobrze się zaczęło, oby pomyślny los nam sprzyjał. – Położył rękę na jej zaokrąglonym brzuchu, celowo nieosłoniętym płaszczem. Płodność stanowiła jeden z głównych przymiotów królewskiej małżonki, zwłaszcza na początku panowania. Zaśmiał się uradowany, kiedy dziecko wymierzyło mu energicznego kopniaka. – To nasz czas. Oby żadna chwila nie poszła na marne. – Wziął od służącego garść monet i cisnął w tłum. Stojąca z przodu młoda kobieta z małym dzieckiem chwyciła jedną w locie i posłała mu promienny uśmiech.

Alienor była zmęczona, ale wciąż rozpierała ją radość, kiedy barka dobiła do pomostu przy wejściu do Tower od strony rzeki. Ktoś z załogi rzucił cumę i przyciągnął łódź bliżej do schodów. Służba pospieszyła z latarniami, aby rozproszyć zimowy mrok i odprowadzić królewski orszak do komnat. Cząstki złocistych refleksów kładły się na ciemnej tafli ujścia Tamizy, ciężkiej od słonych oparów. Mimo futrzanego płaszcza Alienor szczękała zębami. Stąpała ostrożnie po oblodzonym chodniku, w obawie przed upadkiem w butach z koźlej skórki.

Henryk kroczył przodem, pogrążony w rozmowie z grupą dworzan, wśród których znajdował się Amelin, jego brat przyrodni, wicehrabia Touraine. Głos króla niósł się echem w półmroku. Zerwał się jeszcze przed świtem i Alienor wiedziała, że położy się dopiero nad ranem. Świece i lampy stanowiły lwią część ich zimowych wydatków; nikt nie mógł dorównać królowi energią.

Weszła do donżonu i powoli wspięła się po kolejnych schodach do komnat, przystając na chwilę, aby oprzeć rękę na brzuchu. Szybkie spojrzenie do wydzielonej alkowy upewniło ją, że następca tronu śpi jak suseł pod kocykami, jego złocistorude włosy zalśniły w świetle lampy. Piastunka posłała jej krzepiący uśmiech i Alienor skierowała się do głównej komnaty, gdzie miała z Henrykiem spędzić noc przed wyprawą do Bermondsey następnego dnia.

Noc była mroźna, toteż okiennice szczelnie zamknięto, w kominku trzaskał ogień. Alienor podeszła bliżej, żeby odtajać, gdyż przemarzła na kość w lodowatych podmuchach od rzeki. Odbicie płomieni zatańczyło hipnotycznie na sukni, zapisując opowieści w jedwabiu.

Starsza pokojowa, Marchisa, chciała ją rozebrać, lecz Alienor potrząsnęła głową.

– Nie – odpowiedziała z uśmiechem. – Chcę się jeszcze nacieszyć tym dniem, nie zaznam drugiego takiego.

Emma, przyrodnia siostra Henryka, podała jej kielich wina. Z jej piwnych oczu bił blask.

– Zapamiętam go do końca życia.

Do ślubu Alienor i Henryka przed dwoma laty Emma mieszkała w opactwie Fontevraud w części dla świeckich kobiet. Ona i jej brat Amelin byli nieślubnym rodzeństwem Henryka i oboje należeli do królewskiej świty.

– Wszyscy zapamiętamy. – Alienor ją ucałowała. Lubiła Emmę, ceniła sobie zarówno jej miłe towarzystwo, jak i smykałkę do haftowania.

Przyszedł Henryk, nadal kipiał energią jak kocioł na ogniu. Zdążył się przebrać w codzienną wełnianą tunikę i ulubione wysokie buty, znoszone do granic możliwości.

– Wyglądasz, jakbyś zamierzał zakasać rękawy i wziąć się do pracy. – Alienor obrzuciła go znaczącym spojrzeniem, po czym ostrożnie usiadła na krześle przy kominku i poprawiła fałdy sukni wokół stóp.

