Czytaj książkę: «Zaginiona»

ROZDZIAŁ 24

Riley dotarła do Glendive w zapadającym zmierzchu. Miała za sobą długi dzień i była zdesperowana. Czas mijał zdecydowanie zbyt szybko, a wraz z nim jakakolwiek szansa na odkrycie śladów mogących uratować życie Cindy.

Glendive było już ósmym miasteczkiem na jej liście. We wszystkich poprzednich Riley wchodziła do sklepów z lalkami i zabawkami i przepytywała każdego, kto chciał z nią rozmawiać. Była pewna, że nie natrafiła jeszcze na właściwe miejsce.

Nikt w tych sklepach nie przypominał sobie, żeby widział kobiety ze zdjęć, które pokazywała. Te, o które pytała, były w podobnym wieku i wyglądały podobnie jak tuziny innych kobiet, które sprzedawcy mogli widywać każdego tygodnia. Co gorsza żadna z lalek oglądanych przez Riley na wystawach nie przypominała wzorca, którym kierował się zabójca, układając ciała ofiar.

Kiedy wjechała do Glendive, przeżyła déjà vu. Główna ulica wyglądała dokładnie tak, jak w większości pozostałych miasteczek, z ceglanym kościołem, obok którego z jednej strony znajdowało się kino, a z drugiej apteka. Wszystkie te mieściny zaczynały się zlewać w jedno w jej zmęczonej głowie.

Co ja właściwie sobie myślałam?, pytała Riley samą siebie.

Ostatniej nocy bardzo potrzebowała snu, więc wzięła przepisane leki uspokajające. Nie był to zły pomysł. Ale już zapicie ich kilkoma szklaneczkami whisky nie było zbyt mądre. Teraz straszliwie bolała ją głowa, ale musiała działać.

Zaparkowała przed sklepem, który chciała sprawdzić, i zobaczyła, że światło dzienne już gaśnie. Westchnęła zniechęcona. Miała dziś sprawdzić jeszcze jedną miejscowość i jeszcze jeden sklep. Zejdą jej przynajmniej trzy godziny, zanim będzie mogła wrócić do Fredericksburga i odebrać April od Ryana.

Które to już spóźnienie?

Wyjęła telefon i wybrała numer. W głębi duszy liczyła, że odbierze Gabriela, usłyszała jednak głos byłego męża.

– Co jest, Riley? – zapytał.

– Ryan – wykrztusiła. – Strasznie cię przepraszam, ale…

– Znowu się spóźnisz – dopowiedział.

– Tak. Przepraszam.

Zapadła cisza.

– Słuchaj, to bardzo ważne – powiedziała w końcu Riley. – Życie tej kobiety wisi na włosku. Nie mogę przestać pracować.

– Już to kiedyś słyszałem – stwierdził Ryan krytycznie. – Zawsze jest jakaś sprawa życia i śmierci. Śmiało, zajmij się tym. Tyle że zastanawiam się, po co w ogóle odbierasz April. Może równie dobrze pozostać u mnie na stałe.

Riley poczuła ucisk w gardle. Zgodnie z jej obawami brzmiało to tak, jakby Ryan szykował się do walki o pełne prawo do opieki. I nie brało się to z jego chęci wychowywania April. Był zbyt zajęty korzystaniem z życia, żeby przejmować się córką. Chciał tylko zadać Riley ból.

– Przyjadę po nią – powiedziała, próbując opanować drżenie głosu. – O reszcie możemy pomówić później.

Rozłączyła się.

Wysiadła z auta i podeszła do sklepu. Nazywał się Butik dla Lalek u Debbie. W środku stwierdziła, że nazwa jest nieco przesadzona. Sprzedawano tutaj dość pospolite lalki popularnych marek.

Nic oryginalnego ani wyszukanego, zauważyła.

Nie podejrzewała, żeby jest to miejsce, którego szukała.

Sklep, który sobie wyobrażała, musiał być choć trochę wyjątkowy. Być miejscem, które ludzie sobie polecają i które przyciąga klientów z okolicznych miasteczek. Mimo wszystko Riley musiała go sprawdzić, żeby uzyskać całkowitą pewność.

Podeszła do lady, za którą przy kasie siedziała wysoka kobieta w podeszłym wieku. Miała ptasią twarzy i okulary o grubych szkłach.

– Riley Paige, agent specjalny FBI – powiedziała.

Bez odznaki czuła się jak naga.

Do tej pory wszyscy sprzedawcy rozmawiali z nią chętnie. Miała nadzieję, że w przypadku tej kobiety będzie tak samo.

Wyjęła cztery zdjęcia i rozłożyła je na ladzie.

– Chciałam zapytać, czy widziała pani kiedykolwiek którąś z tych kobiet – powiedziała, wskazując po kolei na fotografie. – Zapewne nie będzie pani pamiętać Margaret Geraty. Mogła być tutaj jakieś dwa lata temu. Ale Eileen Rogers już zaledwie sześć miesięcy temu, a Reba Frye mogła tu kupić lalkę przed sześcioma tygodniami. Ta ostatnia kobieta, Cindy MacKinnon, mogła odwiedzić pani sklep pod koniec zeszłego tygodnia.

Kobieta przyjrzała się uważnie.

– No cóż – powiedziała. – Wzrok już nie ten. Proszę pozwolić, że spojrzę z bliska.

Wzięła do ręki szkło powiększające.

Tymczasem Riley zauważyła, że w sklepie jest ktoś jeszcze – średniego wzrostu i budowy mężczyzna. Wyglądał przeciętnie. Miał na sobie T-shirt i znoszone jeansy. Riley zapewne nie zwróciłaby na niego uwagi, gdyby nie pewien ważny szczegół.

Miał w ręku bukiet róż.

Były prawdziwe, ale połączenie róż i lalek mogło wskazywać na zabójcę z obsesją na punkcie tych dwóch rzeczy.

Mężczyzna na nią nie patrzył. Z pewnością słyszał, że przedstawiła się jako agentka FBI. Czyżby unikał kontaktu wzrokowego?

W tej samej chwili odezwała się kobieta za ladą.

– Nie wydaje mi się, żebym widziała którąś z nich – powiedziała. – Ale tak jak mówiłam, ja w ogóle słabo widzę. I nigdy nie miałam pamięci do twarzy. Przykro mi, że nie mogę pomóc.

– Nic nie szkodzi. – Riley schowała zdjęcia do torebki. – Dziękuję za poświęcony czas.

Odwróciła się, żeby spojrzeć raz jeszcze na mężczyznę, który właśnie przeglądał zawartość pobliskiej półki. Obudziła się w niej czujność.

To zdecydowanie mógłby być on, pomyślała. Jeśli kupi lalkę, będę pewna.

Jednak sterczenie w sklepie i obserwowanie faceta nie miało sensu. Nawet gdyby był winny i tak by nie dał tego po sobie poznać. A mógłby się zorientować i wymknąć.

Uśmiechnęła się do właścicielki i wyszła. Na zewnątrz przeszła kilka kroków wzdłuż ulicy, przystanęła i czekała.

Zaledwie kilka minut później drzwi sklepu otworzyły się i pojawił się w nich mężczyzna. Wciąż trzymał róże, ale w drugiej dłoni miał torbę ze świeżo zakupionym towarem. Skręcił i ruszył chodnikiem, oddalając się od Riley.

Podążyła za nim wydłużonym krokiem. Przyjrzała mu się dokładnie. Była od niego nieco wyższa i prawdopodobnie dużo silniejsza. Miała też najprawdopodobniej lepszą kondycję.

Nie ucieknie, pomyślała.

Przy skrzyżowaniu z wąską alejką mężczyzna najwyraźniej usłyszał za sobą kroki. Odwrócił głowę i zerknął na Riley przez ramię. Zszedł na bok, jakby chciał ustąpić jej drogi.

Riley brutalnie wepchnęła go w uliczkę. Ciasną, brudną i ciemną.

Zaskoczony upuścił zarówno torbę, jak i róże. Kwiaty rozsypały się na chodniku. Uniósł rękę, jakby chciał odepchnąć napastniczkę.

Złapała go za ramię i wykręciła je za jego plecami. Przycisnęła jego twarz do ceglanego muru.

– Riley Paige, agent specjalny FBI – wypaliła. – Gdzie przetrzymujesz Cindy MacKinnon? Czy ona wciąż żyje?

Mężczyzna cały dygotał.

– Kogo? – zapytał drżącym głosem. – Nie wiem, o co pani chodzi!

– Nie pogrywaj ze mną.

Bez odznaki, i co gorsza bez broni, Riley wydała się sobie bardziej naga niż kiedykolwiek. Jak miała aresztować tego faceta, nie używając broni? Tak daleko od Quantico i bez pomocy partnera?

– Proszę pani, ja nie wiem, o co tu chodzi! – Mężczyzna wybuchnął płaczem.

– Dla kogo są te róże? – zapytała ostro Riley. – No, dla kogo?

– Dla mojej córki! – zawołał. – Ma jutro swój pierwszy recital fortepianowy!

Riley wciąż trzymała jego ramię. Ale na uniesionej i wspartej o ścianę dłoni drugiej ręki nagle zauważyła coś, czego nie dostrzegła wcześniej.

Ten człowiek miał na palcu ślubną obrączkę. A Riley intuicyjną pewność, że morderca nie jest żonaty.

– Recital fortepianowy? – powtórzyła.

– Uczniowie pani Tully! Może pani zapytać kogokolwiek w miasteczku!

Riley poluzowała nieco chwyt.

– Kupiłem dla niej róże, żeby to uczcić – ciągnął mężczyzna. – Kiedy będzie się kłaniać. I lalkę jej kupiłem.

Riley puściła jego ramię i podeszła do leżącej na ziemi torby. Podniosła ją i wyjęła zawartość.

Była tam rzeczywiście lalka, taka dla nastolatek. Riley uznała ją za obsceniczną, nieprzyzwoitą i epatującą seksem – z powodu wielkich ust i wydatnego biustu. Jednak mimo że wyglądała dziwnie, nie była ani trochę podobna do lalki, którą Riley widziała w Daggett. Tamta była lalką dla małej dziewczynki. Taką jak ta na zdjęciu Cindy MacKinnon i jej siostrzenicy. Całą w falbankach, złotowłosą i ubraną na różowo.

Złapała nie tego człowieka. Zaparło jej dech w piersi.

– Przepraszam – powiedziała. – Pomyliłam się. Bardzo, bardzo pana przepraszam!

Mężczyzna, wciąż roztrzęsiony, w szoku i nierozumiejący niczego, zaczął zbierać róże. Riley pochyliła się, żeby mu pomóc.

– Nie! Nie! – wykrzyknął. – Proszę mi nie pomagać! Proszę odejść! Niech pani trzyma się ode mnie z daleka!

Riley odwróciła się i wyszła z uliczki, pozwalając rozżalonemu mężczyźnie pozbierać z ziemi róże i lalkę dla córki.

Jak mogła do tego dopuścić? Dlaczego posunęła się tak daleko? Dlaczego nie zauważyła tej obrączki od razu?

Odpowiedź była prosta. Była wykończona i pękała jej głowa. Nie myślała jasno.

Szła otumaniona po chodniku, gdy nagle spostrzegła neonowy szyld nad wejściem do baru. Miała ochotę się napić. Czuła, że musi się napić.

Weszła do blado oświetlonego pomieszczenia i usiadła przy kontuarze. Barman był akurat zajęty obsługą innego klienta. Riley zastanawiała się, co teraz robi mężczyzna, którego zaatakowała. Dzwoni na policję? Czy ona powinna teraz dokonać samoaresztowania? Co za ironia losu!

Mimo wszystko miała przeczucie, że ten człowiek nie zadzwoni na policję. Co jak co, ale byłoby mu trudno wyjaśnić, co się stało. Może nawet byłoby mu wstyd, że dał się obezwładnić kobiecie.

W każdym razie, nawet jeśli zadzwoni i policjanci po nią przyjadą, nie ma sensu uciekać, stwierdziła. Jeśli będzie taka konieczność, poniesie konsekwencje. Kto wie, może nawet wyląduje w areszcie.

Przypomniała sobie rozmowę z Mikiem Nevinsem i to, że zwrócił uwagę na jej poczucie bycia bezwartościową.

Może naprawdę nie nadaję sie do niczego?, pomyślała. Może byłoby lepiej, gdyby Peterson mnie wtedy zabił?

Podszedł do niej barman.

– Czego się pani napije? – zapytał.

– Whisky z lodem – odparła. – Podwójną.

– Już się robi.

Przypomniała sobie, że nie miała w zwyczaju pić w pracy. Wprawdzie jej bolesne wychodzenie z PTSD było naznaczone epizodami intensywnego kontaktu z alkoholem, ale Riley była przekonana, że to już za nią.

Łyknęła. Cierpki drink przyjemnie rozlał się po gardle.

Planowala odwiedzić jeszcze jedno miasteczko i przesłuchać jeszcze jedną osobę. Ale musiała najpierw ukoić nerwy.

No cóż, pomyślała z gorzkim uśmiechem. Przynajmniej oficjalnie nie jestem na służbie.

Dokończyła szybko drinka, a potem odradziła sobie zamówienie kolejnego. Sklep z zabawkami w kolejnym miasteczku miał być niebawem zamknięty, więc musiała wyruszyć natychmiast. Czas Cindy MacKinnon dobiegał końca.

O ile już się nie skończył.

Riley wyszła z baru i nagle poczuła, że idzie po krawędzi znajomej przepaści. Była przekonana, że pozostawiła daleko za sobą tamten strach, ból i wstręt do samej siebie. Czyżby znów chciały ją dopaść?

Zastanawiała się, ile jeszcze czasu zdoła opierać sie tej śmiertelnej pokusie.

ROZDZIAŁ 25

Telefon Riley zabrzęczał wcześnie rano.

Siedziała przy stoliku, patrząc na mapę, która poprzedniego dnia wskazywała jej drogę. Planowała właśnie trasę na dziś. Kiedy zobaczyła na wyświetlaczu numer Billa, spięła się cała. Powinna spodziewać się dobrych czy złych wiadomości?

– Co się dzieje?

Usłyszała, jak jej partner ciężko wzdycha.

– Riley, siedzisz?

Riley zamarła. Faktycznie, dobrze, że siedziała. Wiedziała, że taki głos Billa może oznaczać wyłącznie jedno. Koszmar.

Poczuła, że strach pozbawia ją władzy nad mięśniami.

– Znaleziono Cindy MacKinnon.

– I ona nie żyje, prawda? – zapytała Riley przez ściśnięte gardło.

Bill milczał przez chwilę i to milczenie było odpowiedzią na pytanie.

Riley poczuła napływające do oczu łzy. Łzy zaskoczenia i bezradności. Walczyła. Nie chciała pozwolić sobie na płacz.

– Gdzie ją znaleziono?

– Dość daleko na zachód od pozostałych ofiar. W parku narodowym, niemal na granicy z Wirginią Zachodnią.

Spojrzała na mapę.

– Jakie miasto jest najbliżej?

Znalazła przybliżoną lokalizację. Znajdowała się poza trójkątem wyznaczonym przez trzy pozostałe miejsca, w których zostały odnalezione ciała. Musiało jednak istnieć jakieś powiązanie z tamtymi punktami. Nie potrafiła tylko określić jakie.

– Zostawił ją przy klifie, na otwartej przestrzeni – ciągnął Bill, opisując odkrycie. – Żadnych drzew. Jestem tu teraz. To okropne. On jest coraz bardziej pewny siebie, Riley.

I działa coraz szybciej, pomyślała podłamana. Pozwala ofiarom żyć zaledwie kilka dni.

– Zatem Darell Gumm nie jest człowiekiem, którego szukamy – westchnęła ciężko.

– Byłaś jedyną osobą, która tak twierdziła – odparł. – Miałaś rację.

Riley nie mogła tego pojąć.

– Wypuszczono go? – zapytała.

– Nic z tych rzeczy – warknął ze złością Bill. – Dostanie zarzut utrudniania śledztwa. Musi za wszystko odpowiedzieć. Nie żeby się tym przejmował, ale my postaramy się nie podawać w ogóle jego nazwiska mediom. Ten bezduszny sukinsyn nie zasługuje na rozgłos.

Zapadła cisza.

– Cholera, Riley – powiedział w końcu Bill. – Gdyby tylko Walder cię wtedy posłuchał… Może moglibyśmy ją uratować.

Riley w to wątpiła. Ona sama też nie miała żadnych konkretnych wskazówek. Ale stracono cenny czas. Gdyby wówczas wszystkie siły przekierować gdzie indziej, może coś by zdołano odkryć.

– Masz jakieś zdjęcia? – zapytała z bijącym sercem.

– Tak, ale…

– Wiem, że nie powinieneś, ale muszę je zobaczyć. Możesz mi je przesłać?

– Już – powiedział Bill po chwili milczenia.

Kilka chwil później Riley patrzyła na serię przerażających obrazków w swoim telefonie. Pierwszy z nich był zbliżeniem na tę samą twarz, którą widziała kilka dni wcześniej na fotografii. Wtedy rozjaśniała ją miłość do dziewczynki, która trzymała nowiutką lalkę. Teraz ta twarz była ziemista, miała przyszyte górne powieki i namalowany wokół ust odrażający uśmiech.

Riley przejrzała resztę zdjęć. Ciało zostało ułożone dokładnie tak samo, jak ciało Reby Frye. Te same szczegóły i precyzyjne pozycjonowanie. Było nagie, usadzone sztywno jak lalka, z rozłożonymi nogami. Między nimi leżała sztuczna róża.

To prawdziwy znak rozpoznawczy zabójcy, jego przekaz. Taki właśnie efekt pragnął uzyskać od samego początku. Przy ofiarach numer trzy i cztery osiągnął mistrzostwo.

Riley doskonale wiedziała, że jest gotowy na kolejne.

Kiedy obejrzała już wszystko, powróciła do rozmowy z Billem.

