Czytaj książkę: «Esperanto: La Lingvo de Espero, Historio kaj Estonteco»

Esperanto: La Lingvo de Espero, Historio kaj Estonteco.

Esperanto

Enkonduko

Esperanto estas la plej disvastiĝinta kaj sukcesa planlingvo en la historio de la homaro. Kreita fine de la 19-a jarcento, ĝi naskiĝis ne kiel simpla lingvistika eksperimento, sed kiel profunda socia kaj filozofia projekto. Ĝia ĉefa celo estas faciligi la komunikadon inter homoj de malsamaj nacioj, protektante la rajtojn de minoritataj kulturoj kaj lingvoj kontraŭ la tutmonda asimilado.

La Naskiĝo de la Ideo

La historio de Esperanto estas nedisigebla de la vivo de ĝia kreinto, Ludoviko Lazaro Zamenhof. Li naskiĝis en 1859 en la urbo Bialistoko (tiam en la Rusa Imperio, nun en Pollando). En tiu urbo loĝis kvar grandaj etnaj grupoj: rusoj, poloj, germanoj kaj judoj. Inter ili regis konstanta malfido kaj malamikeco. La juna Zamenhof komprenis, ke la ĉefa kaŭzo de la konfliktoj estis la manko de komuna lingvo, kiu permesus al la homoj paroli kiel egaluloj.

Zamenhof komence pensis pri la revivigo de la latina aŭ la greka, sed trovis ilin tro malfacilaj por ordinaraj homoj. Tial li decidis krei tute novan lingvon, kiu estus facila por lerni, logika kaj belsona. Post multaj jaroj da sekreta laboro, la 26-an de julio 1887 en Varsovio, li publikigis la unuan lernolibron, konatan kiel "La Unua Libro", sub la pseŭdonimo "Doktoro Esperanto" (tiu, kiu esperas). Baldaŭ tiu ĉi vorto fariĝis la nomo de la lingvo mem.

Strukturo kaj Logiko de la Lingvo

La sukceso de Esperanto baziĝas sur ĝia genia kaj simpla strukturo:

Regula gramatiko: La lingvo havas nur 16 bazajn gramatikajn regulojn sen esceptoj. Ĉiu parto de parolado havas sian propran finan literon: substantivoj finiĝas per -o, adjektivoj per -a, adverboj per -e, kaj verboj havas fiksajn formojn por tempoj (ekz. -as por la estanteco, -is por la pasinteco, -os por la estonteco).