– I słusznie. – Henryk podszedł do szachownicy z kości słoniowej, rozłożonej na ławce pod oknem. – Niestety, nocne zwyczaje innych utrudniają mi życie. Jeśli nie daję im spać, stają się tępi jak noże, których nikt dawno nie ostrzył. – Przestawił figury, tworząc szach-mat.

– Może powinieneś skorzystać z okazji i również odpocząć.

– A jakiż pożytek z bycia martwym dla świata? – Porzuciwszy szachownicę, usiadł na ławie naprzeciw Alienor i wziął od niej kielich, żeby się napić. – Arcybiskup Canterbury zjawi się o brzasku. Przedstawi mi kandydata na stanowisko kanclerza.

Alienor uniosła brwi. W tej walce o pozycję i wpływy pozostała wyraźnie w tyle. Na podstawie krótkich rozmów z arcybiskupem przed koronacją stwierdziła, że ma do czynienia z przebiegłym człowiekiem, gdyż dobrotliwa twarz i krecie oczka Teobalda z Canterbury skrywały groźną siłę właściciela. Sprzeciwił się królowi Stefanowi i nie dopuścił, aby jego najstarszy syn Eustachy odziedziczył angielski tron, za co został skazany na tymczasową banicję. Henryk wiele mu zawdzięczał i oto nadszedł czas zapłaty za przysługi. Teobald słynął z gromadzenia wokół siebie ludzi o nieprzeciętnej inteligencji.

 

– Chodzi o Tomasza Becketa, jego archidiakona i protegowanego – wyjaśnił Henryk. – Urodził się w Londynie, ale nauki pobierał w Paryżu i chętnie zademonstruje swoje umiejętności.

– Ile ma lat?

– Trzydzieści parę, zatem nie jest zdziecinniały jak większość z nich. Rozmawiałem z nim chwilę, ale jeszcze nie wyrobiłem sobie zdania.

– Teobald ma swoje powody, żeby go faworyzować. – Odebrała mu kielich.

– Ależ oczywiście. Chce podstawić mi swojego człowieka, aby zyskać wpływ na moje rządy i promować interesy Kościoła. Co do bystrości umysłu Tomasza jestem przekonany. – Posłał jej cierpki uśmiech. – Lecz jeśli wybiorę Becketa, będzie musiał zmienić obóz. Nie mam nic przeciwko ludziom spragnionym awansu, lecz nigdy moim kosztem.

W głosie Henryka zabrzmiała groźba i Alienor spojrzała na niego badawczo.

Wstał, niespokojny jak pies w obcym miejscu.

– Lojalność to niezmiernie rzadka cnota. Matka radziła, bym nikomu nie ufał, i miała rację.

– Ale jej ufasz, czyż nie?

Spojrzał wnikliwie na żonę.

– Bezgranicznie, i wiem, iż zawsze ma na uwadze mój interes, ale nie zawsze ufam jej osądowi.

Zapadła krępująca cisza. Alienor nie zapytała, czy ufa osądowi własnej żony, a miała podejrzenia, że odpowiedź mogłaby ją rozczarować.

Dziecko znowu kopnęło i pogłaskała się po brzuchu.

– Spokojnie, malutki – wymamrotała i posłała Henrykowi smętny uśmiech. – Jest taki jak ty: prawie nie śpi i w miejscu długo nie usiedzi, szczególnie w kościele. W czasie koronacji dokądś pędził na złamanie karku!

Henryk się roześmiał.