– Tak mi przykro – powiedziała głosem zdławionym przerażeniem i żalem.

– Wiem. Mnie także – odparł. – Przychodzi ci cokolwiek na myśl?

Wyświetliła w głowie widziane przed chwilą zdjęcia.

– Zakładam, że peruka i róża są takie same, jak pozostałe – powiedziała. – Podobnie wstążka.

– Tak. Wyglądają identycznie.

Zamilkła na moment. Jakich wskazówek szuka zespół Billa?

– Czy powiadomiono was wystarczająco wcześnie, żeby sprawdzić ślady kół albo stóp? – zapytała.

– Miejsce było przez cały czas zabezpieczone. Strażnik, który znalazł ciało, od razu zadzwonił do FBI. Ale nie znaleźliśmy niczego przydatnego. Facet jest naprawdę ostrożny.

Riley spróbowała się skupić. Na fotografiach widziała usadzone w trawie ciało ofiary, wsparte o kamienny mur. W głowie zaczęły rodzić się pytania.

– Czy ciało było zimne?

– Tak. Ostygło, zanim tutaj dotarliśmy.

– Jak sądzisz, jak długo tam tkwiło?

Usłyszała, jak Bill przewraca kartki notatnika.

– Nie jestem pewien. Ale ułożono ją w tej pozycji krótko po tym, jak nastąpił zgon. Wziąwszy pod uwagę zabarwienie plam opadowych, w ciągu kilku godzin. Będziemy wiedzieć więcej po przyjeździe koronera.

Riley poczuła, że ogrania ją znajome zniecierpliwienie. Chciała mieć większą jasność co do chronologii zdarzeń.

– Czy on mógł ją ułożyć w miejscu, w którym ją zabił? A potem przewieźć, gdy już stężała?

– Raczej nie – powiedział Bill. – Nie widzę niczego nietypowego w jej pozie. Nie sądzę, że była sztywna, zanim ją przywiózł. A dlaczego pytasz? Sądzisz, że zabił ją dopiero tutaj ?

Riley zamknęła oczy i wytężyła umysł.

– Nie – odezwała się w końcu.

– Jesteś pewna?

– Zabił ją tam, gdzie ją przetrzymywał. Nie wiózłby jej żywej. Nie ryzykowałby walki w samochodzie. Ani na miejscu zbrodni.

Nie otwierając oczu, Riley spróbowała wczuć się w umysł zabójcy.

– On chciał tylko dostarczyć wiadomość – stwierdziła. – Potrzebował wyłącznie przekaźnika, którym była dla niego martwa Cindy. Już dzieło sztuki, nie kobieta. Zabił ją, umył, wysuszył. Przygotował ciało dokładnie tak, jak chciał, i pokrył całe wazeliną.

Wyobraźnia podsunęła jej szczegóły.

– Przewiózł, gdy wchodziło już w fazę rigor mortis – powiedziała. – Precyzyjnie obliczył czas. Po zabiciu trzech innych kobiet wiedział już, jak to działa. Początek stężenia pośmiertnego wykorzystał jako część procesu twórczego. Modelował ją jak glinę.

Riley z trudnością opisywała wydarzenia, które widziała w swoim umyśle – czy raczej w umyśle zabójcy. Wypowiadała słowa powoli i z bólem.

– Gdy ułożył ciało, zorientował się, że podbródek dotyka do klatki piersiowej. Obmacał mięśnie ramion i karku i wyczuł, że są jeszcze na tyle elastyczne, by mógł odchylić głowę do góry. Trzymał ją tak, aż Cindy zesztywniała całkowicie. Mogło mu to zająć dwie lub trzy minuty. Był cierpliwy. A potem zrobił krok do tyłu, by nacieszyć oczy widokiem dzieła swoich rąk.

– Jezu… – Odpowiedzią Billa było stłumione mruknięcie. – Niezła jesteś!

Riley westchnęła ciężko i zamilkła. Wcale nie była dobra. Już nie. Jedyne, co przychodziło jej bez trudu, to wczuwanie się w chory umysł. Jak to o niej świadczy? Czy może komukolwiek pomóc? Z pewnością nie pomogło Cindy MacKinnon.

– Jak sądzisz, jak daleko stąd on przetrzymuje ofiary przed śmiercią?

Riley wyświetliła w swojej głowie mapę terenu i wykonała w myśli szybkie obliczenia.

– Niezbyt daleko od miejsca, w którym ją ułożył – stwierdziła. – Prawdopodobnie nie więcej niż dwie godziny jazdy.

– To wciąż nadal bardzo rozległy obszar.

Riley z każdą sekundą była coraz bardziej zdołowana. Bill miał rację. Nie powiedziała mu niczego, co mogłoby pomóc w jakikolwiek sposób.

– Riley, potrzebujemy cię z powrotem przy tej sprawie – odezwał się Bill.

Jęknęła cicho.

– Jestem pewna, że Walder jest innego zdania.

Ja w sumie też, pomyślała.

– Walder się myli – odparł Bill. – A ja mu powiem, że jest w błędzie. Ściągnę cię z powrotem.

Riley przez chwilę napawała się tymi słowami.

– To zbyt ryzykowne – powiedziała wreszcie. – Jeśli będziesz za bardzo mieszać, Walder może zwolnić i ciebie.

– Ależ… Ale Riley… – zająknął się.

– Żadnego ale, Bill – ucięła. – Jeśli zostaniesz zwolniony, ta sprawa nigdy nie zostanie rozwiązana.

Bill westchnął..

– W porządku. – W jego głosie brzmiały zmęczenie i rezygnacja. – Ale przychodzi ci cokolwiek do głowy?

Riley zastanawiała się przez moment. Przepaść, na krawędzi której znajdowała się przez ostatnich kilka dni, robiła się coraz szersza i głębsza. Czuła, że resztki rozsądku, jakie jej jeszcze pozostały, przeciekają jej przez palce. Zawiodła, a przez to zginęła kobieta.

Choć może zrobić jeszcze jedną rzecz…

– Coś mi się kluje – powiedziała. – Dam znać.

Po skończonej rozmowie Riley poczuła dobiegający z kuchni zapach kawy i smażonego bekonu. April zaczęła robić śniadanie, gdy tylko matka wstała z łóżka.

A nawet jej nie prosiłam!, pomyślała Riley.

Może April doceniła ją choć trochę po spędzeniu czasu z ojcem? Nigdy nie lubiła jego obecności. Jakikolwiek był powód obecnej sytuacji, w taki poranek, jak ten, Riley była wdzięczna za choćby najmniejsze pocieszenie.

Usiadła i pomyślała nad następnym krokiem. Planowała dziś ponownie pojechać na zachód szlakiem, który wyznaczyła na mapie. Ale czuła się bezradna i kompletnie pokonana nagłym zwrotem akcji. Wczoraj nie była w najlepszej formie, posunęła się nawet do wypicia drinka w Glendive. Dzisiaj nie mogła sobie na to pozwolić. Nie w takim stanie umysłu. Z pewnością popełniałaby błędy, a popełniła ich już zbyt wiele.

Lokalizacja sklepu nadal była istotna. Może nawet najważniejsza. Zabójca wypatrzy tam swoją kolejna ofiarę. Być może już nawet to zrobił.

Riley usiadła do komputera i napisała mejla do Billa.

Wyjaśniła, które miasteczka i które sklepy trzeba sprawdzić. Podkreśliła, że on sam powinien skupić się raczej na poszukiwaniach domu sprawcy. I spróbował przekonać Waldera, żeby ten wysłał kogoś we wskazaną trasę, choć nie może się dowiedzieć, że to pomysł Riley.

Gdy siedziała tak zagapiona w mapę, powoli zaczęła zauważać wzór, którego wcześniej nie dostrzegała. Miejsca znalezienia zwłok nie były ze sobą powiązane, ale układały się w nierówny wachlarz od obszaru wyznaczonego przez miejsca zamieszkania czterech ofiar. Analizując to, Riley nabierała jeszcze większego przekonania, że ofiary zostały wybrane w określonej lokalizacji, którą odwiedziła każda z nich. W określonym sklepie z lalkami. I gdziekolwiek morderca je przetrzymywał, więzienie prawdopodobnie nie było oddalone od miejsca, gdzie zobaczył je po raz pierwszy.

Dlaczego nie była w stanie namierzyć tego sklepu? Czyżby obrała niewłaściwą taktykę? Czy tak bardzo się skupiła na pojedynczym założeniu, że nie była w stanie zobaczyć innych wskazówek? Czy po prostu wyobraziła sobie algorytm, który wyprowadzał ją na manowce?

Riley zeskanowała mapę i wysłała ją do Billa razem ze swoimi notatkami.

– Mamo, śniadanie gotowe.

Usiadła z córką i poczuła, że do jej oczu napływają łzy.

– Dziękuję – powiedziała.

Jadły w ciszy.

– Mamo, co się dzieje? – zapytała April.

Riley była zaskoczona. Czyżby w głosie jej córki dźwięczała nuta troski?

Przez większość czasu dziewczyna wciąż była mrukliwa, ale w ostatnich kilku dniach nie okazywała otwartej niechęci.

– Nic.

– Nieprawda.

Riley milczała. Nie chciała wciągać April w koszmarną rzeczywistość toczącej się sprawy. Jej córka miała już wystarczająco dużo na głowie.

– Czy to Bill dzwonił? – zapytała April

Riley przytaknęła skinieniem głowy.

– A po co?

– Nie mogę o tym rozmawiać.

Zapadła długa cisza. Śniadanie trwało.

– Chcesz, żebym z tobą rozmawiała – powiedziała wreszcie April. – Ale to działa w obie strony, wiesz? Ty w sumie nigdy ze mną nie rozmawiasz. Czy ty w ogóle rozmawiasz z kimkolwiek?

Riley przestała jeść i powstrzymała szloch, który ścisnął ją za gardło. Dobre pytanie. Ale odpowiedź brzmiała: „Nie”. Nie rozmawiała z nikim. Już nie. Ale nie chciała się do tego przyznawać.

Przypomniała sobie, że jest sobota i że nie musi odwozić April do szkoły. I że nie ustaliła z Ryanem, że córka zostanie u niego. Mimo że dziś nie planowała podróży na zachód w poszukiwaniu wskazówek, miała coś do załatwienia.

– April, muszę gdzieś pojechać – odezwała się. – Zostaniesz tutaj sama?

– Jasne – odparła April. A potem zapytała, autentycznie zmartwiona: – Możesz mi przynajmniej powiedzieć, dokąd jedziesz?

– Na pogrzeb.

ROZDZIAŁ 26

Riley dotarła do domu pogrzebowego w Georgetown tuż przed rozpoczęciem uroczystości na cześć Marie. Nie cierpiała pogrzebów. Były dla niej gorsze niż wyjazdy na miejsca zbrodni, gdzie czekały świeżo zamordowane ciała. Od zawsze niezwykle ją poruszały i przeszywały do głębi. Riley jednak czuła, że jest coś winna Marie. Nie wiedziała tylko jeszcze co.

Dom pogrzebowy miał fasadę z klinkieru, a przy frontowym portyku białe kolumny. Riley wkroczyła na wykładzinę w klimatyzowanym przedsionku, od którego odchodził korytarz wyłożony tapetą w zgaszonych pastelowych kolorach, ni to przygnębiających, ni radosnych. Wywarły one na Riley ogromne wrażenie, jeszcze bardziej pogłębiając jej rozpacz. Zastanawiała się, dlaczego domy pogrzebowe nie mogą być po prostu zwyczajnymi, posępnymi, odpychającymi miejscami, jakimi tak naprawdę powinny być. Jak mauzolea albo kostnice, bez tych wszystkich nienaturalnych upiększeń.

Minęła kilka pomieszczeń – niektóre z trumnami i gośćmi, inne puste – aż dotarła do tego, w którym miała się odbyć ceremonia. Po drugiej stronie sali zobaczyła otwartą trumnę z wypolerowanego drewna, z długimi miedzianymi uchwytami po bokach. Przyszło dwadzieścia parę osób; wiele z nich siedziało, niektóre rozmawiały szeptem. Rozbrzmiewała nijaka muzyka organowa. Przed trumną wiła się niedługa kolejka.

Riley przyłączyła się do niej i po chwili znalazła się przed trumną. Patrzyła na Marie. Mimo że dobrze przygotowana psychicznie, przeżyła szok. Twarz Marie była nienaturalnie sztywna i spokojna, zamiast wykrzywiona bólem jak wtedy, kiedy jej ciało zwisało z żyrandola. Na tej twarzy nie było stresu ani bólu, jak podczas ich rozmów. Wydawało się to niewłaściwe. Nawet bardziej niż niewłaściwe.

Riley przeszła szybko przed trumną, zauważając starszą parę siedzącą w pierwszym rzędzie. Podejrzewała, że to rodzice Marie. Po obu ich stronach siedzieli kobieta i mężczyzna zbliżeni wiekiem do Riley. Zgadywała, że to brat i siostra zmarłej. Sięgnęła pamięcią do rozmów z Marie i przypomniała sobie ich imiona: Trevor i Shannon. Nie miała pojęcia, jakie imiona nosili rodzice.

Chciała podejść i złożyć rodzinie kondolencje. Tylko jak miałaby się przedstawić? Jako kobieta, która oswobodziła Marie tylko po to, żeby potem znaleźć jej martwe ciało? Nie, była z pewnością ostatnią osobą, którą pragnęli teraz widzieć. Lepiej było zostawić ich w spokoju.

Idąc na koniec pomieszczenia, Riley zdała sobie sprawę, że nie zna tu ani jednej osoby. Wydało się jej to dziwne i niezwykle smutne. Po niezliczonych godzinach rozmów na czacie wideo i spotkaniu twarzą w twarz nie miały z Marie ani jednego wspólnego znajomego.

Miały natomiast wspólnego wroga – groźnego psychopatę, który więził je obie. Czy jest tu i dzisiaj? Riley wiedziała, że mordercy często przychodzą na pogrzeby i odwiedzają groby ofiar. W głębi serca – mimo że była winna Marie obecność – musiała przyznać, że właśnie to było prawdziwym powodem jej przybycia. Pragnęła spotkać Petersona. To dlatego miała przy sobie ukrytą broń. Swojego osobistego glocka, którego zazwyczaj trzymała w schowku w aucie.

Patrzyła na twarze siedzących już osób. Udało jej się kiedyś dojrzeć twarz Petersona w blasku palnika. Widziała też jego zdjęcia. Ale nigdy nie miała okazji przyjrzeć mu się z bliska. Czy mogłaby go rozpoznać?

Serce jej waliło, kiedy lustrowała podejrzliwie oblicza wszystkich obecnych, doszukując się w każdym mordercy. Wkrótce zlały się one w jedną, pogrążoną w żałobie i patrzącą na Riley zagadkowo twarz.

Nie znalazłszy nikogo, kto wyglądałby podejrzanie, usiadła w ostatnim rzędzie, z dala od wszystkich. Mogła stąd obserwować wchodzących i wychodzących.

Na mównicę wszedł młody pastor. Riley wiedziała, że Marie nie była zbyt wierząca, więc obecność księdza musiała być pomysłem rodziny. Żałobnicy usiedli i zapadła cisza.

Cichym i profesjonalnym głosem duchowny zaczął odczytywać znajome słowa.

„Choćbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. Twój kij i Twoja laska są tym, co mnie pociesza”{1}.

Pastor zamilkł na moment. A w krótkiej chwili ciszy do Riley powróciła echem pojedyncza fraza.

„(…) zła się nie ulęknę (…)”.

Pomyślała, że wypowiadanie takich słów jest groteskowe i nie na miejscu. Co to w ogóle znaczy: „Zła się nie ulęknę”? Dlaczego w ogóle ma to być dobry pomysł? Gdyby kilka miesięcy temu Marie lękała się bardziej, gdyby była bardziej ostrożna, być może w ogóle nie wpadłaby w szpony Petersona.

To był jak najbardziej odpowiedni moment, żeby lękać się zła. Wszędzie było go pełno.

Ksiądz kontynuował:

– Moi drodzy, zebraliśmy się tu dzisiaj, aby towarzyszyć w ostatniej drodze Marie Sayles, naszej córce, siostrze, przyjaciółce i współpracownicy.

Później odczytał tekst gotowego kazania – o stracie, przyjaźni i rodzinie. Mimo że określił odejście Marie mianem „przedwczesnego”, nie wspomniał ani słowem o przemocy i strachu, jakie prześladowały ją w ostatnich tygodniach życia.

Riley szybko przestała słuchać homilii. Przypomniała sobie słowa zapisane przez Marie w notce pożegnalnej.

„To jedyne wyjście”.

Poczucie winy rosło w Riley tak bardzo, że niemal traciła dech. Miała ochotę wyjść na środek, odepchnąć księdza i powiedzieć wszystkim zebranym, że to wszystko jest jej i tylko jej winą. Zawiodła Marie. Zawiodła wszystkich, którzy kochali Marie. Zawiodła samą siebie.

Gdy walczyła z potrzebą ekspiacji, jej niepokój zaczęła zastępować bolesna jasność umysłu. Najpierw był klinkier na domu pogrzebowym, durne białe kolumny i tapeta w pastelowych kolorach. Potem twarz Marie w trumnie, taka sztuczna i woskowa. A teraz ten ksiądz, gestykulujący i przemawiający jak nakręcana zabawka, jak miniaturowy automaton. A zebrani kiwali głowami w takt jego słów!

To jest jak dom lalek, zdała sobie sprawę.

Wszystko tutaj było udawaniem. Upozowana Marie w trumnie, w nieprawdziwym ciele, na pozorowanym pogrzebie.

Riley ogarnęło przerażenie. Dwaj mordercy – Peterson i ktokolwiek zabił Cindy MacKinnon – zleli się w jedno w jej głowie. Nieważne, że takie połączenie nie miało żadnych podstaw i było irracjonalne. Nie potrafiła ich rozdzielić. Dla niej stali się całością.

