Czytaj książkę: «Qiyamət günü açarı»

Ceyms Rollins

Qiyamət günü açarı

Fantastik roman

3

Tarixi xarakterli qeydlər

On birinci əsrin ikinci yarısında ingilis kralı Fateh Vilhelm özünün yeni torpaqlarının ətraflı təftişinin aparılmasını əmr etdi. Bu cəhdlərin nəticəsi olaraq, “İngiltərənin torpaq siyahısı” adını almış – orta əsrlərdəki həyat tərzinin ən ətraflı təsvirini əks etdirən böyük bir cild alındı. Tarixçilərin çoxu bu nəticəyə gəlirlər ki, bu cür möhtəşəm bir iş İngiltərə əhalisindən alınan vergilərin dəqiq ölçüsünü təyin etmək üçün görülüb, amma buna tam əminlik yoxdur. İndiyədək, bu tədqiqat xeyli sirlərlə bağlıdır: məsələn, aydın deyil, niyə bu işlər belə tələskənliklə edilirdi, həmçinin niyə bəzi yaşayış məntəqələri məlum olmayan səbəblərdən yalnız latınca olan kəlmə

ilə – “Vastare”, yəni “viran edilmiş” olaraq qeyd olunub. Bu siyahıya-alınmanın tərtibatını müşayiət edən çoxlu xeyli təf-silatlı qəribə hallar müasirlərin bu kitaba son dərəcə qərəzsiz ləqəbin qoyulmasına səbəb oldu. O, tarixə “Qiyamət günü kitabı” adıyla daxil oldu.

On ikinci əsrdə, sonralar müqəddəs Malaxiya adlandırılan, Mel Medok adlı irland katolik keşişinin Romaya ziyarəti zamanı öncəgörməsi oldu.

Ekstaz halındaykən ona, dünyanın sonunadək Müqəddəs taxta başçılıq etməli olan bütün papalar haqda məlumat əyan oldu. Bu geniş siyahı – yüz on iki papanın özünəməxsus kataloqu – yazılıb və saxlanmaq üçün Vatikan arxivlərinə yerləşdirilmişdi, amma kitab tezliklə yoxa çıxdı və yalnız on altıncı əsrin axırında müəmmalı şəkildə yenidən peyda oldu.

Bəzi tarixçilər hesab edirlər ki, qaytarılan kitab çox güman sax-4

tadır. Hər halda, sonrakı yüzilliklər ərzində təəccüblü olsa da, məlum olurdu ki, hər növbəti papanın, hətta indiki Roma-katolik kilsəsinin papası XVI Benadiktin təsviri də dəqiq imiş.

Müqəddəs Malaxiyanın öngörməsində indiki papa “De Glora Olivae” (“Zeytunlar zəfəri”) kimi təsvir olunmuşdu. Benedikt-lilərin təriqət rəmzi şərəfinə papanın özünə götürdüyü ad həqiqətən zeytun budağı mənası verir. Lakin hər şeydən çox XVI Benedikitn yüz on birinci papa olması narahatlıq törədir.

Əgər bu qorxunc ehkama inanılsa, növbəti papa ilə dünyanın sonu gələcək.

Elmi xarakterli qeydlər

Cəmi üç il ərzində – 2006-2008-ci illərdə Birləşmiş Ştatlarda bütün əhliləşdirilmiş arıların üçdə bir hissəsi (həm-çinin Kanada və Avropadakı arıların xeyli hissəsi) izsiz-soraqsız yox oldu. Bir qədər əvvəl həyatla qaynayan arı pətəkləri qəflətən boşaldılar. “İctimai həşəratlar koloniyasının fəlakətli dağın-tısı” adını daşıyan bu hadisə, xeyli qorxu və fövqəladə mə-qalələr yaratdı. Bəs əslində arılara nə oldu?

Cavab bu kitabın səhifələrində yerləşir…

Ən qorxulusu isə bunun həqiqətə uyğun olmasıdır.

5

Proloq

1086-cı ilin baharı

İngiltərə

Fəlakətin ilk əlaməti qarğalar oldu.

Tək ata qoşulmuş, üstüörtülü araba ucsuz-bucaqsız arpa tarlaları arasında dolaşan çala-çuxur yolla gedirdi ki, qəflətən havaya qara bulud kimi qarğa dəstəsi qalxdı.

Onlar hay-küylü dövrələrlə get-gedə yüksələrək mavi səmaya yönəldilər. Lakin, bu qorxmuş quşların qeyri-adi təlaşı idi. Qarğalar ənginliklərdə dövrə vurur, qanadlarını qıc olmuş

halda çırpır, havada mayallaq aşaraq qəfildən yerə düşürdülər. Quşlar göydə bir-birilə toqquşur, yağış kimi yerə ya-ğırdılar. Balaca qara topalar qanadlarını və dimdiklərini sın-dıraraq, zərblə yerə dəyirdilər. Şikəst quşlar sınıq qanadlarını zəifcəsinə qaldıraraq titrəyirdilər.

Lakin bütün bunda ən qorxulu olan tam səssizlik idi.

Nə bir hənirti, nə bir qışqırıq.

Sadəcə çılğın qanad çırpıntısı – sonra isə quş cəsədlərinin döyəclənmiş yerə və daşlara dəyən yumşaq şappıltısı.

Arabaçı xaç çəkib, arabanı saxladı. Onun ağır göz-qapaqları ilə yarıaçıq gözləri səmaya zillənmişdi. At başını silkələyib, sərin səhər havasına ağzından buxar buludu buraxaraq, ağır-ağır nəfəs alırdı.

− Yola davam edək, − arabada oturan səyyah dedi.

Bura Kral Vilhelmin gizli fərmanı ilə göndərilən Martin Borr, kral müstəntiqlərindən ən gənci idi.

Martin yun plaşa bürünərək, mumla bərkidilmiş, kral möhürü ilə möhürlənmiş fərman haqqında fikirləşirdi. Xəzinə

müharibə zamanı dağıdılmışdı və Vilhelm ölkənin hər tərəfinə

6

onlarla krallıq komissarı göndərmişdi ki, onun bütün torpaqlarının və əmlakının siyahısını tərtib etsinlər. Toplanan bütün məlumatlar müəmmalı latıncada bir alim katib tərəfindən

“İngiltərənin torpaq siyahısı” adlı nəhəng kitaba qeyd olunurdu. Bütün bunlar xəzinə tərəfindən toplanmalı olan vergilərin həcmini dəqiq müəyyən etmək üçün edilirdi.

Hər halda belə deyilirdi.

Torpaqların belə dəqiq öyrənilməsinin başqa məqsədlə

həyata keçirilməsindən şübhələnənlər də vardı. Bu insanlar kitabı Bibliyanın Qiyamət günü təsviri ilə müqayisə edirdilər.

Bibliyada deyilir ki, Allah Həyat kitabında bütün insan əməl-lərinin hesabını aparır. Və tədricən, şayiə bu tədqiqatların arxasında başqa ad möhkəmlətdi: “Qiyamət günü kitabı”

Skeptiklərin özləri belə, bunu bilmədən, həqiqətə yaxın idilər.

Martin, mumla möhürlənmiş fərmanı oxudu. O, tənha katibin kral komissarlarından gələn məlumatları incəliklə böyük cildə necə daxil etdiyini görürdü. Sonda alim latınca tək bir sözü qırmızı mürəkkəblə fərqləndirdi:

“Vastare”. Yəni, “viran edilmiş”.

Bu sözlə çox vilayətlər, eləcə də müharibə zamanı dağıdılmış və talan edilmiş torpaqlar qeyd olunmuşdu.

Ancaq iki qeyd tamamilə qan-qırmızı mürəkkəblə yazılmışdı. Bunlardan biri İrlandiya və İngiltərə sahilləri arasında itmiş tənha adanı təsvir edirdi. İndi isə Martin ətraflı tədqiqat aparmaq haqqında kral əmri alıb bu yerlərdən ikin-cisinə yaxınlaşırdı. O, susacağına and içmişdi. Kömək üçün ona üç adam verilmişdi. Onlar at belində arabanın arxasınca gedirdilər.

Arabaçı nəhəng yük atının addımlarını yeyinlətmək üçün yüyənini dartdı. Araba çarxları ilə qarğaların titrəyən cəsəd-7

lərinin üstündən keçib, xırçıltı ilə sümükləri əzib və qanı ətrafa sıçradaraq irəlilədi.

Nəhayət onlar yoxuşa qalxdılar, oradan aşağıdakı münbit vadiyə mənzərə açıldı. Uzaqda, aşağıda bir tərəfdən daş malikanə, digər tərəfdən isə şpilli kilsəylə sıxılmış kiçik bir kənd yerləşirdi. Qalan tikililər şalbandan olan onlarla ev və taxta qoyun tövlələri və göyərçin damlarının xarabaqlıqları idi.

– Мilord, bura lənətlənmiş yerdir, – arabaçı dedi. – mənim sözümü yadda saxlayın. Buranı dağıdan heç də taun deyil…

– Biz buraya məhz hər şeyi öyrənmək üçün gəlmişik.

Arxada dağ yolu kral ordusu tərəfindən kəsilmişdi. Heç kimi irəli buraxmırdılar, lakin bu ətraf kəndlərdə vadiyə

düşən qeyri-adi taun xəstəliyi haqqında gəzən şayiələri saxlaya bilmirdi.

– Lənətlənmiş… – arabanı aşağıya, kəndə gedən yola yönləndirən arabaçı təkrarladı. – Mən nə vaxtsa bu torpaqların kafir keltlərə mənsub olduğu haqda danışılanları eşitmişəm.

Deyirlər, bütpərəstlər üçün bu yerlər müqəddəs idi. Əvvəlki kimi o təpələrin yamacındakı çuxurlarda onların daşlarını tapmaq olar.

O, qırışmış əli ilə göyə ucalan yüksək təpələrin zirvəsini bürümüş qalın meşələri göstərdi. Ağacların başını kəsdirən duman, yaşıl çətirlərə qara və boz çalar verirdi.

– Keltlər bu yeri lənətləyiblər, mən sizə dəqiq deyirəm.

Xaç gəzdirən hər kəsə ölüm gətirdilər!

Martin Borr bu cəfəngiyatı eşitmək istəmirdi. Romadan tutmuş Britaniyaya qədər ən yaxşı alimlərin başçılığı altında elmə yiyələnən bu gəncin 32 yaşı vardı. Və bura öz işinin peşə-karları ilə həqiqəti aşkar etmək üçün gəlmişdi.

8

Geriyə çevrilən Martin balaca bir kəndi göstərərək, əlini yel-lədi və üç atlı atlarını mahmızladı. Onlardan hər biri öz vəzifəsini bilirdi. Martin tələsmədən, yolda gördüyü hər şeyi öy-rənərək və qiymətləndirərək, onların ardınca getdi. Bu kiçik dağlıq vadidə Hayqlen adı ilə tanınan tənha kənd bu ət-raflarda öz saxsı qabları ilə məşhur idi. Gil qaynar bulaqlardan əldə edilirdi, yüksəklikdə meşənin üzərində sürünən bu dumanlı tüstü bununla izah olunurdu. Deyilənlərə görə, yerli bişirmə üsulu və gilin tərkibi gizli saxlanılan sirr idi, bunu yalnız kənd sakinləri bilirdi.

İndi isə bu sirrlər həmişəlik itirilmişdi.

Araba taqqıldayaraq çovdar, yulaf, paxlalılar əkilmiş sahələrin, tərəvəz ləklərinin yanından keçərək gedirdi. Bəzi sahələrdə məhsul bu yaxınlarda yığılmışdı, digərləri isə, görünür, yandırılmışdı. Doğrudanmı kənd sakinləri həqiqətdən şübhələniblər?

Araba vadiyə düşən kimi, içəridə hökm sürən dəhşəti qismən gizlədən yüksək çəpərlərlə əhatəyə alınmış qoyun ağılları göründü. Təravətli otlaqlar şişmiş qoyun cəsədlərinin yüzlərlə

yun qalaqlarının çopurluğu ilə ala-bəzək olmuşdu. Həmçinin kəndin yaxınlığında ölümə yaxalanmış batıq gözlü donuz və

keçi cəsədləri də yerə sərələnmişdi. Tarlada əvvəlki kimi kotana qoşulmuş bir cüt zorba öküz sərilmişdi.

Araba ağacların yaşıllığında gizlənmiş kəndə çatdı. Ətrafa tam səssizlik çökmüşdü. Səyyahları nə itlərin hürməyi, nə to-yuqların qaqqıltısı, nə də ulağın qışqırığı qarşılamadı. Kilsə

zəngi çalınmadı, kəndə gələn yadları heç kim səsləmədi. Səssizlik sıxıcı idi.

Sonra aşkar oldu ki, ölmüş sakinlərin çoxunun cəsədi öz evində idi. Onlar ölümdən qabaq çölə çıxmaq üçün çox zəif halda idilər. Amma malikanənin daş pilləkənlərinin qa-bağın-9

da bir cəsəd otun üstündə soyumuşdu. Kişinin meyiti üzüstə

elə yıxıldığı yerdəcə uzanırdı. Ehtimal ki, o pil-ləkənlərdən yıxılıb boynunu sındırmışdı. Martin hələ ara-badan sümükləri örtmüş solğun dəriyə, dərin batmış gözlərə, qeyri-təbii arıqlığa fikir verdi.

Tarladakı heyvanlarda da həmin arıqlıq müşahidə olunurdu. Adama elə gəlirdi ki, bütün kənd uzun müddət mühasirədə olub və burdakı bütün canlılar aclıqdan məhv olub.

Yaxınlaşan at dırnaqlarının səsi eşidildi. Recinald atını arabanın yanında saxladı.

– Bütün taxıl anbarları doludur, – o, əllərini şalvarına silərək dedi. – Bir də orada siçan və siçovullar var.

Martin sual dolu baxışlarla Fransanın şimalından kral Vil-helmlə birlikdə gəlmiş, hündür, çoxlu çapıqları olan bu adama baxdı.

– Ölüdürlər… ətrafdakı hər şey kimi… Eynilə o lənətləmiş

adadakı kimi.

– İndi isə taun bizim sahillərə kimi gəlib. – Martin donquldandı. – Bizim torpaqlara gəlib.

Buna görə onları bura göndəriblər, buna görə kəndə gələn yol bağlanmışdı, buna görə hamısı susmağa and içmişdilər.

– Jirar sizin üçün yaxşı meyit tapıb, – Recinald davam edirdi, – O birilərindən daha təzə. Oğlandır. Jirar onu dəmirçixanaya sürüdü.

O, daş bacası olan taxta anbarı göstərdi.

Martin başıyla işarə edərək arabadan düşdü. O, tam əmin olmalı idi, bunun üçünsə ancaq bir yol mövcud idi. Kral müstəntiqi kimi onun borcu ölülərdən həqiqəti öyrənmək idi.

Martin işin ən qanlı hissəsini fransız qəssabına saxlamağı qərara aldı.

10

O, dəmirçixananın açıq qapısından içəri addım atdı. Jirar artıq onu orada, kürənin qabağında əyilib gözləyirdi. O, kral Vilhelmin ordusunda çalışır və döyüşçülərin şikəst qalmış

bədən üzvlərini kəsərək onların həyatını xilas edirdi.

Jirar dəmirçixananın ortasındakı masanı boşaltdı. O, artıq meyitin paltarlarını çıxarmış və onu masaya bağlamışdı. Martin solğun, cılız meyitə nəzər saldı. Onun öz oğlu təxminən bu yaşda idi. Dəhşətli ölüm bədbəxt oğlanı qocaltmış, qırış-dırmışdı… 8-9 yaşında, bu belə olmamalı idi.

Jirar bıçaqları hazırlayana qədər Martin meyitin bədəninə

diqqətlə baxdı. Dərini çimdikləyib piy qatının olmadığını gördü. Sonra çatlamış dodaqları, başında salamat qalmış saç-ları, şişmiş topuqları və dabanlarını incələdi. Daha böyük diqqəti isə qabarıq sümüklərə ayırdı. Əllərini sümüklərin üstü ilə elə

aparırdı ki, sanki xəritəni oxumağa çalışırdı: qabırğalar, almacıq sümükləri, göz yuvaları, çanaq.

Burda nə baş verib?

Martin başa düşürdü ki, cavab heç də yaxında deyil.

Jirar əlində uzun gümüşü ülgücü sıxaraq masaya yaxınlaşdı.

– Cənab, işə başlayaq?

Martin təsdiq mənasında başını tərpətdi.

On beş dəqiqədən sonra oğlanın bədəni içalatı çıxarılmış

donuz cəmdəyinə oxşayırdı. Qasıqdan boğaza qədər yarılmış, dərisi soyulmuş və masaya yapışdırılmışdı.

Jirar yarılmış qarına yaxınlaşdı. Onun əlləri soyuq dərin-liklərdə itdi.

Kənarda duran Martin əli ilə oğlanın alnına toxundu və

bu nəzakətsiz müdaxiləyə görə ölünün onları bağışlaması üçün dua edərək, səssizcə dodaqlarını tərpətdi. Əlbəttə, oğlan-11

dan əfv gözləmək üçün artıq çox gec idi. Lakin onun ölü bədəni son xidməti göstərə − son əndişəni təsdiqləyə bilərdi.

Jirar rəhmətliyin içindən tünd qırmızı dalaq sallanan elastik və bəyaz mədəsini çıxartdı. Bıçağın bir neçə dəfə ba-carıqla hərəkət etdirən Jirar bağırsaqların hörüyünü yardı və ayrılmış

mədəni masanın üstünə atdı. Daha bir cəld kəsik – və mədə

ikiyə ayrıldı. Elə o saat dəmirçixanaya kəskin, üfu-nətli qoxu yayıldı. Martin əli ilə ağzını və burnunu tutdu – üfu-nətdən yox, həqiqətdən qorunaraq.

– Oğlan aclıqdan ölüb; bu, açıq-aşkar görünür, – Jirar de-di. – Lakin o aclıqdan dolu mədə ilə ölüb.

Martin daxilində hər şeyin buzlaşdığını hiss edərək, geri çəkildi. Budur, təkzibedilməz sübut. Əlbəttə, tam əmin olmaq üçün digər meyitləri də öyrənmək lazım gələcək. Görünür, burda da ölümün səbəbi “Müşahidə kitabı”nda adı “viran edilmiş” göstərilən adadakı ilə eynidir.

Martin içalatı çıxarılmış uşaq cəsədindən gözünü çəkə bilmirdi.

Ardınca onların gizli missiyalarının həqiqətən nədən ibarət olduğu indi aydın idi. Doğma torpaqlara zərbə vuran mə-rəzi tapmaq və yayılmamışdan qabaq onu məhv etmək. Kənd sakinlərinin ölüm səbəbi tənha adadakı ilə eyni idi. Qə-ribə

mərəzə yoluxan insanlar elə hey yeyirdilər və yeyirdilər, lakin nəticədə qidalandırıcı maddə qəbul almadan tükənərək, aclıqdan ölürdülər.

Masadan uzaqlaşan Martin dəmirçixananın qaranlığından gün işığına çıxdı və acgözlüklə təmiz hava uddu. Nəzərini uzağa – bol yaşıllıqla örtülü olan təpələr silsiləsinə saldı. Əsən külək arpa, yulaf, buğda və çovdar sahələrini tərpətdi. Martin okeanın ortasında salda üzən, susuzluqdan yanan, hər tərəfdən içməli olmayan su ilə əhatələnmiş adamı təsəvvür etdi.

12

Burda da həmin vəziyyət idi.

Martin bahar günəşinin solğun şüaları altında titrəyərək büzüşdü. O bacardığı qədər bu vadidən uzaqda olmaq is-təyərdi… Bu vaxt onun diqqətini sağdan – kəndin əks tərəfindən gələn qışqırıq çəkdi. Açıq qapının qabağında qaraya bürünmüş bir fiqur dururdu. Martin bir anlığa qorxdu, bu fiquru ölümün özü sandı. Lakin fiqur əlini tərpədərək yaratdığı obrazı dağıtdı. Bu, kiçik dəstənin sonuncu üzvü, Kelt abbatlığının İrlandiyadakı baş keşişi abbat Orren idi. Kənd kilsəsinin girişində durmuşdu.

– Gəlin, buna baxın! – abbat qışqırdı.

Martin ona tərəf tələsdi.

Gənc müstəntiq dəmirçixanaya qayıtmaq istəmirdi. Oğlanı fransız qəssabının ixtiyarına buraxmışdı. Kənddən keçəndə Martin pilləkənləri qalxdı və katolik rahibinə qoşuldu.

– Nə məsələdir, abbat Orren?

Rahib dönərək, kilsənin içərisinə doğru irəlilədi.

– Bu, əsl kafirlikdir! – irland abbat dedi. – Baxın görün, bu insanlar müqəddəs yeri necə təhqir ediblər! Təəccüblü deyil ki, onlar hamısı Allahın bəlasına düçar olublar!

Martin abbatın ardınca tələsdi. Əyninə böyük olan isti plaşında skelet kimi arıq rahib xəyalətə bənzəyirdi. Yalnız o, İrlandiya sahilindəki ölü adaya ayaq basmış və oradakı viranlığın şahidi olmuşdu.

– Müqəddəs ata, siz axtardığınızı tapdınız? – Martin maraqlandı. Cavab vermək yerinə rahib kilsə zalının içinə doğru irəlilədi. Martinin onun ardınca getməkdən başqa yolu yox idi.

Onun daxilində qəmgin qaranlıq hökm sürürdü. Torpaq döşəməni saman qatı örtürdü. Skamyalar yox idi, sıx çatıların arxasında alçaq dam görünürdü. Yeganə işıq uzaqdakı ensiz, hündür pəncərələrdən mehrabın – sadə daş lövhənin üstünə dü-13

şürdü. Ehtimal ki, çılpaq daşı əvvəllər mehrab parçası örtürdü, lakin indi o dağıılıb ətrafa atılmışdı. Görünür bunu axtarış aparan rahib etmişdi.

Mehraba yaxınlaşan abbat Orren əsən əli ilə iri daş parçasını göstərdi. O qəzəbindən əsirdi.

– Bu əsl kafirlikdir! – o təkrarladı, – Allahın evində bütpərəst simvollarından naxış çəkmək!

Martin yaxın gəldi və mehrabın qarşısında diz çökdü.

Lövhənin üzündə çox güman ki, bütpərəstlərə aid yayılan şüalar ilə günəş diskləri və dolaşıq spirallar, dairələr və qəribə

naxışlar əks olunmuşdu.

– Niyə möminlər belə bir günah işləyiblər?

– Mən fikirləşmirəm ki, Hayqlen sakinlərinin əməlidir, –

Martin etiraz etdi.

O, əlini mehrabın üstü ilə apardı. Onun barmaqları ya-rısilinmiş şəkillərin qədimliyini hiss etdi. Şübhəsiz onlar çox qədim idilər. Martin arabaçının bu yerlərin lənətlənmiş, qədim keltlər üçün isə müqəddəs olduğu və onların nəhəng daşlarını əvvəlkitək təpələrin başındakı dumanlı meşələrdə tapmağın mümkünlüyü haqqında dediyi sözləri xatırladı. Martin qamətini düzəltdi. Görünür, bu daşlardan birini Hayqlenə gətirib, kilsənin mehrab daşına çeviriblər.

– Əgər bu kənd sakinlərinin işi deyilsə, bəs bunu kim edib? – abbat soruşdu.

O, mehrabın arxasındakı daşa yaxınlaşıb əli ilə onun üzərindəki böyük şəkli göstərdi. Xaçla dörd yerə ayrılmış dairəni təsvir edirdi.

Martin buna bənzər rəsimləri qədim başdaşılarda və xarabalıqlarda əvvəllər də görmüşdü. Kelt kahinləri bu şəkilləri müqəddəs sayırdılar.

– Bütpərəst xaçı, – Martin mızıldandı.

14

– Bunun eynisini biz həmin adada tapdıq. Bütün qapıların üzərində qeyd olunmuşdu.

– Bəs bunun mənası nədir?

Abbat boynunda asılan gümüş xaça toxundu.

– Hər şey kralın qorxduğu kimi oldu. İrlandiyada qayna-şan, müqəddəs Patrik tərəfindən adadan qovulan ilanlar bizim sahillərə keçiblər.

Martin başa düşdü ki, rahib gerçək meşə ilanlarını yox, ilanabənzər – druidləri, qədim keltlərin başçılarına bənzər əyilmiş əsa gəzdirən, bütpərəst kahinləri nəzərdə tuturdu.

Müqəddəs Patrik bütpərəstləri imana gətirdi və ya İrlandiyadan qovdu.

Bu, altı əsr əvvəl baş vermişdi.

Martin dönərək kilsənin açıq qapısından ölü kəndə baxdı.

Onun beynində Jirarın sözləri canlandı: “Oğlan dolu mədə ilə

aclıqdan tələf olub”.

Bunda heç bir məna yox idi.

– Bütün bunları yandırmaq lazımdır, – abbat arxada donquldandı. – Torpağı isə günəş yandırar.

Martin sakitcə başını tərpətdi. Ancaq onun içində həyəcan artırdı. Burda yaradılmış hər şeyi alov yox edə bilərdi? O

bu suala cavab tapa bilmirdi, ancaq bir şeydən əmin idi: Sona hələ çox var.

15

Müasir zaman

8 oktyabr, 23:55

Vatikan

Marko Covanni ata qaranlıq daşlıq meşədə gizlənirdi.

Müqəddəs Pyotr kilsəsinin tavanını saxlayan ağır mərmər sütunlar döşəməni ayrı-ayrı kapellalara, zallara, taxçalara bö-lürdü. Müqəddəs məkanı böyük ustadların əl işləri bəzəyirdi: Mikelancelonun “İsanın yasını tutmaq”, Bernininin “Müqəddəs Pyotr taxtda” adlı tunc heykəli.

Marko bilirdi ki, bu daşlıq meşədə tək deyil. Hardasa buralarda, təxminən kilsənin dərinliyində uyğun məqam gözləyən ovçu gizlənib.

Üç saat əvvəl Covanni ata Romanın Qriqoryan Universitetində təhsil alarkən keçmiş rəhbəri və həmçinin kilsə xadimi olan həmkarı – arxeoloqdan məktub almışdı. O adam Markonu gecəyarısı burada görüşməyə dəvət edirdi.

Lakin məlum oldu ki, bu, tələ imiş.

Marko sütuna söykənib qanaxmanı bir-təhər saxlamağa çalışaraq sağ əli ilə sol böyrünü sıxırdı. Yumşaq toxumalar qa-bırğalaracan kəsilmişdi. Qaynar, yapışqan maye barmaqlarının arasından axırdı. Keşiş sol əlində ona çox lazım olan sübutu – ölçücə pul kisəsindən böyük olmayan qədim dəri kisəciyi tuturdu. O, bu kisəciyi elə sıxırdı ki, sanki bütün həyatı ondan asılı idi.

Marko ehtiyatla sütunun arxasından nefi nəzərdən keçirmək üçün azca yan tərəfə çəkildi və qanaxma gücləndi.

Ağır damcılar mərmər döşəməyə töküldü. Gözləmək olmazdı, yoxsa, o, daha da zəifləyəcəkdi. Ürəyində dua oxuyub sütun-16

dan aralandı və papanın mehrabına doğru qaçdı. Hər uğultulu addım böyründə kəskin ağrı ilə nəticələnirdi. Bu yara bıçaq yarası deyildi. Markonun böyrünü dələn ox taxta skamyanın söykənəcəyinə batmışdı. O qısa, qalın, qara idi və arbaletdən atılmışdı. Sütunun arxasında gizlənərkən Covanni ata oxu diqqətlə öyrənmişdi. Onun sonunda qaranlıqda alovlu gözə bənzəyən qırmızı işıqlı diod parlayırdı.

Nə etməli olduğunu bilməyən Marko sadəcə əyilərək qaçırdı. O, böyük ehtimalla öləcəyini başa düşürdü, lakin öyrəndiyi sirr onun həyatından daha vacib idi. Lap az döz-mək, uzaq çıxışa çatmaq, növbətçi olan isveçrəli qvardiyaçılardan birini tapıb xəbəri Papaya çatdırmaq lazım idi.

Marko ağrıya və dəhşətə fikir vermədən qaçırdı.

Papanın mehrabı tam qarşıda idi. Onun üzərində burulmuş sütunlarda Bernininin əl işi olan tunc taxt-rəvan quraşdırılmışdı. Köndələn nefə 1 düşməyə çalışan Marko bir qədər sola keçdi. O, VII Aleksandrın əzəmətli heykəlini və

altındakı gizli qapını gördü.

Bu qapı Santa-Marta meydanına açılır.

Əgər…

Qarnına dəyən zərbə Markonu son ümidindən məhrum etdi. O, geriyə atılıb baxışını yerə dikdi. Bu zərbə yumruqla endirilməmişdi. Köynəkdən ucu plastmas lələkli qısa polad mil sallanırdı. Ağrı növbəti nəfəslə içəriyə yayıldı. Bu ox da birincisi kimi alovlu gözlə işıqlanırdı. Diod oxun özəyindəki dördbucaqlı qalın yerdə yerləşirdi.

Marko qətiyyətsiz addımlarla geri hərəkət etdi…

Qapının yanında tərpənən kölgə İsveçrə qvardiyaçılarının ala-bəzək mundirində olan fiqur idi. Əlbəttə ki, bu maska-1 Kilsə arxitekturasında apsidaya dik və ya parallel şəkildə olan, bir-birindən sütun və ya lise mimarisinde apsise dik yada paralel olarak yer alan ve birbirlerinden sütun yada paye dizileriyle ayrılan uzunlamasına mekanlara verilen ad.

17

lanma idi. Qatil arbaleti aşağı salaraq, gizlənib qurbanını izlədiyi yerdən – qapı oyuğundan çıxdı.

Marko mehraba tərəf çəkilərək geriyə − nefin dərinliyinə

qaçmağa hazırlaşdı. Sonra o, İsveçrə qvardiyaçısı mundirində

daha bir adam gördü. İkinci qatil skamyaya tərəf əyilərək, ağaca batmış oxu çıxartdı.

Gördüyü dəhşətdən Marko qarnındakı ağrını unutdu. O

sağa – digər köndələn nefə tərəf döndü. Lakin gördü ki, burda da onu qabaqlayıblar. Qaranlıq yerdə yerləşən tövbə hüc-rəsindən əlində arbalet üçüncü fiqur çıxdı.

Covanni tələyə düşdüyünü anladı.

Kilsə xaç formasında idi, üç ucu qatillərlə tutulmuşdu.

Qaçmağa yalnız bir tərəf qalırdı – xaçın yuxarısı, apsida .

Lakin bu, dalan idi.

Bununla belə Marko apsidaya tələsdi.

İrəlidə müqəddəslərin və mələklərin fiqurları ilə

bəzənmiş, içində Müqəddəs Pyotr kafedrası saxlanılan böyük zərli tikili – Müqəddəs Pyotr mehrabı ucalırdı. Onun üzərində

isə Müqəddəs Ruhun göyərçin görkəmində təsviri çəkilən ağappaq oval pəncərə vardı.

Lakin orada da heç bir ümid yox idi.

Arxasını pəncərəyə çevirən Marko ətrafa göz gəzdirdi.

Ondan solda papa VIII Urbanın sərdabəsi ucalırdı.

Bütün insanların qaçılmaz aqibətindən və yəqin ki, Markonun özünün də axırından xəbər verən Ölümün skelet formalı heykəli mərmər sarkofaqı bəzəyirdi.

− Lilium et rosa, − Marko pıçıldadı.

Zanbaq və qızılgül.

Uzaq keçmişdə, on ikinci əsrdə sağlığında ikən övliyalar sırasına keçirilən Malaxiya adlı bir irland keşişi öncəgörmə

görmüşdü. Onun dövründən ta dünyanın sonunadək olan bü-18

tün papalar ona görünmüşdü. Öncəgörməyə əsasən, cəmi yüz iyirmi papa olmalıdır. Malaxiya onların hər birini qısa, müəmmalı ibarə ilə təsvir etmişdi. Məsələn, Malaxiyanın ölümündən beş yüz il sonra dünyaya gələn VIII Urban “zan-baq və qızılgül” sözləri ilə tərif edilmişdi. Bütün başqa eh-kamlar kimi bu xüsusiyyət də düzgün idi. Papa VIII Urban gerbində

al zanbaq olan Florensiyada dünyaya gəlmişdi.