– Niewątpliwie cieszy się, że będzie królewskim synem. Ależ spłodzimy dzieci. – Przykląkł u jej boku i ujął szorstkimi palcami jej gładkie dłonie, zasklepiając rysę, która na chwilę otworzyła się między nimi. Wzmocnił to wrażenie, gdy usiadł u jej stóp jak paź, raczył się jej winem i pytał o zdanie w kwestii rozdzielenia innych dworskich urzędów. Przeważnie sam mówił, a ona słuchała, ponieważ chodziło o angielskie sprawy i prawie nie znała wspomnianych ludzi, cieszyła się jednak, że ją pyta, i od czasu do czasu wyrażała swój pogląd. Zgodzili się, że należy skłonić Nigela, biskupa Ely i dawnego skarbnika, do powrotu z emerytury; miał zadbać o królewski skarbiec i przywrócić mu utraconą świetność. Ryszard z Luce, dawny urzędnik króla Stefana, zostanie mianowany justycjariuszem, a wraz z nim Robert de Beaumont, hrabia Leicester.

– Nieważne, komu sprzyjali w przeszłości – oznajmił Henryk. – Zależy mi na ich umiejętnościach i dobrej służbie. Zaznaczałem, że nikomu nie ufam, lecz jestem gotów dać szansę prawym, roztropnym ludziom, aby wykazali swoją lojalność, a ci dwaj dobrze wiedzą, co jest w ich najlepszym interesie.

Alienor delikatnie zmierzwiła mu włosy, podziwiając refleksy ognia na rudozłotych kędziorach. Też musi zjednać sobie tych ludzi. Będzie miała z nimi do czynienia pod nieobecność Henryka, lepiej, by jej sprzyjali.

– Syna Stefana zatrzymam przy sobie, chcę go mieć na oku – ciągnął Henryk. – Wprawdzie zrzekł się praw do tronu, ale może stać się kością niezgody.

Przywołała wspomnienie dworzan poznanych w ciągu minionych tygodni. Wilhelm z Boulogne, ostatni żyjący syn króla Stefana, był miłym, przeciętnym młodzieńcem o kilka lat młodszym od Henryka. Utykał po złamaniu nogi i z pewnością nie nadawał się na wielkiego wodza. Jedyne niebezpieczeństwo, jak słusznie zauważył Henryk, czyhało ze strony ludzi, którzy mogli posłużyć się nim do własnych celów.

– Mądra decyzja – przyznała i stłumiła ziewnięcie. Ogarnęło ją zmęczenie po całym dniu, ogień grzał, a wino przyjemnie uderzyło do głowy.

Henryk wstał.

– Dobrej nocy, najdroższa.

– Może położysz się na chwilę? – zapytała z błagalną nutą w głosie. Pragnęła zakończyć ten wspaniały dzień w jego ramionach.

– Później. Mam jeszcze coś do załatwienia. – Pocałował ją czule w usta i musnął dłonią jej brzuch. – Jesteś moją wymarzoną królową. Nie widziałem jeszcze kobiety, która wyglądałaby piękniej i godniej niż ty w katedrze.

Te słowa nieco osłodziły jej rozczarowanie i rozgrzały ją od środka. Ruszył do drzwi, krokiem żwawym jak o poranku. Na progu się odwrócił i posłał jej zniewalający uśmiech, po czym zniknął w podmuchu zimnego wiatru.

Alienor niebawem wezwała swoje damy i przygotowała się do snu, z żalem, że została sama, ale uczuciem głębokiego zadowolenia w sercu.

Paź Henryka zapukał do drzwi wynajętego domu w Eastcheap, w pobliżu Tower. Odsunięto rygiel i służąca po cichu wpuściła do środka chłopca wraz z jego panem, po czym zamknęła drzwi i uklękła.

Nie zwracając na nią najmniejszej uwagi, Henryk utkwił wzrok w młodej kobiecie, która dygnęła, kiedy wszedł. Miała spuszczoną głowę, widział tylko kaskadę brązowych włosów na bladym płótnie koszulki. Podszedł i zadarł palcem podbródek dziewczyny, aby spojrzeć jej w oczy.

– Królu mój – powiedziała i jej pełne wargi rozchyliły się w uśmiechu, który skradł mu serce. – Henryku.