Wydawało się, że ta perfekcyjnie zaplanowana ceremonia jest jak wisienka na torcie wykonanym przez tego potwora. Jak zapowiedź, że będzie jeszcze dużo więcej ofiar i dużo więcej pogrzebów.

Siedząca Riley zauważyła kątem oka, że w samym środku nabożeństwa ktoś wszedł po cichu i usiadł w ostatnim rzędzie, po drugiej stronie sali. Odwróciła się dyskretnie i ujrzała mężczyznę. Miał na sobie luźne ciuchy i czapkę z nisko zsuniętym daszkiem osłaniającym oczy. Serce Riley zabiło szybciej. Wyglądał na wystarczająco dużego i silnego, żeby być tym, który ją złapał i obezwładnił. Miał surowe rysy i zaciśnięte szczęki, a jej wydało się, że dostrzega wypisane na jego twarzy poczucie winy. Czy mógł być zabójcą, którego szukała?

Oddychała tak szybko, że groziła jej hiperwentylacja. Zorientowała się i uspokoiła, i oddech, i myśli. Musiała trzymać emocje na wodzy, żeby nie wyskoczyć z krzesła i nie aresztować spóźnialskiego. Msza, oczywiście, dobiegała końca, ale Riley nie mogła jej przerwać i zbezcześcić pamięci Marie. Musiała czekać.

Co jeśli to nie on?

W tej samej chwili, ku zaskoczeniu Riley, mężczyzna wstał i opuścił pomieszczenie.

Czyżby ją zauważył?

Riley czym prędzej ruszyła za nim. Czuła, że jej nagły zryw wywołał poruszenie, ale nie miało to teraz znaczenia.

Przez korytarz dotarła chyłkiem do drzwi wejściowych i popchnęła je gwałtownie. Zobaczyła, jak mężczyzna oddala się szybkim krokiem po chodniku. Wyciągnęła pistolet i pobiegła za nim.

– FBI! – zawołała. – Stój!

Odwrócił się twarzą do niej i przystanął.

– FBI! – powtórzyła i po raz kolejny poczuła się naga bez odznaki. – Trzymaj ręce na widoku!

Facet wyglądał na mocno zaskoczonego.

– Odznaka – zażądał.

Drżały mu dłonie; Riley nie miała pojęcia czy ze strachu, czy z oburzenia. Wyciągnął portfel z prawem jazdy. Zerknęła i zobaczyła, że ma do czynienia z mieszkańcem Waszyngtonu.

– Oto mój dowód tożsamości – powiedział. – A gdzie ma pani swój?

Riley straciła pewność siebie. Czy kiedykolwiek przedtem widziała twarz tego człowieka? Nie miała pojęcia.

– Jestem adwokatem – powiedział wciąż roztrzęsiony mężczyzna. – I znam swoje prawa. Lepiej żeby miała pani dobry powód do bezpodstawnego grożenia mi bronią. I to na samym środku ulicy.

– Agent specjalny Riley Paige – przedstawiła się. – Muszę wiedzieć, dlaczego przyszedł pan na pogrzeb.

– Riley Paige? Agentka, która ją uratowała?

Riley przytaknęła. Na twarzy mężczyzny natychmiast pojawiła się rozpacz.

– Marie była moja przyjaciółką – powiedział. – Kilka miesięcy temu zbliżyliśmy się do siebie. A potem przydarzyła się jej ta straszna rzecz… – Zdławił szloch. – Straciłem z nią kontakt. To była moja wina. Ona była dobrą przyjaciółką, a ja się nie odzywałem. I teraz już nigdy nie będę mógł… – Potrząsnął głową. – Gdybym tylko potrafił cofnąć czas, zrobiłbym wszystko inaczej. Tak mi z tym źle! Nie mogłem nawet wytrzymać na pogrzebie. Musiałem wyjść.

Riley zauważyła ogromne poczucie winy i cierpienie. Z powodów bardzo podobnych do jej własnych.

– Przykro mi – powiedziała łagodnie i opuściła broń. – Naprawdę. Znajdę tego drania, który jej to zrobił!

Odwróciła się, żeby odejść, gdy usłyszała skonsternowany głos:

– Myślałem, że on nie żyje.

Nie odpowiedziała. Zostawiła mężczyznę z jego żałobą na chodniku.

Odchodząc, wiedziała dokładnie, dokąd powinna się udać.

Do miejsca, którego nikt na świecie, oprócz Marie, nie byłby w stanie zrozumieć.

*

Jechała ulicami z dzielnicy eleganckich domów Georgetown do popadającej w ruinę okolicy w niegdyś kwitnącej strefie przemysłowej. Znajdowało się tutaj wiele opuszczonych budynków i sklepów, a mieszkańcy klepali biedę.

Im dalej, tym okolica wyglądała gorzej.

W końcu zaparkowała w kwartale złożonym wyłącznie z nienadających się do zamieszkania domów szeregowych. Wysiadła i szybko znalazła to, czego szukała.

Pomiędzy dwoma pustymi budynkami rozciągał się szeroki jałowy teren. Jeszcze do niedawna stały tutaj trzy opuszczone domy. W środkowym mieszkał na dziko Peterson. To była jego kryjówka. Idealne miejsce, oddalone od zamieszkanych posesji wystarczająco, żeby nikt nie mógł usłyszeć krzyków dobiegających z piwnicy.

Domy zrównano z ziemią i nie pozostał po nich ślad. Zamiast nich zaczęła rosnąć trawa. Riley próbowała sobie przypomnieć, jak wyglądał ten teren, kiedy jeszcze tutaj stały, ale przychodziło jej to z trudnością. Była tu tylko raz, jeszcze przed rozbiórką. I była wtedy noc.

Zbliżyła się do pustej przestrzeni.

Śledzi go przez cały dzień, aż do zmierzchu. Billa wezwano do jakiejś pilnej sprawy, niezwiązanej z ich dochodzeniem, a ona podjęła mało rozsądną decyzje o samodzielnym tropieniu mężczyzny.

Obserwuje go, jak wchodzi do nędznego domu z oknami zabitymi deskami. Kilka minut później wyłania się ponownie. Idzie piechotą, a ona nie wie, dokąd się wybiera.

Myśli przez chwilę o wezwaniu wsparcia, ale postanawia tego nie robić. Mężczyzna się oddala, więc jeśli ofiara rzeczywiście jest w środku, ona nie może zostawić jej w cierpieniu ani chwili dłużej. Wchodzi na ganek i przeciska się między deskami, które częściowo blokują wejście.

Włącza latarkę. Światło pada na przynajmniej tuzin butli z propanem. Nie jest zaskoczona.

Podejrzewali z Billem, że ten człowiek ma obsesję na punkcie ognia.

I wtedy właśnie słyszy drapanie pod podłogą, a potem cichy szloch…

Riley powstrzymała potok wspomnień i rozejrzała się wokół. Była całkowicie pewna, że stoi w tej chwili w miejscu, którego bała się i szukała go jednocześnie. To tutaj ona i Marie zostały uwięzione w klatce. W ciemnej, ciasnej i brudnej piwnicy.

Dalsza część tej historii wciąż była żywa w umyśle Riley, schwytanej przez Petersona po uwolnieniu Marie. Marie przekuśtykała kilka kilometrów w absolutnym szoku. Nie miała zielonego pojęcia, gdzie ją przetrzymywano. Pozostawiona sama sobie w ciemności Riley musiała znaleźć wyjście.

Po koszmarze, który zdawał się nie mieć końca, i po torturach, które Peterson zadawał Riley palnikiem, udało się jej w końcu uwolnić. A kiedy już to zrobiła, pobiła oprawcę niemal do nieprzytomności. Każde uderzenie było jak słodka zemsta.

Może to dzięki tym ciosom, temu małemu odwetowi, pomyślała, zdołałam z tego wyjść szybciej niż Marie?

Wtedy, w obłędzie i szaleństwie wywołanymi strachem i wycieńczeniem, Riley otworzyła wszystkie zbiorniki z propanem. Wybiegając z domu, wrzuciła do środka zapaloną zapałkę. Siła wybuchu cisnęła nią na drugą stronę ulicy. Wszyscy byli zadziwieni, że w ogóle udało się jej przeżyć.

A teraz, dwa miesiące po eksplozji, Riley stała i patrzyła na swoje przygnębiające dzieło. Na puste miejsce, gdzie nikt nie mieszkał ani nie zamieszka jeszcze długo. Wydawało się jej, że to doskonała paralela tego, co stało się z jej życiem. W pewnym sensie wyglądało jak koniec pewnej drogi. Przynajmniej dla niej.

Miała zawroty głowy i mdłości. Wciąż stojąc na porośniętym trawą kawałku ziemi, poczuła, że zaczyna spadać, spadać, spadać. Toczyć się wprost w tę samą otchłań, która otwierała się pod nią ostatnio. Nawet w biały dzień wszystko wydało się Riley bardzo ciemne, ciemniejsze nawet niż tam, w klatce pod podłogą. Miała wrażenie, że przepaść nie ma dna, a ona spada w nią bez końca.

Ponownie przypomniały się jej słowa Betty Richter.

„Powiedziałabym, że dziewięćdziesiąt dziewięć procent”.

Ten jeden procent dręczył Riley i sprawiał, że pozostałe dziewięćdziesiąt dziewięć nie miało znaczenia ani sensu. Tylko, nawet jeśli Peterson naprawdę nie żył, jaką to robiło różnicę?

Riley pamiętała także okropne słowa Marie, wypowiedziane przez telefon w dniu, w którym popełniła samobójstwo.

„Może on jest jak duch, Riley? Może właśnie to się stało, kiedy wysadziłaś go w powietrze? Zabiłaś jego ciało, ale nie zabiłaś jego zła”.

Tak. Tak właśnie było. Przez całe życie Riley prowadziła przegraną bitwę. Przecież zło rozprzestrzeniało się wszędzie, włącznie z tym miejscem, w którym zarówno ona, jak i Marie wycierpiały tak wiele. Powinna była się tego nauczyć już jako mała dziewczynka, kiedy nie uchroniła własnej matki przed śmiercią z rąk mordercy. Teraz samobójstwo Marie dało jej gorzką lekcję życia. Ratowanie jej było bez sensu. Bez sensu było ratowanie kogokolwiek, nawet samej siebie. Zło i tak zwycięży. Dokładnie tak, jak powiedziała Marie przez telefon.

„Nie pokonasz ducha. Poddaj się, Riley”.

Marie, dużo bardziej odważna, niż mogła się tego spodziewać Riley, wzięła sprawy w swoje ręce. Wyjaśniła swoją decyzję w trzech prostych słowach.

„To jedyne wyjście”.

Tyle że odebranie sobie życia to nie akt odwagi. To tchórzostwo.

Z ciemnej otchłani wyrwał Riley jakiś głos.

– Nic pani nie jest?

Spojrzała w górę.

– Co takiego…?

Powoli uświadamiała sobie, że klęczy na pustej działce. Po jej twarzy płynęły łzy.

– Zadzwonić po kogoś? – zapytał głos.

Na pobliskim chodniku Riley zobaczyła kobietę w znoszonym ubraniu. Na twarzy nieznajomej widać było zatroskanie.

Opanowała nieco szloch i wstała. Kobieta sobie poszła.

Otępiała Riley nie ruszała się z miejsca. Nawet jeśli nie mogła przerwać tego koszmaru, mogła się przynajmniej nań znieczulić. Nie było to oznaką odwagi ani godności, ale Riley było już wszystko jedno. Nie mogła dłużej z tym walczyć.

Wsiadła w samochód i pojechała do domu.

ROZDZIAŁ 27

Dłonie Riley wciąż drżały, kiedy sięgała do kuchennej szafki po ukrytą butelkę alkoholu. Tę, której miała już nigdy nie dotykać. Odkręciła ją i ostrożnie nalała do szklanki, tak żeby odgłosy nie dotarły do April. Zawartość wyglądała jak woda, Riley liczyła zatem, że będzie mogła otwarcie pić i nie kłamać. Nie chciała kłamać. Butelka jednak zagulgotała niedyskretnie.

– Co się dzieje, mamo? – zainteresowała się April zza kuchennego stołu.

– Nic.

Riley usłyszała cichy pomruk dezaprobaty. Oczywiste było, że jej córka wie, co się dzieje. Ale Riley nie mogła wlać wódki z powrotem do butelki. Pragnęła ją wylać ze szklanki, naprawdę. Picie było ostatnią rzeczą, na jaką miała ochotę, zwłaszcza przy córce. Ale nigdy przedtem nie czuła się tak rozbita, tak roztrzęsiona. Wydawało się jej, że ma przeciwko sobie cały świat. I naprawdę bardzo potrzebowała się napić.

Wstawiła butelkę z powrotem do szafki, a potem podeszła do stołu ze szklanką i usiadła. Napiła się i poczuła przyjemne mrowienie w gardle. April wpatrywała się w nią przez moment.

– Mamo, to jest wódka, prawda? – zapytała.

Zawstydzona Riley nie odpowiedziała. Czy April na to zasługiwała? Riley zostawiła ją w domu na cały dzień i dzwoniła tylko od czasu do czasu, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Dziewczyna zachowała się bardzo odpowiedzialnie i nie wpakowała się w żadne kłopoty. Teraz to Riley była nieszczera i lekkomyślna.

– Wkurzyłaś się na mnie za to, że paliłam trawkę – powiedziała April.

Riley nadal milczała.

– A teraz powiesz mi, że to nie to samo…

– Bo nie to samo – odparła Riley zmęczonym głosem.

April spojrzała zdumiona.

– A niby dlaczego?

Riley westchnęła. Wiedziała, że jej córka ma rację. I czuła z tego powodu głęboki wstyd.

– Trawka jest nielegalna – stwierdziła. – A to nie jest. Poza tym…

– Poza tym jesteś dorosła, a ja jestem dzieckiem, tak?

Rzeczywiście, właśnie to chciała powiedzieć. I oczywiście była to hipokryzja i nieprawda.

– Nie chcę się kłócić – odparła Riley.

– Naprawdę chcesz znowu zacząć? – zapytała April. – Tak dużo piłaś, kiedy miałaś te wszystkie problemy. I nigdy nawet mi nie powiedziałaś, o co chodziło.

Riley czuła, że napina się jej podbródek. Czy to ze złości? O co takiego mogłaby się wściekać na córkę, zwłaszcza teraz?

– Są rzeczy, o których po prostu nie mogę ci powiedzieć.

April wywróciła oczami.

– Jezu, mamo, czemu nie? Czy kiedykolwiek będę wystarczająco dorosła, żeby móc poznać tę straszną prawdę o tym, co tak naprawdę robisz? To nie może być dużo gorsze niż moje wyobrażenia. A uwierz mi, mam bujną wyobraźnię.

Wstała z krzesła i podeszła do szafki kuchennej. Wyjęła butelkę wódki i zaczęła sobie nalewać drinka.

– April, proszę, nie rób tego – powiedziała cicho Riley.

– Jak mnie powstrzymasz?

Riley wstała i łagodnie wyjęła butelkę z rąk córki. A potem usiadła i przelała zawartość szklanki April do własnej szklanki.

– Skończ jeść, dobrze? – odezwała się.

Do oczu April napływały łzy.

– Mamo, szkoda, że się teraz nie widzisz. Może zrozumiałabyś, jakie to dla mnie bolesne widzieć cię w takim stanie. I jak bardzo boli fakt, że nigdy mi nic nie mówisz. To strasznie boli.

Riley chciała coś powiedzieć, ale nie mogła.

– Porozmawiaj z kimś, mamo – powiedziała April, szlochając. – Jeśli nie ze mną, to z kimkolwiek. Musi być ktoś, komu ufasz.

Ruszyła szybkim krokiem do swojego pokoju i zatrzasnęła za sobą drzwi.

Riley ukryła twarz w dłoniach. Dlaczego tak bardzo zawodzi w tej relacji ? Dlaczego nie potrafi odseparować własnych trudnych spraw od córki?

Jej ciałem wstrząsało łkanie. Świat zaczął wirować. W głowie Riley nie było ani jednej sensownej myśli.

Siedziała, aż łzy przestały płynąć.

Wzięła ze sobą butelkę i szklankę, przeszła do salonu i opadła na kanapę. Włączyła telewizor na pierwszy z brzegu lepszy kanał. Nie miała pojęcia, na jaki film czy program natrafi, ale było jej wszystko jedno. Po prostu utkwiła puste spojrzenie w przewijających się obrazach, pozwalając przebiegać obok nic nieznaczącym głosom.

Nie mogła jednak powstrzymać obrazów zalewających jej umysł. Widziała twarze zabitych kobiet. Widziała oślepiający blask zbliżającej się latarki Petersona. I widziała martwą twarz Marie. Zarówno tę, którą ujrzała, kiedy znalazła Marie wiszącą, jak i tę starannie przygotowaną do trumny.

Jej nerwami szarpnęło nowe uczucie. Uczucie, którego obawiała się bardziej niż jakiegokolwiek innego. To był strach.

Panicznie bała się Petersona i czuła wszędzie wokół jego mściwą obecność. Nie miało znaczenia, czy jest żywy, czy martwy. To przez niego Marie nie żyła, a Riley była przekonana, że jest jego kolejnym celem.

Bała się również, może nawet bardziej, tej przepaści, w którą wpadała. Gdzie tak w ogóle leży granica? Czy to nie Peterson wykreował tę przepaść?

Riley nie znała siebie takiej.

Czy PTSD kiedykolwiek się kończy?

Straciła poczucie czasu. Całe jej ciało drżało i cierpiało od wszechogarniającego bólu o wielu obliczach. Piła powoli, ale wódka nie znieczulała jej w najmniejszym stopniu.

Poszła w końcu do łazienki, przeczesała apteczkę i znalazła to, czego szukała: leki uspokajające na receptę. Miała brać jedną pigułkę przed snem i nigdy nie mieszać lekarstwa z alkoholem.