Lakin ən qorxulusu bu idi ki, indiki papa müqəddəs Malaxiyanın siyahısında sonuncudan bir qabaqkıdır. Ehkama əsasən, katolik kilsəsinin növbəti başçısı dünyanın sonunu görəcək.

Əvvəllər Marko belə fantaziyalara əhəmiyyət vermirdi.

Lakin indi, onun barmaqları bapbalaca dəri kisəciyi bərk sı-xanda o, insanlığın həqiqətdə Armageddona nə qədər yaxın olduğunu fikirləşirdi.

Addım səsi eşidən Marko diksindi. Qatillərdən biri ona yaxınlaşırdı. Onun yalnız bir sonuncu hərəkətə vaxtı qalırdı.

O, bir saniyə də fikirləşmədi. Marko iz buraxmamaq üçün qanayan yarasını sıxıb yana çəkildi və qorumalı olduğu şeyi gizlətdi. Bundan sonra o, apsidanın mərkəzinə qayıtdı və qur-tulmağa ümid etməyərək diziüstə çöküb ölümünü gözlədi.

Addım səsləri mehraba yaxınlaşdı. İnsan fiquru göründü. Kişi dayandı və diqqətlə qaranlığa baxdı.

Bu, qatil deyildi. Marko bu insanı yaxşı tanıyırdı. Covanni gələn adamın diqqətini cəlb edərək zarıdı. O, təəccübdən dondu, sonra yaralıya tərəf tələsdi.

− Marko?

Ayağa qalxmağa taqəti olmayan Marko bir an ümid və

şübhə arasında qalaraq ona baxırdı. Lakin kişi üzündə təbii təlaş ona tərəf atıldı. Bu, Markonun keçmiş müəllimi gecəyarısı hazırkı görüşünü təyin edən adam idi.

19

− Monsinyor Verona… – Marko bütün şübhələrini unudaraq, bu adamın onu heç vaxt satmayacağına qəlbən ina-nıb çətinliklə dedi.

Marko əlini qaldıraraq boş ovcunu açdı. O biri əli əvvəlkitək qarnına batmış oxun lələkli ucundan yapışdı.

Yanıb-sönən işıq Markonun diqqətini aşağı çəkdi. Oxun ucundakı diodun qırmızı işığı onun gözü önündə yaşıla çevrildi.

Yox…

Partlayış qan, tüstü və tökülmüş içalat izini mərmər döşəmədə qoyaraq Markonu kənara atdı. Covanni ata qar-nında açılan deşiklə yanıüstə mehrabın dibinə düşdü. Süzülən gözləri ucalan zərli abidədə qaldı. Sönən hafizəsində bir ad üzə

çıxdı.

Petrus Romanus.

Romalı Pyotr.

Bu ad müqəddəs Malaxiyanın peyğəmbərlik siyahısında sonuncu idi. Hazırkı katolik kilsəsinin başçısını əvəz edib, yer üzündə sonuncu papa olacaq adamın adı idi.

Marko uğursuzluğa düçar olduğundan belə nəticənin qarşısını almaq mümkün deyildi.

Markonun gözləri qarşısında hər şey qaraldı. O, eşitmə

qabiliyyətini itirdi. Onun danışmağa gücü qalmadı. O yanıüstə

düşərək apsidanın üzərindən papa Urbanın sərdabəsinə, qə-birdən çıxan bürünc skeletə baxırdı. Covanni atanın çox qoruduğu bapbalaca kisəcik skeletin sümüklü barmağından asılmışdı. Marko dəridə yandırılmış qədim simvolu təsəvvür etdi.

Onun içində dünya üçün yeganə ümid var idi. Son nə-fəsində Marko bunun kifayət olması üçün dua etdi.

20

Birinci hissə

Spiral və xaç

Çərşənbə axşamı,

9 may

Təcili nəşr üçün

“VİATUS” ƏRZAQ ÇATIŞMAZLIĞI PROBLEMİNİN

HƏLLİ ÜÇÜN İSTİQAMƏT ALIR

Oslo, Norveç (“İşgüzar xəbərlər”). “VİATUS İnternational”, dünya bazarında qabaqcıl neft-kimya kompaniyası, bu gün yeni şöbənin yaradılması haqqında məlumat verdi. Bu kompaniya dənli bitkilər sahəsində biogenetik tədqiqatlarla məşğul olacaq.

“Yeni şöbənin vəzifəsi kənd təsərrüfatı məhsuldarlığının kəskin surətdə artmasına kömək edən texnologiyaların hazırlanmasından ibarət olacaq və dünyanın ərzaq və

yanacağa artan ehtiyacını ödəməyə imkan verəcək, − deyə

“VİATUS International” kompaniyasının prezidenti İvar Karlsen elan etdi. – Dənli bitkilərin biogenetik tədqiqatlar şöbəsini təşkil edərək biz “Manhetten layihəsi”nin kənd təsərrüfatı ekvivalentini yaradıb, bu təhlükə ilə mübarizəyə

bütün gücü-müzü sərf etməyə hazırlaşırıq. Heç bir uğursuzluqdan söhbət gedə bilməz – bunda bizim kompaniya kimi bütün dünya da maraqlıdır.”

Son illər kompaniya tərəfindən patentləşdirilmiş hib-ridləşmənin və transgenli texnologiyaların yeni üsulları dənlilərin, qarğıdalı və düyü məhsuldarlığının otuz beş faiz 21

artmasına imkan vermişdir. Karlsenin sözlərinə görə, “VİATUS” yaxın beş ildə bu göstəricilərin iki dəfə artacağını gözləyir.

Buenos-Ayresdə keçirilən ərzaq problemləri üzrə bu-günkü konfransdakı nitqində Karlsen bu yeni şöbənin yaranması zərurətini izah etdi. Ümumdünya səhiyyə təşkilatını məlumatlarına əsaslanaraq, Karlsen xatırlatdı ki, dünyanın üçdə biri üçün aclıq təhlükəsi var. “Biz qlobal ərzaq böhranı qarşısındayıq, – o, dedi. – Aclıq çəkənlərin çoxu üçüncü dünya ölkələrində yaşayır. Aclıq iğtişaşları onsuzda qeyri-stabil olan regionlarda vəziyyəti daha da gərginləşdirərək bütün Yer kü-rəsinə yayılır.

Karlsen etiraf edirdi ki, ərzaq çatışmazlığı problemi yeni minillikdə içməli su və enerji ehtiyatlarını qabaqlayaraq birinci yerə çıxır: “Yeni biotexnologiyalar hesabına ərzaq məhsullarının istehsalını qlobal təhlükəsizlik, həmçinin sırf hu-manitar nöqteyi-nəzərdən xeyli artırmaq israrla vacibdir.”

Kənd təsərrüfatı yeniliklərində aparıcı rol: “Fortune” jur-nalının “yüz böyük şirkət” siyahısına daxil olan “VİATUS international” şirkətinin Osloda mənzil qərargahı var. 1802-ci ildə yaranmış kompaniya öz məhsullarını həyatın keyfiyyətini və davamlılığını tədqiqatlar və innovasiyalar sayəsində artıraraq dünyanın yüz səksən ölkəsinə çatdırır. Onun səhmləri Nyu-York Fond Birjasında “Vİ” simvolu altında satılır.

“VİATUS” adı latınca iki sözdən: “Via” – yol. və “vita” – həyat sözlərindən yaranmışdır.

22

1

9 oktyabr, saat 04:55

Mali, Qərbi Afrika

Ceyson Qormeni atışma səsi oyatdı. O, ölü kimi yatmışdı və ona bircə an lazım oldu ki, harda olduğunu xatırlasın. Yu-xuda görürdü ki, atasının Nyu-York ştatının kənar hissəsində

yerləşən bağ evindədir və göldə çimir. Lakin, çarpayısını ba-rama kimi bürüyən ağcaqanadlara qarşı tor və səhranın sübh soyuğu onu gerçəkliyə tez qaytardı.

Bu, eləcə də qışqırıqlar.

Dəlicəsinə çırpınan ürəklə, Ceyson nazik yorğanı ayağı ilə

üstündən atdı və toru çəkdi. Qırmızı Xaç çadırının içərisində

zülmət hökm sürürdü, lakin brezentdən titrəyən tünd qırmızı işıltılar görünürdü. Bunlar qaçqın düşərgəsinin şərqində yanğının başladığından xəbər verirdi. Hardasa yaxınlıqda ye-nə

nəsə alışdı və alov dilləri çadırın dörd tərəfini bürüdü.

“Aman Allah!” …

Təlaşa baxmayaraq, Ceyson nə baş verdiyini o saat anladı.

Afrikaya yola düşməzdən əvvəl onu ətraflı təlimat-landırmışdılar. Bütün keçən il boyu tuareqlərin üsyançı dəstələri qaçqın düşərgəsinə hücum edirdilər, ilk növbədə ər-zaq ələ keçirmək üçün. Mali Respublikasının paytaxtında iğtişaşlar səngimirdi, düyünün və qarğıdalının qiyməti üç qat artmışdı.

Şimal rayonlarında ərzaq yeni qızıla çevrilmişdi. Üç milyon insanı aclıq gözləyirdi.

23

Məhz buna görə də Ceyson bura gəlmişdi.

Onun atası eksperimental fermanın qurulmasına dəstək göstərirdi. Hansı ki, düşərgədən şimalda altmış akrlıq sahəni əhatə edirdi. Əsas maliyyələşməni “VİATUS” korporasiyası həyata keçirirdi. İşlərə Kornell Universitetindən bioloqlar və

genetiklər nəzarət edirdi. Burada xüsusən bu cür günəşdən yanmış və quraqlıq yerlər üçün genetik şəkli dəyişmiş yeni qarğıdalı növlərinin yetişdirilməsi sınaqları keçirilirdi. İlk tarladan məhsul yalnız keçən həftə yığılmışdı; qarğıdalı adi halda lazım olan suvarmanın üçdə biri qədər su ilə yetişmişdi.

Deyəsən, bu kiminsə heç xoşuna gəlmirdi.

Ceyson ayaqyalın çadırdan çıxdı. O, dünən gecə

çarpayıya uzandığı şortda və geniş köynəkdə idi. Sübh çağı ala-qaranlıqda işıq mənbəyi yalnız yanğınların alovu idi.

Güman ki, generatorlar sıradan çıxmışdı.

Zülmətdə uğultulu avtomat güllələri və qışqırıqların əks-sədası yayılırdı. Hər tərəfdə aydın seçilməyən kölgələr vur-nuxurdu: Dəhşətə düşmüş qaçqınlar canlarını qaçmaqla qurtarmaq istəyirdilər. Lakin bu hərəkət qarışıq idi; insan axını gah bu, gah da digər tərəfə yönəlirdi. Hər tərəfdən tüfəng atəşləri və pulemyotların şaqqıltısı gəlirdi və heç kim hara qaçacağını bilmirdi.

Yalnız Ceyson bilirdi ki, ona hara lazımdı. Krista bu vaxtadək elmi tədqiqat mərkəzində idi. Üç ay əvvəl Ceyson onunla Ştatlarda, təlimat zamanı tanış olmuşdu. Ağcaqanadlara qarşı tora bürünmüş çarpayısını yalnız keçən ay onunla bölüşməyə başlamışdı. Lakin dünən axşam Krista mərkəzdə qalmışdı. Onlar bütün gecə ilk qarğıdalı məh-sulunun DNT analizini bitirmək üçlün işləməyə hazırla-şırdılar.

Kristanı tapmaq vacibdir.

24

İnsan axını ilə qarşı-qarşıya gələrək Ceyson düşərgənin şimal qurtaracağına tələsdi. Elə onun qorxduğu kimi, atışma və yanğın orada daha güclü idi.

Ehtimal ki, üsyançılar toplanmış məhsulu ələ keçirməyə

qərar vermişdilər. Onlara mane olan olmasa, hamı sağ qalacaq. Qoy qarətçilər qarğıdalını aparsınlar. Onlar qəniməti ələ

keçirən kimi gecənin qaranlığında gəldikləri kimi tələsik yox olacaqlar. Bütün qarğıdalı məhsulu onsuz da məhv olmalı idi.

Hər tərəfli analizlər aparılanadək onu qidada istifadə etmək olmaz.

Tini dönərkən Ceyson ilk qarşısına çıxan, öldürülmüş on beş yaşlı yeniyetməyə ilişərək yıxıldı. O burada, ev sayılan kasıb komaların yolunda sərələnmişdi. Oğlan güllədən həlak olmuşdu, sonra isə onu tapdamışdılar. Ceyson kənara süründü, sonra isə ayağa qalxaraq qaçdı.

Daha yüz təhlükəli yarddan sonra o, düşərgənin şimal kənarına çatdı. Burada cəsədlər bir-birinin üzərinə qalaqlanaraq hər tərəfə səpələnmişdi, − kişi, qadın və uşaq. Burada əsl qırğın baş vermişdi. Bəzi cəsədlər pulemyot güllələri ilə sözün əsl mənasında ikiyə bölünmüşdülər. Ölüm meydanının arxasında elmi tədqiqat mərkəzinin metaldan quraşdırılmış anbarları Qərbi Afrika savannasında ilişib qalmış qara gəmilər kimi dururdu. Orada işıq yox idi – yalnız alov dilləri.

“Krista…”

Ceyson yerindəcə dondu. O, irəli getmək istəyir və öz qor-xaqlığını lənətləyirdi. Ancaq ayaqları onun sözünə baxmırdı.

Gözləri ümidsizlik yaşıyla doldu.

Birdən arxadan səlis uğultu eşidildi. Dönərkən Ceyson mühasirəyə alınmış düşərgənin üzərindən, lap alçaqdan uçan bir cüt vertolyot gördü. Şübhəsiz bu vertolyotlar yaxınlıqda yerləşən hökumət ordusunun bazasından idi. “VİATUS”

25

korporasiyası eksperimental fermanın təhlükəsizliyini daha çox qorumaq üçün kisələrlə Amerika dollarını havaya sovururdu.

Ceysonun sinəsindən titrək ah çıxdı. Vertolyotlar üsyançıları asanlıqla qovacaqlar. Yenidən inamla dolub daşan Ceyson aşağı əyilib sahəni qaçaraq keçdi. O, ən yaxınlıqdakı anbara tərəf gedirdi, ora yüz yarddan az məsafə qalmışdı.

Orada onu qatı kölgə gizlədəcəkdi, Kristanın laboratoriyası isə

növbəti anbarda idi. Ceyson Allaha yalvarırdı ki, qız orada gizlənmiş olsun.

Ceyson anbarın arxa divarına çatanda geridə güclü işıq yandı. Baş vertolyotdan çıxan projektorun gözqamaşdırıcı işığı qaçqın düşərgəsi üzərindən keçdi. Ceyson xırıltılı ah çəkdi…

Bu üsyançıları qorxudacaq, onları getməyə məcbur edəcək. Sonra düşərgənin üzərinə qurğuşun yağışı tökərək vertolyotun hər iki tərəfindən pulemyotlar şaqqıldadı. Bu düşərgəyə soxulan üsyançı dəstələrinə cərrahi zərbə deyil, tammiqyaslı qırğın idi.

İkinci vertolyot düşərgənin kənar hissəsində dövrə vuraraq o biri tərəfdən daxil oldu. Arxa lyukdan çəlləklər töküldü, onlar yerə dəyən kimi partladı və havaya alov dilləri qalxdı. Qışqırıqlar daha da yüksəldi. Ceyson gördü ki, bir kişi kürəyində alov tamamilə lüt halda səhraya qaçır. Yandırıcı bomba axını Ceysonun olduğu yerə yaxınlaşırdı. O, çevrilərək anbarın ətrafına atıldı.

İrəlidə tarlalar və elevatorlar vardı, amma orda qurtuluş

olmayacaq. Səlis qarğıdalı cərgələri tərəfdən qara fiqurlar yaxınlaşırdı. Ceyson, Kristanın laboratoriyasına çatmaq üçün, açıq sahədən keçməyi qərara aldı. Anbarın pəncərələri qaranlıq idi, yeganə qapı isə tarlaya çıxırdı.

26

Ceyson toxtamaq üçün yubanırdı. Axırıncı bir sıçrayış –

və o, anbarın içində olacaq. Amma o, addım atmağa macal tapmamış, yeni alov axını tarlanın kənar hissəsini işıqlandırdı.

İnsan zənciri qarğıdalı sıraları boyunca gələrək, hələ yığıl-mamış məhsulu odsaçan silahla yandırırdı.

“Lənət şeytana, burda nə baş verir?

Uzaqda, sağ tərəfdə elevatorun tənha qülləsi alov qa-sırğasıyla partlayıb göyə sovruldu. Şokdan sonra özünə gələn Ceyson anbarın açıq qapısına tərəf atılıb içəri soxuldu.

Yanğın işığında otaq əl dəyilməmiş, hətta səliqəli görünürdü. Anbarın arxa yarımhissəsində mümkün olan hər cür elmi avadanlıq düzülmüşdü. Bunlardan − mikroskoplar, sentrifuqalar, inkubatorlar, termostatlar, gel-elektrofarez qur-ğularından genetik və bioloji tədqiqatlar üçün istifadə

olunurdu. Sağda üzərində daşınabilən kompüterlər, peyk rabitəsi avadanlıqları, fasiləsiz təminatlı akkumulyator olan masalar durmuşdu. Akkumulyatorlarla işləyən kompyu-terlərdən birinin ekranı başlıq şəkillə işıqlanırdı. O, Kristanın masasının üzərində idi, amma qızın özü görünmürdü.

Masaya yaxınlaşan Ceyson baş barmağı ilə klaviaturaya toxundu. Başlıq şəkil itdi və əvəzinə açıq elektron poçt pəncərəsi gəldi. Bu da Kristanın poçtu idi…

Ceyson həyəcanla ətrafa nəzər saldı.

Belə görünürdü ki, Krista qaçmışdı, amma hara?

Ceyson cəld özünün elektron poçtuna daxil oldu və

atasının Kapitoliya təpəsindəki xidməti ünvanını yığdı. O, nəfəsini dərməyə çalışıb, hücumu təsvir edən tələsik bir neçə

qısa cümlə yazdı. Əgər o, xilas ola bilməsə, qoy baş verənlər barədə məlum olsun. Ceyson artıq “göndərmək” düyməsini basmağa hazırlaşırdı ki, ağlına bir fikir gəldi. İş masasına 27

Kristanın hansısa faylları qoyulmuşdu. Ceyson onları öz məlumatına qatdı və yalnız bundan sonra göndərdi.

Elektron məlumat ünvana dərhal getmədi. Qatılmış

fayllar çox böyük idi; onların çatdırılması bir dəqiqədən az vaxt aparmayacaqdı. Lakin Ceyson daha gözləyə bilməzdi.

Ümid etmək qalırdı ki, məlumatı tam göndərmək üçün ak-kumulyatorun enerjisi çatacaq.

Burda yubanmaqdan qorxan Ceyson qapıya tərəf döndü.

O, Kristanın hara yox olduğunu onsuz da bilməyəcəkdi. Ümid etmək istəyirdi ki, qız səhrada gizlənməyə macal tapıb. O da indi ora tələsəcək. Orada yarğanların və qurumuş çay məc-ralarının böyük labirinti var. Lazım gəlsə orada bir neçə gün gizlənmək də olar.

Ceyson qapıya tərəf atıldı və bu zaman qapı yerini qara siluet tutdu. Ceyson ah çəkib, geriyə çəkildi. Fiqur anbara addımladı və təəccüblə pıçıldadı:

− Ceys, bu sənsən?

Ceyson yüngüllük hiss etdi.

− Krista…

Ceyson qucağını açaraq, ona tərəf atıldı. Onlar birlikdə

xilas olacaqlar.

− Ah, Ceyson, şükürlər olsun!

Onun sevinci Kristanın hiss etdiyi sevincə bərabər idi, ta ki, Krista tapancanı qaldırıb onun sinəsinə üç güllə atdı.

Güllələr ağır yumruq kimi Ceysonu vurub yerə sərdi. Sonra isə onu, gecəni daha qaranlıq edən, yandırıcı ağrı bürüdü.

Hardasa uzaqlarda atışmalar, partlayışlar, qışqırıqlar eşidilirdi.

Krista onun üzərinə əyildi:

− Sənin çadırın boş idi. Biz fikirləşdik ki, sən qaçmağa macal tapmısan.

28

Ceyson öskürdü, ağzı qanla dolduğuna görə, cavab verə

bilmədi.

Çox güman ki, onun susmasından razı qalan Krista çevrilib geriyə − ölüm və alovun kabusuna qayıtdı. O, alovlanan tarlaların fonunda qara siluet kimi görünərək, qapıda bir an dayandı, sonra isə gecədə yox oldu.

Ceyson əbəs yerə nəyisə başa düşməyə çalışırdı.

“Niyə?”

Zülmət onu sürükləyirdi. Ceyson başa düşdü ki, bu sualın cavabını tapa bilməyəcək. Amma, hər halda, ölümündən əvvəl nəsə eşidə bildi. Qonşu masadakı kompyuter ciyildədi. Məlumat göndərilmişdi.

2

10 oktyabr,

Saat 07: 04

Şahzadə Uilyamın meşə parkı

Virciniya ştatı

O, sürətini artırmalı idi.

Kommander Qreyson Pirs motosiklin sükanına doğru əyilərək, sərt viraj etdi. Altıfutluq bədənını döngənin mərkəzinə tərəf əyərək o, sözün əsl mənasında, motosikli ho-rizontal yerləşdirərək, az qala dizini yerə sürtüb dağıdacaqdı.

Mühərrik axıradək açılmış drossel qapağa cavab olaraq guruldadı. Motosikl irəli yönələrək dik durdu. Hədəf əlli yard uzaqlıqda axarlı “Honda”da sürətlə gedirdi. Qrey isə onu 29

köhnə “Yamaha”da izləyirdi. Hər iki motosikl dördsilindrli mühərriklə təchiz edilmişdi, amma Qreyin maşını daha ağır və böyük idi. “Honda”ya çatmaq üçün, o, bütün məharətini göstərməli idi.

Bəlkə bir az da bəxti gətirməli idi.

Hər iki motosikl meşə massivini bölən qısa düz yola çıxdılar. Yolun hər iki tərəfində enliyarpaqlı ağacların sıx cəngəlliyi uzanırdı. Hündür fıstıq və göyrüş ağaclarının ahəngi həyəcanlı mənzərə yaradırdı, ələlxüsus indi, yarpaqlar rən-gini dəyişdiyi vaxt. Təəssüf ki, axşamüstü güclü tufan olmuşdu və külək yarpaqları qopararaq, asfaltı sürüşkən yaş

ləkələrlə örtmüşdü.

Qrey yenidən tam qaz verdi. Bu sürətlənmə, əsl mənada, onu kürəyindən itələdi. Motosikl azca oyan-buyana dartınaraq raket sürətilə irəli şütüdü. Qırıq-qırıq yol nişanları bütöv xəttə

çevrildi.

Lakin o biri motosiklçi də düz yolun açdığı üstünlükdən istifadə etdi. Hələ ki, 619 nömrəli şossenin böyük hissəsi başgicəlləndirici “amerikasayağı dağlıqlar”ın gözlənilməz döngələrini, sərt yoxuşlarını və ölümcül enişlərini təmsil edirdi. Bir saat davam edən ötüşmə çox sərt keçirdi, lakin Qrey ikinci yarışçıdan geri qalmağı heç ağlına gətirmirdi.

Növbəti döngəyə keçəndə hədəf sürətini azaltdı və motosikllər arasındakı məsafə qısaldı. Qrey isə tormozlamadı.

Bəlkə bu, ehtiyatsızlıq idi, ancaq o, öz “Yamaha”sının imkanını bilirdi. Motosikl Qreydə olandan bəri, o, həmişə

“METİPPİ” mühəndislərinə müraciət edirdi, onlar da konstruksiyaya yeni təkmilləşmələr əlavə edirdilər.

Onlar Qreyə borclu idilər.

Qreyin xidmət etdiyi “Siqma” dəstəsi METİPPİ-nin güc bölməsini təmsil edirdi. Bu bölmə keçmiş xüsusi təyinat 30

qoşunu döyüşçülərindən ibarət idi. Onlar operativ işlər təc-rübəsilə yanaşı həmçinin elmin bu və ya digər sahəsində də

ciddi biliklərə malik idilər. Motosiklin təkmilləşmələrindən biri dəbilqəyə yerləşdirilmiş displey idi. Dəbilqə üzlüyünün solunda cihazların göstəriciləri işıqlanırdı: sürət, dövrlərin tezliyi, yağın dərəcəsi. Sağ hissəsində naviqasiya xəritəsi, həmçinin hazırkı yol şəraitinə uyğun optimal ötürücü və sürət haqda təkliflər göstərilirdi.

Qrey gözucu gördü ki, taksometr qırmızı zonaya keçdi.

Sağda naviqasiya matrisası həyəcanla yanıb-sönməyə başladı.

O, döngəyə çox sürətlə girirdi.

Bu xəbərdarlığa fikir verməyərək Qrey sürət dəstəyini döndərməyə davam edirdi.

İki motosikl arasındakı məsafə daha da qısaldı.

İndi, hər ikisinin döngəyə girdiyi zaman onları bir-birindən 30 yarddan çox olmayan məsafə ayırırdı.

Birinci yarışçı uğultu ilə dönərək motosikli yana əydi. Bir müddətdən sonra bu manevri Qrey təkrar etdi. O, döngənin kənarına daha da yaxınlaşmaq hesabına bir neçə yard qazanmağa çalışdı və fasiləsiz mərkəzi nişan xəttini keçib qarşı yola çıxdı. Xoşbəxtlikdən belə erkən saatda qarşı yolda maşın yox idi.

Təəssüf ki, bunu vəhşi heyvanlar haqda demək olmazdı.

Düz döngə qurtaran yerdə, yolun kənarında dişi ayı, yanında da balası oturmuşdu.

Hər ikisi burnunu “Mc Donalds” paketinə soxmuşdu. Birinci motosikl yandan ötüb keçdi. Gurultu və tez ötüb keçən kölgə heyvanları qorxutdu: dişi ayı arxa pəncələri üstə qalxdı, bala isə instinktə uyğun düz yola qaçdı.

Qrey onu yanlayıb keçməyə imkan tapmadı. Seçimi olmadığından o, motosikli yerlə sürünməyə buraxaraq, cəld 31

tormoza basdı. Təkərlər qara tüstülənən iz qoyaraq asfaltla sürüşdü. Yolun digər kənarındakı yumşaq giltorpağa çatanda Qrey motosikli buraxdı və ayaqları ilə ondan geri itələndi.

İnersiya qanunu onu kürəyi üstə yerə tökülmüş yaş

yarpaqların üzərilə iyirmi futadək sürüklədi. Arxada isə motosikl bərkdən palıd ağacına dəydi.

Nəhayət yaş arxda dayanan Qrey geri çevrildi. O, meşəyə

qaçan ayının kürəyini gördü. Ayı balası da onun arxasınca qaçırdı. Görünür, bu günlük hamburger onlara bəs edərdi.

Yenə səs eşidildi: tam sürətlə yaxınlaşan motosikl uğultusu.

Qrey yerdə oturdu. Yolla bir qədər irəli gedən birinci yarışçı döndü və indi geri qayıdırdı.

“Ah, lap əladır…”

Qrey qaytanı açaraq dəbilqəni başından çıxardı.

İkinci yarışçı ona yaxınlaşdı və ön təkər üstə qalxaraq, birdən tormoz verdi. Yarışçı alçaqboylu, dolubədənli və əzələli idi, lap bulteryer kimi. Motosikli dayanan kimi o da dəbilqə

sini çıxararaq qırxılmış başını açdı. Yarışçı qaş-qabağını tökərək Qreyə baxdı.

− Sən salamatsan?

Bu yarışçı “Siqma”nın operativ işçisi və Qreyin ən yaxşı dostu Monk Kokkalis idi. Onun daş cizgili sifətində narahatçılıq və təlaş əks olunmuşdu.

− Hər şey qaydasındadır. Yolda ayıya rast gələcəyimi heç gözləmirdim.

− Bunu kim təsəvvür edə bilərdi? – Monk gülümsəyərək, uzunboğaz çəkməsilə ayaqaltını qatladı və motosikldən düşdü. – Amma sən heç ümid etmə ki, bu, sənə bizim mərcdən yayınmağa imkan verəcək. Təbii əngəllər barədə

şərtdə heç nə deyilməmişdi. Deməli, konfrans bitdikdən sonra 32

məni şama dəvət edəcəksən. Göl kənarında restoran, bifşteks və orda olan ən tünd porter.

− Yaxşı, amma mən əvəzini çıxmalıyam. Sən düzgün olmayan üstünlükdən istifadə etdin.

− Üstünlükdən? Mən? − Bir əlindən əlcəyi çıxaran Monk süni biləyini göstərdi. − Mənim əlim yoxdur. Eləcə də

yaddaşımın xeyli hissəsi. Mən artıq bir ildir ki, xidmətə

yararsız hesab olunuram. Bu da mənimçün üstünlük!

Bununla belə gülümsəməyinə ara verməyən Monk METİPPİ mühəndislərinin yaratdığı protez əli uzatdı. Qrey, soyuq plastmass barmaqların onu necə bərk sıxdığını hiss edərək, süni əli tutdu. Bu barmaqlar asanlıqla qoz sındıra bilərdi.

Monk dartıb dostunu ayağa qaldırdı.

Qrey kevlar motosikl kostyumundan yaş yarpaqları çırpmağa başladı və bu vaxt döş cibindəki mobil telefonu zəng çaldı. Aparatı çıxaran Qrey zəng edənin nömrəsinə baxdı və

qaş-qabağını tökdü.

− Mərkəzdəndir, − o, Monka dedi və telefonu qulağına apardı. − Kommander Pirs eşidir.

− Pirs? Axır ki, cavab verdin. Son bir saatda sənə dörd dəfə zəng vurmuşam. Maraqlanmaq olar, sən Virciniyanın ortasında, meşədə nə edirsən?

Bu, Peynter Krou – “Siqma”nın direktoru və Qreyin rəisi idi.

Münasib izahat fikirləşməyə çalışan Qrey motosiklə

baxdı. Şübhəsiz, onun yerini “Yamaha”da təchiz edilmiş QMS

naviqator bildirmişdi. Qrey əbəs yerə bir şey fikirləşməyə

çalışırdı: onun heç bir bəhanəsi yox idi. Onu Monkla birlikdə

Vaşinqtondan Kvantikoya FTB -nin tədris mərkəzinə

göndərmişdilər ki, bioterrorçuluq problemləri üzrə sim-33

poziumda iştirak etsinlər. Bu gün simpoziumun ikinci günü idi və Qreylə Monk qərara almışdılar ki, səhərki iclasdan yayınsınlar.

− Dayan, qoy özüm tapım, − deyə Peynter davam edirdi. –

Siz bir gəzməyi qərara aldınız.

− Ser…

Direktorun səsindəki sərtlik bir qədər yumşaldı.

− Hə, necədir, Monk rahatlaşdı?

Həmişəki kimi, Peynter hər şeyi başa düşdü. Direktorun hər bir vəziyyəti dərk edən qeyri-adi qabiliyyəti vardı. Hətta belə vəziyyəti də.

Qrey dostuna baxdı. Monk qollarını sinəsində çarpazlayıb durmuşdu. Onun sifətində təlaş vardı. Bu il Kokkalis üçün çox ağır keçmişdi. Düşmən öz elmi-tədqiqat mərkəzində onun beyninin bir hissəsini çıxarıb yaddaşını pozmuş, onunla amansızcasına rəftar etmişdi. Baxmayaraq ki, yaddaşı hissə-hissə

qayıtmışdı, boşluqlar qalırdı və bunun dostunu necə üzdüyünü Qrey bilirdi.