Podniósł ją, przycisnął do siebie i namiętnie pocałował. Zarzuciła mu ręce na szyję i zamruczała jak kot. Czuł bijące od niej ciepło i zanurzył twarz w jej bujnych włosach, wdychając zapach szałwii i świeżo skoszonej trawy.

– Och, Aelburgh. – Głos uwiązł mu w gardle. – Świeża jesteś jak łąka.

Musnęła wargami jego szyję.

– Myślałam, że dziś do mnie nie przyjdziesz, bo czasu ci zbraknie.

– Ha, jestem zajęty, ale na to zawsze znajdę czas.

– Zgłodniałeś? Mam chleb i wino.

Potrząsnął głową i ujął jej pierś.

– Dość się dzisiaj najadłem. Muszę zaspokoić tylko jeden głód.

Aelburgh zaśmiała się cicho i uwolniła z jego objęć. Następnie wzięła ze stojaka lampę i poprowadziła Henryka po stromych schodach do sypialni.

Kiedy sięgał po swoją odzież i zbierał się do wyjścia, lampa ledwie się tliła.

– Mógłbyś zostać. – Aelburgh leniwie pogłaskała go palcami po nagich plecach.

Westchnął z żalem.

– Mam wiele spraw do załatwienia, moja miła. Za kilka godzin przybędzie arcybiskup Canterbury i nie godzi się przyjąć go wprost z łoża kochanki, choćby tak kuszącego. – Podniósł jej rękę do ust. – Wkrótce znowu się zobaczymy, obiecuję.

– Królowa pięknie dziś wyglądała – rzekła cicho.

– Owszem… ale nie jest tobą.

Aelburgh uniosła nieco wyżej głowę i się rozpromieniła.

– Jesteś inną częścią mojego życia, moja miła. – Wsunął jej kosmyk za ucho. – Mam obowiązki… i mam przyjemności, a ty z pewnością należysz do tych drugich. – Zwłaszcza gdy Alienor była bliska rozwiązania i nie mógł z nią dzielić alkowy.

Z wydzielonego kąta za łóżkiem dobiegło kwilenie rozbudzonego dziecka. Aelburgh narzuciła koszulę i znikła za kotarą, aby wrócić po chwili z rudowłosym chłopczykiem w ramionach.

– Cichaj, maleńki – zanuciła kojąco. – Zobacz, tatuś przyszedł.

Malec spojrzał na Henryka i zadrżał mu podbródek, lecz gdy Henryk zrobił do niego śmieszną minę, zachichotał i ukrył twarz w matczynej szyi, po czym znów zerknął na ojca niebieskimi oczętami. Rozbawiony Henryk nie krył zachwytu. Nie ma nic gorszego od dziecka, które ryczy wniebogłosy i nie sposób go uciszyć.

– Niczego mu nie zabraknie – oznajmił. – Jest synem króla i dostanie wszystko, czego mu trzeba.

W oczach Aelburgh błysnął strach.

– Ale zostanie przy mnie? Nie zniosłabym rozłąki.

– Nie bądź głupia. – Henryk schylił się nad głową syna i ponownie ją ucałował. – Dziecko musi być z matką, dopóki jest małe. – Oczywiście, kiedyś nabierze siły i rozumu, dorośnie do nauki, a więzy z matką zostaną zerwane, lecz Henryk uznał za stosowne to przemilczeć. – Na mnie już czas. – Pieszczotliwie pociągnął ją za kosmyk, pocałował syna i przed wyjściem rzucił na stół pękatą sakiewkę srebrników, do kompletu z monetą, którą złapała przed kościołem.

Do świtu zostało jeszcze dużo czasu i Henryk postanowił przespać się na krześle kilka godzin, a następnie przygotować na wizytę arcybiskupa. Gdy ruszył w stronę Tower, pochłonęły go kwestie rządzenia państwem i Aelburgh odeszła w niepamięć.