Trzęsącymi się dłońmi wzięła dwie.

Wróciła na kanapę w salonie i znów zagapiła się w telewizor, w oczekiwaniu, aż tabletki zadziałają. Ale nie chciały działać.

Riley ogarnęła lodowata panika.

Pokój zdawał się wirować, aż ją mdliło. Zamknęła oczy i wyciągnęła się na kanapie. Już nieco mniej kręciło się jej w głowie, ale pod powiekami panowała ciemność.

Czy może być jeszcze gorzej?, zapytała samą siebie.

Wiedziała od razu, że to głupie pytanie. Będzie coraz gorzej. I gorzej, i gorzej. Już nigdy nie będzie lepiej. Ta przepaść nie ma dna. Jedyne co Riley mogła zrobić, to pozwolić sobie w nią opadać i poddawać się zimnej rozpaczy.

Ogarnął ją wywołany alkoholem mrok. Straciła świadomość i wkrótce zaczęła śnić.

Po raz kolejny ciemność przecina biały płomień palnika propanowego. Słychać jakiś głos.

– Chodź. Chodź ze mną.

To nie jest głos Petersona. Ale brzmi znajomo, bardzo znajomo. Czyżby ktoś przyszedł ją uratować?

Wstaje i zaczyna iść za człowiekiem trzymającym palnik.

Jednak ku jej przerażeniu palnik oświetla jedno martwe ciało za drugim. Najpierw Margaret Geraty, później Eileen Rogers, potem Reby Frye, dalej Cindy MacKinnon. Każda z nich jest naga i usadzona w odrażającej pozie. Na końcu światło pada na ciało Marie, zawieszone w powietrzu, z okropnie wykrzywioną twarzą.

Znów słyszy głos.

– Dziewczyno, co jak co, ale nieźle schrzaniłaś sprawę!

Odwraca się i w świetle skwierczącego płomienia widzi, kto trzyma latarkę.

To nie jest Peterson. To jej własny ojciec. Ma na sobie galowy mundur porucznika Piechoty Morskiej. Zdziwienie. Przeszedł na emeryturę wiele lat temu. A ona nie rozmawiała z nim od dwóch lat. Ani się nie widzieli.

– Widziałem straszne rzeczy w Wietnamie – mówi ojciec, potrząsając głową. – Ale od tego robi mi się niedobrze. Tak, strasznie schrzaniłaś sprawę, Riley. Oczywiście od dawna wiem, że nie powinienem się po tobie spodziewać niczego dobrego.

Porusza palnikiem tak, by światło płomienia padło na ostatnie ciało. Jej matki, martwej i z krwawiącą od kuli raną.

– Mogłaś równie dobrze zastrzelić ją sama. I tak nic dobrego dla niej nie zrobiłaś – ciągnie ojciec.

– Byłam wtedy małą dziewczynką, tatusiu – płacze Riley.

– Nie chcę słyszeć żadnych durnych wymówek – warczy ojciec. – Nigdy w życiu nie dałaś żadnemu człowiekowi ani chwili szczęścia czy radości. Zdajesz sobie z tego sprawę? Nigdy nie zrobiłaś niczego dobrego. Nawet dla siebie samej.

Przekręca kurek palnika. Płomień gaśnie.

Riley znów ogarniają kompletne ciemności.

Otworzyła oczy. Była noc, a jedyne światło w salonie dochodziło z telewizora. Pamiętała swój sen doskonale. Słowa ojca dźwięczały w jej uszach.

„Nigdy w życiu nie dałaś żadnemu człowiekowi ani chwili szczęścia czy radości”.

Czy to była prawda? Czy wszystkich zawiodła aż tak bardzo? Nawet tych, których najmocniej kochała?

„Nigdy nie zrobiłaś niczego dobrego. Nawet dla siebie samej”.

Przytępiony umysł sprawiał, że nie była w stanie jasno myśleć.

Może nie potrafi dać szczęścia i radości komukolwiek? Może nie ma w sobie prawdziwej miłości? Może nie jest w stanie kochać?

Na granicy rozpaczy, szukająca ratunku Riley przypomniała sobie słowa April.

„Porozmawiaj z kimś. Musi być ktoś, komu ufasz”.

W pijackim widzie niemal automatycznie wybrała w telefonie numer z listy kontaktów. Po kilku chwilach usłyszała głos Billa.

– Riley? – zapytał mocno zaspany. – Wiesz, która godzina?

– Nie mam pojęcia – wymamrotała bełkotliwie.

Usłyszała równie zaspany kobiecy głos.

– Bill, kto to?

– Przepraszam, muszę odebrać – powiedział Bill do żony.

Riley usłyszała odgłos kroków i zamykanych drzwi. Zakładała, że Bill poszedł gdzieś, gdzie może spokojnie rozmawiać.

– Co się dzieje?

– Nie wiem, Bill, ale…

Riley przerwała. Była o krok od powiedzenia czegoś, czego mogłaby żałować. Może nawet przez resztę życia. Ale z jakiegoś powodu nie potrafiła się powstrzymać.

– Bill, czy mógłbyś się wyrwać na chwilę?

Usłyszała pomruk zaskoczenia.

– O czym ty mówisz?

Riley wzięła głęboki oddech. No właśnie, o czym mówiła? Było jej trudno zebrać myśli. Wiedziała tylko, że chce zobaczyć się z Billem. To było jak pierwotny instynkt. Jak potrzeba, której nie była w stanie kontrolować.

Resztka świadomości, jaka jej pozostała, podpowiadała, że powinna powiedzieć „przepraszam” i się rozłączyć. Jednak strach, samotność i rozpacz wzięły górę.

Poddała się.

– To znaczy… – ciągnęła niewyraźnie, próbując sensownie myśleć. – Tylko ty i ja. Moglibyśmy spędzić razem chwilkę.

W słuchawce zapadła cisza.

– Riley, jest środek nocy – przerwał ją Bill. – Co masz na myśli, mówiąc o spędzeniu razem chwilki? – zapytał surowo, wyraźnie poirytowany.

– Chcę powiedzieć… – zaczęła, szukając słów. Chciała przestać, ale nie potrafiła. – Chcę powiedzieć… Myślę o tobie, Bill. Nie tylko w pracy. Czy ty o mnie nie myślisz?

Natychmiast po wyartykułowaniu tych słów poczuła, jak przygniata ją ogromny ciężar. Nie powinna była, ale nie mogła już ich cofnąć.

Bill westchnął.

– Riley, jesteś pijana – powiedział. – Nigdzie nie jadę, a już na pewno nie na spotkanie z tobą. Ty też nigdzie nie jedziesz. Ja tu próbuję ratować małżeństwo, a ty… Cóż, ty masz własne problemy. Weź się w garść. Spróbuj się przespać.

Rozłączył się.

Przez chwilę rzeczywistość pozostawała w stanie zawieszenia. A potem Riley boleśnie uświadomiła sobie, co się stało.

– Co ja najlepszego zrobiłam? – jęknęła głośno.

W zaledwie kilka chwil wyrzuciła w błoto dziesięć lat zawodowej współpracy. Najlepszego przyjaciela. Jedynego partnera. I prawdopodobnie najbardziej udaną relację w swoim życiu.

Aż dotąd była przekonana, że przepaść, w którą spada, gdzieś sie kończy. Ale teraz już wiedziała, że się myliła. Spadła na samo dno, roztrzaskała podłogę, a mimo to nie przestawała spadać. Nie miała pojęcia, czy kiedykolwiek się podniesie.

Sięgnęła po wódkę. Nie wiedziała, czy wypić resztkę alkoholu, czy ją wylać, ale koordynacja wzroku i ręki okazała się zerowa. Riley nie potrafiła złapać butelki.

Pokój zawirował, a potem nagle wszystko pociemniało.

ROZDZIAŁ 28

Otworzyła oczy, potem je zmrużyła i zasłoniła twarz dłonią. Pękała jej głowa i czuła suchość w ustach. Poranne światło zza okna oślepiało ją i powodowało katusze, przypominając boleśnie biały płomień palnika Petersona.

Usłyszała głos April.

– Zajmę się tym, mamo.

Cichy szmer i blask stał się mniej dotkliwy.

Riley otworzyła oczy.

Zobaczyła, że April zasłoniła żaluzje i zablokowała dopływ promieni słonecznych. A potem podeszła do kanapy i usiadła obok. Sięgnęła po kubek z kawą i podała go matce.

– Ostrożnie, gorąca – powiedziała.

Kiedy Riley powoli dźwignęła się do pozycji siedzącej, pokój zawirował. Trzymając ostrożnie kubek, wypiła łyk kawy. Faktycznie, była gorąca. Poparzyła jej palce i język. Ale Riley utrzymała kubek w dłoniach i upiła kolejny łyk.

Ból przynajmniej sprawiał, że czuła, jak powraca do życia.

April patrzyła przed siebie.

– Chcesz coś zjeść? – zapytała bez emocji.

– Może później – odparła Riley. – Przygotuję coś.

Dziewczyna uśmiechnęła się smutno. Riley nie była w formie, żeby przygotowywać cokolwiek.

– Ja to zrobię – zaoponowała. – Powiedz tylko, gdy będziesz miała ochotę coś zjeść.

Obydwie zamilkły. April nie przestawała gapić sie w dal, Riley czuła narastające upokorzenie. Ledwie pamiętała swój godny pożałowania telefon do Billa ostatniej nocy, a potem ostatnie myśli przed omdleniem. Tę okropną świadomość, że upadła na samo dno. A teraz, co gorsza, świadkiem tej rozsypki była jej córka.

– Jakie masz plany na dzisiaj? – Głos April brzmiał beznamiętnie.

Pytanie było dziwne, a jednocześnie w porządku. Riley powinna już zacząć coś planować. Jeśli nawet znalazła się na dnie, powinna zacząć się z niego wygrzebywać.

Przypomniała sobie sen i słowa ojca. Zdała sobie sprawę, że nadszedł czas, by stawić czoła niektórym demonom.

Jej ojciec. Najmroczniejsza postać w jej życiu. Zawsze obecna głęboko w jej podświadomości. Zdawała się być siłą napędową ciemności, którą Riley manifestowała przez całe swoje życie. Ze wszystkich ludzi to właśnie on pojawił się w ostatniej wizji. Nie wiedziała, czy powodem była pierwotna potrzeba ojcowskiej miłości, chęć stawienia czoła mrokowi czy pragnienie otrząśnięcia się ze snu, który ją prześladował. Czuła tylko, że chęć ta była nieodparta.

– Pojadę chyba zobaczyć się z dziadkiem – powiedziała.

– Z dziadkiem? – zapytała zszokowana April. – Tyle lat się nie widzieliście. Po chcesz się z nim spotykać? On chyba mnie nienawidzi.

– Nie wydaje mi się – odparła Riley. – Zawsze był zbyt zajęty nienawidzeniem mnie.

Znów zapadła cisza. Riley wyczuła, że córka zbiera się w sobie.

– Chcę ci coś powiedzieć – oznajmiła April. – Wylałam resztę wódki. Niewiele zostało. Wylałam też whisky, którą miałaś w szafce. Przepraszam. Wiem, że to być może nie moja sprawa. Nie powinnam była.

Do oczu Riley napłynęły łzy. To była z pewnością najbardziej dorosła rzecz, jaką April zrobiła kiedykolwiek.

– Właśnie, że powinnaś – powiedziała. – Dobrze zrobiłaś. Dziękuję. Przepraszam, że nie dałam rady sama.

Otarła łzę i też zebrała się na odwagę.

– Myślę, że już czas, żebyśmy porozmawiały poważnie – dodała. – Myślę, że już czas, żebym ci wyjaśniła niektóre rzeczy, o które mnie pytałaś – westchnęła. – Ale nie będzie to przyjemne.

April w końcu odwróciła się i spojrzała na matkę z niecierpliwością w oczach.

– Chcę to usłyszeć. Naprawdę, mamo – powiedziała.

Riley zrobiła długi, głęboki wdech.

– Kilka miesięcy temu pracowałam nad pewną sprawą – zaczęła.

Poczuła ulgę i zdała sobie sprawę, że powinna była zrobić to już dawno temu.

– Za bardzo się wyrwałam – ciągnęła. – Byłam sama, natrafiłam na pewną sytuację i nie chciałam czekać. Nie zadzwoniłam po wsparcie. Myślałam, że dam radę.

– Jak zawsze – powiedziała April. – Chcesz sobie ze wszystkim poradzić sama. Nawet beze mnie. Nawet bez rozmowy ze mną.

– Masz rację.

Riley wzięła się w garść.

– Uwolniłam Marie.

Zawahała się, ale w końcu to wyartykułowała. Słyszała, jak drży jej głos.

– Zostałam schwytana – kontynuowała. – Trzymał mnie w klatce. Miał palnik.

Uwolniła tłumiony od wielu dni strach i wybuchnęła płaczem. Czuła ogromny wstyd, ale nie potrafiła przestać.

Zaskoczona poczuła na ramieniu współczujący dotyk dłoni April i usłyszała jej płacz.

– W porządku, mamo.

– Nie mogli mnie znaleźć. – Riley nie przestawała szlochać. – Nie wiedzieli, gdzie mnie szukać. To była moja wina.

– Mamo, nic z tego, co się wydarzyło, nie jest twoją winą – powiedziała April.

Riley otarła łzy i spróbowała się opanować.

– W końcu się stamtąd wydostałam. Wysadziłam tamten budynek. Mówią, że ten człowiek zginął. I że nie może mnie już skrzywdzić.

Zapadła cisza.

– A nie może? – zapytała April.

Tak bardzo chciała to potwierdzić i zapewnić o tym swoją córkę! Jednak zamiast tego powiedziała:

– Nie wiem.

Cisza zgęstniała.

– Mamo. – W głosie April zabrzmiały nowe tony: czułości, współczucia, siły. Wszystkiego, czego Riley nie słyszała nigdy przedtem. – Uratowałaś komuś życie. Powinnaś być z siebie dumna.

Napłynęła nowa fala strachu. Riley potrząsnęła głową.

– Co takiego? – zapytała April.

– To tam pojechałam wczoraj. Do Marie. Na jej pogrzeb.

– To ona nie żyje?

Riley mogła tylko przytaknąć.

– Jak to?

Zawahała się. Nie chciała o tym mówić, ale nie miała wyboru. Była winna April całą prawdę. Miała już dość ukrywania rzeczywistości.

– Popełniła samobójstwo.

April zaparło dech w piersi.

– Mamo – powiedziała, płacząc. – Tak bardzo, bardzo mi przykro!

Obydwie płakały przez długi, długi czas. Aż w końcu wymęczone przeszły z płaczu w spokojną ciszę.

Riley wzięła głęboki oddech, nachyliła się ku April i z czułością odkleiła włosy od jej zalanych łzami policzków.

– Musisz zrozumieć, że będą się zdarzać rzeczy, o których nie możesz wiedzieć – odezwała się. – Czasem dlatego, że nie mogę o nich mówić nikomu, a czasem dlatego, że tak będzie dla ciebie bezpieczniej. Albo po prostu będę uważać, że lepiej, żebyś o nich nie myślała. Muszę się nauczyć, jak być matką.

– Ale o czymś takiego kalibru powinnaś była mi powiedzieć. Przecież jesteś moją mamą. Skąd miałam wiedzieć, przez co przechodzisz? Jestem wystarczająco duża. Zrozumiałabym.

Riley westchnęła.

– Chyba po prostu myślałam, że już i tak masz zmartwień po dziurki w nosie. Zwłaszcza po naszym rozwodzie…

– Wasze rozstanie nie było tak trudne jak to, że ze mną nie rozmawiałaś – odparła April. – Tato zawsze mnie ignorował, chyba że akurat zbierało mu się na wydawanie rozkazów. Ale ty… To było tak, jakbyś nagle zniknęła.

Riley chwyciła dłoń córki i mocno ją ścisnęła.

– Przepraszam – powiedziała. – Za wszystko.

April pokiwała głową.

– Ja też.

Padły sobie w objęcia. A kiedy Riley poczuła, jak łzy April spływają po jej szyi, obiecała sobie, że od tej pory będzie inaczej. Kiedy ta sprawa zostanie zamknięta, będzie taką matką, jaką chciała być zawsze.

ROZDZIAŁ 29

Riley niechętnie jechała w samo serce swojego dzieciństwa.

Nie miała pojęcia, co dokładnie spodziewa się znaleźć. Ale wiedziała, że musi to zrobić, choćby dla samej siebie. Było jej trudno na samą myśl o spotkaniu z ojcem, lecz musiała spojrzeć mu w twarz.

Wokół rozciągały się Appalachy. Riley była daleko na południe od obszaru swoich ostatnich poszukiwań. Wycieczka tutaj była w pewnym sensie lekarstwem. Opuszczone szyby w aucie sprawiały, że Riley czuła się coraz lepiej. Zapomniała już, jak piękna jest dolina Shenandoah. Jechała pod górę przez kamieniste przesmyki, wzdłuż płynących strumieni.

Minęła typowe górskie miasteczko, skupisko kilku zaledwie budynków. Stacja benzynowa, sklep spożywczy, kościół, restauracja. Pamiętała, jak spędzała wczesne dzieciństwo w mieścinie takiej jak ta.

Pamiętała również, jak było jej smutno, kiedy przeprowadzili się do Lanton. Mama powiedziała, że to dlatego, że tam jest uniwersytet i dużo więcej możliwości. To całkowicie zmieniło oczekiwania życiowe młodziutkiej Riley. Czy wszystko potoczyłoby się inaczej, gdyby spędziła życie w tym prostszym i bardziej niewinnym świecie? Świecie, w którym były mniejsze szanse na to, że jej matka zostanie zastrzelona w miejscu publicznym?

Miasteczko zniknęło za licznymi zakrętami górskich dróg. Po kilku milach Riley zjechała na kręty ubity dukt.