“Siqma”dakı vəzifələrinin hələ xeyli məhdud olmasına baxmayaraq, son iki ayda Monk tədricən onlara öyrəşirdi. Ona əsasən kağızlarla işləməyi tapşırırdılar və eləcə də burda –

Ştatlarda ikinci dərəcəli tapşırıqlara göndərirdilər. Monk yalnız məlumatlar və onların analizi ilə məşğul olurdu. O, bunu çox vaxt öz xanımı kapitan Ket Brayentlə birgə edirdi. Keçmişdə hərbi-dəniz kəşfiyyatında xidmət edən xanım indi “Siqma”nın mərkəzi idarəsinin işçisi idi.

Qrey bilirdi ki, Monk bütün varlığı ilə nəsə daha ciddi bir şey istəyir. Monk ondan oğurlanan həyata qayıtmaq arzusundaydı. Ətrafdakılar onunla kövrək farfor kimi davranırdılar. Bütün bu şəfqətli baxışlar, pıçıltıyla deyilən ruhlandırıcı sözlər onu özündən çıxarırdı.

34

Elə buna görə Qrey, Kvantikonun dəniz piyadaları hazırlayan mərkəzilə həmsərhəd olan parkın dərə-təpəli yerində yarış keçirməyi təklif etmişdi. Bu, əsəbləri sakitləşdirməyə, küləklə üz-üzə gəlməyə, riskdən həzz almağa imkan verməli idi.

Telefonu əliylə örtərək, Qrey pıçıltıyla Monka dedi:

− Peynter qəzəblənib.

Dostu razı halda gülümsədi.

Qrey yenə telefonu qulağına apardı.

– Mən hər şeyi eşitdim, − rəis dedi. – Əgər siz artıq do-yunca əyləndinizsə, onda elə bu gün mənzil-qərargaha qa-yıdın. Hər ikiniz.

– Baş üstə, ser. Amma bilmək olar nə olub?

Pauza uzun sürdü. Sanki direktor nə deyəcəyini fikirləşirdi. Nəhayət Peynter sözləri diqqətlə seçərək danışdı.

– Bu sənin motosiklinin əvvəlki sahibi ilə bağlıdır.

Qrey dönüb sınmış “Yamaha”ya baxdı. Əvvəlki sahibi ilə?

Onun yadına iki il əvvəlki o gecə düşdü, qulaqlarında motosiklin uğultusu səsləndi. Şəhərkənarındakı boş küçə ilə sürətlə motosikl gedirdi, sükanın arxasında ölümcül təhlükəli qatil-qadın əyləşmişdi.

Qrey udqunaraq danışmağa başladı.

– Onun nə dəxli var?

– Gələndə sənə hər şeyi danışaram.

35

Saat 13:00

Vaşinqton.

Bir neçə saatdan sonra Qrey duş qəbul edib cins və imdan köynəyi geyinərək “Siqma”nın mərkəzi idarəsinin peyk nəzarəti zalında əyləşmişdi. Onunla birgə Peynter və Monk da burada idi. Ekranda rəqəmlənmiş xəritə işıqlanırdı, Tay-landdan İtaliyayadək qırmızı qırıq xətt keçirdi.

Qatilin yolu Venesiyada kəsilirdi.

“Siqma” bir ildən artıqdır ki, bu qadını təqib edirdi. Onun yerini peykdən alınan Venesiyanın planını işıqlandıran kompyuter monitorundakı balaca qırmızı üçbucaq göstərirdi.

Binalar, dolambac küçələr və dolaşıq kanallar, hətta müəyyən bir zamanda yaxalanmış, yerindəcə donub qalan bapbalaca qondolalar da xırda təfərrüatı ilə ağ-qara rəngdə təsvir edilmişdi. Həmin zaman qatilin təxmini coğrafi koordinatları ilə birgə monitorun küncündə işıqlanırdı.

9 OKTYABR.

10:52:45 Qrinviçlə.

41º 52' 56,97” Ş.E.

12º 29' 5,19” Ş.U

– O, çoxdan Venesiyadadır? – deyə Qrey soruşdu.

– Bir aydan çoxdur.

Peynter yorğun-yorğun əlini saçlarında gəzdirdi və

kədərlə başını yellədi. Görünürdü ki, o, yorulub. Bu il 36

“Siqma”nın direktoru üçün ağır keçmişdi. Onun üzünün rəngi həyatının daima otaqlarda, mümkün olan kabinetlərdə və

iclaslarda keçdiyindən solğun idi. Peko hindilərinin qanı yalnız almacıq sümüklərinin qranit cizgilərində və qətran kimi qara saçlarını ağ lələk kimi ayıran bir topa çal saçlarında bilinirdi.

Qrey planı öyrəndi.

– Onun harda qaldığı məlumdur?

Peynter başını yellədi.

– Hardasa Santa-Kroçe rayonunda. Bu, Venesiyanın ən qədim məhəllələrindən biridir, turistlər oranı çox sevmirlər.

Körpülərin, döngələrin və kanalların labirinti. Orada itmək çox asandır.

Monk ayrıca oturmuşdu və protezindəki elektrik sök-mələri qururdu.

Bəs niyə Seyhan gizlənmək üçün bütün dünyada məhz bu şəhəri seçib?

Qrey monitorun küncünə baxdı. Orada otuz yaşlarında qatil qadının fotosu çəkilmişdi. Onun üz cizgilərində vyet-namlı və avropalı, güman ki, fransalı qanının qarışığı əks olunurdu: bürünc dəri, azacıq çəp gözlər, dolu dodaqlar. Üç il ön-cə Qrey ilk dəfə Seyhanla rastlaşanda, qadın onun sinəsinə

atəş açaraq az qalmışdı öldürsün. Hətta indi də o, qadını həmin qara, boğazlı, əyninə kip oturan kostyumda təsəvvür edir və paltarın onun elastik bədəninə necə yaraşdığını yada salırdı.

Qrey axırıncı görüşlərini də xatırladı. Ciddi yaralanmış

Seyhan əsir alınmış və onu qarın boşluğundan əməliyyat etdikləri hərbi hospitalda saxlanılırdı. O zaman Qrey ona qaçmağa kömək etmişdi. Qadın onun həyatını xilas etdiyinə görə

37

Qrey borcunu qaytarmışdı – amma azadlıq Seyhana baha başa gəlmişdi.

Əməliyyat zamanı “Siqma”nın rəhbərliyinin göstərişilə

cavan qadının qarın boşluğuna gizlicə passiv polimer düyməcik yerləşdirildi. Onun bütün hərəkətlərini izləməyin əlavə

qarantı kimi bu, onun azadlığa buraxılmasının vacib şərti idi.

Seyhanı elə-belə buraxmaq üçün o, çox qiymət kəsb edirdi, çünki “Gildiya” adıyla tanınan gizli terror təşkilatı ilə sıx bağlıydı. Bu təşkilatın həqiqi başçıları haqda heç kim heç nə

bilmirdi – yalnız onun gizli fəaliyyətdə olduğu, köklərinin və

caynaqlarının bütün dünyada dərin yayıldığı məlum idi.

Seyhan ikili agent olduğunu iddia edirdi. Ona tapşırılıb ki, “Gildiya”ya daxil olub, ona əslində kimin başçılıq etdiyini öyrənsin.

Lakin bu bəyanatın yeganə sübutu onun sözləri idi. Qrey özünü elə göstərdi ki, guya ona qaçmağa kömək etdi, amma bədənindəki düyməcikdən heç nə demədi. Bu düyməcik Birləşmiş Ştatların kəşfiyyatına “Gildiya”nın fəaliyyəti barədə

daha çox bilməyə imkan verirdi. Lakin Qrey Seyhanın Venesiyada gizlənmək qərarının “Gildiya” ilə bir əlaqəsinin olmamasına şübhə edirdi. O, öz üzərində Peynter Krounun nəzərini hiss etdi, sanki direktor ondan cavab gözləyirdi.

Rəisin sifəti anlaşılmaz, ehtirassız qalırdı, amma buz kimi soyuq gözlərinin parıltısı deyirdi ki, bu sınaqdır.

– Seyhan cinayət yerinə qayıdıb, – Qrey yerini ra-hatlayaraq dedi.

– Nə? – deyə Monk heyrətlə soruşdu.

Qrey Venesiyanın planı yerləşən displeyə işarə etdi.

– Santa-Kroçedə həmçinin Venesiya universitetinin ən qədim binaları yerləşir. İki il əvvəl Seyhan bu universitetlə

əlaqəli olan muzey mühafizəçisini öldürmüşdü. Soyuq-38

qanlılıqla, amansızcasına öldürmüşdü. Özü bu barədə dedi ki, guya bunu mühafizəçinin ailəsini – arvadı və qızını qorumaq üçün edib.

Peynter onun zənnini təsdiq etdi:

– Ana və uşaq həqiqətən bu rayonda yaşayır. Biz ora öz adamlarımızı göndərdik ki, Seyhanın dəqiq yerini müəyyən etsinlər. Amma düyməcik passivdir. Maksimal rüsxət iki mil təşkil edir. Hər ehtimala qarşı biz haminin ailəsinə nəzarət tətbiq etmişik. Seyhan başa düşür ki, onu çoxları axtarır və bacardıqca özünə diqqət cəlb etməməyə çalışır. İstisna deyil ki, o öz xarici görünüşünü dəyişib.

Qrey xatırladı ki, Seyhan muzey mühafizəçisinin soyuqqanlı qətlinə bəraət qazandırmağa çalışanda onun üzü sanki ağrıdan dəyişmişdi. Bəlkə onu geriyə − Venesiyaya “Gildiya”

deyil, günah hissi gətirib. Bəs onun planları nədir? Bəs əgər o səhv edir? Bəlkə bütün bunlar məharətli kələkdir?

Qrey yenidən gözlərini ekrana zillədi.

Burda nəsə başqa bir iş vardı.

– Niyə siz bütün bunları mənə indi göstərirsiniz? – deyə

Qrey soruşdu.

“Siqma” bir ildən çoxdur ki, Seyhanı izləyir, bəs mərkəzə

bu cür qəfil çağırış nəylə izah olunur?

– MTA -dan mərkəzi idarənin yeni rəhbərinə sərəncam gəlib, o da bizimlə əlaqə saxladı. Belə ki, Seyhanın keçən il boyu azadlıqda olmasına baxmayaraq, “Gildiya”nın fəaliyyəti barədə əsaslı məlumat əldə edilməyib. Yuxarıda əyləşənlər səbrlərini itirib dərhal onun tutulmasını əmr etdilər. Seyhanı Bosniyadakı MKİ -nin gizli düşərgəsinə göndərəcəklər.

– Axı bu ağılsızlıqdır! Seyhan heç bir vəchlə da-nışmayacaq. “Gildiya” haqqında müəyyən bir şey öyrənməyin yeganə yolu nəzarəti davam etdirməkdir.

39

– Razıyam. Bədbəxtlikdən, bu fikri bölüşən ancaq bizik.

Əgər idarəyə əvvəlkitək Şon rəhbərlik etsəydi…

Peynterin bitirmədiyi cümlədə ağrı duyulurdu. Doktor Şon Maknayt “Siqma”nın yaradıcısı olub, sonralar METİPPİ-yə rəhbərlik edirdi. Keçən il “Siqma”nın qərargahına hücum zamanı öldürülmüşdü. METİPPİ-nin yeni rəhbəri general Qreqori Metkalf, yeni yerinə öyrəşməyə macal tapmamış, həmin hücumun siyasi nəticələrini araşdırmağa məcbur idi.

Onunla Peynter arasında daima toqquşmalar baş verirdi. Qrey şübhələnirdi ki, yalnız prezidentin şəxsi himayəsi Peynter Krounu “Siqma”nın direktoru vəzifəsindən çıxarılmaqdan qoruyurdu. Lakin burda da son hədd vardı.

– Metkalf digər kəşfiyyat idarələrilə pozuşmaq istəmir və

bu məsələdə tamamilə MTA ilə şərikdir.

– Deməli, Seyhanı tutacaqlar.

Peynter çiyinlərini çəkdi:

– Əgər bacarsalar. MKİ heç təsəvvür də etmir ki, kimə baş

qoşur.

– Mənim indi təcili heç bir işim yoxdur. Mən Venesiyaya yollana bilərdim. Köməyimi təklif edə bilərəm.

– Nədə kömək? Seyhanı tutmaqda, yoxsa onun giz-lənməsində?

Qrey bir-birinə zidd hislərdən baş çıxarmağa çalışaraq susurdu. Nəhayət, Peynterin düz gözlərinə baxaraq qətiyyətlə

dedi:

– Mən nə əmr etsələr, onu yerinə yetirərəm.

Direktor başını yellədi:

– Əgər Seyhan səni görsə və ya şübhələnsə ki, sən Ve-nesiyadasan, o saat başa düşəcək ki, onu təqib ediblər. Biz yeganə üstünlüyümüzü itirərik.

40

Peynterin haqlı olduğunu başa düşən Qrey qaşqabağını tökdü.

Telefon zəng çaldı və direktor dəstəyi qaldırdı. Qrey fikrini cəmləmək üçün bir az vaxt qazandığına sevindi.

– Nə olub, Brent? – deyə Peynter soruşdu. O, köməkçisinin cavabına qulaq asdı və alnındakı qırış dərinləşdi. –

Zəngi bura qoş.

Sonra Peynter dəstəyi Qreyə uzatdı.

– Leytenant Reyçel Veronadır, Romadan zəng vurur.

Təəccübünü gizlədə bilməyən Qrey dəstəyi aldı və qulağına apardı. O, hər iki kişiyə arxasını çevirdi.

– Reyçel?

Qrey o saat onun səsindəki göz yaşlarını hiss etdi. Cavan qadın hönkürmürdü, lakin onun adi halda qıvraq, tələsik nitqi indi hissələrə, ayrı-ayrı sözlərə ayrılırdı.

– Qrey… mənə sənin köməyin lazımdır.

– Hər nə istəsən. Nə baş verib?

Onların bir neçə aydır ki, ünsiyyətdə olmağa imkanları olmamışdı. Bir il ərzində Qrey və qarğa qanadı kimi qara saçlı bu qız birlikdə olmuşdular, hətta evlənməyi planlaşdırırdılar.

Lakin heç nə alınmadı və hər ikisinin razılığı ilə ayrıldılar.

İtalyan karabineri xidmətindən ayrılmaq barədə Reyçel eşitmək belə istəmirdi. Eləcə də Qreyin Ştatlarda çox dərin peşəkar və şəxsi kökləri vardı. Aralarındakı məsafə isə həddən ziyadə böyük oldu.

– Mənim əmim Viqor, – deyə Reyçel davam edirdi. Sözlər sürətli axınla süzüldülər, sanki Reyçel göz yaşlarına qərq olmazdan əvvəl hər şeyi çatdırmaq istəyirdi. – Dünən gecə…

Müqəddəs Pyotr kilsəsində partlayış olub. Əmim komadadır.

– İlahi, nə baş verib?

Reyçel tələsik davam edirdi.

41

– Bir keşiş də öldürülüb, əmimin keçmiş şagirdlərindən.

Partlayışda terrorçulardan şübhələnirlər. Amma mən… məni istəmirlər… mən bilmirəm, kimə müraciət edim.

– Hər şey qaydasındadır. Mən ən yaxın reyslə Romaya uça bilərəm.

Qrey çevrilib Peynterə baxdı. Rəis heç bir izahat tələb etmədən başı ilə razılıq verdi.

Monsinyor Viqor Verona əvvəllər artıq iki dəfə “Siqma”ya kömək etmişdi. Onun arxeologiya və qədim tarix haqda biliyi, həmçinin katolik kilsəsinin başındakılarla sıx əlaqəsi müvəffəqiyyət qazanmaqda həlledici rol oynamışdı.

“Siqma”nın monsinyor Verona qarşısında ödənilməz borcu vardı.

– Sağ ol, Qrey. – Reyçel bir az sakitləşdi. – Mən istintaq barədə məlumatı faylla göndərərəm. Amma bəzi təfərrüatlar hesabata daxil olmayıb. Gələndə sənə hər şeyi danışaram.

Ona qulaq asarkən, Qrey nəzərini kompyuter mo-nitorundan, Venesiyanın planında yanıb-sönən qırmızı üçbucaqdan çəkmirdi. Ekranın küncündən ona Seyhanın fotosu baxırdı, cavan qadının üz ifadəsi soyuq və acıqlı idi. Keçmişdə qatillə Reyçelin və onun əmisinin də yolları kəsişmişdi.

İndi Seyhan yenə də İtaliyadadır.

Qrey artan narahatlığı hiss etdi.

Burda nəsə başqa bir iş vardı. Qrey hiss etdi ki, orada –

İtaliyada tufanlı buludlar qatılaşır. Amma o təyin edə bilmirdi: külək hansı tərəfə əsir.

–Romada mümkün qədər tez olacam. – deyə Qrey Reyçeli inandırdı.

42

10 oktyabr

Saat 19:28

İtaliya, Roma

Romanın mərkəzi hissəsində qatılaşan alatoran vaxtı xəstəxanadan çıxan leytenant Reyçel Verona narahatçılığının bir qədər azaldığını hiss edib, sərin payız havasından sinədolusu uddu. Dezinfeksiya maddələrinin kəskin qoxusu çarpayılarda hərəkətsiz uzanan bədənlərin iyini güclə gizlədirdi. Xəs-təxanalarda həmişə çox pis qoxu olur.

Neçə il ərzində Reyçel ilk dəfə siqaret çəkmək istədi. Bəlkə bu onu əmisinin komada olduğu hər saatda artan na-rahatçılıqdan xilas edərdi. Onu damcısalana birləşdirmişdilər: cihazlara gedən simlər həyati funksiyaları izləyirdi, süni nəfəsalma cihazı sinəni qaldırıb-endirirdi. Viqor birdən-birə

on il qocalmışdı, üzü sıyrıntılar və qançırlarla örtülmüşdü, qırxılmış başı bintlə sarılmışdı. Həkimlər izah etdilər: dərialtı qan sızması və kəllə sümüklərinin kiçik əzikləri. Onlar diqqətlə

yaralının kəllədaxili təzyiqini izləyirdilər. Maqnit-rezonans tomoqrafiyası baş beyində zədə göstərmədi, lakin Viqor özünə

gəlmirdi, bu da həkimləri narahat edirdi. Polis və tibbi hesabatlara görə monsinyor Verona xəstəxanaya yarıhuşsuz vəziyyətdə daxil olmuşdu. Komaya düşməzdən əvvəl o, bir neçə

dəfə həyəcanla tək bir söz təkrar etmişdi: “Morte”, yəni

“ölüm”…

Lakin bu nə demək idi? Digər keşişin taleyi Viqora məlum olmuşdu? Yoxsa bu adi sayıqlama idi?

Onun özündən soruşmaq mümkün deyildi. O, ətraf mühitə reaksiya vermirdi.

43

Reyçeli narahatçılıq tərk etmirdi. Günün çox hissəsini o, əmisinin əlindən tutaraq onun yanında keçirdi. Ara-sıra əlini sıxırdı, dua edirdi ki, hər hansı bir yaxşılaşma baş versin.

Lakin Viqorun barmaqları taqətsiz qalırdı, sanki həyat əlamətləri onun bədənini tərk etmişdi, təkcə qişası qalmışdı.

Hər şeydən çox Reyçeli üzən o idi ki, əmisinə kömək etmək iqtidarında deyildi. Əslində Viqor onu tək böyütmüşdü və əmisindən savayı onun heç kimi yox idi. Buna görə Reyçel bütün günü onunla oturmuşdu, yalnız bir dəfə Birləşmiş Ştat-lara zəng vurmaqçün qalxmışdı.

Qrey sabah səhər burda olacaq.

Bu son iyirmi dörd saat ərzində yeganə şad xəbər oldu.

Baxmayaraq ki, Reyçel əmisinə sağalmaqda kömək edə bilmirdi, o bu hücumun arxasında əslində nəyin durduğunu nə

olursa-olsun öyrənməyi qətiləşdirmişdi.

Hal-hazırda Müqəddəs Pyotr kilsəsindəki partlayışın təhqiqatı bütün əlaqədar strukturların – italyan kəşfiyyat xidmətindən ta İnterpoladək idarələrarası hay-küyə çevrilmişdi.

Hamı bunun terror aktı olduğuna qərar vermişdi. Belə nəticə

ilk növbədə ona əsaslanırdı ki, həlak olan keşişin cəsədi ölümdən sonra eybəcər hala salınmışdı. Onun alnına qeyri-adi damğa vurulmuşdu.

Şübhəsiz bu işarə ilə nəsə demək istəyirdilər. Məhz nə və

onu kim vurmuşdu? Hələ ki, heç bir terrorçu qruplaşma partlayışı öhdəsinə götürməmişdi.

Reyçel başa düşürdü ki, həqiqəti müəyyən etməyin ən tez yolu saysız-hesabsız idarələrin yaratdığı xaos yox, cərrah dəqiqliyi ilə, daha incə fokuslaşdırılmış şəxsi təhqiqatın apa-rılmasıdır.

Buna görə də o, Qreyə zəng vurdu. Lakin şəxsi planda bu köməyə çağırış onun üçün asan olmadı. Reyçel başa düşürdü 44

ki, əgər o həqiqəti tapmaq istəyirsə, “Siqma”nın qlobal re-sursları olmadan keçinməyəcək. Həm də, o, bilirdi ki, təklikdə

onun buna gücü çatmayacaq. Ona tam inandığı adam lazım idi: Qrey.

“Bəs əgər bu zəng ona peşəkar maraq kimi gəlməsə?”

Bu fikri özündən qovan Reyçel xəstəxananın qarşısındakı dayanacağı keçdi. Öz balaca “Mini-Kuper”inə çatan cavan qadın sükanın arxasına əyləşdi və Romanın küçələrinə çıxdı. O, qatlanmış damı qaldırmırdı və qarşıda işlənmiş qaz tüstüsü buraxan turist avtobusu ortaya çıxanadək külək onun fikirlərini bir qədər aydınlaşdırdı.

Magistraldan dönən Reyçel dar küçələrlə sürdü; kü-çəboyu kiçik mağazalar, kafe və restoranlar yerləşirdi. O

sabahkı günədək fikirlərini toplamaqçün düz evə getmək istəyirdi, amma özü də hiss etmədən Tibr sahilinə gəlib çıxdı.

Bir neçə döngədən sonra qarşı sahildə Müqəddəs Pyotr kilsəsinin parlayan günbəzi göründü.

Nəqliyyat axınına qoşulan Reyçel məqsədinə doğru yönəldi. Partlayışdan sonra bütün Vatikan ziyarətçilər üçün bağlı idi. Hətta papanın özü də təhlükəsizlik baxımından Kastel-Qandolfodakı yay iqamətgahına köçməli olmuşdu. Lakin bu turist və avaralar axınının qarşısını almadı. Hətta maraqla çulğalanmış dəstələr daha da artmışdı.

Ətraf küçələr dolu olduğundan, Reyçel maşını saxlamaq üçün əlavə yarım saat da sərf etdi. Nəhayət o, məşhur meydanı əhatə edən polis mühasirəsinə çatanda hava tamamilə qaralmışdı. Adətən Müqəddəs Pyotr meydanı inamlılar və tu-ristlərlə dolu olur, indi isə tamamilə boş idi. Yalnız bir neçə

formalı polis sütunların arasında və açıqlıqda gəzişirdilər. Onlardan biri meydanın ortasında ucalan Misir obeliskinin dibində dayanmışdı. Hamının çiynində avtomat tüfənglər vardı.

45

Mühasir xəttinə yaxınlaşan Reyçel sənədlərini göstərdi.

Polis qaş-qabağını tökdü. Ortayaşlı, yekəqarın polis əyri ayaqlarını aralayıb durmuşdu. Şəhər polisi ilə karabinerlərin arası o qədər də yaxşı deyildi.

– Sizə bura nə üçün lazımdır? – deyə polis sərt şəkildə

soruşdu. – Bu terror aktıyla, Mədəni irslərin mühafizəsi agent-liyinin nə əlaqəsi var?

Sual ədalətli idi. Reyçelin işlədiyi idarə incəsənət əsərlərinin oğurluğu və əntiq şeylərin qara bazarı ilə məşğul olurdu. Onun daxili terrorizmə heç bir aidiyyəti yox idi. Reyçelin burda olması üçün rəsmi əsası yox idi. Bundan əlavə, zərərçəkənlərdən birinin yaxın qohumu olduğu üçün, ona Müqəddəs Pyotr kilsəsindən uzaqda durmağı şəxsən tapşırmışdılar.

Amma o, cinayət yerinə şəxsən baxış keçirmək istəyirdi.

Reyçel öskürüb irəlini göstərdi.

– Mən partlayış yerini təsvir etmək və ondan sonra heç bir incəsənət əsərinin oğurlanmadığına əmin olmaq üçün burdayam.

– Deməli, kağız işləri… – Polisin səsində istehza duyulurdu. Burnunun altında mızıldadı: – Təəccüblü deyil ki, qadın göndəriblər.

Reyçel təhqirə fikir vermədi. Vəsiqəsini gizlətdi.

– Bağışlayın, mən tələsirəm. Artıq gecdir, mənsə çox iş

görməliyəm.

Polis çiyinlərini çəkərək, yalnız bir addım geri çəkildi.

Reyçel onun yanından sıxılaraq keçməyə məcbur oldu. Polis öz ölçüləri ilə onu qorxutmağa çalışaraq, bütün çəkisi ilə ona təzyiq etdi. Reyçel onun oyununu başa düşdü. Əsasən kişilərin işlədiyi idarədə qadınlara ya təhlükə, ya da şikar kimi münasibət bəsləyirdilər.

46

Baş qaldıran qəzəb bir anlığa təlaşa və narahatçılığa üstün gəldi. Reyçel sıxılaraq kobud polisin yanından keçəndə əmin oldu ki, dabanı onun ayağının üstündədir. O bütün ağırlığını ayaqqabısının nazik dabanına saldı.

Polis ağrıdan bağıraraq, geri sıçradı.

– Scusi1 , – deyə Reyçel soyuq üzr istədi və geri baxmadan meydana keçdi.

– Zoccola2! – polis onun ardınca qışqırdı.

Ona fikir vermədən Reyçel boş meydanı keçdi. Meydanı hər iki tərəfdən Bernini sütunlarının irəli uzanmış əlləri qu-caqlayırdı. Obeliskin və fontanların yanından keçib kilsənin əsas qapılarına yönələn Reyçel hiss etdi ki, addımını ye-yinlədib. Başı üzərində, gecə səmasının fonunda Mikelancelonun əsəri olan geniş günbəz parlayırdı.

Kilsəyə girişi qoruyan müqəddəs Pyotr və müqəddəs Pavelin əzəmətli heykəllərinin arasından keçən Reyçel qılıncla silahlanmış apostol Pavelin dibindəki yazıya baxdı. İvrit dilindəki yazıda deyilirdi: “İçimdə möhkəmlənən İsa Məsihdə

hər şeyi bacarıram”. Reyçel ivritcə bilmirdi, amma bu sözləri ona hələ uşaqlıqda əmisi Viqor öyrətmişdi. Cavan qadın həm bu sözlərdən, həm də əmisinin xatirəsindən güc topladı.

Reyçel qətiyyətlənərək, pillələrlə kilsənin girişinə qalxdı.

Qapılar bağlı deyildi. O, giriş dəhlizindən keçərək, iki yüz metrədək irəli uzanan nefə girdi. İçəridəki zülmət yalnız xeyrat şamlarının titrək işığı ilə işıqlanırdı, nefin axırında isə

daşına bilən natriumlu lampaların işığında papanın mehrabı parlayırdı. Hətta durduğu yerdən Reyçel sarı polis lentini gördü.

1 Bağışlayın (it.).

2 Eybi yoxdur (it.).

47

Partlayış apsidada, əsas mehrabın arxasındakı məkanda baş vermişdi. Reyçel incəsənət, arxitektura və tarixi xəzinələrə

fikir vermədən mərkəzi keçiddən keçdi. Onun diqqəti irəlidə

onu nə gözlədiyinə yönəlmişdi.

Əsas mehraba çatan cavan qadın cinayət yerini ayıran lentə yaxınlaşdı. Belə gec vaxtda burada heç kim yox idi. İki gün ərzində ekspertlər və kriminalistlər fırçalarla, bərnilərlə, reaktivli sınaq boruları ilə dəlil toplayaraq ətrafda hər yeri yoxlayırdılar. Artıq müəyyən edilmişdi ki, apsidada yeni nəslin xüsusi güclü partlayıcısı – bərk heptanitrokuban maddəsi partlamışdı.

Qarşısında hislə örtülmüş mərməri görəndə Reyçeli əsmə

tutdu. Yalnız bu mənzərə partlayışı xatırladırdı. Çünki artıq qanı da yumuşdular. Lakin döşəmənin lentlə əhatə olunan hissəsində əvvəlkitək partlayış dalğasının yayılma trayektoriyasını müəyyənləşdirməyə imkan verən qara izlər bilinirdi. Apsidanın bir küncündə Marko Covanni atanın cəsədinin olduğu yeri təbaşirlə çəkilmiş kontur göstərirdi. Həlak olmuş keşiş Müqəddəs Pyotr kafedrasının dibində, Müqəddəs Ruhu təcəssüm etdirən göyərçin təsvirli pəncərənin altında tapılmışdı.

Reyçel artıq cavan keşişin cinayət işi ilə tanış olmuşdu.

Marko Covanni onun əmisinin şagirdi, arxeoloq-həmkarı idi.

Son on ili o İrlandiyada keçirmişdi. Orada keltlərdən xristianlığın köklərini, katolik etiqadıyla bütpərəstlik ayi-nlərinin qəribə uyğunlaşmasını tədqiq edib öyrənməklə məşğul idi. İlk növbədə onu Qara Madonna ilə bağlı əsatirlər maraqlandırırdı; çoxları bunda bütpərəst Ana-Torpağın və Müqəddəs ananın simbiozunu görürdülər.

Bu suallarla məşğul olan arxeoloq nədən ötrü qurban olmalı idi? Yoxsa bu təsadüfən baş vermişdi? Doğrudanmı 48

Viqor əmi və onun şagirdi lazım olmayan saatda və yerdə

olmuşdular?

Elə bil ki, baş verən hadisənin heç bir mənası yox idi.

Reyçel udqunaraq geri döndü. Viqor əmini papa mehrabının yanında döşəmədə sərələnmiş tapmışdılar; onu ora partlayışın dalğası atmışdı. Prelatın huşu özündəydi.

Cinayət yerini çirkləndirməmək üçün Reyçel sarı lentdən kənarda qalıb əhatə olunmuş yeri perimetr boyu dolandı.

Sonra iki pillə qalxıb apsidanın sol tərəfinə çıxdı. Oradakı məkan darısqal idi. Reyçel papa III Pavelin monumentinin və

onun yanında olan Ədalət və Mərhəmət məziyyətlərini təcəssüm etdirən abidələrin yanından keçdi. Onların papanın bacısına və anasına oxşarlığı vardı.

O addımını yavaşıtdı.

“Mən burda nə edirəm?”

Birdən Reyçel kilsədə hökm sürən sakitliyi, yanlarda və

irəlidə sıralanan sərdabələrdən əsrlərin və ölümün cansıxıcı ağırlığını çox kəskin hiss etdi. Hissi gücləndirən düz üzbəüz, apsidanın əks qurtaracağında cinayət yerinin uzaq hüdu-dunda ucalan papa VIII Urbanın sərdabəsi idi. Monumenti papanın əlini qaldırıb xeyir-dua verən bürünc heykəli tamamlayırdı. Lakin onun ayaqları altında başdaşı vardı və bu başdaşından bürünc skelet qalxırdı. Ölən papanın adını indicə

bükülü kağıza yazan sümüklü əl göyə qalxaraq donmuşdu.

Reyçel bu mənzərədən sıxıldı.

Adətən cavan qadın xüsusi bir mövhumatçılıqla fərqlənmirdi, amma indi, Viqor əmi ölüm yatağında olarkən…

Əgər o, əmisini itirsə necə olar?

Reyçel dönmək istəyirdi, amma onun nəzəri istər-istəməz ölüm simvolu olan qorxunc heykələ ilişib qalmışdı. Onu soyuq titrətmə tutdu və qolundakı tükləri biz-biz oldu.

49

Ölüm.

Reyçel əmisinin sayıqladığı yeganə sözü bərkdən pıçıldadı.

− Morte.

O, mərmər başdaşının üstündə çöməlib donmuş bürünc heykəli diqqətlə süzdü. Bəs əgər əmisi nəsə izah etmək, çatdırmaq istəmişdisə?