2

Bermondsey pod Londynem, grudzień 1154

Alienor przyjrzała się mężczyźnie, którego Henryk mianował kanclerzem Anglii. Tomasz Becket był wysoki i chudy, miał końską szczękę, duży nos oraz bystre szare oczy, którym nic nie mogło umknąć.

– Powinszowania, mistrzu Tomaszu – powiedziała.

Skłonił się dwornie.

– Jestem wdzięczny za szansę otrzymaną od króla, p-pani. Uczynię, co w m-mojej mocy, aby służyć jak najlepiej wam obojgu. – Mówił powoli, dobierając słowa. Gdy usłyszała go po raz pierwszy, wzięła to za wybieg mający mu dodać powagi, lecz szybko zrozumiała, że w ten sposób tuszuje wadę wymowy. Z całą pewnością miał żyłkę do dyplomacji, gdyż arcybiskup przypisywał mu większość zasług za przekonanie Rzymu, aby nie uznał Eustachego, syna króla Stefana, za następcę angielskiego tronu.

– A zatem możemy się spodziewać samych wspaniałości, mistrzu Tomaszu.

– Wyjaw mi swoje oczekiwania, a uczynię wszystko, by je spełnić. – Wsunął dłonie do obszytych futrem rękawów, przesadnie obszernych, aby zwiększyć przestrzeń, którą zajmował. Alienor zwróciła uwagę na ozdobną klamrę spinającą płaszcz i złote pierścienie na wypielęgnowanych palcach. Mistrz Becket miał oko i upodobanie do zbytku, lecz na dworze takich nie brakowało. Osoba sprawująca ważny urząd musiała podkreślić swój status wyglądem – chyba że była wszechwładna jak Henryk i o nic nie dbała. Tak czy inaczej, na te skłonności należało mieć baczenie.

– Jestem pewna, że dojdziemy do porozumienia. Dobrze mieć przy sobie człowieka biegłego w dyplomacji.

Becket skłonił głowę.

– W rzeczy samej, p-pani. Niemniej jednak należy zdobywać nowe umiejętności, a ja nie mogę się tego doczekać. – Gdy to mówił, jego głos nabrał głębszej barwy. On tego łaknie, pomyślała. Chętnie służy, ale równie chętnie korzysta z przywilejów.

Nadszedł Henryk, pełen energii i z błyskiem w oku.

– Gotowy na polowanie, mój lordzie kanclerzu? – Przyjaźnie klepnął Becketa w ramię. – Stajenni znaleźli dla ciebie szybkiego rumaka, użyczę ci też jednego z moich sokołów, póki nie dorobisz się własnych.

Becket się ukłonił.

– Do usług, panie.

– Ha, chodźmy zatem, szkoda czasu! – Henryk porwał swojego kanclerza, rozochocony jak dziecko nowym towarzyszem zabaw. Pozostali mężczyźni dopili zawartość kielichów, przełknęli ostatnie okruchy chleba i ruszyli w ślad za nimi, skorzy zaimponować nowemu królowi. Alienor odprowadziła ich wzrokiem, zazdrosna o ich męską wolność. Bliskość porodu wymusiła na niej pozostanie w domu. Mężczyźni będą rozmawiać o sprawach dworu, przeplatając to anegdotami o łowach. Zacieśnią więzi, będą się popisywać, chełpić i wyzwalać nadmiar energii. Henryk dowie się więcej o Beckecie i baronach, od których zależy jego panowanie, a oni dowiedzą się więcej o nim – tyle, ile uzna za stosowne przed nimi odsłonić.

Do obowiązków Alienor pod nieobecność mężczyzn należały rozmowy z ich żonami, córkami i podopiecznymi w celu stworzenia własnej świty. Kobiece sztuczki są często skuteczniejsze od męskiej fanfaronady, poza tym istnieją subtelniejsze sposoby osiągnięcia celu od przechwalania się na wyścigi i zajeżdżania koni do upadłego.