Wkrótce dotarła do chaty, którą jej ojciec kupił tuż po przejściu na emeryturę, po służbie w Piechocie Morskiej. W pobliżu zobaczyła samochód użytkowy, stary i podniszczony. Nie była tutaj od dwóch lat, ale dobrze znała to miejsce.

Zaparkowała i wysiadła. Szła w stronę chaty, wdychając czyste powietrze, pachnące lasem. Był piękny letni dzień, ale na tej wysokości panował przyjemny chłodek. Riley rozkoszowała się kompletną ciszą, zakłócaną jedynie śpiewem ptaków i szelestem liści na wietrze. Świetnie się czuła otoczona ze wszystkich stron gęstym lasem.

Skierowała się ku drzwiom, mijając pieniek, na którym ojciec rąbał drewno na opał. Obok leżała przygotowana sterta polan, jedyne źródło ciepła w chłodniejsze dni. Nie było prądu, ale ojciec doprowadził źródlaną wodę.

Riley wiedziała, że ta prostota jest kwestią wyboru, nie biedy. Wysoka emerytura pozwoliłaby na życie w dowolnej lokalizacji. Ale ojciec wybrał akurat to miejsce i Riley było nic do tego. Może kiedyś ona zrobi tak samo, choć po utracie odznaki nic nie zapowiadało znaczącej emerytury.

Popchnęła drzwi, otworzyły się bez problemu. W tej okolicy nie było powodu, żeby obawiać się złodziei. Weszła do środka i rozejrzała się. Skromne, ale wygodne pomieszczenie było ciemnawe, tu i ówdzie stały lampy gazowe. Znad desek sosnowej podłogi unosił się ciepły i przyjemny żywiczny zapach.

Od jej ostatniego pobytu nic się nie zmieniło. Żadnych wyprawionych głów czy innych myśliwskich trofeów. Jej ojciec zabił sporo zwierząt, ale wyłącznie na mięso i skóry na ubrania.

Ciszę przerwał wystrzał na zewnątrz. To nie był sezonu na jelenie, więc ojciec strzelał prawdopodobnie do mniejszych zwierząt, wiewiórek, kruków lub świstaków.

Riley wyszła z chaty, pokonała niewielkie wzniesienie za wędzarnią, a potem podążyła ścieżką w stronę lasu.

Minęła zabezpieczone ujęcie źródlanej wody i znalazła się na skraju pozostałości po starym jabłkowym sadzie. Z gałęzi zwisały małe niekształtne owoce.

– Tato! – zawołała.

Bez odzewu. Weszła głębiej w zarośnięty ogród i wkrótce ujrzała ojca, wysokiego tyczkowatego mężczyznę w myśliwskiej czapce i czerwonej kamizelce. W dłoni trzymał strzelbę. U jego stóp leżały trzy martwe wiewiórki.

Zwrócił ku niej pomarszczoną, surową, osmaganą wiatrem twarz. Nie sprawiał wrażenia zaskoczonego wizytą. Miłą mu czy niemiłą.

– Nie powinnaś tutaj przebywać bez czerwonej kamizelki – mruknął. – Masz szczęście, że cię nie zastrzeliłem.

Riley pominęła tę uwagę milczeniem.

– No cóż, teraz już nie mam do czego strzelać. – Zirytowany rozładował broń. – Wszystko wypłoszyłaś, krzycząc i przedzierając się przez krzaki. Ale przynajmniej mam wiewiórki na kolację.

Ruszył w dół, w stronę chaty, szybkim i zdecydowanym krokiem. Riley szła za nim, ledwie nadążając. Po latach na emeryturze ojciec wciąż maszerował jak wojskowy, z ciałem napiętym jak długa stalowa struna.

Kiedy dotarli do chaty, nie zaprosił jej do środka. Nie żeby tego oczekiwała. Zamiast tego wrzucił wiewiórki do kosza obok drzwi, a potem przysiadł na pniaku do rąbania drewna. Zdjął czapkę, odsłaniając siwe włosy po staremu obcięte na krótko, jak u rasowego marines.

Innych miejsc do siedzenia nie było, więc Riley przycupnęła na schodkach przed wejściem.

– Ładny dom – zagaiła. – Widzę, że nadal nie wyprawiasz trofeów.

– No wiesz – odparł ojciec z uśmieszkiem. – Nie robiłem tego, jak zabijałem w Wietnamie, więc teraz też nie mam zamiaru.

Riley przytaknęła. Słyszała to zdanie już wiele razy, zawsze wypowiadane z typowym dla ojca czarnym humorem.

– Po co przyjechałaś? – zapytał.

Riley zastanowiła się. Czego tak naprawdę spodziewała się po tym twardym człowieku, niezdolnym do okazywania podstawowych uczuć?

– Mam kłopoty, tato – powiedziała.

– Jakie?

Potrząsnęła głową ze smutnym uśmiechem.

– Nie wiem, od czego zacząć.

Ojciec splunął.

– To było cholernie głupie z twojej strony. Tak dać się złapać psychopacie – wypalił.

Skąd wiedział? Od roku nie miała z nim kontaktu!

– Myślałam, że jesteś kompletnie odcięty od świata – bąknęła.

– Jeżdżę od czasu do czasu do miasta – odparł. – Słyszę różne rzeczy.

Riley miała ochotę powiedzieć, że ta jej „cholerna głupota” uratowała kobiece życie. Ale szybko sobie przypomniała, że to nieprawda. Nie na dłuższą metę.

Mimo wszystko była zaskoczona, że ojciec jest na czasie. Że zadał sobie trud i dowiedział się, co się jej przydarzyło. Co jeszcze wie o jej życiu?

Raczej niewiele, stwierdziła. A przynajmniej nic o tym, co zrobiłam dobrze lub zgodnie z jego standardami.

– I co? Rozsypałaś się po tej całej sprawie? – zapytał.

Riley się zjeżyła.

– Jeżeli pytasz, czy cierpiałam na PTSD, to tak. Cierpiałam.

– PTSD – powtórzył z cynicznym chichotem. – Nie pamiętam nawet, od czego pochodzi ten cholerny skrót. Uważam, że to tylko wyszukany sposób na to, żeby pozwolić sobie na słabość. Ja tam nigdy nie miałem tego PTSD, ani po powrocie z wojny, ani po tym, jak widziałem różne rzeczy i jak robili mi różne rzeczy inni. Nie rozumiem, dlaczego ludzie używają tego jako wymówki.

Zamilkł i zagapił się przed siebie, jakby Riley nie było tuż obok. A ona już wiedziała, że ta wizyta nie skończy się dobrze. Może w sumie poopowiadać, co się u niej dzieje. On nie zachęci jej do tego ani słowem, ale przynajmniej będą mieć temat do rozmowy.

– Mam problem z jedną sprawą, tato. – Wróciła do tematu. – Kolejny seryjny morderca. Torturuje kobiety, dusi je i układa w plenerze.

– Tak, o tym też słyszałem. Sadza je nago. Chore. – Splunął ponownie. – I niech zgadnę? Masz w związku z tym spięcia z FBI? Ci na górze nie wiedzą, co robią, ale cię nie słuchają?

Riley była w szoku. Skąd wiedział?

– Miałem tak samo w Wietnamie – wyjaśnił. – Wydawało się, że szefostwo nie ma pojęcia, że jesteśmy na wojnie. Chryste, gdyby pozwolono mi dowodzić, wygralibyśmy! Aż mnie skręca, gdy o tym myślę.

Riley usłyszała w jego głosie coś, czego nie słyszała zbyt często. Albo rzadko to zauważała. Żal. On naprawdę żałował przegranej wojny. Nieważne, że to w ogóle nie była jego wina. Czuł się odpowiedzialny.

Przyglądając się twarzy ojca, Riley uświadomiła sobie, że jest bardziej podobna do niego niż do matki. A nawet więcej – że jest jak on. Nie tylko w kwestii własnych bardzo nieudanych relacji, ale także krnąbrnej determinacji. I ponadprzeciętnego poczucia odpowiedzialności.

W sumie nie było to nic złego.

Rzadka chwila bliskości wzbudziła refleksję, że ojciec może faktycznie powiedzieć coś, co mogłoby pomóc.

– Tato, to, co on robi jest tak obrzydliwe! Zostawia ciała nagie i w ohydnych pozach, ale… – przerwała w poszukiwaniu odpowiednich słów. – Miejsca, w których je podrzuca, są zawsze takie piękne! Lasy i strumienie. Takie pejzaże. Jak sądzisz, dlaczego wybiera właśnie takie, żeby zrobić coś tak okropnego i złego?

Ojciec podniósł wzrok. Wydawało się, że szuka odpowiedzi we własnych myślach, we własnych wspomnieniach.

– Chce zacząć wszystko od początku – odezwał się. Mogły być to jego przemyślenia, mógł mówić o innych. – Powrócić do korzeni. Ty tak czasem nie masz? Nie masz ochoty cofnąć się do samego początku? Do dzieciństwa? Odnaleźć momentu, w którym wszystko się pogmatwało, by zmienić tok dalszych losów?

Zamilkł na chwilę.

Riley przypomniała sobie, o czym myślała w drodze tutaj. O smutku małej dziewczynki, która musiała opuścić te góry. W tym, co mówił jej ojciec, tkwiło ziarno prawdy.

– Dlatego właśnie ja tutaj mieszkam – dodał ojciec i zadumał się jeszcze bardziej.

Riley siedziała cicho i słuchała. Słowa ojca otworzyły jej oczy. Od dawna podejrzewała, że morderca przetrzymywał i torturował kobiety w swoim rodzinnym domu. Nie pomyślała jednak, że wybrał to miejsce z konkretnego powodu – żeby powrócić do przeszłości i zmienić wszystko.

– Co ci podpowiada intuicja? – zapytał ojciec, nie patrząc.

– To ma jakiś związek z lalkami – odparła Riley. – To, czego teraz szuka FBI, nie ma znaczenia. On ma obsesję na punkcie lalek. To jest klucz.

Ojciec odchrząknął i zaszurał stopami.

– No to podążaj za głosem intuicji – powiedział. – I nie pozwól, zeby te sukinsyny mówiły ci, co masz robić.

Riley zdębiała. To jeszcze nie był komplement. Ojciec nie chciał być miły. Był tym samym gniewnym dupkiem, co zawsze. Ale jakimś cudem wyartykułował dokładnie to, co pragnęła usłyszeć.

– Chcę zrezygnować – oświadczyła.

– Ani mi się, kurczę, waż rezygnować! – wycedził przez zęby.

Nie było nic więcej do dodania. Riley wstała.

– Dobrze cię było zobaczyć, tato – powiedziała.

Było w tym nieco szczerości.

Nie odpowiedział. Siedział, zapatrzony w ziemię.

Riley wsiadła w auto i odjechała.

Po drodze zdała sobie sprawę, że czuje się inaczej niż wtedy, kiedy tu kiedy przyjechała. Nie wiadomo czemu dużo lepiej. Coś się między nimi zmieniło.

Wiedziała też coś, o czym wcześniej nie miała pojęcia. Gdziekolwiek mieszkał zabójca, nie była to nora na wynajem ani kanał ściekowy, ani nawet jakiś zrujnowana leśna szopa.

Najprawdopodobniej było to piękne miejsce. Takie, gdzie piękno i groza istnieją obok siebie.

*

Niedługo potem Riley siedziała przy kontuarze kawiarni w pobliskim miasteczku. Ojciec nie zaproponował jej niczego do jedzenia, czym nie była zaskoczona, więc była głodna. Musiała się posilić przed dalszą drogą.

W chwili gdy kelnerka położyła przed nią kanapkę z bekonem, sałatą i pomidorem, zadzwonił telefon. Numer prywatny. Riley odebrała z obawą.

– Czy rozmawiam z Riley Paige? – W kobiecym głosie brzmiała profesjonalna uprzejmość.

– Tak.

– Senator Newbrough na linii. Chce z panią rozmawiać. Czy może pani zaczekać?

Riley ogarnął niepokój. Wśród wszystkich ludzi, z którymi nie chciała rozmawiać, Newbrough zajmował pierwszą pozycję. Miała ochotę rozłączyć się bez słowa, ale przemyślała sprawę. Senator był wrogiem, z którym należało sie liczyć. Nie było sensu robić czegokolwiek, przez co mógł znienawidzić ją jeszcze bardziej.

– Zaczekam – odparła Riley

– Z tej strony senator Newbrough – usłyszała po kilku sekundach. – Rozmawiam z Riley Paige, jak rozumiem.

Nie wiedziała, czy powinna się wściekać, czy bać. Mówił takim tonem, jakby to ona do niego zadzwoniła.

– Skąd pan ma ten numer? – zapytała.

– Jeśli czegoś potrzebuję, potrafię to zdobyć – powiedział Newbrough zimno. Typowe. – Chcę z panią porozmawiać. Osobiście.

Obawa rosła. Niby po co chce się z nią spotykać? To nie może oznaczać niczego dobrego. Tylko jak mu odmówić, a jednocześnie nie pogorszyć sprawy?

– Mogę do pani przyjechać – powiedział. – Wiem, gdzie pani mieszka.

Riley chciała zapytać, skąd on zna jej adres. I przypomniała sobie, że odpowiedź już padła.

– Wolałabym to załatwić od razu, przez telefon – odparła.

– Obawiam się, że to niemożliwe. Nie mogę o tym rozmawiać przez telefon. Jak szybko możemy się spotkać?

Riley poczuła, że nie jest w stanie sprzeciwić się tak silnej woli. Pragnęła odmówić, ale nie potrafiła się do tego zmusić.

– Nie ma mnie teraz w mieście – powiedziała. – Wrócę do domu późnym wieczorem. Jutro rano zawożę córkę do szkoły. Możemy się spotkać we Fredericksburgu. Może w jakiejś kawiarni?

– Nie, nie w miejscu publicznym – zaprotestował Newbrough. – To musi być coś mniej rzucającego się w oczy. Śledzą mnie reporterzy, wchodzą mi na głowę, gdy tylko nadarza się okazja. Wolę się im nie pokazywać. Może w Quantico? W siedzibie FBI?

W głosie Riley zabrzmiała mimowolna gorycz.

– Już tam nie pracuję, o ile pan pamięta – powiedziała. – Choć akurat pan najlepiej powinien o tym wiedzieć.

Zapadła cisza.

– Czy zna pani country club Magnolia Gardens? – zapytał Newbrough.

Riley westchnęła. Pytanie nie miało sensu. Ona nie poruszała się w takich kręgach.

– Niestety nie – odparła.

– Łatwo tam trafić. Znajduje się mniej więcej w połowie drogi między Quantico a moją posiadłością. Spotykamy się o dziesiątej trzydzieści rano.

Ta rozmowa szła w kierunku, który się Riley nie podobał. On nie pyta, on wydaje polecenia!, zirytowala się. Zrujnował mi karierę, a teraz czegoś od mnie żąda?

– Czy to zbyt wcześnie? – zapytał Newbrough, nie doczekawszy się odpowiedzi.

– Nie – zaprzeczyła Riley. – Chodzi tylko o to, że…

– Więc proszę przyjechać – uciął. – Wstęp tylko dla członków, ale powiem, żeby panią wpuszczono. Warto. Zobaczy pani, że to ważne. Proszę mi wierzyć.

Zakończył rozmowę bez pożegnania.

Riley była w szoku.

„Proszę mi wierzyć!”.

Gdyby nie była tak zdenerwowana, może nawet zabiłaby go śmiechem. Zaraz po Petersonie i tym drugim zabójcy, którego szukała, Newbrough był człowiekiem, którego darzyła najmniejszym zaufaniem. Ufała mu nawet mniej niż Carlowi Walderowi. A to naprawdę o czymś świadczyło.

Nie miała jednak wyjścia. On chciał jej o czymś powiedzieć. A ona podejrzewała, że może to być coś, co doprowadzi ją do zabójcy.

ROZDZIAŁ 30

Riley dotarła do country clubu Magnolia Gardens i zatrzymała się przed małą białą budką przy wjeździe. Przejazd blokował szlaban w biało-zielone paski.

Z budki wyszedł ubrany w uniform strażnik. Trzymał podkładkę z klipsem.

Riley opuściła szybę.

– Nazwisko? – zapytał obcesowo.

Newbrough powiedział tylko, że poinformuje o moim przyjeździe. Ciekawe, czy zostanę wpuszczona, pomyślała.

– Jestem Riley Paige – oznajmiła. A potem się zająknęła. – Jestem… Jestem gościem senatora Newbrougha.

Strażnik spojrzał na listę i skinął głową.

– Proszę jechać – powiedział.

Szlaban powędrował w górę.

Droga dojazdowa wiodła wśród magnoliowych ogrodów, niezwykle eleganckich, o tej porze roku pełnych barw i zapachów.

Riley dotarła do ceglanego budynku z białą kolumnadą, jak najbardziej prawdziwą, w przeciwieństwie do tej oglądanej niedawno w kaplicy pogrzebowej. Można się było tutaj poczuć jak na dziewiętnastowiecznej plantacji na Południu.

Podbiegł chłopak z obsługi, wręczył Riley kartę, przejął kluczyki i odprowadził auto.

Riley stała samotnie przed ogromnym wejściem, czując się tak samo nieswojo, jak w domu senatora. Zastanawiała się, czy zostanie wpuszczona w dżinsach. Czy w takich miejscach nie obowiązuje formalny strój? Dobrze, że jej kurtka nie opinała się na kaburze.

Powitał ją odźwierny w uniformie.

– Pani godność? – zapytał.

– Riley Paige – odparła, ciekawa, czy zapyta ją także o dowód tożsamości.

Odźwierny rzucił okiem na swoją listę.

– Zapraszam panią – powiedział.

Poprowadził ją długim korytarzem do niewielkiej jadalni na uboczu. Riley nie miała pojęcia, czy powinna odwdzięczyć się napiwkiem. Nie wiedziała, ile mężczyzna może zarabiać. Czy dostaje więcej niż ona w FBI? Pomyślała, że jeśli wręczy mu pieniądze, popełni większą gafę, niż gdy nie da nic. Wolała nie ryzykować.