Reyçel sarı lent boyunca aspidanın əks tərəfdəki qurtaracağına tələsdi. Barmaqlarının ucunda duraraq, daha diqqətlə baxdı. Lakin abidəni diqqətlə nəzərdən keçirdiyinə

baxmayaraq, bu kiçik detal az qala gözündən qaçmışdı. Qəhvəyi dəri kəmərcik zaman ötdükcə tündləşmiş bürünc rənğındə idi.

Reyçel lateks əlcəkləri geyib qaytana çatmaq üçün başdaşının kənarına dırmaşdı. Onu tutaraq Ölümün sümüklü əlində olan balaca kisəciyi çıxartdı. Reyçel qəniməti əlində sıxaraq aşağı atıldı. Görəsən onun tapıntısının bir mənası varmı? Yoxsa bu, hansısa inamlının və ya turistin qoyduğu mənasız bəzəkdir?

Reyçel o dəqiqə dəridə yandırılmış damğanı gördü. Elə

görünürdü ki, onun heç bir mənası yoxdur. Bu, sehrli talis-mana bənzəyən kobud spiral idi.

Məyus olmuş gənc qadın kiçik dəri kisəciyi çevirdi. O biri üzdəki yandırılmış damğanı görəndə onun nəfəsi tutuldu.

Xaçla bölünmüş dairə.

50

Reyçel artıq bu damğanı Marko Covanni atanın cəsədinə

baxışın kriminalist hesabatında görmüşdü.

Bu cür damğa ölü keşişin alnına vurulmuşdu. Söz yox ki, bunda hansısa bir məna vardı, amma hansı?

Reyçel buna cavab almaq üçün bir yer tanıyırdı. Kisəciyi açıb içindəkini ovcuna boşaltdı. Cavan qadın yalnız bir əşyanı görüb qaş-qabağını tökdü. Bu, kiçik və qaralmış budağa bənzər bir şey idi. Reyçel diqqətlə baxdı və o saat öz səhvini başa düşdü.

Balaca budağın dırnağı vardı. Reyçel dəhşətə gələrək az qala onu əlindən salmışdı. Onun əlindəki, heç də budaq deyildi. Bu, bir insan barmağı idi.

Saat 14:55

Vaşinqton

Peynter Krou özünün pəncərəsiz kabinetində masa arxasında oturmuşdu və ovucları arasında aspirin şüşəsini diyirlədirdi. Göz almacıqları arasında möhkəm başağrısından xəbər verən küt ağrı vardı. Peynter şüşəni silkələyərək heyfsiləndi ki, hər hansı başqa güclü təsiredici vasitəyə əl ata bilmir, məsələn yaxşı bir səməni viskisinə.

Amma o daha artıq həvəslə bunu rəfiqəsinin etdiyi boyun massajı ilə əvəz edərdi. Təəssüf ki, Liza Qərb sahilinə –

51

Yosemit milli parkına, qayalara dırmaşan idmançı qardaşının yanına getmişdi. O, yalnız gələn həftə qayıdacaqdı. Özbaşına qalan Peynter “Bayer” şirkətinin məhsulu ilə kifayətlənməli idi.

Bir neçə saat idi ki, Peynter çox hissəsi əvvəlkitək bütün divarboyu yerləşən və onun masasını əhatə edən geniş

mayekristal monitorlarda əks olunmuş məlumatı öyrənirdi.

Ekranlardan birinə baxan Peynter mininci dəfə təəssüf etdi ki, onun kabinetində bir dənə də olsun həqiqi pəncərə yoxdur.

Ola bilsin, bu peko hindilərinin qanından irəli gəlirdi, amma ona mavi səma ilə, ağaclarla və adi həyat ritmləri ilə əlaqə

lazım idi.

Lakin bu heç vaxt olmayacaq.

Peynterin kabineti “Siqma”nın mərkəzi idarəsinin digər otaqları kimi yerin dərin qatında Esplanadada – “Smitson qəsri”nin altında gizlədilmişdi. Mərkəz İkinci dünya müharibəsindən qalan, yenidən təchiz edilmiş bomba sı-ğınacağında yerləşirdi. Bu yeri həm hökumət idarələrinə yaxın olduğu üçün, həm də Smitson institutunun çoxsaylı tədqiqat laboratoriyalarına tez çatmaq imkanı yaratdığı üçün seçmişdilər.

Hal-hazırda Peynter bütün bunları yeganə bir pəncərəyə

dəyişərdi. Digər tərəfdən, son bir neçə il ərzində bura onun evi olmuşdu və o bura səmimiyyətlə yanaşırdı. “Siqma” mərkəzə

dəyən keçən ilki zərbədən hələ də özünə gəlirdi. Dəyən zərər his çəkmiş divarlar və dağıdılmış avadanlıqlardan daha böyük idi. Vaşinqton siyasəti özündə hakimiyyətin, şöhrətpərəstliyin və amansız düşmənçiliyin dolaşıq kələfini ifadə edirdi. Burda güclülər zəifləri parçalayırdılar. Ədalətli olsa da, olmasa da, bu hücum Amerika kəşfiyyat idarələri arasında “Siqma”nın eti-barını qırdı.xx

52

Həmçinin Peynter şübhələnirdi ki, hücumun əsl qı-zışdırıcıları əvvəlki tək azadlıqda qalırdılar. Hücuma rəhbərlik edən adam – hərbi kəşfiyyat idarəsinin şöbə rəisi – nə vaxtsa ləyaqətsiz davranışına görə “Siqma”dan qovulmuşdu. Lakin Peynter inanmırdı ki, o bunları təkbaşına edə bilərdi. Belə

güclü zərbə endirmək üçün müxtəlif gizli məlumatlara daxil olmaq imkanı olmalıdır. Belə imkanı isə yalnız Vaşinqtonun siyasi torunun mərkəzində olan adam əldə edə bilər.

Lakin kim?

Peynter başını silkələyərək saata baxdı. Belə sualları bir qədər sonraya saxlamaq lazım gələcək. Bir neçə dəqiqədən sonra o yeni tufanla qarşılaşmalıdır. O yenidən kəllə-kəlləyə

gəlməyə hazır deyildi, lakin bu şəraitdə onun seçimi yox idi.

İki saat əvvəl Peynterin Qrey Pirslə qızğın mübahisəsi olmuşdu. Qrey özü ilə İtaliyaya Monk Kokkalisi aparmaq istəyirdi, lakin Peynter inanmırdı ki, Monk artıq mükəmməl operativ işə hazırdır. Həkimlər və psixoloqlar hələ də Qreyin ortağına peşəkar yararlıq haqda rəy verməmişdilər.

Həmçinin Romadan alınan xəbərlər cüzi idi. Peynterə

“Siqma”nın hansı operativ işçisinin bu tapşırığa daha yaxşı yaraşdığını və Qreyin biofiziki biliklərini hansı elmi fənnin tamamladığını qərara almaq çətin idi. Monk Kokkalisin ixtisası kriminalistika idi, hal-hazırda isə bu cür təcrübəyə

ehtiyac yox idi. Bunu dərk edən Qrey nəhayət razılaşmağa məcbur oldu, amma Peynter onu Romaya tək buraxmadı. Yeni təfərrüatlar ortaya çıxmayınca Qreyə yalnız kobud fiziki güc lazım olacaq.

O bu gücü aldı.

Peynter yeni bir aspirin həbini qəbul etmək haqda fikirləşən vaxt masanın üstündəki daxili kommutator zəng çaldı. Sonra Brentin səsi eşidildi:

53

– Cənab direktor, general Metkalf xəttdədir.

Peynter telekonfransa dəvət gözləyirdi. O elektron poçtla METİPPİ-nin rəhbərindən gələn tamamilə məxfi məlumatı oxumuşdu. Ağır nəfəs alaraq, direktor düyməni basdı və

kreslosunu arxasındakı divar monitoruna tərəf çevirdi.

Qara ekran yanıb-sönərək bütün rənglərə boyandı.

General yazı masasının arxasında əyləşmişdi. Vest-Poynt hərbi məktəbinin qaradərili məzunu Qreqori Metkalf özünün əllidən yuxarı yaşına baxmayaraq, məktəbin amerikalıfutbolu komandasının müdafiəçisi olduğu vaxtdakı kimi möhkəm və

qovraq idi. Yaşının yeganə əlaməti saçlarına düşən dən və sol əlində saxladığı oxu üçün eynək idi. METİPPİ-nin başçısı təyin olunandan sonra Metkalfın ağlına hörmət etməyi Peynter tez öyrəndi.

Lakin onların arasındakı münasibətdə hələ də qarşılıqlı ehtiyatlılıq qalırdı.

General irəli əyilərək hər hansı bir girişsiz soruşdu:

– Sizə göndərdiyim, Afrikadakı hərbi toqquşmanın hesabatı ilə tanış oldunuzmu?

“Heç bir qram da elementar nəzakət yoxdur”.

Peynter qonşu monitorlardan birinə işarə etdi:

– Tanış oldum. Həmçinin Qırmızı Xaç düşərgəsinə hücum haqda NATO-nun məruzəsini istədim. Hətta təcrübə

fermasının aid olduğu korporasiyanın dosyesini də yoxladım.

Lap yaxşı. Bu halda mənə sizi işin təfsilatına daxil etmək lazım gəlməyəcək.

Peynter bu cür iltifatdan ürpəşdi.

– Amma mən yenə də başa düşmürəm, bunun “Siqma”ya nə dəxli var?

– Direktor, bu ona görədir ki, mən hələ sizə heç nə de-məmişəm.

54

Peynterin gözləri arasındakı ağrı artdı.

General qarşısındakı klaviaturada nəsə yığdı. Böyük ekran iki hissəyə bölündü və METİPPİ-nin başçısının surətilə

yanaşı foto əmələ gəldi. Fotoda yandırılmış, tüstülənən zəminin ortasında alt paltarınadək soyundurulmuş və taxta xaçdan asılmış cavan ağ kişi təsvir olunmuşdu. Bu mənzərə

çarmıxa çəkilmiş adamdan çox, qorxunc müqəvvanı xatırladırdı. Peynter arxa planda quraqlıq Afrika savannasını se-çə bildi.

– Bu gəncin adı Ceyson Qormendir, – deyə Metkalf soyuqluqla söylədi.

Peynter qaşlarını düyünlədi.

– Qormen. O, təsadüfən senator Qormenin qohumu deyil?

Senatorun familiyası Peynter “Viatus” korporasiyasının materiallarını öyrənərkən ortaya çıxmışdı. Sebastyan Qormen senatın kənd təsərrüfatı, ərzaq və meşələr üzrə komissiyasına rəhbərlik edirdi. O hər yolla, genetik şəklini dəyişmiş növlü bitkilərin əsasında ərzaq istehsalını artırmağın tərəfdarı idi. O

bununla aclıq çəkən dünyanı yedirtməyi və ucuz bioenerjili vəsaitlər əldə etməyi fikirləşirdi.

General heyrətlənmiş Poynterin diqqətini cəlb etmək üçün öskürdü.

– Bu senator Qormenin iyirmi üç yaşlı oğludur. Cavan oğlanın bitkilərin molekulyar biologiyası ixtisası üzrə diplomu vardı və o, dissertasiya üzərində işləyirdi. Lakin Maliyə ona görə yollanmışdı ki, orada aparılan işlərə aid hər şeydə

senatorun gözü və qulağı olsun.

Peynter bu hadisənin Vaşinqtonda niyə belə qızğın reaksiya yaratdığını anlamağa başladı. Əlbəttə, qüdrətli senator dərddən özündə deyil və oğlunun ölümü ilə əlaqədar cavab tapmaq üçün bütün Kapitoliya təpəciyini silkələyir.

55

Lakin Peynter heç cür bütün bunda “Siqma”nın rolunu başa düşmürdü. NATO-nun məruzəsindən belə çıxırdı ki, düşərgəyə hücumu üsyançı-tuareqlər ediblər. Onların dəstələri Malinin şimal rayonlarına daima amansız hücumlar edirdilər.

Metkalf davam edirdi:

– Senator Qormen hücum günü səhər oğlunun elektron poçtla göndərdiyi məlumatı almışdı. Orada bir neçə kəlmə ilə

hücumçuların hərəkətlərindən bəhs olunmuşdu. Vertol-yotlardan və napalm bombalarından istifadə olunduğuna görə

zərbəni güclü, hərbi planda yaxşı təchiz olunmuş qruplaşma endirmişdi.

Peynter kresloda dikəldi.

– Məlumata tədqiqatların nəticəsilə bağlı fayllar da əlavə

olunmuşdu. Senator faylların niyə ona göndərildiyini başa düşmədi. Onların mənasını da ayırd edə bilmədi. Münasib adam tapmadığına görə o, faylları oğlunun Priston universitetindəki elmi rəhbəri doktor Henri Malloya göndərdi.

– Mən bu fayllara özüm nəzər salmaq istərdim, – deyə

Peynter “Siqma”nı bu işə niyə cəlb olunduğunu anlamağa başladı. Qəribə hücum, sirli tədqiqatlar – onun idarəsi elə bu cür işlərlə məşğul olurdu. Xəyalən Peynter artıq hərəkət planı qurmağa başladı. – Bizim adamlar Maliyə − hadisə yerinə iyirmi dörd saatdan gec olmayaraq çata bilərlər.

– Xeyr. Bu işdə sizin iştirakınız məhdudlaşmış olacaq. –

Metkalfın səsində qəti təhdid hiss olundu. – Bütün bunlar artıq əsl siyasi fırtınayadək böyüyüb. Senator Qormen əcin-nələrə qarşı ova başlayıb, təqsirkarları axtarır.

– Cənab general… – Peynter sözə başlamaq istədi.

– “Siqma” onsuz da etibarsız zəmin üzərindədir. Bir yanlış addım – və sizin tikələrinizi yığmaq lazım gələcək.

56

Peynter özünü saxladı, onun qrupuna inamsızlıq barədə

edilən aşkar bəyanata heç cür münasibət göstərmədi. O, seç-məli olurdu: nə vaxt rəhbərliklə döyüşsün, nə vaxt döyüşsüz təslim olsun. İndi də güzəşt getməyin yeri idi.

− Bəs “Siqma” üçün hansı rolu saxlayırsınız?

− Bu fayllara aid məlumat toplamaq, sonrakı araşdırmanı aparmağın mənası varmı deyə müəyyən etmək. Doktor Malloydan başlamaq lazımdır. Mən istəyirəm ki, onunla söhbət edilsin, fayllar isə öyrənilsin.

− Bizim qrup bu axşam onun yanında olacaq.

− Lap yaxşı. Amma bir məqam da var. Mən istərdim ki, bununla şəxsən siz məşğul olasınız.

− Nə ilə?

− Baş verən hadisənin bir təfərrüatı haqda hələ heç nə

bildirilməyib. Mən istəyirəm siz bunu öz öhdənizə gö-türəsiniz.

General yenə klaviaturanı döyəclədi və Ceyson Qormenin fotosu elə böyüdü ki, sifəti bütün ekranı tutdu.

− Oğlanı çarmıxa çəkməmişdən əvvəl bu əclaflar onun cəsədini təhqir ediblər.

Peynter qalxaraq lap ekrana yaxınlaşdı. Cavan kişinin alnında nişan yandırılmışdı, sanki ona qaynar damğa vurmuşdular. Dairə və xaç.

– Mən bilmək istəyirəm, bu niyə edilmişdir, − Metkalf dedi. – Və bunun mənası nədir?

Peynter yavaşca başını tərpətdi. O da bunu bilmək istəyirdi.

57

Saat 21:35

İtaliya, Roma

Reyçel “Mini-Kuper”i öz yerində − dayanacaqda saxladı.

Maşında qalaraq o nə etdiyi barədə bir də fikirləşdi. Yanındakı oturacaqda polietilen paketin içində o dəhşətli əşya olan qədim dəri kisəcik vardı.

Cavan qadın tapıntısı barədə heç kimə demədən Müqəddəs Pyotr kilsəsini tərk etdi.

“Artıq gecdir, − o özünə bəraət qazandırmağa çalışdı. –

Öz tapıntımı müstəntiqlərə sabah verərəm. Elə o vaxt da tam hesabat təqdim edərəm.”

Lakin Reyçel dərk edirdi ki, əşyayi-dəlilin oğurlanmasının əsas səbəbi daha dərindir. Gizlədilmiş kisəciyə onu Viqor əminin sözləri yönəltdi. O hiss edirdi ki, bu tapıntı müəyyən dərəcədə onun əmlakıdır. Əgər o, kisəciyi istintaqa təhvil versə, səlahiyyətinə aid olmayan işə müdaxilə etdiyi üçün onu nəinki töhmətləndirər, hətta tamamilə oyundan çıxararlar. Ola bilsin bu halda o heç vaxt kisəciyin əsl mənasını öyrən-məyəcək. Nəhayət cavan qadın açıq iftixar hissindən azad ola bilmirdi. Ondan başqa heç kim kisəciyi görməmişdi. O

beynəlxalq və şirkətlərarası istintaqın mənasız xaosundan da-ha çox öz daxili hissiyyatına inanırdı.

Amma daxili hissiyyatı ona pıçıldayırdı ki, o gücü çat-mayan işə girişib. Ona kömək lazımdır. Sabahadək Qreyin gəlişini gözləmək, ona işi anlatmaq və sonra elə burdan da başlamaq lazımdır.

Hərəkət planını müəyyənləşdirən Reyçel paketi qapıb cibinə saldı, maşından çıxıb pilləkənə sarı yönəldi. Onun mən-58

zili üçüncü mərtəbədə yerləşirdi. Mənzil kiçik olsa da eyvandan Kolizeyə valehedici mənzərə açılırdı.

Üçüncü mərtəbənin meydançasına qalxan Reyçel pilləkəndən gedən qapını itələdi. Dəhlizlə gedərkən o, iki şeyə fikir verdi. Sinyora Rozelli yenə öz xörəyinə bolluca sarımsaq əlavə

etmişdi, Reyçelin mənzilinin giriş qapısının altından isə işıq zolağı düşürdü.

Reyçel dayandı. O, evdən çıxanda həmişə işığı sön-dürürdü. Amma digər tərəfdən, bu səhər o özündə deyildi.

Ola bilsin yadından çıxarıb.

Risk etmək istəməyən Reyçel barmaqlarının ucunda səssizcə dəhlizlə getdi. Şəhər oğru və qarətçilərlə dolu idi, bu rayonda isə mənzil oğurluğu adi hala çevrilmişdi. Cavan qadının gözü qapının altından düşən işıqda qalmışdı. Reyçel yaxınlaşanda bu zolağı kölgə kəsdi.

Reyçelin tükləri biz-biz oldu.

Onun mənzilində kimsə vardı.

Ürəyində söyərək Reyçel geri çəkildi. Onun silahı yox idi.

O fikirləşdi ki, sinyora Rozellinin qapısını döysün, dəhlizi tərk etsin, amma sarımsaq amansızcasına onun burnunu qıcıqlandırırdı. Yaşlı qadının darısqal mənzilində bu kəskin qoxu dözülməz olacaq. Reyçel əlini cibinə salıb mobil te-lefonunu cıxartdı.

Dal-dalı gedərək, pilləkən qapısına yaxınlaşdı və

mənzilinin qapısından gözünü çəkmədən onu itələdi. Lakin o meydançaya çıxar-çıxmaz peysərinə soyuq bir şey dirəndi.

Bu, tapancanın lüləsi idi.

Arxasındakı səs ən pis əndişəni təsdiqlədi:

Tərpənmə!

59

10 oktyabr, saat 15:28

Merilənd ştatı, Rokvill

Monk dizləri üstündə balaca qızını yelləyirdi. Sevincindən ciyildəyən Penelopa təbəssümü ilə atasını xatırladırdı.

Xoşbəxtlikdən bu, atasından ona irsən keçən yeganə şey idi.

Açıq-qızılı buruq saçları və üzünün yumşaq cizgiləri ona anasından keçmişdi.

Monk, əgər o sənə görə qaytarsa!..

Ket mətbəxdən əllərini dəsmala silə-silə çıxdı. O əvvəlki kimi parad mundirində idi. Bir saat əvvəl kapitan Brayent Kapitoliya təpəsindən qayıtmışdı. Orada “Siqma”nı təmsil edərək kəşfiyyat cəmiyyətində bəzi əvvəlki əlaqələri canlandırırdı. Bununla Peynter Krouya siyasi yarğanlardan körpü salmağa kömək edirdi. Ketin evə qayıtdığını göstərən yeganə dəyişiklik açılmış saçları idi; indi onlar dalğalanıb çiyinlərinə tökülürdü.

Monk qısa şalvar və futbolkada idi. Qreyi aeroporta aparıb, düz evə tələsmişdi. O daha nə etməli idi? Monk bilirdi ki, Qrey dostunu da özü ilə aparmaqçün Peynteri yola gətirməyə çox çalışmışdı. Amma bütün bunlar əbəs idi.

Monk balacanı o biri dizinə oturtdu.

– Mən artıq uşaq yeməyini qızdırmışam, − deyə Ket ərinə

yaxınlaşdı və Penelopanı almaq üçün əllərini irəli uzatdı.

Birdən cavan qadın büdrədi və müvazinətini zorla saxladı. O döşəməyə nəzər saldı.

– Monk, neçə dəfə demək olar ki, əlini hara gəldi atmayasan?

Monk biləyinin güdülünü ovuşdururdu.

– Yeni protez hələ də sürtür.

Dərindən nəfəs alan Ket Penelopanı aldı.

60

– Sən heç təsəvvür edirsən onun qiyməti nə qədərdir?

Monk susaraq çiyinlərini çəkdi. METİPPİ mütəxəssislərinin hazırladığı protez biomühəndisliyin əsl möcüzəsi idi. Onda ən yeni texnologiyalardan istifadə olunmuşdu. Süni əl eynilə həqiqi əl kimi toxunulmaqla duyulan hislərə və

cərrah dəqiqliyi ilə hərəkətləri icra etmək qabiliyyətinə malik idi. Bundan əlavə, Monkun əlinin güdülü sintetik polimerlərdən olan manjetə salınmışdı ki, bu da əzələlərlə

bağlı

olan

əsəb

sonluqları

və

vətərlərlə

ustalıqla

birləşdirilmişdi.

Monk plastik manjetdəki titan kontaktları hərəkətə

gətirdi. Döşəmədəki ayrılmış mexaniki əl idarəetmənin simsiz siqnallarına cavab verərək barmaqları ucunda qalxdı. Protezin özünün mexaniki əzələləri vardı, lakin beyni biləkdəki manjet idi. Monk məcbur etdi ki, əl divana “yaxınlaşsın”, onu yerdən qaldırıb qoluna bərkitdi. Sonra protezin yerinə necə

oturduğunu yoxlamaq üçün süni barmaqlarını tərpətdi.

– Onsuz da sürtür, – deyə donquldandı.

Ket mətbəxə qayıtmaq istəyirdi ki, Monk əlini divana çırpıb yanında yer göstərdi. Arvadı ah çəkib onun yanına əyləşdi. Monk onun açılmış saçlarından gələn jasmin ətrindən həzz alaraq özünə tərəf çəkdi. Ket ona qısıldı. Bir müddət hər ikisi dinməz oturdu. Penelopa düyünlənmiş yumruğunu dodaqlarına sıxaraq mürgüləyirdi. Monk bütün ailəsini qucağında topladığından həzz alırdı.

Nəhayət Ket nəvazişlə, yavaşdan dedi:

– İtaliyaya görə səninçün çox təəssüf edirəm.

Monk gözlərini süzdürdü. O bu iş barəsində arvadına bir kəlmə də deməmişdi. Onlar üçün bu mövzu qadağan idi.

Lakin gözləmək olardı ki, gec və ya tez Ket hər şeyi öyrənəcək.

61

Onun kəşfiyyat cəmiyyətində elə əlaqələri vardı ki, ondan bir şeyi gizlətməyi təsəvvür etmək belə mümkün deyildi.

Ket üzünü ona çevirdi. Gözlərindəki səssiz narahatçılıqda, dodaqlarının təlaşlı büküyündə Monk zidd hislər oyununu gördü. Ket başa düşürdü ki, əri operativ işə qayıtmağı çox istəyir, ona görə təlaşı çox aydın idi. Monk gözucu pro-tezinə

baxdı. Bu təlaşın tutarlı əsasları vardı.

Eyni zamanda Monk öz işini sevirdi və onun vacibliyini anlayırdı.

Ötən il Monk mənəvi və fiziki sarsıntılardan bərpa olunarkən bunu çox kəskin hiss etmişdi. Baxmayaraq ki, Monk öz ailəsini sevir və onun qarşısındakı məsuliyyətini dərk edirdi, o həmçinin qlobal təhlükəsizlik üçün “Siqma”nın həyati-vacib rol oynadığını da başa düşürdü. Belə ciddi işdən kənar edilməsi ona çox ağır gəlirdi.

– Mən eşitdim ki, sənə bu gün yeni tapşırıq veriblər, − Ket davam edirdi.

– Yenə kağızlarla eşələnmək, − Monk deyindi. – Mən Nyu-Cersiyə yola düşməli və Prinston universitetinə gələn hansısa materiallardan bir elm xadimi ilə söhbət etməliyəm.

Ümid edirəm gecəyarısına kimi evdə olum.

Ket saata baxdı.

– Bəs niyə yığışmırsan?

– Vaxt var. Direktor Krou mənə ortaq verib. Genetikadan başı çıxan təzə işçi.

– Con Kridi.

Monk çevrilib arvadının üzünə baxdı.

– Yəni sənin bilmədiyin bir şey var?

Gülümsəyərək Ket irəli əyilib onu öpdü.

– Bir də bilirəm ki, Penelopanın yemək şüşəsi soyuyur.

62

Monk protezi ilə Ketin çiynindən basdı, onu qalxmağa qoymadı.

– Mən bilirəm, onu yenidən qızdırmaq olar. – Onun səsi boğuq çıxdı. – Mənim də hələ yarım saatım var.

– Tam yarım saat? – Ket qaşlarını istehza ilə dartdı. – Sən şöhrətpərəst olmağa başlayırsan.

Monk gözlərini qıyaraq qımışdı.

– Qadın, mənimlə zarafat eləmə.

Ket yenidən onu dodağından uzun müddət, ehtirasla öpüb pıçıldadı:

– Heç vaxt.

Saat 16:44

Nyu-Cersi ştatı, Prinston.

Zirzəmidə laboratoriyada tək qalan doktor Henri Malloy üçüncü dəfə kompyuter modelləşdirməsini işə saldı. Nəticələri gözləyərkən o, başını yellədi. Bu bir cəfəngiyat idi. Kreslonun arxasına söykənərək Malloy yorğun üzvlərini oynadıb dartındı. Son iyirmi dörd saat ərzində o senator Qormendən alınan məlumatları öyrənirdi. Məlumatların həcmi çox böyük idi, tam analiz üçün güclü hesablama stansiyasını işlətmək lazım oldu.

Qapı tıqqıltısı eşidildi. Ozonun içəri yayılmasının qarşısını almaq üçün laboratoriyanın qapısı kip bağlı idi. Bura giriş

yalnız xüsusi elektron açarın köməyilə həyata keçirilirdi.

Testlərin bitməsinə hələ bir neçə dəqiqə qalırdı. Malloy qapıya yaxınlaşdı və onu açdı. Sıxılmış havanın pıçıldayan səsi eşidildi. Məlum olduğu kimi, laborant qadınlardan biri, Andrea Solderiç gəldi. O çoxdandır ki, Malloyun yanında 63

çalışırdı. Bu mütənasib bədənli, qızılı-şabalıdı saçları olan cəzbedici qadın idi. Lakin onun iyirmi yaşı çox geridə

qalmışdı. Andreanın əllidən yuxarı yaşı vardı. Əvvəllər tibb bacısı idi, sonra karyerasını birdən dəyişməyi qərara aldı.

Onlar birlikdə çox vaxt keçirməli olurdular. Malloya öz yaşıdı ilə işləmək daha rahat idi. Onların hər ikisinə hətta eyni musiqi xoş gəlirdi: Malloy tez-tez Andreanın astadan burnunun altında oxuduğunu eşidirdi.

Lakin indi laborant qadının üzündə narahatlıq vardı.

– Nə olub, Andrea? – deyə Malloy soruşdu.

Andrea bir neçə yazılmış vərəq göstərdi.

– Senator Qormenin kabinetindən üç dəfə zəng vurmuşdular, işin gedişi ilə maraqlanırlar.

Malloy qeydləri ondan aldı. O heç xoşlamırdı ki, onu tələsdirsinlər, lakin senatorun səbirsizliyini başa düşürdü.

Ceyson Qormen yalnız onun şagirdi idi, lakin bununla belə

professor onun dəhşətli şəraitdə, vaxtsız həlak olmasını biləndə böyük ağrı hiss etmişdi.

– Mən həm də gəldim sizin yadınıza salım, bir saatdan sonra sizin Vaşinqtondan olan doktor Kokkalislə görüşünüz var, – Andrea davam edirdi. – Sizin üçün kafeteridən bir şey gətirməyimi istəmirsiniz?

– Yox, hər şey qaydasındadır. Amma əgər burdasınızsa istərdim ki, kimsə bunlara yeni nəzərlə baxsın. Xüsusən mən Vaşinqtona zəng etməzdən əvvəl. Mən bilmək istəyirəm, siz bu xüsusda nə fikirləşirsiniz.

Adrea şadlandı.

– Mən sizə minnətdaram ki, istirahət gününüzdə bura gəldiniz, − Malloy laborant qadını kompyuterin ekranına yaxınlaşdıraraq əlavə etdi. – Sizin köməyiniz olmadan mən bacarmazdım.

64

– Siz nə danışırsınız, doktor Malloy.

Nəhayət kompyuter modelləşdirmənin üçüncü keçidini bitirdi. Ekrana Afrikada təcrübə tarlasında əkilmiş qarğıdalı nümunəsinin xromosomlar xəritəsi gəldi. Bütün xromosomlar qara idi, yalnız ağ rənglə seçilən birindən başqa.

Henri barmağı ilə ekranı tıqqıldatdı.

– Bax burda genetik şəkli dəyişmiş qarğıdalıya yeridilmiş

radioaktiv izotopla nişanlanmış yad DNT molekulunu görmək olar.

Andrea alnını qırışdıraraq maraqla ekrana tərəf əyildi.

– Bəs bu DNT-nin mənşəsi nədir? Bakteriya?

– Ola bilər. Amma tam inamla deyə bilmərəm.

Hər halda Andreanın fərziyyəsi yerinə düşdü. Əksər genetik şəklinidəyişdirmələr bakteriya genlərinin yenidən tərtibi və parçalanmasından həyata keçirilir; bunun köməyilə

müəyyən bakteriyaların yararlı xüsusiyyətləri bitkilərin gen-lərinə daxil edilir. Ən birinci uğur “Bacillus thuringiensis”

genlərinin tütünün genomuna daxil edilməsi idi. Bitki zərərli həşəratların təsirinə qarşı daha davamlı oldu. Bunun nəticəsində tarlaları təmizləməkçün işlədilən insektisidlərin 1

miqdarını xeyli azaltmaq mümkün oldu. Son on ildə bu cür 1 Zərərverici həşəratı qırmaq üçün kimyəvi maddələr .

65

texnologiyalar çox geniş yayıldılar. Elə ki, hal-hazırda Birləşmiş Ştatlarda yetişdirilən dənli bitkilərin üçdə biri genetik şəklini dəyişdirmiş bitkilərdir.

– Bəs əgər bu DNT bakteriyadan alınmayıbsa, bəs nədən alınıb? – deyə Andrea souşdu.

– Bilmirəm. O, “Viatus” kompaniyası tərəfindən pa-tentləşdirilib və məxfiləşdirilib. Faylda o, yalnız “QD iki yüz iyirmi iki” kimi qeyd olunur. “QD”-nin abbreviaturası 1

“quraqlığa davamlı” mənasını verir. Lakin, mənim sizə

göstərmək istədiyim bu deyildi. – Henri ekranı göstərdi. – Bu nümunəni mənə Ceyson Qormen iki ay əvvəl göndərib.

– İki ay əvvəl?