Spośród obecnych pań od razu polubiła Izabelę, hrabinę Warenne, żonę Wilhelma z Boulogne, syna Stefana. Była to urodziwa młoda kobieta o lśniących, ciemnych włosach splecionych w dwa grube warkocze widoczne spod welonu. Jej brązowe oczy ze złotymi cętkami lśniły inteligencją i poczuciem humoru. Z życzliwością zajęła się małym synkiem Alienor – opowiedziała mu prostą bajkę o zajączku, łaskotała go przy tym i robiła zabawny teatrzyk z rąk, a Will zanosił się śmiechem.

– Jeszcze! – zażądał. – Jeszcze… teraz!

Alienor dostrzegła przelotny wyraz tęsknoty na twarzy Izabeli z Warenne. Od sześciu lat była żoną najmłodszego syna króla Stefana, lecz nie doczekali się potomstwa, co pod względem politycznym Alienor uznała za uśmiech losu. Wilhelm z Boulogne zrzekł się tronu, lecz ziarno buntu można zasiać w drugim pokoleniu, i Henryk postąpił roztropnie, zatrzymując młodzieńca przy sobie.

 

Obserwując zabawę Izabeli ze swoim synem, Alienor postanowiła wziąć do siebie hrabinę i zaprzyjaźnić się z nią. Musiała posiadać bezcenną wiedzę o angielskich baronach, zwłaszcza tych, którzy poparli Stefana. Im bliżej będzie miała Izabelę przy sobie, tym lepiej.

– Masz dar – stwierdziła serdecznym tonem.

Izabela się roześmiała.

– To całkiem łatwe, pani. Wszystkie dzieci uwielbiają takie zabawy. – Otoczyła Willa ramieniem i zrobiła na chustce supełki na kształt zajęczych uszu. – Mężczyźni również – dodała figlarnie.

Alienor parsknęła śmiechem na potwierdzenie tych słów i pomyślała, że Izabela z Warenne nadaje się doskonale.

– Królowa poprosiła mnie, bym dołączyła do jej orszaku – oznajmiła mężowi Izabela, gdy wieczorem szykowali się do snu w wynajętym domu w pobliżu Tower. Miło spędziła dzień. Przez wiele lat nie miała do czynienia na dworze z kobietami swojego stanu, lecz odkąd nastał pokój, wszystko się zmieni, toteż zaczynała spoglądać w przyszłość z nieśmiałą nadzieją. Zabawa z pięknym synkiem królowej i widok jej zaawansowanej ciąży wzbudziły w niej nostalgię, ale cieszyła się chwilą i nie pozwoliła sobie na smutne rozważania.

Jej mąż leżał na łóżku podparty poduszkami, a ona wcierała mu w prawe podudzie maść rozgrzewającą. Rok wcześniej złamał kość piszczelową w „wypadku” na dworze, o którym nie chciał rozmawiać. Okoliczności były niejasne, lecz Izabela podejrzewała, że albo chodziło o ostrzeżenie, by Wilhelm nie rościł sobie pretensji do korony po ojcu, albo o nieudaną próbę zamachu. Tron był mu obojętny i dobrowolnie zrzekł się swoich praw, toteż zagrożenie chyba minęło, niemniej jednak wciąż znajdował się pod baczną obserwacją.

– Nic dziwnego – odpowiedział. – Król chce zatrzymać mnie na dworze, więc siłą rzeczy będziesz służyć królowej. – Zrobił cierpką minę. – Z jednej strony łaska i przywileje, z drugiej areszt domowy. Henryk woli mieć na nas baczenie.

– Ale z czasem mu przejdzie? – Izabela miała wrodzoną potrzebę życia w zgodzie ze światem.