– Dziękuję – powiedziała.

Skinął głową bez najmniejszych oznak niezadowolenia i wrócił tą samą drogą, którą przyszli.

Pomieszczenie było małą, ale zdecydowanie najbardziej luksusową jadalnią, w jakiej Riley znalazła się kiedykolwiek. Nie miało okien, a jedyny obecny w nim obraz był prawdziwym olejem na płótnie. Przedstawiał magnoliowe ogrody, które mijała na zewnątrz.

Na nakrytym obrusem stole stała porcelanowa zastawa, obok leżały sztućce. Riley usiadła na stojącym naprzeciwko wejścia krześle z aksamitnym obiciem.

Ciekawe, kiedy pojawi się senator? O ile w ogóle przyjdzie, pomyślała.

Nie miała najmniejszego powodu podejrzewać, że się nie zjawi. Jednak cała sytuacja wydawała się jej tak nierealna, że Riley nie miała pojęcia, czego można się spodziewać.

Kelner w białym garniturze postawił przed nią na stole przed tacę z serami i mieszanką krakersów.

– Czy życzy sobie pani coś do picia? – zapytał uprzejmie.

– Tylko wodę. Dziękuję – odparła Riley.

Kelner wyszedł i powrócił błyskawicznie ze szklanym dzbankiem z wodą i dwiema szklankami do kompletu. Nalał wodę do jednej, drugą postawił na stole.

Riley zanurzyła usta. Musiała przyznać, że trzymanie eleganckiej szklanki całkiem się jej podoba.

Senator przybył po minucie czy dwóch, jak zawsze surowy i chłodny. Zamknął za sobą drzwi i usiadł naprzeciwko Riley.

– Cieszę się, że pani przyjechała, agentko Paige – powiedział. – Przyniosłem coś dla pani.

Bez zbędnych ceregieli położył na stole gruby notes w skórzanej oprawie.

Riley spojrzała z niepokojem. Przypomniała sobie listę wrogów, którą wręczył jej przy pierwszym spotkaniu. Czy to będzie coś równie problematycznego?

– Co to takiego? – zapytała.

– Pamiętnik mojej córki – odparł Newbrough. – Zabrałem go z jej domu po tym, jak ją… znaleziono. Zabrałem, bo nie chciałem, żeby ktokolwiek to zobaczył. Nie wiem, co jest w środku. Nie przeczytałem go. Jestem jednak pewien, że zawiera rzeczy, których wolałbym nie upubliczniać.

Riley nie wiedziała, co powiedzieć. Po co on jej to daje? Newbrough ostrożnie dobierał słowa. Od ich pierwszego spotkania Riley miała pewność, że zataja przed nią jakieś informacje. I ogromną nadzieję, że teraz wyjawi jej wszystko.

– Moja córka miała w ostatnim roku swojego życia problemy z narkotykami – odezwał się wreszcie. – Kokaina, heroina, ecstasy. Różne twarde rzeczy. To był jeden z powodów rozpadu jej małżeństwa. Tuż przed śmiercią Reby jej matka i ja mieliśmy nadzieję, że ona wkrótce z tego wyjdzie. – Zamilkł i zapatrzył się w pamiętnik. – Na początku myślałem, że jej śmierć była jakoś z tym związana – podjął. – Dilerzy i ich klienci w jej kręgu to były nieciekawe typy. Nie chciałem, żeby to wyszło. Jestem pewien, że pani to rozumie.

Riley nie miała pojęcia, czy rozumie. Ale z pewnością była zaskoczona.

– Narkotyki nie miały żadnego związku ze śmiercią pańskiej córki – oświadczyła.

– Teraz to wiem – powiedział Newbrough. – Znaleziono kolejną martwą kobietę, prawda? I niewątpliwie będą kolejne ofiary. Okazuje się, że się myliłem, twierdząc, że śmierć Reby była związana ze mną lub z moją rodziną.

Riley opadła szczęka. Jak często ten skrajny egoista przyznawał się do błędu w jakiejkolwiek kwestii?

Senator poklepał dłonią pamiętnik.

– Proszę go wziąć. Może znajdzie tam pani jakieś informacje, które pomogą w rozwiązaniu sprawy.

– Nie prowadzę już tej sprawy, senatorze – przypomniała mu Riley, pozwalając sobie na kroplę goryczy. – Myślę, że wie pan, że zwolniono mnie z FBI.

– Ach tak. – Zatroskany Newbrough pochylił głowę. – Obawiam się, że to przez mój błąd. Ale nie jest to nic, czego nie mógłbym naprawić. Zostanie pani przywrócona do służby. Proszę mi tylko dać na to chwilę. Tymczasem mam nadzieję, że zrobi pani z tego użytek.

Zaskoczenie było ogromne. Riley wzięła głęboki oddech.

– Senatorze, chyba należą się panu ode mnie przeprosiny. Ja… Ja nie byłam w najlepszej formie podczas naszego ostatniego spotkania. Wracałam właśnie z pogrzebu przyjaciółki, cała roztrzęsiona. Mówiłam rzeczy, których nie powinnam była mówić.

Newbrough skinął głową z aprobatą, sam jednak nie przejawiał chęci do pokajania się, choć Riley uważała, że powinien. Musiała zadowolić się przyznaniem do błędu. Przynajmniej próbował coś naprawić. To i tak znaczyło więcej niż przeprosiny.

Riley wzięła pamiętnik, ale go nie otworzyła.

– Jest jedna jedna rzecz, o którą chciałabym zapytać, senatorze – powiedziała. – Dlaczego daje pan to mnie, a nie agentowi Walderowi?

Na ustach Newbrougha zaigrał uśmieszek.

– Bo dowiedziałem się o pani jednej rzeczy, agentko Paige – odparł. – Że nie jest pani niczyim sługusem.

Riley zatkało. Ten nagły szacunek ze strony człowieka, który przedtem zdawał się szanować wyłącznie samego siebie, zwyczajnie ją zadziwił.

– Może ma pani ochotę zjeść lunch? – zapytał senator.

Po krótkiej chwili namysłu Riley stwierdziła, że choć Newbrough zmienił zdanie, ona wciąż nie czuje się przy nim komfortowo. Senator pozostał zimnym, szorstkim i nieprzyjemnym człowiekiem. Poza tym musiała pracować.

– Pójdę już, jeśli pan pozwoli – powiedziała. I dodała, wskazując na pamiętnik: – Muszę niezwłocznie zrobić z tego użytek. Nie ma czasu do stracenia. A, i oczywiście nie pozwolę, żeby jakiekolwiek informacje, które tu znajdę, ujrzały światło dzienne.

– Będę wdzięczny.

Kiedy opuszczała jadalnię, elegancko wstał z krzesła.

Przed budynkiem Riley wręczyła chłopakowi z obsługi kartę. Czekając, aż przyprowadzi jej auto, otworzyła pamiętnik.

Kartkując go, zauważyła od razu, że Reba Frye dość dużo pisała o zażywaniu nielegalnych narkotyków. Odniosła także wrażenie, że była bardzo zapatrzoną w siebie kobietą, która wydawała się mieć obsesję na punkcie najdrobniejszych nawet przejawów urazy bądź niechęci. Ale w końcu od tego chyba są pamiętniki?, pomyślała. Po to, żeby każdy miał prawo do bycia egocentrykiem.

Poza tym, nawet jeśli Reba była równie narcystyczna, jak jej ojciec, z pewnością nie zasługiwała na tak okrutny los.

Riley przypomniała sobie martwe ciało na zdjęciach i przebiegł ją dreszcz.

Jej samochód stał już zaparkowany na żwirowym podjeździe, ale Riley zignorowała obsługę, pochłonięta czytaniem. Stała i drżącymi palcami odwracała kartki aż do końca, szukając desperacko jakiejś wzmianki o zabójcy. O czymkolwiek. Jakiejkolwiek wskazówki. I z żalem stwierdziła, że nie ma tam niczego.

Opuściła ciężki notatnik z uczuciem porażki. Kolejny ślepy zaułek był nie do zniesienia.

I wtedy spomiędzy kartek wysunął się mały świstek papieru. Riley chwyciła go i spojrzała.

Jej serce przestało bić.

Kompletnie zszokowana upuściła pamiętnik.

Miała w ręku paragon.

Dowód zakupu lalki.

ROZDZIAŁ 31

Nareszcie!

Po tych wszystkich fałszywych tropach Riley ledwie mogła uwierzyć w to, co właśnie trzymała w ręku. U góry odręcznie wypisanego paragonu znajdowały się adres i nazwa.

Madeline’s Fashions, Shellysford, Wirginia.

Zdecydowanie nie pasuje do sklepu z zabawkami, pomyślała.

Odnalazła w telefonie stronę internetową. I zdumiała się na widok asortymentu.

Sklep z modą damską.

Po dokładniejszym przyjrzeniu się stronie okazało się jednak, że są w nim sprzedawane również lalki kolekcjonerskie. Można je było zobaczyć tylko po wcześniejszym umówieniu wizyty.

Riley poczuła ciarki na plecach.

To musi być to miejsce!

Niecierpliwie zaczęła na nowo przerzucać kartki w poszukiwaniu strony z datą widniejącą na paragonie.

Kupiłam właśnie idealną lalkę dla Debbie. Ma urodziny dopiero za miesiąc, ale tak trudno trafić z prezentem!

To było to, czarno na białym. Reba Frye kupiła swojej córce lalkę w sklepie w Shellysford! Riley była pewna, że wszystkie inne ofiary też kupowały w tym miejscu. I że to tam wypatrzył je morderca.

Otworzyła w telefonie mapę i zobaczyła, że Shellysford jest oddalone o godzinę drogi od miejsca, w którym znajdowała się teraz. Musiała tam dotrzeć najszybciej, jak się da. Jeśli się nie myliła, morderca już miał na oku kolejną ofiarę.

Musiała jednak zgromadzić nieco informacji. No i wykonać bolesny telefon, który odwlekała już zbyt długo.

Wzięła kluczyki od skonsternowanego chłopca z obsługi, wskoczyła do auta i ruszyła z piskiem opon po wypieszczonym podjeździe. Gdy wyjechała za bramę, wybrała numer Billa, zastanawiając się, czy on w ogóle odbierze. Nie zdziwiłaby się, gdyby już nigdy nie zechciał z nią rozmawiać.

Na dźwięk jego głosu poczuła ulgę.

– Halo?

Serce Riley wywinęło koziołka. Większa była ulga czy strach?

– Bill, mówi Riley – powiedziała.

– Wiem, kto mówi – odparł.

Zapadła cisza.

Nie pójdzie łatwo. Riley wiedziała, że nie zasługuje na to, żeby poszło.

– Bill, nie wiem od czego zacząć… – Przez ściśnięte z emocji gardło z trudem przechodziły słowa. – Tak bardzo, bardzo cię przepraszam. Po prostu… Wiesz, wszystko się tak pokomplikowało… Po prostu zgłupiałam.

– I byłaś pijana – wtrącił Bill.

Riley westchnęła żałośnie.

– Tak, byłam pijana – przyznała. – Przepraszam. Mam nadzieję, że zdołasz mi wybaczyć. Tak bardzo cię przepraszam.

Znowu zapadła cisza.

– W porządku – powiedział w końcu.

Riley zamarła. Znała Billa lepiej niż kogokolwiek na świecie i wiedziała, że te dwa krótkie słowa mogą mieć milion znaczeń. Nie wybaczył jej i nawet nie przyjął jej przeprosin. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Jedyne, co zrobił, to potwierdził, że przyjął te przeprosiny do wiadomości.

Tak czy inaczej nie był to czas na wyjaśnienia. Trzeba było pozałatwiać dużo ważniejsze sprawy.

– Bill, wpadłam na trop – oznajmiła.

– Co takiego? – zapytał zaskoczony.

– Znalazłam ten sklep.

Tym razem Bill był zaniepokojony.

– Riley, czyś ty zwariowała? Co ty robisz, dalej pracujesz nad tą sprawą? Walder cię zwolnił, na miłość boską!

– A do czego mi niby jego pozwolenie? Zresztą nieważne. Wygląda na to, że zostanę przywrócona do służby.

Bill parsknął z niedowierzaniem.

– Kto tak powiedział?

– Newbrough.

– O czym ty mówisz? – Bill był coraz bardziej rozdrażniony. – Chryste, Riley, nie pojechałaś chyba do jego domu?

Riley plątały się myśli. Za długo by wyjaśniać. Musiała trzymać się najważniejszego.

– Nie. I tym razem zachowywał się inaczej – powiedziała. – Było dziwnie, ale nie chcę teraz o tym rozmawiać. Newbrough dostarczył mi nowych informacji. Bill, Reba Frye kupiła lalkę w sklepie w Shellysford! Mam dowód. Mam nazwę sklepu.

– To nie ma sensu – osadził ją Bill. – Nasi agenci przeczesali cały ten teren. Byli w każdym miasteczku. Chyba nawet nie znaleźli żadnego sklepu z lalkami w Shellysford.

Riley z coraz większym trudem panowała nad emocjami.

– Bo tam nie ma takiego sklepu!– Jest za to sklep z ubraniami, który sprzedaje też lalki. Tyle że na ich oglądanie trzeba się umówić. Nazywa się Madeline’s Fashions. Jesteś teraz w biurze?

– Tak, ale…

– Więc poproś kogoś, żeby sprawdził to miejsce. Dowiedz się wszystkiego, czego możesz, o osobach, które kiedykolwiek tam pracowały. Właśnie tam jadę.

– Riley, nie! – zaprotestował gwałtownie. – Nie masz zezwolenia! Nie masz nawet odznaki. Co jeśli trafisz na tego gościa? On na pewno jest niebezpieczny. A Walder pozbawił cię broni.

– Mam własny pistolet!

– Ale nie będziesz mogła nikogo zatrzymać.

– Zrobię to, co trzeba – warknęła Riley. – Być może grozi niebezpieczeństwo kolejnej osobie.

– Mnie się to nie podoba… – W głosie Billa słychać było rezygnację.

Riley rozłączyła się i wcisnęła gaz.

*

Bill siedział w biurze, zagapiony z głupią miną w wyświetlacz. Zdał sobie sprawę, że drżą mu ręce. Nie do końca wiedział czemu. Złość i frustracja czy strach o Riley? I o to, że ona może zrobić coś lekkomyślnego.

Po tamtym telefonie po pijaku, dwie noce temu, był zdezorientowany i załamany. Większa niż standardowa bliskość partnerów w służbach mundurowych była zjawiskiem powszechnym. Nierzadko większa niż ta w związkach. Bill już od dawna czuł ją w relacji z Riley. Jak z nikim innym w jego życiu.

Tyle że w ich robocie nie było miejsca na romans. Komplikacje czy momenty zawahania w pracy mogły mieć katastrofalne skutki. Zawsze zachowywał się wobec Riley profesjonalnie i zawsze wiedział, że może liczyć na to samo po drugiej stronie.

A teraz go zawiodła.

Cóż, była z pewnością świadoma popełnionego błędu. Ale co miała na myśli, mówiąc, że zostanie przywrócona do służby? Czyżby znów mieliby razem pracować? Nie był pewien, czy tego chce. A może ich dynamiczna i komfortowa relacja zawodowa została zrujnowana raz na zawsze?

Teraz jednak nie było się tym co przejmować. Riley poprosiła, żeby sprawdził dane o pracownikach sklepu z lalkami. Przekaże to dalej, ale nie do Carla Waldera.

Wybrał numer do agenta specjalnego Brenta Mereditha. Nie było go wśród oficjalnie przydzielonych do tej sprawy, ale Bill wiedział, że pomoże.

Planował odbyć szybką i konkretną rozmowę, bo musiał natychmiast pojechać do Shellysford. Mógł jedynie mieć nadzieję, że zdąży tam dotrzeć, zanim Riley Paige zrobi coś głupiego.

Na przykład pozwoli się zabić.

ROZDZIAŁ 32

Kiedy Riley wjeżdżała do Shellysford, maleńkiej mieściny, jej serce waliło z niecierpliwości jak młotem.

Sklep Madeline’s Fashions nietrudno było zlokalizować. Na eleganckiej głównej ulicy od razu rzucała się w oczy wypisana na witrynie nazwa. Miasteczko okazało się nieco bardziej zamożne, niż spodziewała się Riley. Niektóre budynki, wyglądające na zabytkowe, zachowały się w dobrym stanie. Gustownie wyglądający sklep z odzieżą świetnie pasował do bogatego otoczenia.

Riley zaparkowała przed nim przy krawężniku, wysiadła i rozejrzała się dokoła. Natychmiast zauważyła, że jeden z manekinów na wystawie sklepu ma w ręku lalkę-księżniczkę, ubraną w różową sukienkę, z błyszczącym diademem na głowie. Agenci przeszukujący tę okolicę mogli to jednak uznać za zwykłą dekorację, mimo że na szybie widniał malutki napis mówiący coś innego: „Kolekcjonerskie lalki. Umów wizytę”.

Gdy Riley wchodziła do środka, zadźwięczał dzwonek nad drzwiami, a kobieta za ladą spojrzała w jej stronę. Wyglądała na osobę w średnim wieku, lecz była wyjątkowo pełna życia. Miała siwiejące, ale grube i zdrowe włosy.

Riley rozważyła możliwości. Musiała działać z wyczuciem, choć wcześniej udawało się jej już rozmawiać z właścicielami innych sklepów bez odznaki. Absolutnie nie chciała spłoszyć tej kobiety.

– Przepraszam – powiedziała. – Czy to pani ma na imię Madeline?

Kobieta się uśmiechnęła.

– Cóż, nazywam się Mildred, ale mówią na mnie Madeline. I takie imię bardziej pasuje do nazwy sklepu. „Mildred’s Fashions” już nie brzmiałoby tak samo, prawda? – Zachichotała i puściła oko. – Nie przyciągnęłoby klienteli, jakiej szukam.