– Bəli, belə çoxdan. Oğlan Afrikadakı təcrübə tədqiqat-larında iştirak etmək imkanına həyəcanla yanaşdı. O, bu məlumatı aləmə yaymalı deyildi. İşin əslində, Ceyson məxfilik haqqında razılığı pozmuşdu. Mən ona ehtiyatlı olmağını tap-şırdım, və etdiyi işə görə susmasını xahiş etdim. Təsəvvür edə

bilərəm ki, həmin son səhər o necə ümidsiz idi. Hər halda, onun imkan daxilində bütün məlumatları saxlamağa təd-birliliyi çatmışdı.

Andrea başını yırğaladı.

– Bəs o axırıncı gün nə göndərdi?

Henri ən yeni məlumatları göstərmək üçün klavişləri tıqqıldatdı.

– İndi göstərərəm. Elə həmin vaxt əkilmiş qarğıdalının ilk məhsulu yığılmışdı. Ceyson bu məhsulun nümunələrinin təf-silatlı analizini göndərib. Həmçinin də DNT-nin tam dəs-tini.

Bu da nəticələri.

Ekranda xromosomların ikinci dəsti göründü. Yenə də

çoxu qara rənglə nişanlanmışdı, bunlar adi qarğıdalı DNT-sini 1 Sözlərin baş hərfləri ilə müxtəsər yazılışı.

66

göstərirdi. Lakin, ağ rənglə nişanlanmış tək xromosoma əlavə

olaraq ondan yuxarıda ağ-qara zolaqlı ikinci xromosom əmələ

gəlmişdi.

– Heç nə başa düşmürəm, – Andrea dedi.

– Diqqətlə nəzər salın.

Henri şəklidəyişmiş xromosomun təsvirini böyütdü. İndi qara və ağ zolaqlarla növbələnən ayrı-ayrı genləri seçmək imkanı oldu.

Henri izah etdi:

– Yad DNT digər xromosoma keçib, öz qonşusuna so-xulub.

– O yayılır?

Malloy köməkçisinə tərəf döndü. Onun səsində həyəcan vardı.

67

– Dəqiq deyə bilmərəm. Amma mən təcrübəni üç dəfə

təkrar etdim. Ola bilsin, birinci dəfə Ceyson hansısa başqa hibridin DNT nümunəsini göndərmişdi. Ola bilsin, bu tarlada bir neçə yeni qarğıdalı növü təcrübədən keçirilir. Əgər belə

deyilsə, deməli, genetik şəkil dəyişdirilmə qeyri-sabitdir. O, bir nəsildən digər nəslə dəyişir. Nümunə daha çox özgələşib, onda qarğıdalıdan az şey qalıb.

– Bu nə deməkdir?

Henri çiyinlərini çəkid.

– Anlayışım yoxdur. Amma kimsə hər şeyi ay-dınlaşdırmalıdır. Mən artıq “Viatus”un dənli bitkilər biogenetikası şöbəsinə sorğu göndərmişəm. Əminəm, orada bu məlumatlar böyük maraq doğuracaq. Ola bilsin, mən korporasiyadan qrant qoparmağa da nail olaram.

Andrea qalxdı.

– Belə halda, mən də nəhayət sizin bu qədər söz atdığınız maaşımın artmasına müvəffəq olaram.

Onun üzündən təbəssüm kölgəsi keçdi və bunda onun müdirinin heyranlığı əks olundu.

– Baxarıq.

Andrea saata baxdı.

– Əgər mən sizə daha lazım deyiləmsə, evə qaçım.

Mənim itlərim bütün günü bağlı evdə qalıblar. Yəqin, onlar zingildəyir, qapını cırmaqlayırlar.

Henri onu qapıya qədər ötürdü.

– Bir daha sağ olun ki, istirahət günü gəldiniz.

Andrea qapıda yubandı.

– Sizə dəqiq yeməyə bir şey gətirmək lazım deyil? Baxın, mən hələ getməmişəm.

– Xeyr, mən testi bitirib, məlumatı serverə yükləyəcəyəm.

Bu, çox vaxt almayacaq.

68

Əlini yelləyərək laborant qadın çıxdı. Qapı onun ardınca xışıltıyla örtüldü.

Henri iş stansiyasına qayıtdı. Ona hesabatı qeyd etmək üçün bir saatdan az vaxt lazım olacaq. Baxmayaraq ki, Ceysonun Afrikadan göndərdiyi fayllar onun həlak olması şə-raitini işıqlandırmırdı, onlar cəsarətli ürəkdən şəhadət verirdi.

Senator Qormen bununla fəxr etməli idi.

– Sən əla işləmisən, Ceyson, – faylları son dəfə gözdən keçirən Henri mızıldandı.

Sonrakı on beş dəqiqə ərzində o, bir neçə qeyd və şərhi çap etdi. O, “Viatus”a təsir bağışlamaq istəyirdi. Dənli bitkilərin biogenetika şöbəsi nümunələri analiz etməyi bütün dünyada yerləşən laboratoriyalara tapşırırdı. Baxmayaraq ki, hal hazırda sifarişlərin əsas hissəsi Hindistana və Şərqi Avropaya göndərilirdi; orada işlərin qiyməti xeyli aşağı idi.

Əgər korporasiyanın rəhbərliyini ən vacib tədqiqatları onu etibar etməyə inandırmaq olsaydı…

Bu düşüncədən Malloyun üzündə təbəssüm oynadı, lakin qapı tıqqıltısı onu xəyaldan ayırdı. Təbəssümü üzünə daha çox yayıldı. Əgər o, Andreanı yaxşı tanıyırsa, qadın onun sözünə

məhəl qoymayacaq. Yəqin ki, o kafeteriyə getdi və yeməyə nə-sə aldı. – Gəlirəm! – Henri çığırdı.

Laboratoriyadan keçərək o, kilidə maqnit kartını toxun-duraraq qapını açdı.

69

Saat 17:30

Monk dəmir yolu vağzalının yanında gözləyən taksiyə

mindi. Onun ortağı arxa oturacaqda oturmuşdu və sürücüyə

göstəriş verirdi:

– Prinston Universitetindəki Karl İkanın1 laboratoriyası.

Bu Vaşinqton-roudda yerləşir.

Arxada əyləşən Monk pencəyini düzəltdi və oturacağın arxasına söykəndi. Kiçik çamadanını dizləriüstə qoydu. Bu, təbii dəridən olan, sifarişlə hazırlanmış çamadanı Ket ona iki ay əvvəl bağışlamışdı. O zaman o, yenidən öz xidməti vəzifələrini yerinə yetirməyə qayıtmışdı, baxmayaraq ki, onları bir qədər azaltmışdılar. Monk bu bahalı hədiyyənin arxasında gizlənən deyilməmiş istəyi başa düşürdü. O kağız işləri ilə

məşğul olanda, Ket daha rahat olurdu. Nə olur olsun, təki o təhlükələrdən uzaq olsun.

Monk ah çəkdi və yeni ortaq sualedici nəzərlə ona baxdı.

Con Krid bir az belini əymiş vəziyyətdə oturmuşdu. Baxmayaraq ki, aclıq çəkmiş teryer2 kimi arıq idi, gənc oğlan yeddi futa yaxın olardı. O, “Siqma”ya axırda gələn yeni iş-çilərdən idi. Üzü çilli, təmiz qırxılmış, uzun düz kürən saçlı idi. Uşaq cizgilərinə baxmayaraq, Kridin üzünün ifadəsi daima ciddi qalırdı.

Qaşqabağını yığaraq Monk bərkdən yeni ortağını ilk gördüyü andan onu narahat edən sualı verdi:

– Beləliklə, balaca, sənin neçə yaşın var? 14? 15?

– 25.

1 İkan Karl Silian – Amerika milyardçısı, filantrop, bir çox elmi tədqiqat layihələrini maliyyələşdirir.

2 İt cinsi

70

Monk bacardığı qədər öz şübhəsini gizlətməyə çalışdı. Bu mümkün ola bilməzdi. Onları yalnız yeddi yaş ayırır? Monk protezdəki gərilmiş barmaqlarını rahatladı; yadına saldı ki, yeddi ildə çox şey baş verə bilər. Amma yenə də o, ilk dəfə

olaraq ortağına diqqətlə göz qoydu; onu qiymətləndirməyə çalışdı.

Qatarda Monk doktor Henri Malloyun ətraflı dosyesi ilə

tanış oldu, lakin yol yoldaşı haqqında ona qısa bioqrafik faktlar məlum idi. Krid əslən Ohayodan idi, bir il tibb fa-kültəsində təhsil alıb, sonra iki il dəniz piyadası kimi xidmət edib. Demək olar, bütün bu vaxtı Kabulda keçirib. Əldə-qayırma partlayıcı qurğunun qəlpəsi onun axsamağına səbəb olub; ömrünün axrınadək bundan xilas ola bilməyəcək. Krid hərbi xidmətdə qalmaq istəyirdi, lakin tərxis olunmağa məcbur oldu; baxmayaraq ki, bunun səbəbləri dumanlı qalmışdı. Onun keçmişini və test nəticələrini nəzərə alaraq?

“Siqma”ya işləməyə dəvət etdilər. Krid Kornell Universitetində genetika kursunu dinləmişdi.

Amma yenə də onun görünüşü elə idi ki, elə bil indicə

məktəb skamyasından qalxıb.

– Beləliklə, Dugi1, – Monk davam edirdi, – sən çoxdan operativ işdəsən?

Krid dinmədən ona baxdı. Görünür, o, özünün uşaq si-fətinə görə zarafatlara öyrəşmişdi.

– Kornell Universitetini üç ay əvvəl bitirdim, – nəhayət o, gərgin cavab verdi. – İki aydır Vaşinqtondayam. Əsas eti-barilə, yeni işə düzəlirdim.

– Deməli, bu sənin ilk tapşırığındır?

1 “Dugi Hauser, tibb doktoru” qeyri-adi istedadlı, artıq on altı yaşında həkimlik təcrübəsi ilə məşğul olan məşhur teleserialın baş qəhrəmanı.

71

– Əgər bunu tapşırıq adlandırmaq olarsa… – pəncərə

tərəfə çevrilərək Krid mızıldandı.

Monk özü də belə hislər keçirdiyinə baxmayaraq, əsəbləşdi.

– Söhbət operativ işdən gedəndə, bayağı şeylər olmur.

Hər hansı təfərrüatın mənası var. Məlumatın lazımlı zərrəsi işin nəticəsini həll edə bilər. Və sən, Dugi, bunu yaxşıca anlamalısan.

Krid ona tərəf çevrildi. Onun tutqun sifətində səfeh ifadə

əmələ gəldi.

– Yaxşı. Dərs mənimsənildi.

Monk narazı halda əllərini sinəsində çarpazladı.

“Uşaqlar! Onlar fikirləşirlər ki, hər şeyi bilirlər.”

Monk başını bulayaraq, diqqətini taksi pəncərəsindən görünən mənzərəyə yönəltdi. Maşın məhz bu vaxt Prinston Universitetinin kampusuna 1 daxil oldu. Sanki kimsə Nyu-Cersinin ortasına qədim İngiltərənin yaşıllıqla dolu bir parçasını salmışdı. Hamar yaşıl çəmənliklər tökülmüş yarpaqlarla örtülmüşdü, mamır əzəmətli qotik binaların daş divarları ilə

dırmaşırdı. Hətta yataqxanalar elə bil on doqquzuncu əsrin qravyuralarından2 çıxmışdı.

Taksi bu zərif mənzərədə rahatlıqla gedirdi. Tezliklə təyin olunmuş yerdə dayandı. Monk və Krid maşından düşdülər.

Karl İkanın laboratoriyası geniş yaşıl çəmənliyin küncüdə

yerləşirdi.

Halbuki,

universitet

binalarının

çoxu

on

doqquzuncu və hətta on səkkizinci yüzilliklərə aid idi, bir neçə

il əvvəl tikilən laboratoriya müasir memarlığın valehedici nümunəsini göstərirdi. İki düzbucaqlı laboratoriya korpusu 1 Müvafiq maddi-teхniki bazaya və infrastruktura malik təhsil kоmpleksi və ya şəhərciyidir.

2 Oymaçılıq sənəti.

72

bir-birinə perpendikulyar dayanırdı. Onları parka çıxan iki mərtəbəli əyri atrium birləşdirirdi.

Məhz burda onlar doktor Henri Malloyla görüşməli idilər.

– Hazırsan? – Saatları tutuşduraraq, Monk soruşdu.

Onlar beş dəqiqə gecikmişdilər.

– Nəyə hazıram?

– Söhbətə.

– Mən güman edirdim ki, professorla siz danışacaqsınız.

– Xeyr, Dugi, sən hər şeyi öz üzərinə götürəcəksən.

Krid bərkdən burnundan nəfəs aldı.

– Yaxşı.

Onlar binaya daxil oldular və atriuma çıxdılar. İki mərtəbə hündürlüyündə əyilmiş şüşə divar çəmənliyə baxırdı.

Pəncərələri ayıran qırxfutluq jalüzlər günəşlə birgə hərəkət edirdilər. Onlar atriumun dərinliyinə kölgə salaraq, masa və

stulları zolaqlarla örtürdülər. Adda-budda daim qəhvə stə-kanlarına yapışan əlləri ilə qızğın söhbət edən tələbə qrupları oturmuşdu.

Monk məzərləri ilə axtararaq, doktor Malloyla görüşəcəkləri yeri tapdı. Səhv etmək çətindi.

– Bura, – o, yoldaşını arxasınca atrium boyu çəkərək dedi.

Lap sonda, pilləkənlərin yanında yarımçıq dəniz balıq-qulağına bənzər heykəl ucalırdı. Əgər Monku bu barədə

xəbərdar etməsəydilər belə, o, memar Frenk Gerinin işini tanıyacaqdı. Balıqqulağı öz büküklərində görüş üçün kiçik, rahat yer gizlədirdi. Orda, kiçik masanın arxasında artıq bir neçə adam oturmuşdu.

Monk onlara tərəf yönəldi. Lakin yaxınlaşanda o, başa düşdü ki, onlar hamısı çox cavandılar. Onun çamadanında doktor Malloyun fotosu vardı. Yığışanların arasında o, dəqiq yox idi.

73

Bəlkə professor gözləmədən gedib?

Kənara çəkilərək Monk mobil telefonunu çıxardı və

professorun kabinetinin nömrəsini yığdı. Bir neçə zəngdən sonra səs poçtu işə düşdü.

“Əgər o artıq gedibsə, əgər mən nahaq yerə bu uzaq yolu gəlmişəmsə…”

Monk ikinci nömrəyə zəng elədi. Bu, professorun köməkçisinin nömrəsi idi.

Qadın cavab verdi. Monk ona tələsik izah etdi ki, doktor Malloy görüşə gəlməyib.

– Orda yoxdur? – qadın təəccüblə soruşdu.

– Burda yerləri məktəb olan yeniyetmədən savayı heç kim yoxdur.

– Başa düşürəm, – deyə qadın güldü. – Tələbələr ildən-ilə

cavanlaşırlar, elə deyil? Üzrlü sayın, amma doktor Malloy yəqin əvvəlki kimi öz laboratoriyasındadır. Mən onu axırıncı dəfə məhz elə orda görmüşdüm, mobil telefonların səsini isə o heç vaxt eşitmir. Bəzən doktor işə elə aludə olur ki, planlaşdırılmış məruzələri də unudur. Qorxuram, bu gün də

elə olub, siz getməyə tələsməyin. Professor öz kəşfinə çox aludə olmuşdu.

Axırıncı sözləri eşidən Monk diksindi. Bəs əgər doktor Malloya Afrika faciəsini araşdırmağa kömək edəcək nəsə

vacib bir şey tapmaq nəsib olubsa?

– Qulaq asın, – qadın davam edirdi, – mən indi üzbəüz binadayam, həmkarımla bir işi tamamlayıram. Binalar yeraltı keçidlə birləşir. Tələbələrin birindən soruşun. Mən admi-nistratordan açarı alı b, sizi orda qarşılayaram. Doktor Malloyun laboratoriyası zirzəmidə yerləşir. Hesab edirəm, o, sizə DNT analizinin nəticələrini göstərmək istəyər.

74

– Yaxşı. Sizi orda gözləyəcəyəm. – Telefonu cibinə qoyan Monk çamadanını yelləyərək Kridə işarə etdi. – Bu tipə baş

çəkək.

Çox tarım qofta geymiş tələbə qızdan yolu soruşub Monk ortağını zirzəmiyə apardı. Yeraltı keçidi tapmaq çətin olmadı.

Onlar yolun ortasına çatanda, qarşıdan orta yaşlı qadın onlara əl elədi. Monk da cavab olaraq ona əl elədi. Qadın təngnəfəs onlara yanaşdı və əlini uzatdı.

– Andrea Solderiç, – deyə özünü təqdim etdi.

Qadın onları qonşu dəhlizə apardı. O, susmadan danışırdı, görünür, çox əsəbiləşirdi.

– Yerin altında bir neçə laboratoriya var. Odur ki, azmaq çox asandır. Burda, əsasən, anbarlar, texniki otaqlar… hə, bir də, təcrübə üçün saxlanılan heyvanların vivariumu1 var. Ge-nomika şöbəsi mikrotədqiqatlar laboratoriyalarını yerin altında yerləşdirib ki, onları ozondan qorusun. Bax, biz artıq gəldik.

Elektron açarı əlində sıxaraq qadın bağlı qapıya yanaşdı.

– Administrator laboratoriyaya zəng etməyə çalışdı, –

deyə o, izah etdi. – Heç kim cavab vermədi. Mən yalnız içəri baxacağam. Əminəm, doktor Malloy universitetdən getməyib.

Andrea kartla qıfıla toxunub dəstəyi dartdı. Qapı xışıltıyla açılan kimi Monk o saat tüstü qoxusu hiss elədi. Kəskin qoxuya görə nəsə elektrik cihazı yanırdı, tüstünün içindən isə

yanmış saçların üfunəti gəlirdi. Monk çalışdı ki, Andreanı saxlasın, amma çata bilmədi. O, içəridə olanları gördü. Onun üzündə əvvəl təlaş, sonra isə dəhşət ifadə olundu. Əli ilə

ağzını tutdu.

Monk Andreanı Kridə ötürərək kənara çəkdi.

– Onu burda saxla.

1 Vivarium – heyvanları təbii şəraitə yaxın bir saxlamaq üçün yer.

75

Çamadanı ataraq o, əlini pencəyinin altına soxdu və

qoltuğundan qırx beş kalibrli “Heckler və Koch” tabel tapançasını çıxardı. Qadın gözlərini geniş açdı. O, çevrilərək üzünü Kridin çiynində gizlətdi.

– Səndə silah var? – Monk ortağından soruşdu.

– Xeyr… mən zənn edirdim ki, biz ancaq söhbət edəcəyik.

Monk başını yellədi.

– Qoy təxmin edim, Dugi. Sən heç vaxt boyskaut 1

olmamısan.

Cavab gözləmədən Monk laboratoriyaya girdi və tapançasını bütün gizli yerlərə tuşladı. O, əmin idi ki, bunu edən adamın artıq izi də qalmamışdı, amma yenə də, risk etmək lazım deyildi. Doktor Malloy otağın ortasında kresloya bağlı oturmuşdu. Onun başı sinəsinə düşmüşdü. Kreslonun altında, döşəmədə qan gölməçəsi yaranmışdı.

Yaxındakı kompyuterdən yalnız yanmış qırıqlar qalmışdı.

Monk ətrafa baxdı. Qatillər yanğın detektorlarını sıradan çıxarmışdılar.

Monk professora yaxınlaşıb onun nəbzini yoxladı. Heç nə.

Lakin cəsəd hələ soyumamışdı. Qatillər uzağa getməyə imkan tapmayıblar. Monk doktor Malloyun barmaqlarının sındığını gördü. Yəqin, hansısa məlumatı almaq üçün ona işgəncə

vermişdilər.

Ölümcül zərbə bıçaqla sinəsinə endirilmişdi. Yalnız bir, lakin ustalıqla endirilən zərbə. Professorun ölümü tez olub, buna görə, güman ki, o danışıb.

Monk gərgin halda dondu. Cəsədin yanında yanıq iyi daha güclü idi. Monk yanmış ət iyini tanıdı. O, ehtiyatla, barmağıyla ölünün çənəsini qaldırdı. Baş, qoxunun mənbəyini 1 Boyskaut – kapitalist ölkələrində hərbi-siyasi xarakter daşıyan burjua uşaq təşkilatı üzvü.

76

açaraq, cansız halda geri düşdü. Professorun alnında sümü-yədək işləyən, ətrafları hələ də parlayan təzə yanıq qaralırdı.

Dairə və xaç.

Qulaq batıran səs Monkun diqqətini yenidən qapıya cəlb etdi. Bu mobil telefon idi. Cinayət yerini batırmamaq üçün Monk dal-dalı dəhlizə çıxdı.

Andrea telefonu qulağına tutub dayanmışdı. Onun gözləri yaşlı idi, o hıçqırırdı.

– Nə? – o, burnunu çəkərək soruşdu. Bu sualdan çox, şokun ifadəsi idi. – Yox! Niyə?

Divara söykənən Andrea gücsüz halda yerə sürüşdü.

Telefon onun əlindən düşdü. Monk onun yanında sallağı oturdu.

– Nə olub?

Andrea olanlara inanmayaraq başını tərpətdi.

– Kimsə… – O, telefonu göstərdi, – zəng edən qonşum idi.

O, mənim itlərimin hürdüyünü eşidib və görüb ki, evdən kimsə çıxdı. Nə baş verdiyinə baxmağa gedib. Qapı açıq imiş.

Onlar… Onlar mənim itlərimi öldürüb. – Andrea əllərilə

üzünü tutdu. Axı niyə mən doktor Malloya söz verdiyim kimi birbaşa evimə getmədim?

Monk çevrilib Kridə baxdı. O, alnını qırışdırıb, heç nə an-lamadan durmuşdu.

Lakin Monk hər şeyi başa düşdü. Qadını qoltuqlarından tutub ayağa qaldırdı.

– Qonşunuz bu soyğunçuları çoxdan görüb?

Andrea özünü danışmağa zorlayaraq, başını yellədi.

– Mən… biulmirəm. O demədi. O polis çağırıb.

Monk çevrilib doktor Malloyun cəsədinə baxdı. Professor danışıb. Adları deyib. Eləcə də öz laborantının da adını deyib.

Doktor Malloy güman edib ki, Andrea öz evinə getdi. Gö-77

rünür, qatillərə onun ünvanını deyib. Onlar qadını susdurmaq üçün onun evinə yollanıblar. Onu evdə tapmayaraq…

Onlara yalnız bir neçə sual vermək, bir neçə zəng etmək lazım gələcək.

– Biz burdan getməliyik! Dərhal!

Monk gəldikləri yolu göstərdi. Hər üçü dəhlizlə yeraltı keçidə doğru qaçdılar. O, küçənin altıyla qonşu binaya – Andreanın işlədiyi yerə uzanırdı.

– Siz dediniz ki, laboratoriyada həmkarınızla birlikdə

idiniz. – Monk qaça-qaça danışdı. – O sizin hara yollandığınızı bilirdi?

O cavabı keçidin başına çatanda aldı. Onların qarşısına yeyin addımlarla, bir neçə gündür yağış olmamasına baxmayaraq, parıltılı plaş geymiş hündür kişi gəlirdi.

Onların baxışları görüşdü.

Monk gözlərdəki vəhşi parıltını tanıdı. Həmin anda kişi plaşının ətəyini aralayaraq və qısaqundağlı tapança-pulemyotunu açaraq əlini qaldırdı. O, keçid boyu uzun güllə

qatarı buraxdı. Qəribə silahın səsi mikser səsindən bərk deyildi. Lakin güllələr Monk və yoldaşlarının macal tapıb gizləndiyi küncə tutuşdular. Hər tərəfə sınmış kafel və

suvağın qırıntıları səpələndi.

– Pilləkənə tərəf! – Monk geriyə – atriuma tərəf göstərərək əmr etdi. Lakin onlar pilləkənin alt meydançasına çatanda uzaqdan, yuxarıdan eşidilən ayaq səsləri gəldi.

Monk yoldaşlarına dayanmağı əmr etdi. Ehtiyatla yuxarı baxanda o, uzunboğaz çəkməli və birincində olduğu kimi, qara plaşlı kişinin tələsik aşağı düşdüyünü gördü. Daha bir nəfər. Geri sıçrayan Monk yoldaşlarını yenidən yeraltı dəhlizlərin labirintinə apardı.

Burdan bacardıqca tez çıxmaq lazım idi.

78

Onlar zəif işıqlanan keçidlərlə qaçarkən hardasa zirzəminin qarşı tərəfində gurultu ilə ağır metal qapı örtüldü.

Monk Andreaya tərəf döndü.

– Deyəsən bu yanğın çıxışıdır, – o qeyri-adi dəhşətlə

pıçıldadı.

Bunun nə olduğunu izah etmək lazım deyildi.

Qatillər üç nəfər idilər.

10 oktyabr

Saat 18:32

Vaşinqton

– Bu simvol tanınmış terror qruplaşdırmalarına aid heç bir məlumat bazasında qeyddə yoxdur, – Peynter dedi.

O, iclas masasının arxasında dayanmışdı, divarda isə

böyük ekran asılmışdı. Orada xaç və dairənin böyüdülmüş

təsviri işıqlanırdı.

Peynter masaya söykəndi. Konfrans zalı “Siqma”nın qərargahına yeni əlavə idi. Onu partlayış və yanğından sonra tikmişdilər. Zalın ortasında dəyirmi masa və hər kreslonun 79

qarşısında kompyuter vardı. Masanın arxasında on iki nəfər yerləşə bilərdi, amma hal-hazırda dörd nəfər oturmuşdu.

“Siqma”ya beynəlxalq kəşfiyyat idarələrinin iş təcrübəsini gətirən Ket Peynterin yanında əyləşmişdi. Ondan sağda kriptoqrafiya 1 mütəxəssisi – Adam Prust, üzbəüzdə isə

biomühəndisliklə məşğul olan yeni işçi – Corcina Rou oturmuşdu.

− Beləliklə, bizə bu krosvordun birinci damasından başlamaq lazım gəlir, − masanın ətrafına dolanaraq, Peynter dedi.

O, bu otağı hərəkət etmək və dəyirmi masanın arxa-sındakılara göz qoymaq üçün yaratmışdıı.

− Bu simvolun mənası nədir? Qırmızı Xaç düşərgəsinin məhvi və senator Qormenin oğlunun amansız qətli ilə onun nə

əlaqəsi var?

Adam öskürərək əlini ekrana uzatdı. Qırxdan yuxarı yaşı olan bu adam əyninə sadə cins, boğazlı qara sviter və tviddən2

idman gödəkçəsi geymişdi.

− Bu simvolun ibtidai insanadək gedib çıxan uzun tarixi var. Bəzən onu “Şaqqalanmış dairə” adlandırırlar.

Onun mənası bütün qədim mədəniyyətlərdə, demək olar ki, eynidir. Dairə yer kürəsini bildirir. Xaç isə dünyanı dörd hissəyə bölür. Amerika hindilərində bu dörd hissə.....

− Dörd küləyi təcəssüm etdirir, − Peynter təsdiqlədi. Atası ona buna oxşar bir şey öyrətmişdi.

− Tamamilə doğrudur. Digər mədəniyyətlərdə isə onlar dörd ünsürün simvoludur. Torpaq, külək, su və odun. Bəzən belə edilir…

Adam əmri klaviaturada yığdı; ekrandakı təsvir dəyişdi.

1 Şərti gizli yazı, şifr.

2 Tvid – parça növü

80

− Gördüyünüz kimi, dörd yerə bölünmüş dairə, özündə

dörd ünsürü birləşdirən Yerin simvoludur. Bu nişana Yer kürəsinin hər yerində rast gəlmək olar. Bu etimologiya çox maraqlıdır və bütpərəstlik dövrünə gedib çıxır. Bir çox şimal ölkələrində bu simvolu daş lövhələrdə və dirəklərdə qazılmış

tapmaq olar. Çox zaman onu digər petroqlif – bütpərəstlik spiralı müşayiət edir. Hər iki nişan bir-birilə sıx bağlıdır.

− Bağlıdır? – Peynter soruşdu. – Nə yolla?

Adam əlini qaldırıb gözləməyi xahiş etdi və yenə

klaviaturanı döyəclədi. Ekranda yeni təsvir əmələ gəldi.

− Üslublaşdırılmış bütpərəstlik spiralı budur. Bu simvolun müxtəlif növlərinə bütün Şimali Avropada rast gəlmək olar.

81

Klavişlərə daha bir toxunuş və spiralın üzərində xaç şəkli əmələ gəldi.

− Görürsünüz, spiral dairənin ortasından başlayır, bütün dairəni dolduraraq ətrafa genişlənir. Dörd hissəyə bölünmüş

dairə Yeri təmsil etdiyi vaxt, spiral həyatı, ələlxüsus da, hə-yatdan ölümə və yenidən canlanmaya qalxan ruhun yolunu simvollaşdırır.

Ket ah çəkdi.

− Müşahidə çox gözəldir, mən başa düşürəm, lakin bunun Afrikada baş vermiş vəhşiliklərlə nə əlaqəsi var? Biz mövzudan yayınmırıq ki?

− Çox güman, xeyr. − Saçlarını kişisayağı qısa kəsdirmiş, cüssəli qadın olan Corcina Rou etiraz etdi. – Mən NATO-nun hesabatını diqqətlə öyrəndim. Baxmayaraq ki, təfərrüatlar hələ

ilkindir; son nəticəyə çox var, mən bunun Mali hökuməti qoşunları ilə üsyançıların toqquşması olduğundan əmin deyiləm. Hücumun məqsədi “Viatus” korporasiyasının təcrübə fermasını məhv etmək idi.

− Bununla tam razıyam, − Ket təsdiq elədi. – Üsyançı tuareqlər heç vaxt bu cür amansızlıq nümayiş etdir-məmişdilər. Onlar bir qayda olaraq çox cəld basqın edir və o 82

saat geri çəkilirlər. Burda isə söhbət tammiqyaslı qır-ğından gedir.

− Hələ üstəlik, o yazıq oğlanı bu nişanla damğalayıb, yanmış qarğıdalı tarlasında çarmıxa çəkdilər. – Corcina kədərlə başını tərpətdi. –.Bu, korporasiyanın kənd təsərrüfatı bitkilərinin genetik şəklini dəyişmə sahəsindəki tədqiqatlarına qarşı yönəlmiş xəbərdarlıqdır. İxtisasımın biomühəndislik olduğundan genetik şəklini dəyişmiş xammaldan alınan ərzaq mallarına qarşı zidd münasibətlər mənə yaxşı məlumdur.

Təbiətlə bu cür manipulyasiyaya qarşı hərəkat bütün dünyada genişlənir. Baxmayaraq ki, bu əsassız qorxulardan və yox-lanmamış məlumatlardan yaranır, hökumət orqanlarının bu cür sürətli inkişaf edən sahəyə nəzarətinin çox zəif olması da öz rolunu oynayır. Mən hər şey barədə ətraflı danışa bilərəm…

Peynter onu saxladı.

− Gəlin hələlik fikrimizi bunun işlə nə əlaqəsi olduğunda cəmləyək.

− Burda hər şey sadədir. Genetik şəklini dəyişmiş

ərzaqlara qarşı hərəkat Afrikada xüsusilə güclüdür. Baxmayaraq ki, hər iki ölkədə milyonlarla adam aclıq çəkir, Zambiya və Zimbabve bu yaxınlarda tərkibində genetik şəklini dəyişmiş ərzaq olan hər hansı qida yardımının idxalına qadağa qoydular. Əslində, bu səfeh siyasətdir. – “yaxşısı budur ölmək, nəinki qida qəbul etmək”. Bu cür davakar, sərsəm əhval-ruhiyyələr çox sürətlə qalxır. Mən əminəm, Qırmızı Xaç düşərgəsinin məhvi əslində “Viatus”a zərbə idi. –

Corcina ekrandakı simvolu göstərdi. – Məncə, Adamın təklif etdiyi kimi simvolun təsviri bu nöqteyi-nəzəri möh-kəmləndirir.

Peynter anlamağa başlayırdı.

− Yeri təsvir edən simvol.