– Mam taką nadzieję. – Wydął policzki. – Nie znam nikogo, kto miałby tyle wigoru. Jest doprawdy niezmordowany. Dziś, gdyby koń mu nie okulał, polowałby do upadłego długo w noc, na naszą zgubę. Tylko jego brat przyrodni Amelin i nowy kanclerz za nim nadążali, czystą siłą woli, mieli zresztą najlepsze wierzchowce. Jestem pewien, że jutro znowu zerwie się skoro świt. – Z grymasem bólu zmienił pozycję. – W przyszłym tygodniu wybiera się do Oksfordu, a potem do Northampton.

Posłała mu baczne spojrzenie.

– Tylko ze świtą czy z całym dworem?

– Sam król, nie wspomniał o orszaku królowej, i całe szczęście!

Izabela ugniatała i masowała.

– Będę za tobą tęsknić.

– Wrócę niebawem.

Skupiła się na swojej czynności. Wtarła całą maść. W miejscu złamania widniała gruba blizna, niczym sęk w gałęzi.

– Izabelo.

Wypowiedział jej imię z łagodną melancholią, od której chciało jej się płakać.

– Chodź tutaj – poprosił. – Rozpuść włosy. Są takie piękne.

Z wahaniem sięgnęła do grubych warkoczy. Jej palce, wciąż wilgotne od maści, przywierały do ciężkich, giętkich splotów. Bardzo go kochała, lecz troskliwą miłością starszej siostry do przyrodniego braciszka, toteż chwile bliskości wzbudzały w niej zakłopotanie. Pobrali się z rozkazu jego ojca króla, kiedy miała szesnaście lat, a on zaledwie jedenaście; ich więź fizyczna, kiedy dorósł, nigdy tak naprawdę nie rozkwitła. Sypiali ze sobą z obowiązku, aby spłodzić dziedziców Boulogne i Warenne, lecz jak dotąd bez powodzenia. Wmawiała sobie, że jeszcze ma czas i to niechybnie nastąpi, lecz każda nieudana próba wzmagała jej wątpliwości oraz poczucie winy i klęski.

Wsunął ręce w jej włosy i przyciągnął do siebie żonę, ale poprzestali na pocałunkach i niewinnych pieszczotach, które zamiast przybrać na sile, osłabły, kiedy zmogła go senność. Izabela leżała u jego boku, unieruchomiona ręką we włosach, które ściskał jak dziecko ulubiony kocyk. Słuchała jego spokojnego, równego oddechu i bolało ją serce.

Pod koniec lutego spadł późny śnieg i z dnia na dzień spowił ziemię grubym kobiercem. W komnacie porodowej w Bermondsey hojnie dokładano do ognia i choć Alienor od pasa w dół nie miała nic na sobie, na górze przykrywały ją grube futra.

– Tylko pomyśl – powiedziała Emma, podając jej wino wzmocnione miodem – to dziecko urodzi się w gronostaju nie tylko w przenośni!

W oczekiwaniu na kolejny skurcz Alienor uśmiechnęła się blado. Jej starszy syn urodził się diukowi i księżnej, a to dziecię będzie potomkiem króla i królowej Anglii.

– Owszem, i na szczęście jego ojciec jest na miejscu. – Henryk powrócił niedawno z pospiesznego objazdu Anglii. Głęboki śnieg uniemożliwił mu łowy, toteż tkwił w czterech ścianach z Becketem i Ryszardem z Luce, pochłoniętymi sprawami stanu. Wypiła łyk, rozkoszując się słodyczą miodu. – Willa zobaczył dopiero po siedmiu miesiącach, kiedy wrócił z wojaczki!

Nadszedł kolejny skurcz, silniejszy od poprzedniego. Alienor z bólu chwyciła powietrze i oddała Emmie kielich.

Starsza akuszerka dokonała pospiesznych oględzin.

– Już niedługo, pani – pocieszyła królową.

Twarz Alienor wykrzywiła się w grymasie bólu.

– Czyli kiedy? – jęknęła. – Powiadam wam, mężczyźni wychodzą na tym lepiej pod każdym względem!