Na razie idzie nieźle, pomyślała Riley. Kobieta była otwarta i rozmowna.

– Ładnie tutaj. – Rozejrzała się po wnętrzu. – Pewnie ma pani dużo pracy. Ktoś pani pomaga? Na pewno nie robi pani wszystkiego sama.

Kobieta wzruszyła ramionami.

– Zazwyczaj tak – odparła. – Czasem przychodzi jedna taka nastolatka i pracuje na kasie, a ja wtedy obsługuję klientów. Dziś jednak nie ma ruchu. Dałam jej wolne.

Nie przestając obmyślać, jak rozegrać sprawę, Riley podeszła do wieszaka i zaczęła przeglądać towar.

– Piękne stroje. Niewiele sklepów sprzedaje takie sukienki.

Madeline wyglądała na zadowoloną.

– Fakt, raczej się tego nie znajdzie w innych miejscach. To luksusowa odzież, ale kupowana w outletach, kiedy kończy się jakaś linia. Według standardów dużego miasta te rzeczy to już miniony sezon. – Znów przymrużyła oko z uśmiechem. – Ale w małym miasteczku, jak Shellysford… No cóż, te rzeczy to praktycznie najnowszy krzyk mody.

Zdjęła ze stojaka koktajlową sukienkę w odcieniu lawendy.

– Ślicznie by pani w niej wyglądała – stwierdziła. – Ten kolor idealnie pasuje do pani cery. Do osobowości także, jak sądzę.

Riley była innego zdania. Co więcej, nie widziała się w żadnym z ubrań z tego wytwornego sklepiku. Była jednak pewna, że ta sukienka dużo bardziej pasowałaby do country clubu niż to, co właśnie miała na sobie.

– Właściwie – powiedziała Riley – liczyłam na to, że będę mogła zobaczyć pani kolekcję lalek.

Madeline wyglądała na nieco zaskoczoną.

– Czy umówiła pani wcześniej wizytę? – zapytała. – Jeśli tak, to kompletnie o tym zapomniałam. A jak się pani dowiedziała o naszej kolekcji?

Riley wyjęła z torebki paragon.

– Ktoś dał mi to. – Pokazała.

– Ach, z polecenia. – Uśmiechnęła się Madeline. – Cóż, w takim wypadku mogę zrobić wyjątek.

Przeszła na koniec sklepu i otworzyła szerokie drzwi harmonijkowe.

Znalazły się w niewielkim magazynie, gdzie na półkach siedziały w szeregach lalki, a na kilku stojakach obok leżały lalkowe akcesoria.

– Założyłam to jako dodatkowy biznes lata temu – powiedziała Madeline. – Miałam okazję wykupić towar od producenta, który wypadł z rynku. To był mój kuzyn, więc kiedy zamknął interes, zaoferował mi dobrą cenę. Cieszę się, że mogę oferować te perełki moim klientom.

Madeline wzięła do ręki jedną z lalek i spojrzała na nią z dumą.

– Czyż nie są śliczne? – zapytała. – Małe dziewczynki je kochają. Ich rodzice też. Tych zabawek już się nie produkuje, więc to prawdziwe okazy kolekcjonerskie, choć nie antyki. Proszę tylko popatrzeć na te kostiumy. Pasują na każdą z moich lalek.

Lalki na półkach wyglądały bardzo podobnie. Różniły się tylko kolorem włosów i ubraniem. Niektóre miały na sobie współczesne sukienki, inne suknie bajkowych księżniczek, jeszcze inne stroje historyczne. Pośród akcesoriów Riley zauważyła mebelki dopasowane do każdego stylu.

Każda z zabawek kosztowała powyżej stu dolarów.

– Mam nadzieję, że rozumie pani, dlaczego ta sekcja jest zamknięta? – powiedziała Madeline. – Większość klientów z ulicy nie szuka lalek. A teraz tylko między nami… – dodała, ściszając głos do szeptu. – Wiele z tych małych elementów bardzo łatwo jest ukraść. Muszę uważać, komu je pokazuję. – A tak w ogóle to jak się pani nazywa? – zapytała, napuszając sukienkę jednej z lalek. – Lubię znać nazwiska wszystkich moich klientów.

– Riley Paige.

Madeline zmrużyła pytająco oczy i uśmiechnęła się łagodnie.

– A osoba, która panią poleciła?

– Reba Frye – odparła Riley.

Twarz kobiety spoważniała.

– O rany… Córka senatora. Pamiętam, kiedy tu była. I słyszałam o… – Madeline zamilkła na moment. – O rany! – powtórzyła, smutno kiwając głową.

A potem przyjrzała się Riley uważnie.

– Proszę mi tylko nie mówić, że jest pani reporterką – odezwała się. – Bo jeśli tak, jestem zmuszona poprosić, żeby pani wyszła. To byłaby bardzo zła reklama dla mojego sklepu.

– Nie. Jestem agentką FBI – powiedziała Riley. – Prawdę mówiąc, jestem tutaj, bo pracuję nad sprawą zabójstwa Reby Frye. Spotkałam się przed chwilą z jej ojcem, senatorem Newbroughiem. To on dał mi ten paragon. Dlatego tutaj jestem.

Madeline wyglądała na coraz bardziej zaniepokojoną.

– Może mi pani pokazać odznakę? – zapytała.

Riley ledwie powstrzymała westchnienie. Musi się z tego się jakoś wykręcić. Musi skłamać. Przynajmniej trochę.

– Nie jestem na służbie – odparła. – Agenci nie noszą odznak poza godzinami pracy. Standardowa procedura. Przyjechałam sama, żeby sprawdzić, czy dowiem się czegokolwiek.

Madeline przytaknęła ze zrozumieniem. Wydawało się, że uwierzyła albo że przynajmniej chce wierzyć.

Riley starała się nie okazać ulgi.

– Jak mogę pani pomóc? – zapytała Madeline.

– Proszę mi powiedzieć wszystko, co pani pomięta z tamtego dnia. Kto jeszcze był w tutaj? Ilu miała pani klientów?

Madeline wyciągnęła rękę.

– Czy mogę zobaczyć ten paragon? Chcę sprawdzić datę.

Riley podała jej karteluszek.

– Ach tak, pamiętam! To był zwariowany dzień, kilka tygodni temu.

Riley zastrzygła uszami.

– Zwariowany? – zapytała. – Dlaczego?

Madeline zmarszczyła czoło, próbując przypomnieć sobie szczegóły.

– Przyszedł kolekcjoner – powiedziała wreszcie. – I kupił za jednym zamachem dwadzieścia lalek. Byłam zaskoczona, że ma tyle pieniędzy, bo nie wyglądał na bogacza. Był takim raczej smutnym starszym panem. Dałam mu rabat. No i zanim ja i moja pomocnica wbiłyśmy wszystkie lalki na kasę, zrobiło się zamieszanie. Nie jesteśmy przyzwyczajone do aż takich zakupów. Przez chwilę panował kompletny chaos.

Ożywiony umysł Riley zapamiętywał wszystkie informacje.

– Czy Reba Frye była w sklepie w tym samym czasie co ten mężczyzna?

Madeline przytaknęła.

– Tak. A czemu… No, skoro już pani pyta, to stała dokładnie tutaj.

– Czy ma pani spis swoich klientów? – zapytała Riley. – Z danymi kontaktowymi?

– Owszem – odparła Madeline.

– Muszę sprawdzić nazwisko i adres tego człowieka – powiedziała Riley. – To bardzo ważne.

Twarz Madeline stawała się coraz bardziej czujna.

– Powiedziała pani, że to senator dał pani ten rachunek…

– A skąd bym go miała?

– Jestem pewna, że to prawda, ale mimo wszystko… – Pokiwała głową Madeline. Zamilkła na chwilę. –Przepraszam – odparła – ale nie mogę tego zrobić. Nie wolno pani sprawdzać tych danych. Nawet nie ma pani odznaki, a moim klientom należy się ochrona prywatności. Nie mogę udostępniać ich danych bez nakazu. Przykro mi, ale uważam, że to nie w porządku. Mam nadzieję, że pani zrozumie.

Riley głęboko wciągnęła powietrze i oceniła sytuację. Nie miała wątpliwości, że Bill pojawi się tutaj tak szybko, jak tylko będzie mógł. Tylko kiedy to nastąpi? I czy ta kobieta wciąż będzie nalegać na nakaz? Ile czasu mogłoby zająć jego uzyskanie?

Jedyna pewność, jaką miała Riley, związana była z faktem, że czyjeś życie mogło w każdej chwili zawisnąć na włosku.

– Rozumiem – powiedziała. – A czy pozwoli mi się pani trochę rozejrzeć? Może znajdę jakieś wskazówki.

Madeline skinęła głową.

– Oczywiście – odparła. – Proszę się wcale nie śpieszyć.

W głowie Riley niemal natychmiast wykluł się plan odwrócenia uwagi właścicielki. Podczas gdy Madeline porządkowała akcesoria dla lalek, Riley sięgnęła do jednej z górnych półek, udając, że chce zdjąć którąś księżniczkę. Niby przez nieuwagę strąciła na podłogę cały ich rządek.

– Och! – powiedziała. – Przepraszam!

Cofając się w najbardziej niezgrabny z możliwych sposobów, wpadła na stojak z akcesoriami. Drobiazgi wylądowały obok lalek.

– Och! Tak bardzo przepraszam!

– Nic się nie stało. – W głosie Madeline brzmiało zdenerwowanie. – Ja… Ja posprzątam. Sama.

Zaczęła zbierać porozrzucany towar.

Riley pośpiesznie przeszła sklepu i podeszła do lady. Rzuciła okiem, żeby sprawdzić, czy Madeline nie patrzy, i szybko przejrzała półki pod blatem.

Tuż pod kasą znalazła rejestr klientów.

Przewracała kartki drżącymi palcami. Odnalazła datę, nazwisko mężczyzny i jego adres. Nie zdążyłaby zapisać danych, więc postarała się je zapamiętać.

Zaledwie wyszła zza kontuaru, Madeline powróciła z zaplecza. Patrzyła podejrzliwie.

– Będzie lepiej, jeśli już sobie pani pójdzie – powiedziała. – Proszę wrócić z nakazem, wówczas będę mogła pani pomóc. Naturalnie zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby pomóc senatorowi i jego rodzinie. Jednak w tym momencie… Cóż, myślę, że lepiej będzie, jeśli się pożegnamy.

Riley ruszyła prosto do drzwi.

– Ja… – zająknęła się. – Ja rozumiem. I bardzo przepraszam.

Pośpieszyła do auta. Ledwie wsiadła, wyjęła telefon i wystukała numer Billa.

– Mam jego nazwisko! – niemal krzyknęła, kiedy odebrał. – Nazywa się Gerald Cosgrove. I mam jego adres!

Riley dyktowała z pamięci, z duszą na ramieniu, czy zapamiętała poprawnie.

– Jestem o kilka minut od ciebie – powiedział Bill. – Przekażę jego dane i adres, zobaczymy jakie informacje na jego temat ma FBI. Zaraz do ciebie oddzwonię.

Rozłączył się.

Riley siedziała jak na szpilkach. Zerknęła na witrynę i tuż za szybą dostrzegła obserwującą ją podejrzliwie Madeline. Wcale jej to nie zdziwiło. Wiedziała, że zachowuje się co najmniej dziwnie.

Telefon zabrzęczał. Riley odebrała.

– Bingo – powiedział Bill. – Facet jest notowany za przestępstwa na tle seksualnym. Adres, który mi podałaś, jest blisko. A ty trochę bliżej niż ja.

– Już tam jadę! – Riley wcisnęła pedał gazu.

– Na miłość boską, Riley, nie sama! – zawołał. – Poczekaj na mnie na zewnątrz! Słyszysz?

Rozłączyła się i ruszyła. Nie mogła czekać.

*

Niecały kwadrans później dojechała do piaszczystej działki na odludziu, w której centrum stała duża przyczepa kempingowa. Zaparkowała i wysiadła.

Na ulicy przed posesją zauważyła jakieś stare auto, ale w niczym nie przypominało pick-upa opisanego przez świadka po porwaniu Cindy MacKinnon. Oczywiście Cosgrove mógł go trzymać w całkiem innym miejscu. A może porzucił ze strachu, że zostanie namierzony?

Riley poczuła dreszcz na widok kilku szop w głębi działki, zamkniętych na kłódki. Czy to tam sprawca przetrzymywał kobiety? Czy w tej chwili też kogoś więził, torturował i planował zabić?

Rozejrzała się po okolicy. Działka nie była aż tak bardzo odizolowana, jak się wydawało. Całkiem niedaleko znajdowało się kilka domów, zarówno tradycyjnych, jak i tych na kółkach. Lecz nie wyglądało na to, że stoją wystarczająco blisko, żeby ktokolwiek usłyszał kobiece krzyki dochodzące z którejś z szop.

Riley wyciągnęła broń i zbliżyła się do przyczepy.

Posadowiono ją na stałych fundamentach. Najprawdopodobniej tkwiła w tym miejscu od lat. Dawno temu ktoś założył wzdłuż niej rabatkę z kwiatami, zapewne żeby było bardziej po domowemu. Teraz tę rabatkę porastały chwasty.

Jak na razie nic nie pasowało do wyobrażenia, jakie miała o tym miejscu Riley. Choć uważała, że trafiła w dziesiątkę.

– Skończyło się dobre, sukinsynu! – wymamrotała pod nosem. – Już nikogo więcej nie skrzywdzisz.

Podeszła do przyczepy i załomotała w metalowe drzwi.

– Gerald Cosgrove! – zawołała. – FBI! Otwieraj!

Nikt nie odpowiedział.

Riley wspięła się na schodki z pustaków i zajrzała przez szybkę w drzwiach. To, co zobaczyła w środku, zmroziło jej krew w żyłach.

Wnętrze zdawało się pękać w szwach od lalek. Ani żywej duszy, same lalki. We wszystkich możliwych kształtach i rozmiarach.

Riley szarpnęła za klamkę, ale drzwi okazały się zamknięte na klucz. Załomotała ponownie.

Tym razem usłyszała męski głos.

– Odejdź. Daj mi spokój. Nic nie zrobiłem.

Riley miała wrażenie, że w środku dostrzega jakiś ruch. Drzwi od przyczepy otwierały się na zewnątrz, więc nie mogła ich wyważyć. Wymierzyła z pistoletu w zamek i strzeliła.

Drzwi stanęły otworem. Riley wpadła do ciasnego pomieszczenia.

Lalek musiały być setki. Dosłownie wszędzie – na półkach, na stołach, nawet na podłodze.

Riley zajęło chwilę zauważenie pośród nich człowieka kulącego się ze strachu przy przepierzeniu.

– Nie strzelaj! – błagał, trzymając w górze drżące ręce. – Niczego nie zrobiłem! Nie zabijaj mnie!

Riley podeszła i szarpnęła, żeby wstał. Wykręciła mu rękę na plecy, schowała pistolet do kabury i wyjęła kajdanki.

– Druga ręka – powiedziała.

Roztrzęsiony Cosgrove bez oporu usłuchał polecenia. Po chwili siedział skuty w dziwacznej pozie na krześle.

Był wątłym mężczyzną po sześćdziesiątce. Miał cienkie siwe włosy. Cały we łzach wyglądał żałośnie. Riley jednak nie odczuwała dla niego ani krzty współczucia. Te wszystkie lalki wystarczały, by uznała go za skrzywionego psychicznie dewianta.

Zanim zdążyła zadać choćby jedno pytanie, usłyszała głos Billa.

– Jezu, Riley! Przestrzeliłaś zamek?

Odwróciła się.

– Nie chciał otworzyć – odparła.

– Przecież ci powiedziałem, żebyś czekała na zewnątrz! – mruknął z przyganą Bill.

– Przecież dobrze wiesz, że nikogo nie słucham – odcięła się. – Nieważne. Cieszę się, że już jesteś. Zdaje się, że to ten facet.

Mężczyzna płakał.

– Ja nic nie zrobiłem! To nie ja! Już odsiedziałem swoje! To już za mną!

– Czego się dowiedziałeś? – Riley spojrzała na Billa.

– Odsiedział trochę za próbę molestowania nieletniej. Potem nic, aż do teraz.

Miało to sens. Ta potworna karykatura człowieka bez wątpienia przerzuciła się na większe wyzwania. I na większe okrucieństwo.

– To było dawno temu – powiedział Cosgrove. – Od tamtej pory jestem grzeczny. Biorę lekarstwa. Nie miewam już napadów. To już przeszłość. Pomyliliście się.

– Więc jesteś niewinny, tak? – Słowa Billa ociekały cynizmem.

– Tak jest. O cokolwiek mnie podejrzewacie, to nie ja.

– Więc po co ci te wszystkie lalki? – zapytała Riley.

Cosgrove uśmiechnął się przez łzy.

– Czyż nie są piękne? – zapytał. – Zbieram je po trochu. Parę tygodni temu miałem szczęście, bo znalazłem taki wspaniały sklep w Shellysford. Tyle lalek w tylu różnych sukienkach! Wydałem cały zasiłek naraz i kupiłem tyle, na ile mi wystarczyło.

– Ni diabła nie chcę wiedzieć, co z nimi robisz – oznajmiła Riley.

– To nie tak, jak myślicie! – jęknął mężczyzna. – One są dla mnie jak rodzina. Siedzę z nimi w domu. Nie stać mnie, żeby mieszkać gdzie indziej. One są dla mnie dobre. Nie osądzają mnie.

Riley po raz kolejny tknęło, że Cosgrove może właśnie przetrzymywać ofiarę.

– Muszę sprawdzić te twoje szopy na tyłach – powiedziała.

– Śmiało – odparł. – Nic tam nie ma. Nie mam nic do ukrycia. Tu są klucze.