83

Corcinanın qəti səsi sözlərinin düzgünlüyünə əmin olduğunu göstərirdi.

− Bunu edənlər əmindirlər ki, Yeri qoruyurlar. Mən hesab edirəm ki, biz ekoloji terrorçuların yeni davakar qruplaşması ilə üzləşmişik.

Ket qaş-qabağını tökdü.

− Bunda müəyyən məna var. Mən öz adamlarımdan bu işdə fikirlərini toplamağı xahiş edərəm. Aydınlaşdırmaq lazımdır ki, bu terrorçular kimdir və harda əsaslanırlar?

Peynter gözaçıqlığı əsas cəhəti olan Adam Prusta tərəf döndü.

− Biz sözünü kəsdik. Sən daha heç nə əlavə etmək istəmirsən?

− Daha bir məqam var. dairə içindəki xaç və spiral barədə. Bu iki simvolun Şimali Avropa bütpərəstləri üçün böyük mənası var. Xüsusən druidlər üçün. Bundan əlavə, Şimal ölkələri xristianlığı qəbul edəndə bu nişanlar yeni eraya keçdi. Druid xaçı bu günə qədər də yayılmış kelt xaçına çevrildi.

Adam ekrana yeni təsvir çıxartdı. Bütpərəst simvolunun şaquli xətti xristian xaçını yaradaraq aşağı uzandı.

84

− Beləcə də, − Adam davam edirdi, − spiral İsanın hə-yatdan ölümə keçidini və növbəti dirilməsini simvollaşdıraraq təsvir etməyə başladı.

− Bütün bunların mənası nədir? – Corcinanın ideyasını tutmaq arzusuyla alışan Ket səbirsizliklə soruşdu.

Lakin Peynter Adamın son mülahizəsini nəyə yönəlt-diyini anladı.

− Deməli, sən bu ekoloji terror qruplaşmasının Afrikada əsaslanmasını fikirləşmirsən? – o, kriptoqrafdan soruşdu.

Kriptoqraf başını yellədi.

− Baxmayaraq ki, dörd yerə bölünmüş dairəyə bəzi Afrika mədəniyyətlərində rast gəlinir, orda o, Yeri yox, Günəşi təmsil edir. Mən düşünürəm ki, biz təhqiqatlarımızı Şimali Avropaya yönəltməliyik. Xüsusən nəzərə alsaq ki, “Viatus”

korporasiyasının idarəsi Norveçdə, Osloda yerləşir.

Corcina gülümsədi.

− Başqa sözlə, biz bir dəstə təhqir olunmuş druidi ax-tarmalıyıq.

Onun sevincini bölməyən Adam çiyinlərini çəkdi.

− Bütün Avropada neodilçilik dirçəlir. Bundan əlavə, bu qrupların çoxunun uzun tarixi var. “Universal bağların Britaniya dairəsi”, “Druidlərin qədim ordeni”. Hər iki təşkilat on səkkizinci əsrin əvvəlinə gedib çıxır. Daha qədim keçmişə

aid olduqlarını iddia edən digər qruplar da var. Hər necə olsa, son vaxtlar hərəkat çox güclənir və bəzi təriqətlər olduqca acıqlı əhval ruhiyyədədir. Mənim fikrimcə bizim təhqiqatlar məhz orda – Şimali Avropada cəmləşməlidir.

Ket xəyalən planlar quraraq dalğın halda başını yellədi.

Peynter öz yerinə qayıtdı.

− Güman edirəm, bu yaxşı tramplin olacaq. Əgər hər şey…

85

Onun sözünü cibində vibrasiyalanan mobil telefon kəsdi.

Peynter əlini qaldırıb gözləməyi xahiş etdi və telefonu çıxarıb zəng edənin nömrəsinə baxdı. Bu onun köməkçisi idi. Peynter təhlükə hiss etdi. O, Brentə fövqəladə bir şey olmasa onu narahat etməməyi tapşırmışdı.

− Nə olub, Brent?

− Ser, bu dəqiqə operativ şöbədən zəng etdilər. Prinston Universitetindən fövqəladə xidmətlərə saysız-hesabsız zənglər gəlir. Deyəsən Karl İkanın laboratoriyasında atışma gedir.

Peynter üzünü ifadəsini dəyişməz saxlamağa çalışdı. Məhz bu laboratoriyaya Monk Kokkalis və Con Krid yollanmışdılar.

Onlar universitetə bir saat əvvəl çatmalı idilər. Peynter Monkun arvadı Ketə tərəf baxmırdı.

− Yerli hakimiyyətlə əlaqə saxlayın, peykdən məlumat tələb edin, − narahatçılığından çox əsəbiləşdiyini bildirmək istəyən Peynter göstəriş verdi. – mən hadisə yerinə gəlirəm. –

O, telefonunu söndürüb ətrafdakılara baxdı. – Əla, hər kəs öz işini bilir. İşə başlayın.

Peynter çevrilib çıxışa tərəf getdi.

O, kürəyində Ketin diqqətli baxışlarını hiss etdi. Qadın şübhələnmişdi, lakin hər şey aydın oluna qədər onu narahat etməyin mənası yox idi.

Xüsusən ona görə ki, o yenə hamilə idi.

Saat 18:45

Monk tapançasını irəli tutaraq, yoldaşlarını zirzəmi ilə

aparırdı. Onun cəmi on gülləsi vardı… Hücum edənlər isə azı üç nəfər idilər. Nisbət ümidverici deyildi, xüsusilə, nəzərə

alınsa ki, rəqiblər qısaqundaqlı tapança-pulemyotlarla silah-lanmışdılar. Bir atəşi də havaya buraxmaq olmaz. Çama-86

danında əlavə patron darağı vardı, lakin onu Malloyun laboratoriyasının girişində atmışdı.

− Burdan daha bir çıxış var? − Monk Andreadan soruşdu.

− Xeyr… amma…

O, dəhlizin hər iki tərəfinə göz gəzdirdi. Con Krid onu dirsəyindən tutmuşdu ki, geri qalmasın.

– Amma nə? – Monk səbirsizliklə soruşdu.

− Laboratoriya binası modul prinsipi ilə tikilib. Otaqların konfiqurasiyasını 1 dəyişməyin asan olması üçün, − Andrea tələsik danışdı. Sonra tavana işarə etdi. – Mərtəbələr arasında texniki qatlar var. Xidməti personal üçün körpücüklərlə.

Monk yuxarı baxdı. Bəlkə bundan bir şey çıxar. – Ən yaxın giriş hardadır?

Andrea başını yellədi. O hələ sarsıntıdan özünə gəlməmişdi.

− Bilmirəm…

Monk ayaq saxlayıb protez əllə onun çiynindən tutdu.

− Andrea, nəfəsinizi dərin, sakit…

Uzun bir güllə qatarı şaqqıldadı. Dəhlizin sonunda hər şeyi tapança-pulemyot atəşinə tutan qara plaşlı fiqur göründü.

Güllələr döşəməyə və divarlara dəyirdi. Çiyni ilə Andreanın üstünə atılan Monk qiymətli döyüş sursatını işlədərək qatil tərəfə kor-koranə atəş açdı. Hücum edən cəld tində gizləndi.

Monk qadını ən yaxın qapıya itələdi. Krid onların ardınca tələsdi.

Onlar kiçik otağa düşdülər. Burdan əsas otağa ikilaylı qa-pı açılırdı.

− Cəld ora! – Monk qışqırdı. Hər üçü qonşu otağa qaçdılar. Avtomatik yanan işıq paslanmayan metaldan hazırlanmış qəfəs sıraları ilə bölünən geniş otağı işıqlandırdı.

1 Xarici görünüş.

87

Monkun burnuna heyvan nəcisinin kəskin qoxusu doldu. O, Andreanın verdiyi zirzəmi mərtəbəsinin təsvirini yada saldı.

Yəqin ki, onlar təcrübəlik heyvanların saxlandığı vivariuma düşmüşdülər. Uzaq sıraların birində it hürdü. Yaxında, çox da kiçik olmayan cisimciklər qurdalanırdı.

Aşağı sıradakı, bir qədər böyük qəfəslərdə, donuzlar hay-küylə havanı qoxulayır və xortuldayırdılar. Bəziləri həyəcanla ciyildəyir və dövrə vururdular. Onlar hamısı cavan və futbol topu ölçüsündə idilər. Monk dalğın halda fikirləşdi ki, “donuz dərisindən top” ifadəsi onun üçün başqa məna kəsb edir.

O, yoldaşlarını qəfəs sıralarının arasıyla apardı. Qapıda barikada qurmaq mümkün deyildi, qatil isə indi burda olacaqdı.

− Burdan başqa çıxış var? – yenə Monk Andreadan soruşdu.

Başını tərpədərək vivariumun qarşı tərəfini göstərdi.

− Cəld!

Monk arxadan metal gurultusu eşitdi. Dönərkən o, Kridin qaça-qaça aşağı qəfəsləri açdığını gördü. Onun arxasınca keçidə balaca, çəhrayı-qara bədənlər cumurdular. Onlar bir yerdə vurnuxur, hər tərəfə qaçır, ciyildəyir və xoruldayırdılar.

Donuzların həngaməsi getdikcə artırdı.

− Sən nə?.. – Monk ağzını açmaq istədi.

− Maneçilik, – Krid yeni qəfəsləri açaraq dedi.

Monk onun fikrini başa düşüb başını yellədi. geridə

onlarla ciyildəyən futbol topu qoymaq pis olmayacaq. Bu qatilin hərəkətini yubadacaq.

İkilaylı qapı gurultu ilə açılanda onlar demək olar ki, vivariumun o biri başına çatmışdılar. Vahiməli qışqırıq səsi ilə

tez kəsilən qısa güllə qatarı səsi gəldi. Ondan sonra isə

guppultu ilə döşəməyə düşən bədən səsi eşidildi.

88

1-0 donuzların xeyrinə.

Monk Andreanı otağın o biri sonuna, digər ikilaylı qapıya tərəf itələdi. bir an sonra onlar yenə yeraltı dəhlizə qayıtdılar.

− Bu texniki yüksəkliklərə çıxış, − Monk yada saldı, −

hardasa yaxınlıqda var?

− Mənə məlum olan yeganə çıxış doktor Malloyun laboratoriyasında qaldı.

Monk çaşqın halda kəsişən dəhliz və otaqların labirintinə

nəzər saldı. O, səmtini itirmişdi.

− Siz bizi ora çatdıra bilərsiz?

− Bəli, gedək.

Andrea şokdan bir qədər özünə gəlmiş halda, qətiyyətlə

irəlidə getdi. Monk onun yanınca gedirdi.Krid də arxada gəlirdi. Monk fikir verdi ki, gənc əli ilə sağrısını sıxır. Şalvarı yaş

olmuşdu.

Onun nəzərini tutan Krid əlini yellədi.

− Güllə sürtünüb. Boş bir cızıqdır. Gedin.

Onsuz da başqa çarələri yox idi. Növbəti döngədə Monk birdən dəhlizi tanıdı. Tam dairə vuraraq onlar doktor Malloyun laboratoriyasına qayıtmışdılar. Buna təsdiq olaraq, Monk açıq qapı qarşısında döşəmədə çamadanını gördü.

Hər üçü irəli cumdular.

Dəhlizin sonunda qara parıltılı plaşda digər qatil göründü. Laboratoriyanın açıq qapısına hələ on yard var idi.

Monk əlini qaldıraraq hücum edənə atəş açdı.

− Dayanmayın! − Andrea və Kridi addımlarını yava-şıdarkən, Monk çığırdı. – Laboratoriyaya qaçın!

Əlində avtomat silah olan qatilin qarşısına qaçmaq ağılsızlıq olsa da laboratoriya sağ qalmaq üçün yeganə yer idi.

Monk daha iki atəş açdı. Onun güllələri qurtarırdı, lakin açılan atəş qatilə nişan almağa imkan vermirdi. Bədbəxtlikdən 89

amansız atışma diqqətsiz qalmadı. Arxadan yeni güllə qatarı eşidildi. İkinci qatil. Rəqiblər öz qurbanlarını çarpaz atəşə

tutmağa qərar verdilər.

Lakin bu vaxtadək hər üçü laboratoriyaya çatdılar.

Andrea və Krid özlərini içəri saldılar. Monk əyildi və o saat lap təpəsinin üstündən gülə vıyıldadı. Atılmış çamadanını qaparaq o, döşəməylə açıq qapıya tərəf yumbalandı.

O içəri girən kimi Krid qapını örtdü.

− Avtomatik bağlanır, − Andrea əllərini sinəsində

çarpazlayaraq dedi.

O doktor Malloyun cəsədi olan kreslodan uzaq durmağa çalışırdı. Monk bir əlində tapança, digərində dəri çamadanı ayağa qalxdı.

− Texniki qata çıxış hardadır?

Andrea çevrilərək laborator masasının üstündə tavanı göstərdi. Kvadrat plitə təhlükəli elektrik cərəyanı simvolu ilə

işarələnmişdi.

Monk Kridə tərəf döndü.

− Qadını ora qaldır. Tez!

− Bəs siz?

− Mənimçün narahat olma. Mən sizdən geri qalmaram.

İndi isə tərpənin!

Krid Andreanı masaya qaldıranadək Monk sallağı oturdu.

O, bacardığı qədər çox vaxt qazanmalı idi ki, digərləri qaçmağa imkan tapsın. O bilirdi ki, Andreanı təhlükəsiz yerə

çatdırmaq necə vacibdir. Şübhəsiz, doktor Malloy ona nəsə

vacib şey danışıb və buna görə indi onu öldürmək istəyirlər.

Bunun nə olduğunu Monk da bilmək istəyirdi. Krid artıq texniki lyuku açmışdı və Andreaya ora çıxmağa kömək edirdi.

Kreslodakı ölünün arxasında gizlənərək Monk çamadanı açdı və onu yerə qoydu. Bu zaman o nəzərini qapıdan çək-90

mirdi. Qıfıl işlədi ya işləmədi, qapı onları hücum edənlərdən sarğı kağızından çox qorumayacaqdı. Xüsusən də nəzərə alsaq ki, əclafların əlində necə bir alovlu güc var…

Tapançanın darağında yalnız iki güllə qalmışdı. Çama-dandan yenisini çıxarmaq lazımdır.

Lakin Monk əlini ehtiyat darağa uzatdığında qapının dəstəyi böyük parça çərçivə ilə partlayışın dalğasından atılan kimi otağa düşdü. Zərbədən qapı açıldı.

Qara plaşı görən kimi Monk ona atəş açdı. İki dəfə.

Çaxmaq geri atıldı, güllələrin qurtardığını göstərdi.

Qatil gizləndi.

Monk boş çaxmağı çıxarıb tələsik yenisini götürdü.

Gözünü ucu ilə qapı yerində bir əl gördü. Otağa beysbol topu boyda qara metal əşya atıldı.

Bu qumbara idi.

Monk tapançanı və darağı atdı. Diziüstə qalaraq açıq çamadanı qapdı, qumbaranı onunla tutdu və əllərini birləşdirib çamadanı bağladı. Monk ayağa qalxaraq var gücü ilə çamadanı açıq qapıya atdı.

Hələ çamadan kandardan çıxmamış Monk artıq hərəkətə

gəlmişdi. O çevrilib masaya tullandı və indicə Kridin ayaqları itən tavandakı açıq lyuka girdi.

− Cəld!

Çox gec idi.

Qulaqbatırıcı partlayış baş verdi, işartı Monkun gözlərini qamaşdırdı. Partlayışın dalğası onu mərtəbələr arasındakı boşluğa atdı. Başıyla havalandırma borularına çarpan Monk düz Kridin üstünə düşdü. Bir müddət bir-birindən azad olmağa çalışarkən, Monk dirsəklə gözünə zərbə aldı.

O qulağı tutulmuş halda, söyə-söyə qalanlarını yuxarıya tələsdirərək əlini yellədi.

91

Kokkalis inanmırdı ki, qatillər onların arxasınca gəlsin.

Lakin onların hamısının təhlükəsiz və çoxlu silah olan yerə

çatacaqları anadək o sayıqlığını itirmək istəmirdi.

Büdrəyərək, yarıkar-yarıkor hər üçü irəli qaçdılar.

Andreanın dediyi kimi xidməti personalın rahatlığı üçün texniki otaqlar kiçik körpü və pillələrlə təchiz olunmuşdu. Bir qədər vaxtdan sonra qaçqınlar binanın içindən yuxarıda hökm sürən xausa qarışdılar. Hər tərəf polislə dolmuşdu. Binanın qarşısındakı sahədə Monku və yoldaşlarını patrul maşınları, xüsusi təyinat qruplarının mikroavtobusları, jurnalist və te-leviziya işçiləri qarşıladı.

Səndələyərək hər üçü açıqlığa çıxdılar və onlar dərhal polis əhatəyə aldı. Monk ağzını açmağa macal tapmamış onun qolundan tutub kənara çəkdilər və ona polis nişanı təqdim etdilər.

− Daxili təhlükəsizlik nazirliyi, − yekəpər adam elan etdi. –

Doktor Kokkalis, bizdə Vaşinqtondan əmir var ki, sizi təhlükəsiz yerə çatdıraq.

Monk etiraz etmirdi. O bu əmrə qarşı deyildi. Lakin maşına tərəf gedərkən kədərlə dönüb binaya baxdı.

Ket onu öldürəcək. Kiçik çamadanın qiyməti çox baha idi.

11 oktyabr.

Saat 6:26

İtaliya, Fyumiçano aeroportu.

Qrey Romanın əsas aeroportunun binasından çıxıb taksi dayanacağına yollandı. Klaksonla 1 səslənir, turist avto-buslarının mühərriki uğuldayırdı. Hətta belə erkən saatda da 1 Avtomobil siqnalı/

92

aeroportun qarşısındakı məkan gəlib-gedən sərnişinlərin maşınları ilə dolu idi.

İzdihamın arasından keçə-keçə Qrey mobil telefonu qulağına sıxmışdı. Ona irəli getməyə buzqıran kimi yolunu təmizləyən bir yekəpər kömək edirdi. Qrey öz cangüdənindən geri qalmamağa çalışırdı. Co Kovalski təyyarə ilə uçmağı sevmirdi. Dəqiq keçmiş dənizçi açıq dənizi kommersiya aviaxətlərindən üstün tuturdu. Hətta indi də o deyinirdi.

− Daha darısqal kreslo düzəldə bilmirdilər? – ağrıdan üz-gözünü turşudan nəhəng boynunu ovuşdururdu. – dizlərim az qala qulaqlarımı qaşıyacaqdı. Elə bil aviakompaniya mənim prostat vəzlərimi müayinə etmək istəyirdi. Stüardessaların arasında heç olmasa bir qadın olsaydı, dözmək olardı. –

Kovalski dönüb Qreyə baxdı. – O bığlı qız hesaba alınmır.

− Axı sən özün mənimlə uçmaq istədin, − telefon bağlantısını gözləyən Qrey yada saldı.

− İstədim? – Kovalski qımışdı. – Mənə biryarımlıq maaş

təklif edərkən? Bu peysərimə tapança dayamaq kimi bir şeydir. Axı mənə rəfiqəmi saxlamaq lazım gəlir.

Qrey əvvəlkitək keçmiş dəniz piyadası ilə universitet professorunun arasındakı əlaqəni anlaya bilmirdi. Lakin, heç olmasa onların tanışlığından bəri Kovalski tez-tez duş qəbul etməyə başlayıb. Hətta başındakı qara cəngəllik indi daha rəvan daranmışdı.

Qrey ortağını tələsdirərək əlini yellədi. O Reyçelin işlədiyi Mədəni irslərin mühafizəsi agentliyinə heç cür zəng vura bilmirdi. Vaşinqtondan çıxarkən Qrey şərtləşmişdi ki, Reyçel onu beynəlxalq aeroportun çıxışında gözləyəcək, lakin qarşılayanlar arasında o yox idi. Qrey Reyçelə evə və mobil telefonuna zəng etdi, amma heç kim cavab vermədi. Onun tıxacda ilişdiyini qərara alaraq, yarım saat da gözlədi.

93

Bu ləngimədən Qrey “Siqma” ilə əlaqə saxlamaq üçün istifadə etdi. Evdə indi gecəyarıdan bir az keçmişdi. Direktor Krou onu Nyu-Cersidə baş verən hadisələrlə mə-lumatlandırdı. Monk atışmada iştirak etməli olmuşdu. Güman ki, söhbət hansısa ekoterrorçu qruplaşmadan gedirdi, lakin təfsilatlar hələ məlum deyildi.

Bunları eşidən Qreydə dərhal təyyarə ilə evə qayıtmaq arzusu oyandı. Amma Peynter onu inandırdı ki, hər şey nəzarət altındadır. Əsas şahid etibarlı yerdə mühafizə

altındadır və suallara cavab verir. Qreyə əmr olundu ki, tapşırığı yerinə yetirməyə davam etsin.

Nəhayət telefonda italyanca tez-tez danışan ciddi qadın səsi eşidildi. Bir ildən çox Reyçelə pərəstişkarlıq edən Qrey o dildə bir az təcrübə qazanmışdı.

− Leytenant Verona bu gün işdə deyil. Növbətçi cədvəlinə

görə bu gün onun istirahət günüdür. Bəlkə sizi başqa kiminləsə calaşdıraq…

− Xeyr, sağ olun. Grazie1.

Söhbəti bitirən Qrey telefonu cibinə qoydu. O, bilirdi ki, Reyçel işdən icazə almaq istəyir, amma yenə də ümid edirdi ki, o nə səbəbdənsə işə gəlib. Narahatçılıq artırdı. Reyçel hara gedib?

Kovalski taksi çağırdı; onlar maşına əyləşdilər.

Nəhəng Qreyə tərəf döndü.

− Bəs xəstəxana? – O soruşdu. – Hara ki onun əmisini aparıblar.

− Doğrudur, Qrey başını tərpətdi.

O, bu haqda fikirləşməmişdi. Ola bilsin Viqorun halı pisləşib. Bu Reyçelin ortada olmamasını izah edə bilərdi.

1 Təşəkkür (italyanca).

94

Əmisinə görə narahat olan Reyçel təyin olunmuş görüşü unuda bilərdi.

Sorğu masasına zəng edən Qrey nəhayət xəstəxana müdiriyyətinin nömrəsini tapdı. Viqorun palatası ilə əlaqə

saxlamaq mümkün olmadı. Axır ki, Qrey növbətçi tibb bacısını çağırtdıra bildi.

− Monsinyor Verona reanimasiya şöbəsindədir, − tibb bacısı cavab verdi. – Sonrakı sorğu-sualı onun qohumları və

ya polislə apara bilərsiniz.

− Mən yalnız bilmək istərdim ki, onun qardaşı qızı leytenant Reyçel Verona onun yanındadır?

Qadının səsi xeyli mülayimləşdi.

− Hə, onun nipote1 Reyçel. Bellissima ragazza2. O burda çox vaxt keçirdi. Lakin dünən axşam getdi və bu gün hələ

gəlməyib.

− Əgər o gəlsə siz ona deyə bilərsinizmi ki, mən zəng vurmuşdum?

Qrey mobil telefonunun nömrəsini verdi.

O telefonu cibinə qoyub oturacağa söykəndi və pəncərədən görünən mənzərəyə baxdı. Taksi şose yolla Romanın mərkəzinə doğru şütüyürdü.

Reyçel kiçik pansiyonda3 otaq kirələmişdi. Qrey onunla görüşdüyündə artıq orda qalırdı.

O Reyçelin aeroporta gəlməməyinin səbəbini tapmaq istəyirdi. O harda ola bilər? Narahatçılıq tədricən təlaşa çevrilirdi, ona elə gəlirdi ki, taksi güclə sürünür.

1 Qardaşı qızı (italyanca).

2 Əla qızdır! (italyanca).

3 Ailə-ev üsulunda qurulmuş kiçik mehmanxana.

95

Əvvəlcə bilmək lazımdır, o pansiyonda hər hansı məlumat qoyubmu, sonra isə düz onun evinə getmək lazımdır.

Pansiyondan onun evinə cəmi iki məhəllə var.

Amma ora çatmaq üçün bir müddət vaxt gedəcək.

Çox uzun vaxtdır.

Hər keçilə millə Qreyin ürəyi daha şiddətlə vururdu, sol əli həyəcanla dizini sıxırdı. Taksi qədim şəhərin darva-zalarının birindən keçərək mərkəzə doğru yönəldi. Maşının sürəti tısbağa yerişi kimi azaldı. Küçələr getdikcə daralırdı.

Kənarlarda piyadalar vurnuxur, güclə sürünən maşınların arasından velosiped və motorollerlər dolaşıb gedirdi.

Nəhayət taksi dalana döndü və kiçik mehmanxananın qarşısında dayandı. Sıçrayıb maşından çıxan Qrey öz çantasını qapdı; sürücü ilə hesablaşmağı Kovalskiyə buraxdı.

Küçədən pansiyon adi görünürdü. Divardakı ovuc boyda kiçicik bürünc lövhədə “Casa di Cartina 1 yazılmışdı. Mehmanxana on səkkizinci əsrdən qalan üç bir-birinə bitişik binada yerləşirdi. Qısa pilləkən kiçik vestibülə2 düşürdü.

Qrey aşağı yollandı. Mehmanxananın niyə belə ad alması qapının üstündə onun gəlişini bildirən zəngin çalınması ilə

məlum oldu. Divarların dördündə də qədim xəritələr və

kartoqrafiya 3 alətləri asılmışdı. Pansiyon sahiblərinin ulu əcdadları Xristofor Kolumbdan da əvvəl dəniz və okeanlarda üzən səyahətçilər olmuşdular.

Qrey içəri girən kimi kiçik taxta masanın arxasından boğazadək düymələnmiş sürtükdə büzüşmüş qoca qalxdı.

Sahibin üzü təbəssümlə işıqlandı.

1 Xəritə evi (italyanca).

2 İctimai binaların içəri girəcəyində geniş yer.

3 Coğrafi xəritələr və digər kartoqrafik əsərlər, onların yaradılması və istifadə

edilməsi üsulları haqqında elm.

96

− Çoxdandı görünürdünüz, sinyor Pirs, − o sevinclə Qreyi ingiliscə salamladı.

− Siz düz deyirsiz, Franko.

Onlar hal-əhval tutanadək, otağa Kovalski daxil oldu.

Keçmiş hərbi dənizçi cəld divarı nəzərdən keçirdi; tərtibatı bəyənərək başını anlayışla tərpətdi.

− Franko, mən bilmək istərdim, sizdə Reyçeldən bir məlumat var? – Qrey narahatçılığını gizlətməyə çalışdı. – Bəlkə, o bir xəbər qoyub?

Qoca heyrətlə alnını qırışdırdı.

− Xəbər?

Qrey sanki daxilində hər şeyin qırıldığını hiss etdi. Aydındır ki, heç bir məlumat yox idi. Bəlkə Reyçel evə qayıdıb?..

Sinyor Pirs, sinyorina Verona niyə sizin üçün məlumat saxlasın? O, artıq otaqdadır, sizi gözləyir.

Qreyin üzərinə elə bil soyuq su tökdülər.

− Reyçel yuxarıdadır?

Franko əlini siyirməyə salıb açarı aldı və Qreyı uzatdı.

− Dördüncü mərtəbə. Mən sizə eyvanlı, əla bir otaq hazırlamışam. Ordan Kolizeyə əla mənzərə açılır.

Qrey başını tərpədib açarı aldı.

− Grazie.

− Portyedən xahiş edim şeylərinizi aparsın?

Lakin Kovalski artıq Qreyin çantasını döşəmədən götürmüşdü.

− Mən hər şeyi götürdüm.

Qreyi arxadan çanta ilə dürtmələyərək tələsdirdi.

Frankoya bir daha təşəkkür edib pilləkənə doğru yönəldi.

Ensiz, dolama pilləkən daha çox gəmi nərdivanını xatırladırdı; onunla yalnız tək-tək çıxmaq olardı. Kovalski şübhə ilə ona baxdı.

97

− Bəs lift hardadır?

− Lift yoxdur.

Qrey pilləkənlə addımladı. Kovalski ardınca getdi.

− Deyəsən, sən məni ələ salırsan, lənətə gələsən.

Nəhəng çətinliklə özünü və çantaları yuxarı daşıyırdı. İki mərtəbədən sonra onun üzü qıpqırmızı oldu, söyüşlər isə sel kimi axdı.

Dördüncü mərtəbəyə qalxan Qrey divardakı nişanlarla öz otağını axtarmağa başladı. Ensiz dəhlizlərin labirinti iti künclər və dalanlarla dolu idi.

Nəhayət lazımi qapı tapıldı. Baxmayaraq ki, bu onun otağı idi, Qrey açarı qıfıla salmamış qapını döydü. Səbirsizliklə Reyçeli görmək istəyən Qrey öz hislərinin dərinliyinə təəccüblənərək qapını itələdi. Bu qədər vaxt keçmişdi…

− Reyçel! Bu Qreydir.

Cavan qadın səhər günəşi ilə dolu pəncərənin fonunda qaraltı kimi görünərək çarpayıda oturmuşdu. Qreyi görən kimi ayağa qalxdı.

− Niyə zəng vurmadın? – Qrey soruşdu.

Reyçel cavab verməzdən əvvəl başqa qadının səsi eşidildi.

− Çünki bunu mən ondan xahiş etdim.

Qrey yalnız indi gördü ki, Reyçelin sağ əli qandalla çarpayının söykənəcəyinə bağlanmışdı. O döndü.

Hamam otağından xələtə bürünmüş qamətli qadın çıxdı.

Onun ortadan ayrılmış nəm qara saçları çiynindən aşağı tökülürdü. Qapının çərçivəsinə söykənən və ayaqlarını say-mazyana çarpazlamış qadın soyuq nefrit rəngli badamı gözləri ilə diqqətlə Qreyə baxırdı.

Onun əlində Qreyə tuşlanmış tapança var idi.

− Seyhan…

98

Saat 01:15

Vaşinqton

− Biz ondan daha heç nə ala bilməyəcəyik, − Monk yorğun halda yazı masasının qarşısındakı stula əyləşərək Peynterə dedi. – O yorğundur və hələ də şokdan özünə gəlməyib.

Peynter diqqətlə Monka baxdı. Onun işçisi də yorğun-luqdan ayaq üstə güclə dururdu.

− Krid genetik məlumatların analizini bitirdimi?

− Bir neçə saat əvvəl. O tam əminlik üçün statistik tədqiqatlar aparmaq istəyir. Lakin, hal-hazırda hər şey Andrea Solderiçin danışdıqlarını təsdiq edir. Hər halda, bizim onu yoxlaya bildiyimiz dərəcədə.

Peynter diqqətlə təhqiqatın gedişini izləyirdi. Ona məlum idi ki, doktor Malloyun laborantı professorun ölümündən bir saat əvvəl onunla etdiyi söhbəti ətraflı danışıb. Malloy –

Ceyson Qormenin elektron poçtla atasına göndərdiyi və faylın çox hissəsini təşkil edən genetik məlumatın analizini bitirirdi.

Bu, Afrikada yetişən qarğıdalının genetik xəritəsi idi. Radioaktiv izotoplar bu növ üçün yad olan genləri qeyd edirdi.

İki xromosom.

− Bəs başlanğıc faylı necə? – Peynter soruşdu. – Hansı ki, Ceyson Qormen iki ay əvvəl professora göndərmişdi. O tarlada əkilmiş toxumların genetik məlumatını saxlayan fayl…

Monk əlini qırxılmış başına sürtdü.

− Prinston Universitetinin kompyuterçiləri məlumatları bərpa etmək üçün çalışırlar. Onlar bütün serverləri yoxladılar, lakin deyəsən professor bu faylı öz kompyuterində saxlayırdı.

99

Qatillərin yandırdığı həmin o kompüterdə. Onda olan bütün məlumatlar tamamilə məhv edilib.

Peynter ah çəkdi. Təhqiqat hər dəfə çıxılmaz vəziyyətə

düşürdü. Hətta hücum edənlər izsiz-soraqsız yox olmuşdular.

Bircə cəsəd də tapılmamışdı. Görünür, qatillər öz qum-ba-ralarının partlayışından həlak olmayıblar; laboratoriyanın ətrafındakı mühasirədən yayına biliblər.