Dochodziło południe, gdy komnatę wypełnił płacz dziecka i Alienor opadła na poduszki, zdyszana i wyczerpana.

– Masz pięknego synka, pani! – Rozpromieniona akuszerka wyjęła dziecię spomiędzy zakrwawionych ud matki i umieściła, wijące się i mokre, na jej brzuchu.

Alienor zaśmiała się triumfalnie mimo zmęczenia. Z dwoma następcami tronu wypełniła swą powinność z nawiązką.

Akuszerka przecięła pępowinę i zajęła się łożyskiem, a jej pomocnica wykąpała noworodka w mosiężnej misie przy kominku. Następnie oddano go matce, wytartego i zawiniętego w ciepłe płótno i futra. Alienor utuliła synka w ramionach, pogłaskała pomarszczoną twarzyczkę, policzyła i ucałowała paluszki. W bladym świetle z zewnątrz ujrzała pióropusze śniegu szepczące za szybą osadzoną w ołowianej framudze i zrozumiała, że zapamięta tę chwilę na zawsze. Bezruch po morderczej walce, ciepło ognia i futer, osłaniających ją i synka przed chłodem, oraz poczucie ciasnej, wytłumionej przestrzeni, która stwarzała wręcz poczucie świętości.

Alienor ocknęła się ze snu na dźwięk londyńskich dzwonów oraz bliższych kurantów z katedry Świętego Zbawiciela, głoszących radosną nowinę o narodzinach księcia. Za oknem światło popołudnia gasło, śnieg już nie padał. Henryk stał przy łóżku i zaglądał do kołyski z rozanielonym uśmiechem na twarzy zaczerwienionej od mrozu.

Alienor usiadła wyżej na poduszkach, w duchu wyrzucając dwórkom, że nie obudziły jej przed nadejściem króla, aby miała czas się przygotować.

Zauważył jej ruch i ujrzała błysk łez w jego oczach.

– Jest piękny – powiedział zduszonym głosem.

Rzadko odsłaniał swoją wrażliwą stronę. Jego mina i ton wzbudziły w niej dotkliwą czułość, jakby spoglądała na swoje trzecie dziecko. Wyjął synka z kołyski i przysiadł z nim na skraju łóżka.

– Dałaś mi wszystko – oznajmił. – Dotrzymałaś wszystkich warunków umowy. Nie zwykłem szafować zaufaniem, lecz tobie je daję. Jesteś moim najdroższym sercem.

Z jego oczu biła szczerość i Alienor też miała łzy w oczach, gdyż wiedziała, ile odwagi wymagało od niego, aby opuścić gardę i jej to wyznać. Widok nowo narodzonego syna musiał wywrzeć na nim piorunujące wrażenie. Mimo to zachowała czujność, ponieważ niejeden raz przekonała się na własnej skórze, że Henryk jest zmienny jak chorągiewka na wietrze. Dlatego nic nie powiedziała, tylko siedziała potulnie, a dzwony dalej biły.

Wreszcie podniósł się, żeby odejść, i z ociąganiem oddał dziecko jednej z kobiet.

– Poczynię przygotowania do chrztu… Henryk, tak jak ustaliliśmy. Rano ochrzci go biskup Londynu. Ty odpoczywaj. Musisz odzyskać siły przed następnym.

Pocałował ją i wyszedł, jak zwykle w pośpiechu. Alienor się uśmiechnęła, ale była rozdrażniona. Jeszcze przed chwilą wszystko było dla niego w sam raz i „doskonałe”, a już myślał o kolejnym dziecku. Jakby obolała, wymęczona po porodzie żona nie marzyła o niczym innym. Zmrużyła oczy na myśl, że ma „odpocząć” jedynie w tym celu. Uprzedzała go na początku ich małżeństwa, że nie jest klaczą rozpłodową i nie pozwoli się tak traktować.