Bolesław Prus

Właściwie – Aleksander Głowacki herbu Prus. Polski prozaik, nowelista i publicysta. Urodził się 20 sierpnia 1847 w Hrubieszowie, zmarł 19 maja 1912 w Warszawie. Jest czołowym przedstawicielem pozytywizmu w Polsce. Zasłynął nie tylko jako powieściopisarz, ale i popularyzator wiedzy, działacz społeczny, kronikarz Warszawy. W trakcie studiów w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie i na Wydziale Leśnym Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa Prus próbował różnych zawodów, aby zarobić na życie. Był m.in. fotografem, ulicznym mówcą, ślusarzem w fabryce Lilpopa i Raua. W 1871 przetłumaczył i napisał streszczenie dzieła angielskiego filozofa Johna Stuarta Milla Logika. Karierę prozatorską Prusa poprzedziła ta dziennikarska. Za debiut prasowy uważa się artykuł o tematyce społecznej Nasze grzechy opublikowany w „Opiekunie domowym” w 1872. Prus pisał dla takich czasopism, jak: „Niwa”, „Mucha”, „Kurier Warszawski”, „Ateneum”, „Nowiny”, „Tygodnik ilustrowany”, „Kurier Codzienny”, „Wędrowcoec”. Poruszał tematy zarówno społeczne, jak i popularnonaukowe. Wybrane nowele i opowiadania: [ul]Lokator poddasza (1875; opowiadanie); Przygoda Stasia (1879); Powracająca fala (1880; opowiadanie); Antek (1880); Katarynka (1880); Nawrócony (1881); Kamizelka (1882); On (1882); Grzechy dzieciństwa (1883); Na wakacjach (1884); Omyłka (1884); Pleśń świata (1884); Z legend dawnego Egiptu (1888); Sen (1890).[/ul] Powieści: [ul]Dusze w niewoli (debiut powieściowy Prusa; wyd. książkowe 1877); Placówka (wyd. książkowe 1886); Lalka (wyd. książkowe 1890); Emancypantki (wyd. książkowe 1894); Faraon (wyd. książkowe 1897); Dzieci (wyd. książkowe 1908).[/ul]