− Baxmayaraq ki, konkret sübutlarımız yoxdur, mən Andreanın danışıqlarına inanıram, − Monk davam edirdi. –

Onun dediklərinə görə, professor ilk toxumların DNT-sində

yalnız bir yad xromosom tapmışdı. Onun nəzərincə, bu, genetik şəkil dəyişmənin nəsildən-nəslə qeyri-sabit olduğunu nümayiş etdirir.

− Lakin birinci fayl olmadan, − Peynter xatırlatdı, − biz bunu sübut edə bilmərik.

− Hər halda yalnız bununla izah etmək olar ki, nəyə görə

professora işgəncə verib, sonra isə öldürüblər. Şübhəsiz, qatillər ilk faylın mövcudluğunu, bütün izlərini və bunu bilən hər kəsi məhv etmək əmrini alıblar… Onlar az qala istədiklərinə çatacaqdılar.

Peynter qaş-qabağını tökdü.

− Digər tərəfdən, bizdə yalnız Andrea Solderiçin sözü var. Buna inansaq, hətta doktor Malloy söhbətin genetik qeyri-sabitlikdən getdiyindən əmin deyildi. Ola bilsin, DNT nümunələri iki müxtəlif genetik hibridlərə aiddir və bir-birinə

heç bir aidiyatı yoxdur.

− Bəs nə edəcəyik?

− Düşünürəm ki, bütün bunlar nədən başlayıbsa, onunla da yaxından tanış olmalıyıq.

Monk Peynterin qarşısındakı masanın üstündə qovluğun üz qabığında toxum şəklində loqotipə baxdı.

100

− “Viatus” korporasiyası.

− Hər halda, bütün iplər bu Norveç şirkətinə aparır. Sən yəqin cavan Qormenin də alnında eynilə professorda olduğu nişanın damğalandığı haqda hesabatı oxumusan?

Monk nifrətdən üz-gözünü turşutdu.

− Dörd yerə şaqqalanmış dairə. Hansısa bütpərəst xaçı.

− İlk fərziyyə o idi ki, söhbət bir ekoterrorçu qruplaşmadan gedirdi. Ola bilsin ki, bu həqiqətən belədir. Bəlkə

hansısa ağılsızlar “Viatus”a şəxsi “vendetta”1 elan ediblər. Həmin birinci faylda bu barədə məlumat var imiş. – Peynter ah çəkib gərnəşdi. – Hər halda, “Viatus International” korporasiyasının prezidenti İvar Karlsenlə səmimi söhbət etmək vaxtı gəlib çatdı.

− Birdən o bizimlə danışmaq istəməsə?

− İki kontinentdə iki amansız ölüm – susmamaq onun üçün daha yaxşı olar. Kütləvi informasiya vasitələrində əlverişsiz işıqlanma, səhmlərin məzənnəsini hər hansı zərər xəbərindən daha tez yıxar.

− Siz nə zaman hazırlaşırsınız…

Monk sözünü bitirmədi. Qapı tıqqıltısı eşidildi və qapı dərhal açıldı. Ket kabinetə soxuldu və cəld masaya yanaşdı.

Monk ona əlini uzatdı, qadın heç fikir vermədi.

Peynter səksəndi. Çətin ki xəbər yaxşı idi.

Ket təşvişlə gözlərini qıyırdı; yanaqları qızarmışdı, sanki bütün yolu qaçmışdı.

− Pis xəbərimiz var.

− Nə olub? – Peynter soruşdu.

− Axı niyə mən bunu əvvəl almadım? – Ketin səsində

ümidsizlik vardı. – Görünür, sorğumuz hardasa Atlantika üzərində İnterpolun sorğusu ilə toqquşdu və hər şey qarışdı.

1 Qanlı intiqam.

101

Hər iki tərəf söhbətin iki müxtəlif hadisədən getdiyini gec başa düşüblər. Səfehlikdir. Elə bil ki, it öz quyruğunun ardınca qaçırdı.

− Nə baş verib? – Peynter soruşdu.

Monk arvadının əlindən tutdu.

− Əzizim, sakitləş, dərindən nəfəs al, ver.

Bu təklif Keti daha da acıqlandırdı, lakin o ərinin əlini daha bərk sıxdı.

− Daha bir qətl. Dairədəki xaçla damğalanmış daha bir cəsəd.

− Harda?

− Romada, − Ket cavab verdi. – Vatikanda.

Ona daha heç nə izah etmək lazım deyildi.

Saat 7:30

İtaliya, Roma

− Sakitləşin, − Seyhan dedi.

Tapança onun əlində qaya kimi hərəkətsiz qalırdı.

Qreyin arxasında duran Kovalski hər iki çantanı yerə

saldı, əllərini qaldırdı və narazı halda deyindi:

− Qrey, səninlə səyahət etməkdən zəhləm gedir. Sadəcə

zəhləm gedir.

Qrey ona fikir vermədən keçmişdə “Gildiya” üçün işləyən qatilə baxırdı. Lakin həqiqətən də keçmişdəmi?

− Seyhan, sən burda nə edirsən?

Bu bir sualda çoxlu sual gizlənirdi. O, Romada nə edir?

Niyə Reyçeli girov götürüb? Niyə ona tapança tuşlayıb?

Ümumiyyətlə, necə olub ki, o burdadır?

102

Bədənindəki düyməcikdən 1 peykə çatan məlumat Seyhanın birmənalı şəkildə Venesiyada olduğuna şəhadət edirdi.

Əgər o, Romaya keçmiş olsaydı, Peynter Qreyə o saat xəbər verərdi.

Qreyə cavab verməyib, Seyhan qarşılıqlı sual verdi.

− Siz silahlısınız?

O Pirsi və Kovalskini nəzərdən keçirdi.

Seyhan diqqətlə Qreyin gözlərinə baxdı. Sanki bilmək istəyirdi, ona inanmaq olar, ya yox? Nəhayət, belə qənaətə

gəldi ki, Qrey həqiqəti deyir. O, Kovalski ilə Romaya indicə

gəlib və onların silahlanmağa heç vaxtları da olmayıb.

Seyhan çiynini çəkib tapançanı cibinə qoydu və otağa keçdi.

O pantera zərifliyi ilə yeriyirdi − uzun ayaqlar və gizli güc. Qrey şübhə etmirdi ki, lazım gələrsə, o, bir göz qırpımında tapançanı çıxarar.

− Belə halda köhnə dostlar kimi söhbət edə bilərik, −

Seyhan balaca açarı Qreyə atıb istehza ilə dedi.

Əlbəttə ki, bu, italiyalı qızı çarpayıya bağlayan qandalın açarı idi.

Açarı havada tutan Qrey çarpayıya yaxınlaşdı; Reyçələ

tərəf əyildi.

− Səninlə hər şey qaydasındadır? − O qandalı aça-aça onun qulağına pıçıldadı.

− Onların yanağı bir anlığa bir-birinə toxundu. Qızın saçlarından gələn tanış qoxu köhnə hisləri canlandırdı, Qreyin çoxdan sönmüş sandığı közləri alovlandırdı. Düzələrkən Qrey fikir verdi ki, Reyçel saçlarını töküb və onlar çiyinlərindən aşağıdır. O, arıqladığına görə almacıq sümükləri 1 Burada izləyici qurğu mənasında.

103

daha gözəçarpan olub və bu, onu aktrisa Odri Hepbernin ca-vanlığın daha çox bənzədir.

Polad qandaldan azad olan Reyçel biləklərini ovuş-durmağa başladı.

Onun səs tonu qəzəbdən və xəcalətdən sərt idi.

− Məndə hər şey yaxşıdır. Əslində yaxşı olar ki, bu qadının nə deyəcəyinə qulaq asasan. − O səsini yavaşıtdı. −

Ancaq ehtiyatlı ol, o ox yayı kimi gərğındir.

Qrey Seyhana tərəf döndü. Tələsmədən pəncərəyə

yaxınlaşdı. Oradan Romanın damlarına gözəl mənzərə açılırdı.

Yaxınlıqda Kolizeyin nəhəng günbəzi göyə ucalırdı.

− Pirs, necə bilirsən, mən nədən başlasam yaxşıdır? −

Seyhan zəhmət çəkib ona tərəf heç dönmədi. − Mənimlə Romada qarşılaşacağını gözləmirdin?

O əlini sol tərəfinə salladı.

Bunu təsadüfən deyil, tənə ilə etdi. Keçən il əməliyyat vaxtı ona quraşdırılan düyməcik elə sol böyründə idi.

Seyhan Qreyin təşvişini təsdiqlədi.

− Bankoku belə asanlıqla tərk etməyim artıq kifayət qədər şübhəli idi. Lakin sonra məni heç kimin axtarmadığını görəndə başa düşdüm: burda nəsə var. − O, qaşlarını istehza ilə

qaldıraraq çevrildi və Qreyə baxdı. − “Gildiya”nın agenti həbs-dən qaçır, amma axtarış barmaqarası aparılır?

− Sən quraşdırılmış düyməciyi tapdın.

− Sizin idarəyə haqq vermək lazımdır, onu tapmaq heç də

asan olmadı. Hətta, Sankt-Peterburqda elətdirdiyim tammiqyaslı maqnit rezonans tomoqrafiyası heç nə tapmadı. Beş

ay əvvəl bir həkim sizin məni əməliyyat etdiyiniz yerdən başlayaraq cərrahi müayinə apardı.

104

Peynterin planındakı əsas nöqsan bu idi. Onlar Seyhanın şübhəlilik səviyyəsini qiymətləndirməmişdilər.

− Əməliyyat üç saat davam etdi, − Seyhan səsində artan əsəbiliklə davam edirdi. − Mən ona güzgüdən baxırdım.

Cərrah sağalan yarada quraşdırılmış düyməciyi tapdı. Həmin yaranı sənin həyatını xilas edərkən almışdım, Pirs.

Qəzəbdən Seyhanın üzü daşa döndü. Lakin onun gözlərində yanıb-sönən incikliyi Qrey sezdi.

− Deməli sən düyməciyi çıxarmısan. – Qrey fikrində nəzarət monitorundakı dolanbac yolu təsəvvür etdi. – Lakin onu özündə saxlamısan.

− Mən düşündüm ki, bu lazım olar, sizin düyməcik hər kəsin gözü qabağında mənə gizlənməyə imkan verirdi. Mən onu bir müddət hardasa qoyub hərəkət edə bilirdim.

− Venesiyada etdiyin kimi.

Seyhan susaraq çiyinlərini çəkdi.

− Öldürdüyün mühafizəçinin yaşadığı şəhərdə. Onun ailəsi əvvəlkitək orda yaşayır.

İttiham havadan asılı qaldı.

Seyhan astaca başını tərpədib, nəzərini uzaqlaşdırdı. Qrey onun üzündə yaranan hislərdən baş açmadı.

− Qızın pişiyi var, – Seyhan yavaşca dedi. – Kürən, xaltalı.

Qrey anladı ki, “qız” kəlməsi altında öldürülmüş mühafizəçinin qızı nəzərdə tutulur. Deməli, Seyhan həqiqətən o ailəyə baş çəkib. Hətta o qədər yaxın olub ki, ailə başçısının qəfil ölümündən sarsılan ana və qızın gündəlik həyatını nə-zarətə ala bilib. Çox güman o, düyməciyi pişiyin xaltasına bər-kidib. Bu çox bacarıqlı gediş idi. Pişik dalan və damlarda gəzişir və elə təsəvvür yaranır ki, nəzarətdə olan obyekt daim hərəkətdədir. Təəccüblü deyil ki, Venesiyaya göndərilən 105

agentlər Seyhanı tapa bilməmişdilər. Xəfiyyələr yanlış izlə gedərkən, əsl “pişik” gizlənə bilmişdi.

Qrey bu qadından bir çox suala cavab almaq istərdi. İlk növbədə keçən görüşdə onun verməyə macal tapmadığı sual idi. Söhbət əsnasında eləcə cavabsız qalan sual.

− Bəs sən söyləyirdin ki, guya sən ikili…

Seyhan ona sərt nəzər saldı. Üzünün ifadəsi dəyişmədi, lakin gözləri daş kimi möhkəmləşib Qreyi sözünü davam etdirməkdən çəkindirdi. Qrey Seyhandan onun “Gildiya”ya aid qərb xüsusi xidmətinin əməkdaşı olması haqda verdiyi məlumat barədə soruşmaq istəyirdi. Amma görünür Seyhan yad adamların yanında bu söhbəti davam etdirmək istəmirdi.

Bəlkə Qrey onun üzünün ifadəsini düzgün yozmadı. Bəlkə

Seyhan Qreyin sadəlövhlüyünə görə ona olan nifrətini gizlədə

bilmədi. Qrey onun Banqkokda dediyi son sözləri xatırladı:

“Mənə inan, Qrey. Lap azca da olsa.”

Qrey ona baxıb susdu, sualını vermədi.

Bu gözləyər.

− Bu halda sən niyə burda, Romadasan? Bu şəraitdə görüş

nə ilə izah olunur? – Qrey Reyçeli göstərdi.

− Çünki mənə bazarlıq etmək üçün əsas dəlil lazımdır.

− Sən ondan mənə təzyiq vasitəsi kimi istifadə edirsən? –

Qrey Reyçelə nəzər saldı.

− Xeyr. “Gildiya”ya təklif edə bilmək üçün. Kambocadakı hadisələrdən sonra mənim işə vicdanla yanaşmama aid ciddi şübhələr yaranmışdı. Mənim zənn etdiyim qədər, “Gildiya”

Müqəddəs Pyotr kilsəsindəki partlayışın səbəbilə maraqlanırdı. Nəsə onun marağını oyatmışdı. Sonra mən eşitdim ki, bu hadisəylə monsinyor Veronanın əlaqəsi var…

− Hadisəylə? – Reyçel partladı. – Mənim əmim komadadır!

106

Seyhan onun sözlərini qulaq ardına vurdu.

− İndi mən burdayam. Mən bu vəziyyətdən mənfəət qazanmağa ümid edirəm. Əgər mən partlayış barədə dəyərli məlumat ala bilsəm, “Gildiya” rəhbərliyinin tam inamını qaytara bilərəm.

Qrey sınayıcı nəzərlə onun üzünə baxdı. Kobud hə-yasızlığa baxmayaraq, Seyhanın mühakimələri iki il bundan əvvəl etdiyi bəyanata uyğun gəlirdi: guya o, “Gildiya”ya cinayət təşkilatının başçılarını ortaya cıxarmaq üçün göndərilmişdi. Bu çox dərin konspirasiya olunmuş cəmiyyətin iyerarxiyasında qalxmağın yeganə − qanlı-qadalı zəncirlə

qalxmağın – yolu nəticələrin gəlməsindən ibarətdir.

− Mən Reyçeli ətraflı sorğu-sual etməyə hazırlaşırdım, −

Seyhan davam edirdi, − lakin, onun evinə girdikdə gördüm ki, kimsə ağalıq edir.

Qrey sualedici nəzərlə Reyçelə baxdı. O, Seyhanın sözlərini təsdiq edərək başını tərpətdi, amma onun gözlərində

acıqlı atəş qalmışdı.

− “Gildiya”nın tapşırığı ilə, adamları hücum edənlər öldürülmüş keşişdə olan əşyanın dalınca düşmüşdülər, buna görə də onlar hər şeyə hazır idilər. Şübhəsiz, cəsədi axtarıblar, lakin partlayış onlara başqa heç nəyə vaxt qoymamışdı. Məsələn, monsinyor Veronanın üzərində axtarış aparmağa.

− Deməli kimsə təxmin edib ki, onlara lazım olan əşya Vi-qorda olmalıdır, − Qrey başa düşdü.

O Reyçələ tərəf döndü.

− Sonra isə qardaşı qızı əşyalarını xəstəxanadan çıxaranda onun əlinə keçmişdi.

Seyhan başı ilə təsdiqlədi.

− Və bu adamlar Reyçelin evinə basqın etdilər.

107

Qreyin ürəyi təlaşdan sıxıldı. Əgər qatillər Reyçeli evdə

tutsaydılar, ona amansızcasına işgəncə verər, sonra isə

öldürərdilər. Mənzilində heç nə tapmayıb onlar, güman ki, indi Reyçeli axtarırlar. Onun ola biləcəyi hər yerə nəzarət edirlər: mənzilə, işə, hətta xəstəxanaya da.

Reyçeli qorumağın yalnız bir yolu vardı.

− Biz onların axtardığını tapmalıyıq. − Qrey bərkdən ye-kunlaşdırdı.

Reyçel və Seyhan baxışdılar.

− Bu əşya məndədir, − Reyçel dedi.

Qrey heyrətini gizləyə bilmədi.

− Lakin biz bunun nə olduğunu anlamırıq, − Seyhan izah etdi. − Göstər ona.

Reyçel əlini cibinə salıb pulqabı boyda kiçik dəri kisəciyi çıxartdı. O öz tapıntısı barədə qısaca danışdı. Kisəciyi Müqəddəs Pyotr kilsəsində bürünc skeletin barmağında asılmış tapmışdı.

− Məni onun izinə Viqor əmi çıxartdı, − Reyçel kisəciyi Qreyə uzadaraq sözünü bitirdi. − Lakin Seyhanla biz daha heç nə təyin edə bilmədik. Əsasən də onun içindəki barədə.

“Seyhanla biz?…”

Reyçelin etinasız səs tonuna görə fərz etmək olardı ki, bu qadınlar oğru və qurban deyil, ortaqdırlar.

Qrey vanna otağına boylandı. Reyçel danışarkən, Seyhan dəsmalı yerə atıb qapının arxasında yox oldu. Onun orada necə qurdalandığı eşidilirdi. Şübhə yox ki, o otaqda nə baş

verdiyinə də göz qoyurdu.

Qapıya tərəf kiçicik bir cəhd − və Seyhan əlində tapança çıxacaqdı.

− Dəqiq səndə hər şey qaydasındadır? − Onun baxışını tutaraq Qrey pıçıltı ilə Reyçeldən soruşdu.

108

O başı ilə təsdiqlədi.

− Seyhan yalnız duşa gedəndə məni çarpayıya qandalladı.

O etibar edənlərdən deyil.

İndiki zamanda Seyhanın ehtiyatlılığı Qreyi hətta sevindirdi. Reyçel də onun özü kimi tərs idi. Azadlığa çıxmaq imkanı əlinə düşsəydi, Reyçel fikirləşmədən bundan istifadə

edərdi. Bu isə pis qurtara bilərdi. Əgər o, digər ovçuların əlinə

düşsəydi, onlar belə nəzakətlə davranmazdılar.

Seyhan vanna otağına keçəndən sonra, Kovalski Qreyə

yaxınlaşdı. O, kisəciyə işarə etdi.

− İçində nə var?

Qrey artıq meşin ipi boşaltmışdı; kisəciyin içindəkini ovcuna düşürmüşdü. Reyçelin baxışını üzərində hiss edib başa düşdü ki, qadın onun mülahizələrini gözləyir.

− Bu təsadüfən… − Kovalski Qreyin çiyninin üstündə

əyildi və o saat geri sıçradı. − Fu, nə iyrəncdir!

Qrey etiraz etmədi.

− Bu insan barmağıdır, − o üz-gözünü turşudaraq dedi.

− Mumiyalanmış barmaq, − Reyçel əlavə etdi.

Kovalskinin üzündən ümidsizlik ötdü.

− Sizi tanıdığım üçün əminəm ki, bu lənətlənmişdir.

− Bu barmaq haradandır? − Qrey soruşdu.

− Bilmirəm, lakin Covanni ata İngiltərənin şimalında, dağlarda işləyirdi. Qazıntılar aparırdı. Polis hesabatında başqa təfsilatlar yox idi.

Qrey büzüşmüş qonur barmağı kisəciyə geri qoydu.

Yalnız indi o, dəri kisəcikdə yandırılmış kobud spirala diqqət yetirdi. Maraqlanaraq Qrey kisəciyi çevirdi və o biri üzündə

başqa nişan gördü. Dairə və xaç. Vaşinqtondakı hadisələr barədə Peynterin danışdıqlarından, bu simvolu dərhal tanıdı.

109

İki qitədə iki qətl baş verib və qurbanların cəsədi bu cür nişanla damğalanmışdı.

Qrey Reyçelə tərəf döndü:

− Bu simvol. Sən dedin ki, bu kisəciyin partlayışla əlaqəsi olduğunu dərhal anladın. Bu əminlik hardandır?

O gözlədiyi cavabı aldı.

− Hücum edənlər Covanni atanı həmin nişanla damğalamışdılar, − Reyçel əlini alnına toxundurdu. – Mətbuatda bu təfsilat xatırlanmamışdı. İnterpol onun mənasını təhqiq etməklə məşğuldur.

Qrey baxışını əlindəki kisəciyə yönəltdi.

Deməli, üç qitədə üç qətl.

Lakin bu ölümlər bir-birilə necə bağlıdır?

Deyəsən, Reyçel onun üzündən nəsə oxudu.

− Nə olub, Qrey?

Lakin o cavab verməyə macal tapmamış, çarpayının yanındakı dolabın üstündə telefon zəng çaldı. Bir an hamı duruxdu. Qara dar şalvar və tünd qırmızı kofta geymiş, yo-lüstü əyninə köhnəlib əldən düşmüş qara dəri gödəkcəsini geyən Seyhan otağa qayıtdı.

− Kimsə cavab verməyə hazırlaşır? – telefon yenidən zəng çalanda Kovalski soruşdu.

Dolaba yaxınlaşan Qrey dəstəyi qaldırdı.

− Allo?

Bu, Franko, mehmanxananın sahibi idi.

− Sinyor Pirs, mən sizi xəbərdar etmək istədim ki, sizin otağa üç nəfər qonaq gəlir.

Qrey bunun nə demək olduğunu dərhal dərk etmədi. Avropa mehmanxanalarında kirayənişinləri qabaqcadan xəbərdar etmək adətdir; əgər onları kimsə soruşur və kirayənişinlər heç kimi qəbul etmək istəmirlərsə. Franko isə

110

keçmişdə Qrey və Reyçelin yaxın münasibətdə olduğunu bilirdi. Əgər belə demək olarsa, o, istəmirdi ki, qonaqlar onları yüngül ev paltarında görsünlər.

Lakin Qrey heç kimi gözləmirdi. O, bunun nə olduğunu başa düşdü. Tələsik “Grazie” mızıldanıb qalanlarına tərəf döndü.

− Bizə qonaq gəlir.

− Qonaq? – Kovalski təəccüblə qalxdı.

Seyhan o saat hər şeyi anladı.

− Sizi izləyirdilər?

Qrey fikrə getdi. O, Reyçelin yoxluğundan o qədər narahat olmuşdu ki, taksidə gələndə ətrafda heç nəyi görməmişdi. Bundan başqa o, yadına saldı ki, özü elə indicə

ovçulara görə necə narahat idi. Qorxurdu ki, onlar Reyçellə

bağlı hər şeyə nəzarət qurarlar. Özü isə müxtəlif adamlara zəng etmişdi.

Belə görünür ki, onun narahatlığından lazım olmayan adamlar da xəbər tutublar.

Qreyin üzündə artan qətiyyət ifadəsini düzgün yozan Seyhan, kəmərinin altından tapançanı çıxararaq qapıya tərəf cumdu.

− Hə, uşaqlar, bu mehmanxanadan çıxmaq vaxtıdır.

111

11 oktyabr

Saat 08:04

Norveç, Oslo

İvar Karlsen fiordda1 bərkiyən fırtınaya göz qoyurdu. O, pis havanı sevirdi və indi payızın lapdan qışa keçməsinə

sevinirdi. Gecələr artıq soyuq olurdu, sulu qar yağırdı. Sə-hərlər ayaz adi hal olmuşdu. Elə indi də sümüklü barmaqları ilə qədim daşlara söykənən və tağlı pəncərədən baxan Karlsen sərinliyin üzünə necə vurduğunu hiss edirdi.

O, Munk qülləsinin başında durmuşdu. Bu Oslonun əsas diqqətəlayiq yerlərindən olan Akershus qalasının ən yüksək nöqtəsi idi. İlk dəfə şəhərin müdafiəsi üçün əzəmətli daş istehkamlar körfəzin şərq tərəfində kral V Hokon tərəfindən on üçüncü əsrdə tikilmişdi. Sonralar qala yeni xəndəklər, divarlar və istehkamlarla təkmilləşdirilmişdi. Karlsenin indi olduğu Munk qalası XVI əsrin ortasında, qalanın və qəsrin müdafiəsi toplarla möhkəmlənən vaxt tikilmişdi.

Qəddini düzəldən Karlsen əlini qədim silahlardan birinin üzərinə qoydu. Soyuq çuqun onun yadına borcunu, vəzifəsini saldı: o, təkcə öz ölkəsini deyil, bütün dünyanı qorumalıdır.

Buna görə Karlsen ərzaq problemləri üzrə YUNESKO-nun illik konfransını keçirmək üçün məhz bu qədim qalanı seçmişdi.

Bu istehkam indiki həyəcanlı zaman üçün çox uyğun idi.

Bütün dünya üzrə milyarddan çox insan qida məhsullarının çatışmazlığı ilə üzləşir və Karlsen dərk edirdi ki, bu, hələ baş-lanğıcdır. Konfransın bütün dünya və ayrılıqda “Viatus International” şirkəti üçün mühüm həyati əhəmiyyəti vardı.

1 Fiord – qayalı sahilləri olan dar və girintili-çıxıntılı körfəz.

112

Onun planlarına heç nə mane ola bilməz: nə Afrikada baş

verən, nə də indi Vaşinqtonda baş verənlər. Qarşısına qoyduğu məqsədlər nəinki ailə əmlakını saxlamağa, həm də bütün dünyanın təhlükəsizliyi üçün böyük əhəmiyyət kəsb edir.

Hələ min səkkiz yüz ikinci ildə, Oslo Xristianiya ad-lanarkən, Knut və Artur Karlsen qardaşları gələcək im-periyanın bünövrəsini qoyaraq, ağac tədarükü şirkətini və

dəyirmanı barıt istehsalı üçün birləşdirdilər. Tezliklə onlar əfsanəvi var-dövlətə sahib oldular və ölkənin ən böyük sənaye maqnatlarına çevrildilər. Lakin hələ o vaxt qardaşlar biz-nesdəki uğurlarını xeyirxah işlərlə uyğunlaşdırmağa başladılar. Onlar məktəbləri maliyyələşdirir, xəstəxanalar tikir, yollar salır və ən başlıcası özlərinin sürətlə inkişaf edən vətənində təzə hər şeyə sponsorluq edirdilər. Buna görə onlar bu kampaniyaya “Viatus” adını verdilər, latın sözlərindən via

– yəni “yol” və vita – “həyat”. Karlsen qardaşları üçün

“Viatus” adı “həyat yolu” demək idi. Onların inamı firmanın əsas məqsədinin dünyanın mükəmməlləşdirilməsi və var-dövlətin böyük məsuliyyət olmasıyla ifadə olunurdu.

İvar Norveçin rifahına kömək olan əcdadlarının işini davam etdirmək niyyətindəydi. Şayiələr gəzirdi ki, Karl-senlərin ailə şəcərəsi qədim Skandinaviya əsatirinin məşhur ağacının kökləri olan İqqdrasilə dolaşaraq, ilk vikinqlər dövrünə gedib çıxır. Lakin İvar bilirdi ki, bu cür iddialar, əslində

onun qoca bestefar1 və bestemoru2 tərəfindən söylənən rəvayət nəsildən-nəslə keçən rəngarəng nağıllardan başqa bir şey deyil.

1 Bestefar – baba (ital.)

2 Bestemor – nənə (ital.)

113

Hər halda İvar ailəsinin tarixi ilə fəxr edirdi. O, vikinqlərlə

müqayisəni razılıqla qəbul edirdi. Məhz vikinqlər əjdaha başı ilə bəzədilmiş gəmilərini Avropa sahillərinə, Rusiyaya və hətta Amerikaya daxil edərək şimal dünyasını yaratmışlar.

Belə ki, İvar Karlsenin öz keçmişi ilə fəxr etməyə bütün əsasları vardı.

Munk qülləsinin başından Karlsen fiordun üzərində

səmanı örtən qara buludlara nəzər yetirirdi. İndicə leysan başlayacaq, günortaya sulu qara, axşama isə yəqin ki, əsl qara çevriləcək. Hər şey qarın bu il tez yağacağını deyirdi –

havanın dəyişkən xüsusiyyətinin daha bir şəhadəti. Təbiət insanın ona yetirdiyi zərərdən hiddətlənirdi, boğucu tok-sinlərə və karbon qazının artan qatılığına qarşı qiyam edirdi.

Qoy başqaları qlobal istiləşmədə insanın təqsirkar olduğuna şübhələnsinlər. İvar buzlaqlar ölkəsində yaşayırdı. Həqiqət ona məlum idi. Dağların başındakı qar papaqlar və daimi donuşluq olmazın sürətlə əriyirdi. 2006-cı ildə Norveç buz-laqlarının çəkilməsi bütün müşahidə tarixində rekord göstərici idi.

Dünya dəyişir, göz önündə əriyirdi. Kimsə insanlığın müdafiəsinə qalxmalı idi.

“Hətta bu qanlı vikinq olsa belə”, – Karlsen kədərli təbəssümlə fikirləşdi.

O, səfeh fikri qovmağa çalışaraq, başını silkələdi. Onun yaşındasa! Qəribədir, illər ötdükcə, keçmiş daha çox ağırlıqla insanın ürəyinə yatır. İvar altmış beş yaşına yaxınlaşırdı.

Baxmayaraq ki, onun kürən saçları çoxdan ağarmışdı, o, yenə

də onları çiyninə qədər tökürdü. Bundan başqa Karlsen istər buxarlı hamamlarda, istər də buz kimi soyuqda səylə idmanla məşğul olurdu. Elə bu səhər o, şaxtada bu hökmran nöqtəyə

114

piyada qalxmışdı. İllər keçdikcə, onun bədəni möhkəmlənmiş, üzünün dərisi isə bərk qonur perqamentə1 çevrilmişdi.

Karlsen saata baxdı. Baxmayaraq ki, YUNESKO-nun konfransı sabah başlayacaqdı, bu gün o bir neçə təşkilati mü-şavirələrə baş çəkməli idi.

Nəhayət yağış yağmağa başlayanda İvar aşağı yönəldi. O, həyətdə hazırlıq getdiyini gördü. Pis havaya baxmayaraq orda çadırlar və masalar düzülmüşdü. Xoşbəxtlikdən iclas və

mühazirələrin çox hissəsi Akershus qəsrinin geniş zallarında keçiriləcək. Hətta orta əsr qalasının kiçik kilsəsində belə bütün dünyanın xor qruplarının iştirakı ilə bir neçə axşam konserti də veriləcək. Bundan başqa, qalada yerləşən hərbi muzeylər konfransın iştirakçıları və qonaqları üçün açılacaqdı: Norveç Müqavimət muzeyi, Hərbi qüvvələr muzeyi və qəsrin yeraltı otaqları. Həmçinin bütün qədim qaranlıq qalalarda yaşayan ruhlar və cadugərlər haqqında hekayələrlə müşayiət olunan zindan və qazamatlarda ekskursiyalar təşkil olunacaq.

Ancaq burası da var ki, Akershusun gerçəkliyi də belə

qaranlıq idi. İkinci Dünya müharibəsi zamanı qalanı alman qoşunları tutmuşdular. Bir çox norveçliləri bu divarlar arasında işgəncə verib öldürürdülər. Sonra isə tribunal məhz burda iclas keçirmiş, məhz burda nasistlərlə əməkdaşlıq edən satqınlar və kollaborasionistlər, həmçinin acınacaqlı məşhur kimi tanınan Vidkun Kvislinq güllələnmişdir.

Qüllənin aşağı mərtəbəsinə düşən Karlsen qalanın daxili həyətinə çıxdı. Bir ayağıyla indiki, o biri ayağıyla keçmiş

zamanda dayanaraq o, alçaqboy, qarınlı kişini yalnız onunla toqquşanda gördü. İvar o saat Antonio Qraveli tanıdı. Roma klubunun hazırkı prezidenti nədənsə narazı idi.

1 Qədimdə yazı üçün işlədilən heyvan dərisi.

115

Məhz nədən narazı olduğunu Karlsen bilirdi. O, ümid edirdi ki, Qravellə görüşünü bir neçə saat uzatsın, lakin görünür, klubun prezidenti bir dəqiqə də gözləmək istəmirdi.

Karl-sen təşkilata daxil olandan bəri Qravellə daim rastlaşırdı.

Roma klubu görkəmli alimlərdən, müəssisə sahiblərindən, siyasətçilərdən, hətta kral ailələri üzvlərindən ibarət olan beynəlxalq “beyin fabriki” idi. 1968-ci ildə yaranandan sonra o, beş qitənin otuzdan çox ölkəsinin nümayəndələrini birləşdirən təşkilata qədər böyüdü. Roma klubunun əsas məqsədi bütün insanlığı hədələyən qlobal böhranın yaxınlaşdığı xəbərini yaymaqdan ibarət idi. İvarın atası onun banilərindən idi.

Atasının ölümündən sonra İvar onun yerini tutdu; tezliklə

Roma klubunun ona həm şəxsi planda, həm də qarşısındakı vəzifələri yerinə yetirmək üçün tam uyğun gəldiyini başa düşdü. Bir neçə il ərzində Karlsen sürətlə lap yuxarılara qalxdı. Nəticə kimi, Antonio Qravel ona artan təhlükə kimi baxırdı və bir neçə ay idi ki, o da İvarın böyründə ağrılı tikan kimi qalırdı.

Amma yenə də Karlsen üzünə səmimi ifadə verdi.

– Hə, Antonio, mənim vaxtım azdır, niyə mənimlə gəz-məyəsiniz?

O, yoluna davam etdi və Qravel onun ardınca getdi.

– İvar, siz vaxt tapmalısınız. Mən YUNESKO-nun konfransının bu il burda, Osloda keçirilməsinə razılaşdım. Hər halda siz mənim qayğılarımı lazımı şəkildə qiymətləndirə bi-lərdiniz.

Karlsenin üzü həvəssiz qalırdı. Qravel heç nə ilə

“razılaşmırdı”; o İvarın hər addımına var qüvvəsi ilə qarşı çıxırdı. O özü indiki konfransı hal-hazırda Roma klubunun katibliyinin yerləşdiyi Sürixdə keçirmək istəyirdi. Lakin Karlsen prezidenti aldatdı və nail oldu ki, konfrans Osloda 116

keçirilsin. Əsasən də, onun hazırladığı və sonuncu iş gününə

təyin olunan xüsusi ekskursiya xatirinə. Bu ekskursiyada yalnız seçilmişlər iştirak etməliydilər.

– Mən hesab edirəm ki, – Qravel təkid edirdi, – Roma klubunun prezidenti kimi mən Şpitsbergenə gedənləri müşayiət etməliyəm.

– Mən hər şeyi başa düşürəm, Antonio, amma qorxuram bu mümkün deyil. Siz başa düşməlisiz ki, bu səyahəti təşkil etmək necə çətin idi. Əgər məndən asılı olsaydı, mən sevinclə

sizinlə ünsiyyətdən həzz alardım. Lakin Norveç hökuməti Şpitsbergen ziyarətçilərinin sayını məhdudlaşdırıb.

– Lakin… – Qravel cəhdlə uyğun dəlili tapmaq istəyirdi.

Onun üzündə açıq-aşkar qibtə oxunurdu.

Karlsen həmkarının acıqdan coşmasını sakitcə izləyirdi.

Konfransın elitasını Şimal Buzlu okeanındakı uzaq Norveç arxipelaqı Şpitsbergenə çatdırmaq üçün reaktiv laynerləri kirayələmək lazım gəlmişdi və buna “Viatus” xeyli məbləğ

xərcləməli olmuşdu. Səyahətin məqsədi Şpitsbergendə yerləşən Qlobal toxum bankına xüsusi ekskursiya idi. Dünyanın bütün bitkilərinin, ilk növbədə kənd təsərrüfatı bitkilərinin toxumlarını saxlamaq və qorumaq üçün böyük yeraltı anbar yaratmışdılar.

O yerin dərin qatında, uzaq, əlçatmaz yerdə, daimi buzlar arasında – qlobal təbii və ya digər fəlakətə görə qurulmuşdu.

Əgər belə bir fəlakət baş verərsə, dondurulmuş, yerin altında gizlədilmiş toxumlar sağ qalanlar üçün saxlanılacaq.

Beləliklə Şpitsbergen “Qiyamət gününün anbarı” ləqəbini aldı.

– Lakin… mən hesab edirəm ki, belə səyahətdə, – Qravel davam edirdi, – Roma klubunun idarə heyəti yeganə cəbhədə

117

çıxış etməlidir. Ərzaq təhlükəsizliyi problemi hal-hazırda kəskin şəkildə qabarmaqdadır.

Karlsen, gözlərinmi süzdürməkdən özünü güclə saxladı.

O, bilirdi ki, Antonio Qravelin Şpitsbergenə getmək arzusunun ərzaq təhlükəsizliyi problemilə heç bir əlaqəsi yoxdur. Bu, yalnız özünü yeni nəsil dünya liderləri cəmiyyətinə soxmaq cəhdiylə izah olunurdu.

– Ərzaq təhlükəsizliyi problemi barəsində siz tamamilə

haqlısınız, – Karlsen razılaşdı. – Bundan əlavə, bu mövzu mənim giriş nitqimdə əsas yer tutacaq.

O, ümid edirdi ki, öz nitqilə Roma klubunun gücünü yeni istiqamətə yönəltsin. Hərəkət etmək zamanı çatıb. Qravelin üzü bozardı. Yaltaqlıq açıq-aşkar acıqla əvəz olundu.

– Yeri gəlmişkən, sizin nitqiniz barədə, – Qravel acı-acı dilləndi, – ilkin variant aldım və onunla tanış oldum.

Yerində donan Karlsen yol yoldaşına tərəf döndü:

– Siz mənim nitqimi oxumusuz? –Heç kim qabaqcadan onun məzmununu bilməməliydi. – Siz onu hardan tapdınız?

Qravel etinasızlıqla sualı qulaqardına vurdu.

– Dəxli yoxdur. Başlıcası odur ki, əgər siz gələcəkdə də

Roma klubunun maraqlarını təmsil etməyə ümid edirsinizsə, belə bir nitqi söyləyə bilməzsiniz. Mən bu məsələni həmprezident Buta ilə müzakirə etdim. O da mənimlə

tamamilə razıdır. İndi bütün dünyaya qaçılmaz kollaps 1

təhlükəsini yükləmək vaxtı deyil. Bu… bu, məsuliyyətsizlikdir.

Beyninə vuran qan Karlsenin üzündəki soyuq ifadəni yox etdi.

– Bəs bu halda, həmin zaman nə vaxt gələcək? – çənəsini irəli tutaraq soruşdu.

1 Ürək fəaliyyətinin birdən dayanması.

118

– O vaxt ki, bütün dünya xaosa yuvarlanacaq və əhalinin doxsan faizi qırılacaq?

Qravel başını yellədi:

– Mən elə məhz bundan danışıram. Siz bizim klubu, dünyanın sonundan xəbər verən dəli yığını kimi nümayiş

etdirmək istəyirsiniz. Biz buna dözmərik.

– Dözməzsiniz? Mənim nitqimin məğzi Roma klubunun dərc edilmiş məruzəsidir!

– Bəli, bilirəm. “İnkişafın hüdudu”, siz onu nitqinizdə dəfələrlə sitat gətirirsiniz. Bu məruzə uzaq min doqquz yüz yetmiş ikinci ildə yazılmışdı.

– Lakin indi o daha aktualdır! Məruzədə bizim indi rəhm-sizcəsinə yaxınlaşdığımız ümumdünya kollapsı xırda təfərrüatları ilə təsvir olunur.

Karlsen, məruzədəki qrafik və cədvəlləri analiz edərək,

“İnkişafın hüdudu”nu ətraflı tədqiq etmişdi. İnsanların sayının çox sürətlə, ərzaq istehsalının isə yalnız hesabda artdığı zaman dünyanın gələcəyi bu işdə modelləşdirilirdi.

Sonda isə əhali özünü yedirtmək üçün kifayət qədər qida məhsulu istehsal etmək imkanından məhrum olacaq. Dünya lokomotivtək bu nöqtəyə yönələcək və irəli gedəcək. Sonra isə

xaos, aclıq və müharibələr gələcək, bunun nəticəsi isə

imanlılığın tam məhvi olacaq. Hətta ən optimist modellər göstərdi ki, əhalinin ən azı doxsan faizi məhv olacaq. Bundan sonra tədqiqatlar dəfələrlə təkrar olunurdu – hər dəfə də bu cür qorxunc nəticələrlə.

Qravel, bu problemə laqeyd yanaşaraq, çiyinlərini çəkdi. Karlsen, onun burnunu sındırmaq həvəsilə yumruğunu sıxdı.

– Öz nitqinizdə, – üzərində asılmış təhlükədən şübhələnməyən Qravel davam edirdi, – siz, əhalinin sayı üzə-119

rindəki qəti nəzarət barədə çıxış edirsiniz. Bununla heç kim heç zaman razılaşmayacaq.

– Başqa çıxış yolu yoxdur, – Labüd gələcəyi aldatmaq alınmayacaq. İyirmi il ərzində Dünya əhalisinin sayı dörd milyarddan altı milyardadək artıb və heç bir inkişaf tempinin ləngimə əlamətləri yoxdur. İyirmi ildən sonra isə biz artıq 9

milyard olacağıq. Bütün bunlar becərilməyə yararlı son torpaq parçalarının istifadə olunması, qlobal istiliyin fəlakətli nə-ticələrə gətirməsi, okeanların quruması ilə eyni vaxtda baş

verir. Bəşəriyyət böhranlı nöqtəyə gözlənildiyindən daha tez çatacaq, – O, hislərini biruzə verərək, Qravelin qolundan tutdu. – Lakin biz, planlaşdırmanı elə indi başlasaq zərbəni yüngülləşdirə bilərik. Tam qlobal fəlakətdən qaçmağın yalnız bir yolu var – məhz “bərk qızdırılma” nöqtəsinə çatmamış, planetdə insan biokütləsinin sayını tədricən və ardıcıllıqla azaltmaq. Bəşəriyyətdən gələcəyi bundan asılıdır.

– Bizdə elə-belə də pis alınmır, – Qravel etiraz etdi. –

Yoxsa siz öz təkmilləşdirmələrimizə inanmırsınız? Məgər sizin korporasiyanın patentləşdirdiyi genetik şəklini dəyişmiş bitkilər kənd təsərrüfatı üçün yeni torpaqlar kəşf etmək, böyük məh-sullar gətirməli deyillər?

– Hətta bu da bizə yalnız bir qədər vaxt qazanmaq imkanı verər.

Qravel saata baxdı.

– Yeri gəlmişkən, vaxt barədə. Mən getməliyəm. Mən Butanın nöqteyi-nəzərini sizə çatdırdım. Siz öz nitqinizi dəyişməlisiniz.

Karlsen, Kirkeqatı darvazasının qalxan körpüsünə yönələn Qraveli nəzərlərilə yola saldı.

O, yaxınlaşan tufanın ilk müjdəçisi olan çiskinə fikir vermədən dayanıb durdu. İstəyirdi ki, buz kimi soyuq damcılar 120

onun hiddətlənmiş, bərk döyünən ürəyini soyutsun. O, bu sualı klubun həmprezidenti ilə sonradan müzakirə edəcək. Bəlkə

o, həqiqətən öz çıxışının əhatəsini bir qədər azalt-malıdır. Bəlkə, dünyanın taleyini həll edən sükanı kəskin döndərmək lazım deyil.

Sakitləşmiş, qətiyyətlə dolu Karlsen, böyük xoncalı pəncərələri olan kilsəyə yollandı. O, görüşə gecikirdi. Karlsen Roma klubu üzvləri arasında öz həmfikirlərini də toplamışdı.

Onlar mürəkkəb qərarlar qəbul etməyə və öz əqidələrini qorumağa hazır idilər. Qoy Antonio Qravel və iki prezident ortağı Roma klubunun nomina1 başçıları sayılsınlar; İvar Karlsen və onun koqortası2, təşkilat içində təşkilat, idarəsinin əsl dəmir ürəyi idi və planetin gələcəyi üçün ümidə yanırdı.

Karlsen kilsəyə keçərkən, hamının kiçik nefdə yığıldığını gördü. Skamyalara bir divara çəkilmişdi, mehrabdan solda isə kiçik tribuna qurulmuşdu. Gur yanan zərli çılçıraq tağlı pəncərələrdən içəri sürülən tutqun işığa bir damla nəə qatırdı.

Karlsen gələndə hamı çevrilib baxdı.

Onlar cəmi 12 nəfər idilər.

Lakin həqiqi qüvvə məhz onlarda idi. Onların arasında sənaye maqnatları, alimlər, Nobel mükafatı laureatları, böyük dövlətlərin görkəmli siyasətçiləri, hətta şöhrəti ilə qrupun fəaliyyətinə həm pul, həm də diqqət cəlb edən bir Hollivud məşhuru vardı.

Hər kəs öz tapşırığını yerinə yetirirdi.

Hətta Karlsenin qabağına çıxan qara kostyunlu, arıq və

qayğılı sifətli kişi də.

– Sabahın xeyir, İvar, – kişi əlini uzadaraq dedi.

1nominal – yalnız kağız üzrində olan

2koqorta – möhkəm birləşmiş dəstə.

121

– Salam, senator Qormen. Xahiş edirəm itkinizə görə, baş

sağlığımı qəbul edin. Malidə baş verənlər… Mən düşərgənin qorunması üçün pul əsirgəməməliydim.

– Özünüzü təqsirləndirməyin, – senator Karlsenin çiynini sıxdı.

– Ceyson bu işin hansı təhlükələrlə bağlı olduğunu bitirdi.

O, belə mühüm layihədə iştirak etdiyinə görə fəxr edirdi.

Belə danışdığına baxmayaraq, hiss olunurdu ki, bu mövzu senatoru əvvəlkitək ağrıdır. O, hələ oğlunun ölümündən özünə gəlməmişdi. Kənardan bu iki kişini doğma qardaş hesab etmək olardı. Sebastyan Qermen də Karlsen kimi hün-dür və əzələli idi. Lakin onun çal saçları səliqə ilə vurulmuşdu, şalvarının qatı isə ülgüc kimi iti ütülənmişdi.

Karlsen senatoru bunu görəndə təəccübləndi, lakin bunu gözləmək lazım idi. Keçmişdə Sebastyan Qarmen dəfələrlə

mətinliyini nümayiş etdirmişdi. O, qərb dünyasında bioyanacaq yaradılması işinin genişləndirməsindəəsas rol oynayırdı. Hazırki konfrans onunçün mühüm əhəmiyyət kəsb edirdi. Həmçinin növbəti seçkilər yaxınlaşırdı və senator oğ-luna yaş tutmağı bir qədər sonraya saxlamalı idi.

Hər halda Karlsen Qormenin ağrısını başa düşürdü. O

özü həyat yoldaşını və körpə oğlunu doğum zamanı itirmişdi; o vaxt Karlsenin cəmi otuz yaşı vardı. Faciə az qala onu sındırmışdı. Beləliklə o, bir daha ailə qurmadı.

– Başlamağa hazırıq? – kənara çəkilən senator soruşdu.

– Bəli. Tələsməliyik. Müzakirə üçün çoxlu mövzumuz var.

– Yaxşı.

Senator digərlərini skamyaların yanında toplayanadək, Karlsen ona arxadan baxırdı. O, günah hiss etmirdi. “Viatus”

“həyat yolu” deməkdir. əzən bu yol çox çətin olur, qurban tələb edir.

122

Ceyson Qormenin ölümü kimi.

Gənc oğlan İvar Karlsenin əmri ilə öldürülmüşdü.

Faciəli itkiydi, lakin Karlsen qüssəyə qapıla bilməzdi.

11 oktyabr

Saat 08:14

İtaliya, Roma

Onların 1 dəqiqədən az vaxtı vardı. Mehmanxana sahibinin xəbər verdiyi gözlənilməyən qonaqlar yuxarı qalxırdılar. Qrey onların gəlişini burda gözləməyə hazırlaşmırdı.

O, cəld hamını yanğın nərdivanına aparan koridora ötürdü. Xoşbəxtlikdən, nərdivan onların otağının tinində yerləşirdi. Qrey, pəncərəni açıb kənara çəkildi. Reyçeli irəli buraxdı.

– Aşağı düşün, – deyə əmr etdi. – Bir yerdə gizlənin!

Reyçel pəncərədən dəmir nərdivana çıxdı.

Qrey Kovalskiyə tərəf dönüb, nəhəngi sinəsindən itələdi.

– Ondan bir addım geri qalma.

– Arxayın ola bilərsən – o, Reyçelin arxasınca nərdivana çıxaraq dedi.

Seyhan pəncərənin iki addımlığında ayaqlarını aralı qoyaraq dayanmışdı. Əlindəki böyük, qara “ZİQ-zauer” tapançanı sıxaraq irəli uzatmışdı. O, bütün koridoru nişangahda tutmuşdu.

–Səndə yenə silah var? – Qrey soruşdu.

– Mən qoruyaram. Tərpən!

123

Koridora taxta döşəmənin cırıltısıyla müşayiət olunan yavaş səslər eşidildi. Qatillər mərtəbəyə qalxıb onların otağına gəlirdilər.

Görünür, qədim mehmanxananın dolaşıq koridorları qaçqınlara tələdən çıxmaq üçün vaxt qazandıraraq, hə-yatlarını xilas etdi.

Lakin yalnız bu qədər.

Qrey pəncərəyə dönərək, nərdivana çıxdı. Seyhan onun ardınca getdi. O çevrilmədən kor-koranə geriyə, koridoru tam gözdən qoymayaraq açıq pəncərəyə addımladı.

Reyçel və Kovalski artıq aşağı enirdilər. İkinci mərtəbəyə

çatanda birdən onlara atəş açıldı. Qrey güllə səsini eşitməmişdi, lakin səsboğucunun ciyiltisini tanıdı və divardan qopan kərpic qırıntısının tozunu gördü.

Kovalski söyərək, Reyçeli enli kürəyilə qorudu və onlar cəld geri qalxdılar.

Qrey zibil yeşiklərinin arxasında gizlənən atıcını gördü.

Əclaflar artıq dalana çıxan yolu tutmuşdular. Seyhan cavab atəşi açdı. Qatil yeşiyin arxasına keçdi. Seyhanın tapançasında səsboğan yox idi. Güllələrin küyü Qreyin qulaq pərdələrinə

pis təsir etdi. Şübhəsiz içəridə olan rəqiblər də bu səsi eşitdilər.

– Tez olun dama! – Qrey göstəriş verdi.

Yerdəki atıcı onların ardınca bir neçə atəş açdı. Lakin Seyhan ona rahat nişan almağa imkan vermirdi, yanğın nərdivanının dəmir qəfəsi az da olsa sığınacaq yaradırdı.

Xoşbəxtlikdən, o qədər də uzağa qaçmaq lazım deyildi. Mehmanxananın cəmi 5 mərtəbəsi vardı.

Yuxarı qalxan kimi, hamıya damın kənarından çəkilməyi tapşırdı. İrəlidə bitumlanmış göyərçin peyiniylə qalaqlanmış, 124

orda-burda ventilyasiya və istilik boruları sallanan qara boşluq vardı.

Burdan aşağıya başqa yol tapmaq lazım idi. Yanğın nər-divanından ağır çəkmə tappıltısı gəlirdi. Təqibçilər yuxarı tələsirdilər.

Qrey mehmanxananın uzaq cinahını göstərdi. Orda binaya, bir mərtəbə aşağı, qonşu tikili bitişirdi. Bu qaçqınlara nəzərdən itməyə, ya da heç olmasa, atəşlərdən gizlənməyə imkan verərdi.

Onlar qaça-qaça qonşu binaları ayıran alçaq divara tərəf cumdular. Qrey ora birinci çatdı. Mehmanxananın divarına boltlarla ağ rənglənmiş dəmir nərdivan bərkidilmişdi; o qonşu tikilinin damına aparırdı.

– Getdik!

Reyçel divarı aşaraq, nərdivanla tələsik aşağı düşməyə

başladı. Kovalski növbəsini gözləmədi. Divarın kənarından tutaraq əllərilə asıldı və aşağı tullanıb kürəyi üstə ruberoidin üzərinə düşdü.

Atəş səsi Qreyi çevrilməyə məcbur etdi.

Damın axırında, yanğın nərdivanının yanında qara maskalı üz göründü.

– Pirs, indi ya heç vaxt! – Seyhan xəbərdar etdi.

Seyhan, təqibçilərə divardan boylanmağa imkan verməyərək, iki dəfə atəş açdı. Qrey, müvəqqəti sakitlikdən istifadə edərək, divarı aşdı və nərdivanın sürahisindən tutdu.

Pillələrə məhəl qoymadan o, yanğınsöndürən şüvüllə sürüşən kimi, aşağıyadək sürüşdü.

Yuxarıda yenə atəş səsləri eşidildi.

Qrey, ayaqları ruberoidə dəyən kimi, yuxarı baxdı. Seyhan bir əlilə nərdivandan tutaraq divarı aşdı. O biri əlində

tüstülənən tapançanı tutmuşdu. Cavan qadın tələsikdə yuxarı 125

pillədən yıxılaraq aşağı düşməyə başladı. O? tapançanı əlindən salıb, yenidən pillədən tutmağa çalışdı. Bir an barmaqları dəmir borunun ətrafında qapandı. Tapança Qreyin ayaqları altına düşdü. Seyhanın əli yenə açıldı. O, aşağı uçdu.

Qrey irəli atılıb, özünü nərdivanın altına çatdırdı. Seyhan onun qolları arasına düşdü. Ağırlıqdan Qrey bir dizi üstə

düşdü, lakin onu saxlaya bildi. Başı gicəllənən Seyhan, onun biləklərindən tutaraq, çətin nəfəs alırdı.

Tapançanı yerdən qaldıran Kovalski onlara ayağa qalxmağa kömək etdi.

Qreyin qucağından kobudcasına azad olan Seyhan addımladı və səndələdi, lakin özünü ayaq üstə saxlaya bildi.

Çevrilib, bir şey anlamağa macal tapmamış Kovalskinin əlindən çevikliklə tapançasını aldı.

–Ey… – bir şey anlamayan Kovalski öz əlinə baxdı.

– Orda daha bir yanğın nərdivanı çağırdı.

Onun nəzəri bir anlığa Qrey və Seyhanın üzərində dayandı.

Hamı irəli tələsdi. Yanğın nərdivanın yuxarı hissəsi nəhəng ventilyasiya borusunun arxasında etibarlı şəkildə gizlənmişdi. Qaçqınlar, bir meydançadan o birinə, tullanaraq, cəld aşağı enməyə başladılar. Nərdivan onları başqa dalana gətirdi. Bu, onlara rahat nəfəs almaq imkanı verəcək, lakin Qrey başa düşürdü ki, mehmanxananın ətrafında qurulmuş

tələ indi sürətlə genişlənir. Nə qədər ki, yolları qapanmayıb, buranı tez tərk etmək lazımdır.

Dalan qələbəlik küçəyə çıxardı. Qaçqınlar ora yönəldilər.

İzdihamın içində hücumçuları ayırd etmək imkanı olmadığından onlar yenə də təhlükədə idilər. Onlar bilmədən qatillərdən biriylə qarşılaşa bilərdilər. Mehmanxanadan bacardıqca uzaqlaşmaq, şəhəri tərk etmək lazımdır.

126

Qrey sualedici nəzərlə Reyçelə və Seyhana baxdı.

– Sizdən hansınızdasa maşın var?

– Məndə, – deyə Reyçel cavab verdi.

– Lakin o, mehmanxananın qarşısında qaldı.

Qrey başını yellədi. Geriyə dönmək çox təhlükəlidir. Həm də nəzərə alınsa ki, şəhərin bu qızğın vaxtında küçələr başdan-başa dayanacağa çevrilib, maşının elə bir faydası olmayacaqdı.

Qreyin diqqətini soldan gələn boğuqsəsli deyinmə cəlb etdi. O, kənara sıçrayacaq, yolda dayanmış maşınların yanından keçən və tez-tez səkiyə çıxan motosikletçini buraxdı.

Kovalski bir anlıq yubandığına görə motosikl az qala onun üstünə çıxacaqdı və bu nəhəngi əsəbiləşdirdi.

– Ay səni, səfeh Knivel!

Kovalski yanından keçən motosikletçini iki əllə itələdi.

Sürücü motosiklindən yerə yıxıldı. Motosikl dayanan maşına dəyib yanakı düşdü. Maşınların arası ilə gələn ikinci motosikletçi maneəni vaxtında görmədi və tormozlamağa macal tapmayıb motosikllə birgə yağışsuları novuna yıxıldı.

Seyhan Qreyə baxıb, sualedici şəkildə qaşlarını qaldırdı.

– Gedər, – Pirs astadan cavab verdi.

Seyhan birinci, Qrey isə ikinci motosiklə tərəf atıldı.

Nəqliyyat onlara xirtdəyədək lazım idi.

Seyhanın tapançası birinci motosikletçinin bütün etiraz-larını yerindəcə boğdu. Şəraiti tez müəyyənləşdirən Reyçel Qreyin ardınca tələsdi. O, karibiner vəsiqəsini çıxarıb əlində

yuxarı qaldırdı və hökmlə italyanca nəsə çığırdı. İkinci motosikletçi tələsik iməkləyərək yıxılan motosiklindən ara-landı.

Qrey motosikli qaldırıb ayağının yəhərinin üzərindən aşırdı. Reyçel arxada yerləşib, bir əlilə onun belini qucaqladı.

127

Seyhan artıq ikinci motosikldə oturmuşdu. Kovalski nə

edəcəyini bilməyərək yerindəcə donub qalmışdı. Seyhan arxasındakı dəri oturacağı şappıldatdı.

– Zarafat edirsən? – deyə nəhəng incidi. – Mən heç kəslə

arxada getmərəm, hələ qalmışdı qızla!

Seyhanın əlində əvvəlkitək “Ziq-zauer” vardı. O, tapançanın dəstəyini irəli tutaraq Kovalskiyə uzatdı. Bununla demək istəyirdi ki, motosikl sürərək, eyni zamanda ata bilməz.

Bu, ac itə sümük uzatmaq kimi bir şey idi.

Kovalski qarşı dura bilmədi. Tapançanı qapıb Seyhanın arxasında əyləşdi.

– Belə daha yaxşıdır.

Uzaqda eşidilən polis sirenaların səsi altında onlar yola düşdülər. Birinci Qrey gedirdi. O, digər motosikllərdən qaçaraq sürünən maşınların arasıyla o yan-bu yana manevr edirdi. reyçel onun qulağına çığıraraq daha enli və tıxacı nisbətən az olan küçələrə yönəldirdi. Onlar tədricən sürəti artırırdılar.

Lakin qaçqınlar çox uzağa gedə bilmədilər.

Tormoz ciyiltisi Qreyin diqqətini geriyə çəkdi.

Tindən tüstülənən təkərlərindən qara izlər qoyan qara

“Lamborghini” çıxdı. Sağ pəncərədən çiynində qalın boru tutmuş qara gödəkçəli fiqur boylandı.

Qrey “M-32” reaktiv qumbaraatanını o saat tanıdı.

Seyhan da onu tanıdı.

O, sükana tərəf əyilərək sürəti artırdı, lakin nəqliyyatda dolmuş küçədə nə etmək olardı.

Qatil hədəfin bir yana gizlənə bilməyəcəyindən əmin olaraq atəş açdı.

128

Saat 02:22

Vaşinqton

Monk Ketlə birlikdə onun “Siqma”nın mənzil qə-rargahındakı kabinetində gözləyirdilər. Onlar ikilikdə dəri taxtda uzanmışdılar. Monk arvadını qucaqlayıb, onun bədəninin istilikdən həzz alırdı. Binada bir neçə istirahət otağı olduğuna baxmayaraq, hər ikisi başa düşürdü ki, Qreydən məlumat almayınca yata bilməyəcəklər.

– Mən gərək onunla Romaya gedəydim, – deyə Monk mızıldandı.

– Kovalski onun yanındadır.

Monk dinməzcə onu süzdü.

– Yaxşı, – deyə Ket razılaşdı. – Ola bilsin belə daha da pis olacaq. Lakin biz heç dəqiq bilmirik, Qreyin başında bəla varmı?

– O, zənglərə cavab vermir.

Ket ərinə lap sığındı.

– Axı o Reyçellə görüşüb, – o, qaşlarını mənalı şəkildə

əyərək dedi.

Lakin Monk belə izahatla razılaşmadı.

Uzun səssizlik çökdü, hər kəs öz fikirlərilə məşğul idi.

Peynter ümid edirdi ki, öz əlaqələri vasitəsilə Romada nə baş

verdiyini öyrənsin. Ket də Vatikanda baş verən partlayış barədə əlavə məlumat məlumat öyrənmişdi və indi İnterpoldan ətraflı hesabat gözləyirdi. Bu tufandan qabaqkı sakitlik idi.

Hər halda Monk vaxtını hədər yerə itirmirdi.

O, əlini uzadaraq ovcu ilə Ketin qarnına toxundu. Ket öz əlilə onun əlini örtdü. Onların barmaqları bir-birinə sarıldı.

– Məgər oğlan arzulamaq pisdir? – deyə Monk soruşdu.

129

Ket o biri əlilə onun böyrünü dümsüklədi.

– Hə…

Monk onu özünə bərk sıxaraq davam edirdi:

– Amma oğlan… Mən onunla güləşə, basketbol oynaya, balıq tuta bilərdim…

Ket qurtulmaq istədi, sonra ah çəkib ərinə sığındı.

– Bütün bunlarla qızınla da məşğul ola bilərsən, qadınxoflu!

– Sən məni qadınsevən adlandırdın?

– Qadın xoflu… nə isə, fikir vermə.

Monk əyilərək arvadının dodaqlarından öpdü.

– Mənim qadınsevən daha çox xoşuma gəlir.

Ket anlaşılmaz nəsə mırıldandı. Monk sözləri ayırd edə

bilmədi, lakin bir an sonra xoş sakitlik çökdü. Onların sa-kitliyini qapının tıqqıltısı pozdu. Bir-birindən aralanaraq, qəbildən yaxalanmış kimi, taxtda oturdular. Ket qalxdı, əzilmiş paltarını hamarlayaraq qapıya getdi. O, çevrilib ərinə gözlərini ağartdı, guya hər şeydə o təqsirkar idi.

Qapını açan Ket Peynteri gördü.

– Cənab direktor…

Ona sözünü bitirməyə imkan verməyən Peynter koridora tərəf əlini yellədi.

– Mən peyk əlaqəsi mərkəzinə gedirəm. Romada pis hadisələr baş verir.

Monk ayağa sıçradı.

– Qrey?

– Daha kim olacaq? – Peynter artıq koridora gedirdi.

130

Saat 08:21

İtaliya, Roma

“Lamborghini” motosiklə çatırdı. Qrey heç nə edə bilmirdi.

Qatil qumbaraatandan atəş etdiyi zaman, Kovalski bir neçə dəfə həyəcanla maşına atəş açdı. Maşının qabaq şüşəsi hörümçək toru kimi çatladı. “Lamborgini” azacıq yana çəkildi

– bu hədəfin nişandan qaçmağına kifayət idi.

Qumbara arxasınca tüstülü iz buraxaraq, Kovalskinin başı üzərindən keçib küçə boyunca irəli getdi. O, yaxınlıqdakı yol ayrıcında yerləşən binanın küncünə dəydi.

Tüstü, alov, hər yana səpələnən kərpic.

Təşvişə düşən piyadalar pərakəndə halda səpələndilər.

Yol ayrıcında maşınlar bir-birinə dəydilər. Qrey yol ayrıcına birinci çatdı. O, sıçrayışlarla xaos və tüstüdə dolaşaraq irəli yol açan kiçicik aralardan keçib toqquşanı keçdi.

Seyhan və Kovalski ona tez çatdılar.

Tıxacda ilişən “qara Lamborgini” səkiyə çıxdı. Maşın təkərlərin qarşısında vurnuxan piyadalara fikir vermədən sürətini artırdı.