Wskazał skinieniem głowy na pęk wiszący obok zniszczonych drzwi. Riley go zdjęła.

– Idę sprawdzić – oświadczyła.

– Nie beze mnie – powiedział Bill.

Przykuli Cosgrove’a do drzwiczek lodówki, a potem wyszli z przyczepy i skierowali się na tyły posesji.

Otworzyli kłódkę przy drzwiach pierwszej szopy i zajrzeli do środka. Nie było tam niczego oprócz grabi.

Bill wszedł i się rozejrzał.

– Nic – powiedział. – Ani śladu krwi.

Przeszli do następnej. Znów nic, nie licząc zardzewiałej kosiarki.

– Musiał je trzymać gdzie indziej – mruknął Bill.

Wrócili do przyczepy.

Cosgrove siedział tam, gdzie go pozostawili, gapiąc się żałośnie na swoją lalkową rodzinę. Riley nie mogła na niego patrzeć. Na człowieka, który nie miał tak naprawdę ani swojego życia, ani żadnej przyszłości.

Wciąż jednak był dla niej zagadką. Postanowiła zadać mu kilka pytań.

– Gerald, gdzie byłeś w ostatnią środę rano?

– Co takiego? O co chodzi? Nie wiem, gdzie byłem. Nie pamiętam środy. Pewnie tutaj. A gdzie indziej mógłbym być?

Riley wpatrywała się w niego z rosnącym zainteresowaniem.

– Gerald – powiedziała. – Jaki jest dzisiaj dzień?

Spanikowany Cosgrove rozejrzał się dokoła.

– Ja… – zająknął się. – Ja nie wiem.

Czy to może być prawda? Czy on naprawdę nie wie, jaki jest dzień? Brzmiał tak, jakby mówił prawdę.

Riley nie wyczuwała w nim żadnej sprzeczności. Wyłącznie strach i desperację.

Nie mogę pozwolić, by mnie nabrał, pomyślała jednocześnie. Prawdziwy psychopata potrafi oszukać nawet wytrawnego weterana.

Bill odpiął kajdanki od lodówki i ponownie skuł nadgarstki Cosgrove’a za plecami.

– Geraldzie Cosgrove, jesteś aresztowany za zamordowanie czterech kobiet – warknął.

Wspólnymi siłami wypchnęli podejrzanego z przyczepy. W drodze do samochodu Bill recytował mu nazwiska ofiar i prawa, jakie przysługują aresztantowi. Usadzili Cosgrove’a w aucie Billa – właściwie wyposażonym pojeździe FBI, z kratką za przednimi siedzeniami – na tylnej kanapie. Przypięli go pasami i skuli ponownie.

Milczeli przez chwilę.

– Cholera, Riley, udało ci się! – powiedział wreszcie Bill z podziwem. – Dopadłaś tego drania, nawet bez odznaki. FBI powita cię z powrotem z otwartymi ramionami.

– Chcesz, żebym z tobą pojechała? – zapytała.

Wzruszył ramionami.

– Nie, mam go pod kontrolą. Zawiozę go do aresztu. Wróć swoim samochodem.

Riley nie protestowała. Zastanawiała się, czy Bill wciąż ma do niej pretensje za tamtą noc.

Patrzyła, jak odjeżdża, i też pragnęła pogratulować sobie sukcesu i odkupienia. Jednak coś jej na to nie pozwalało, coś męczyło. W jej głowie dźwięczały słowa ojca.

„Podążaj za głosem intuicji”.

W trakcie jazdy uświadamiała sobie coraz wyraźniej pewną rzecz.

Intuicja podpowiadała jej, że schwytany został niewłaściwy człowiek.

ROZDZIAŁ 33

Następnego ranka, w trakcie odstawiania April do szkoły, Riley wciąż męczyło to samo przeczucie. Powracało przez całą noc i nie pozwalało spać.

Czy to ten facet?, nie przestawała się zastanawiać.

Zanim April wysiadła, spojrzała na Riley z wyrazem szczerej troski na twarzy.

– Mamo, co się dzieje? – zapytała.

Pytanie było nieco zaskakujące. Wydawało się, że weszły z córką w całkiem nową fazę relacji, dużo lepszą od tej, przez którą przechodziły wcześniej. Jednak Riley nie przywykła jeszcze do tego, że April przejmuje się jej uczuciami. To było miłe, lecz dziwne doświadczenie.

– Widać, co?

– No jasne – powiedziała April. Uścisnęła delikatnie dłoń matki. – No, powiedz mi, o co chodzi.

Riley pomyślała przez chwilę. Uczucie nie było łatwe do opisania.

– Ja… – zaczęła i zamilkła. – Nie jestem pewna, czy aresztowałam właściwego człowieka.

Oczy April otworzyły się szeroko.

– Nie… Nie jestem pewna, co robić – dodała Riley.

Dziewczyna wzięła głęboki oddech.

– Nie powinnaś w siebie wątpić, mamo – odparła. – Zbyt często to robisz. I zawsze żałujesz. A mnie przecież mówisz to samo.

Riley uśmiechnęła się. April odwzajemniła uśmiech.

– Spóźnię się, jeśli zaraz nie pójdę na lekcje – powiedziała. – Możemy porozmawiać o tym później.

Pocałowała Riley w policzek, wysiadła z auta i pobiegła do szkoły.

Riley nie odjechała od razu. Siedziała chwilę zamyślona, aż wreszcie zadzwoniła do Billa.

– Masz coś? – zapytała, kiedy odebrał.

Usłyszała długie westchnienie.

– Cosgrove to dziwna postać. W tej chwili w kompletnej rozsypce, wykończony, załamany i zapłakany. Myślę, że już wkrótce zacznie mówić. Tyle że…

Bill zawiesił głos. Riley wyczuła, że jego też męczą wątpliwości.

– Tyle że co? – zapytała.

– Nie wiem, Riley. Wydaje się tak zdezorientowany, że przestaję być pewien, czy on wie, co się dzieje. Traci kontakt z rzeczywistością. Czasem nie rozumie, że został aresztowany. Może te wszystkie leki, które bierze, mieszają mu w głowie? A może to po prostu zwykła psychoza.

Riley na nowo dopadło zwątpienie.

– Co on mówi?

– Głównie pyta o lalki – odparł Bill. – Martwi się o nie, jakby były dziećmi albo zwierzątkami, które nie powinny przebywać same w domu. Cały czas powtarza, że one nie potrafią bez niego żyć. Jest potulny, w ogóle się nie stawia. Ale nie udziela nam żadnych informacji. Nie mówi nic o kobietach. Ani o tym, czy jakaś jest uwięziona w tej chwili.

Riley przez chwilę trawiła jego słowa.

– I jak myślisz? – zapytała w końcu. – To on?

Frustracja w głosie Billa rosła.

– Pewnie, że tak! To znaczy… Wszystkie ślady prowadzą do niego, i do nikogo innego. Ma lalki, jest notowany. Tyle w temacie. Był w sklepie w tym samym dniu, co Reba. Czego jeszcze chcieć? Jak moglibyśmy się pomylić?

Milczenie Riley nie oznaczało zgody. Czuła, że instynkt Billa jest po stronie jej intuicji.

– Czy ktoś sprawdził byłych pracowników Madeline? – zapytała w końcu.

– Tak – odparł Bill. – Ale nic z tego nie wynikło. Ona zawsze zatrudnia licealistki do pracy na kasie. Robi tak praktycznie, od kiedy założyła sklep.

Zniechęcona Riley jęknęła. Kiedy w końcu nastąpi w tej sprawie jakiś przełom?

– W każdym razie – kontynuował Bill – psycholog FBI przesłucha dzisiaj Cosgrove’a. Może jemu uda się dojrzeć coś więcej. Może dowiemy się, na czym stoimy.

– W porządku – powiedziała Riley. – Dawaj mi znać.

Rozłączyła się. Niewyłączony silnik wciąż warczał.

Dokąd ma jechać? Jeśli nawet Newbrough naprawdę próbuje przywrócić ją do służby, jeszcze tego nie zrobił. Wciąż nie miała odznaki ani pracy.

Mogę równie dobrze pojechać do domu, pomyślała.

Ale gdy tylko ruszyła, powróciły słowa ojca.

„Podążaj za głosem intuicji”.

W tej chwili intuicja podpowiadała jej jasno i wyraźnie, że powinna wrócić do Shellysford. Riley nie wiedziała dokładnie dlaczego. Po prostu musiała.

*

Gdy wchodziła do środka, nad drzwiami sklepiku z odzieżą zadźwięczał dzwonek. Riley nie zauważyła żadnych klientów.

Madeline podniosła wzrok i spojrzała na nią zza lady. Riley domyśliła się, że właścicielki nie cieszy ponowna wizyta.

– Madeline, bardzo przepraszam za wczoraj – powiedziała, podchodząc do lady. – Byłam taka niezdarna i tak bardzo mi przykro. Mam nadzieję, że niczego nie zniszczyłam?

Madeline zaplotła ramiona.

– Czego chcesz tym razem? – zapytała.

– Cały czas mam problem z tą sprawą – odparła Riley. – Potrzebuję twojej pomocy.

Kobieta milczała przez chwilę.

– Wciąż nie wiem, kim jesteś. I czy w ogóle jesteś z FBI – powiedziała.

– Wiem. I twój brak zaufania wcale mnie nie dziwi – ciągnęła Riley. – Ale przecież… Paragon Reby Frye, pamiętasz? Tylko jej ojciec mógł mi go dać. To naprawdę on mnie tu przysłał. Wiesz, że to prawda.

Madeline przytaknęła z ociąganiem.

– Cóż, to musi coś znaczyć. Czego chcesz?

– Pozwolisz mi raz jeszcze rzucić okiem na kolekcję lalek? Przyrzekam, że tym razem nie zepsuję niczego.

– No dobrze… – zgodziła się niechętnie Madeline. – Ale nie zostawię cię samej.

– W porządku.

Madeline otworzyła harmonijkowe drzwi.

Riley przechadzała się pomiędzy lalkami i akcesoriami dla nich, zaś Madeline bacznie obserwowała ją z progu. Nieufność tej kobiety była zrozumiała, ale pozostawanie pod lupą nie pomagało w koncentracji. Zwłaszcza że Riley tak naprawdę nie miała pojęcia, czego szuka.

Ponownie zadźwięczał dzwonek nad drzwiami i do sklepu weszły trzy hałaśliwe osoby. Klienci.

– O, rany! – westchnęła Madeline i znikła, by ich obsłużyć.

Riley została sam na sam z lalkami.

Dobra i chwila, stwierdziła.

Przyglądała się im z bliska. Niektóre stały, inne siedziały. Wszystkie w sukienkach lub balowych kreacjach. Te siedzące trwały dokładnie w takiej samej pozycji, co ofiary: z rozłożonymi, sztywnymi nogami.

Były jak inspiracja dla mordercy.

Ale nie podpowiadały Riley nowej drogi. Musiała się tutaj kryć jeszcze jakaś inna wskazówka.

Na dolnej półce zauważyła rząd książeczek z obrazkami. Przykucnęła i zaczęła je po kolei wyciągać. Były to pięknie ilustrowane opowiadania przygodowe o dziewczynkach, które wyglądały dokładnie jak lalki. Jedne i drugie prezentowały na okładkach identyczne stroje.

I lalki, i książki są sprzedawane w komplecie, domyśliła się Riley. I na widok jednej z okładek zamarła.

Dziewczynka miała długie blond włosy i szeroko otwarte jasnoniebieskie oczy. Dół jej biało-różowej sukni zdobiły róże. We włosach miała różową wstążkę.

Książka nosiła tytuł Wielki bal panienki z dworu na Południu.

Riley przyjrzała się z bliska twarzy dziewczynki i poczuła na skórze gęsią skórkę. Te jasnoniebieskie, nadnaturalnie szeroko otwarte oczy i te bardzo długie czarne rzęsy! Te wydatne jasnoróżowe usta z przesadnym uśmiechem!

Nie było wątpliwości. Mordercę z pewnością zainspirował ten właśnie obrazek, pomyślała Riley.

W tej samej chwili dzwonek zadźwięczał ponownie, klienci opuścili sklep, a Madeline pośpieszyła na zaplecze. Wyraźnie jej ulżyło, gdy nie zobaczyła spodziewanych zniszczeń.

Riley wskazała na książkę.

– Madeline, czy masz gdzieś lalkę do kompletu? – zapytała.

Kobieta zerknęła na okładkę, a następnie omiotła wzrokiem półki.

– Miałam ich kilka jakiś czas temu – powiedziała. – Teraz nie widzę żadnej. – Zastanowiła się przez chwilę i dodała: – Wydaje mi się, że ostatnią sprzedałam już dawno.

Riley nie była w stanie opanować drżenia głosu.

– Madeline, wiem, że nie chcesz tego robić, ale musisz mi podać nazwiska osób, które mogły kupić te lalki. Nie jestem w stanie wyrazić słowami, jak bardzo jest to ważne.

Kobieta wyglądała na zmartwioną.

– Przykro mi, ale nie mogę – odparła. – Nawet nie to, że nie chcę. Prostu nie mogę. To było z dziesięć albo piętnaście lat temu – tłumaczyła się. – Mój rejestr klientów nie sięga aż tak głęboko w przeszłość.

Riley była załamana. Kolejny ślepy zaułek. Doszła do ściany. Straciła tylko czas, przyjeżdżając tutaj.

Zebrała się w sobie i przemaszerowała przez sklep do wyjścia. Lecz gdy w progu poczuła podmuch świeżego powietrza, coś ją tknęło.

Ten zapach. Ta woń w środku. Może nie stęchlizny, raczej… Tak, gryząca. Niepasująca do tak delikatnego kobiecego sklepu.

Co to takiego?

I nagle Riley sobie uświadomiła. Amoniak.

„Podążaj za głosem intuicji”.

Była już jedną nogą za drzwiami, ale przystanęła, odwróciła się i spojrzała na Madeline.

– Myłaś dzisiaj podłogi? – zapytała.

Zaskoczona kobieta pokręciła przecząco głową.

– Korzystam z usług agencji – powiedziała. – Przysyła sprzątacza.

Serce Riley zabiło szybciej.

– Sprzątacza? – Jej głos był ledwie słyszalny.

Madeline przytaknęła.

– Przychodzi rano, choć nie każdego dnia. Ma na imię Dirk.

Dirk. Serce Riley dudniło. Na skórze czuła lodowaty dreszcz.

– A nazwisko?

Właścicielka wzruszyła ramionami.

– Nie mam pojęcia – odparła. – Nie wypisuję mu czeków. Mogą wiedzieć w agencji. Taki raczej niechlujny typ. Nie za bardzo można na nim polegać, jeśli mam być szczera.

Riley starała się oddychać powoli i głęboko. Uspokajała nerwy.

– Był tu dziś rano? – zapytała.

Kobieta skinęła głową.

– Madeline. – Riley podeszła do niej. – Cokolwiek by się działo, nie wpuszczaj tego człowieka do środka – powiedziała z naciskiem. – Nigdy więcej.

Zszokowana Madeline aż się zachwiała.

– Chcesz powiedzieć, że on…?

– Jest niebezpieczny. Niewyobrażalnie. Muszę go natychmiast znaleźć. Masz choć numer jego telefonu? Wiesz gdzie mieszka?

– Nic nie wiem. Musisz zapytać w agencji. – W głosie brzmiał strach. – Tam mają wszystkie jego dane. Poczekaj, tutaj jest ich wizytówka.

Madeline pogrzebała w rzeczach na ladzie i wręczyła Riley namiary na Agencję Pracy Millera.

– Dziękuję – powiedziała Riley i odetchnęła. – Tak bardzo ci dziękuję!

Nie mówiąc nic więcej, szybko wyszła ze sklepu.

Wsiadając do samochodu, próbowała jednocześnie połączyć sie z agencją. Telefon dzwonił i dzwonił. Nie było automatycznej sekretarki.

Riley zapamiętała adres i ruszyła.

*

Agencja Pracy Millera znajdowała się półtora kilometra od sklepu Madeline, na drugim końcu Shellyford. Mieściła się w budynku o czerwonej fasadzie i wyglądała tak, jakby działała w tym miejscu od lat.

Riley weszła do środka i natychmiast zauważyła technologiczne średniowiecze. Zdecydowanie nie nadążano tutaj za duchem czasu; stał tu zaledwie jeden przestarzały komputer. Ale w pomieszczeniu było dość tłoczno. Pokaźna liczba kandydatów do zatrudnienia wypełniała podania przy długim stole.

Trzy kolejne osoby, prawdopodobnie pracodawcy, stały w recepcji. Przekrzykiwały się w narzekaniach na poleconych im przez agencję niesolidnych pracowników.

Siedzących za kontuarem dwóch długowłosych mężczyzn starało się spławić malkontentów i jednocześnie odbierać na bieżąco telefony od klientów. Wyglądali na parę dwudziestoparoletnich luzaków, którym niezbyt dobrze wychodziło trzymanie spraw pod kontrolą.

Riley udało się przecisnąć do przodu i złapać jednego z nich pomiędzy jedną a drugą rozmową telefoniczną. Z plakietki odczytała imię. Melvin.

– Riley Paige, agent specjalny FBI – oznajmiła, licząc, że w tym zamieszaniu Melvin nie poprosi jej o odznakę. – Prowadzę śledztwo w sprawie zabójstwa. Czy pan jest tutaj menedżerem?

Melvin wzruszył ramionami.

– Chyba tak.

Z nieskażonego myślą wyrazu twarzy Riley wnioskowała, że jest albo upalony, albo niezbyt rozgarnięty. Albo jedno i drugie. Dobrze, że przynajmniej nie chciał sprawdzać jej dokumentu tożsamości.

– Szukam człowieka, który pracuje w sklepie u Madeline – powiedziała. – Sprzątacz, ma na imię Dirk. Właścicielka nie zna jego nazwiska.

– Dirk, Dirk, Dirk… – mamrotał pod nosem Melvin. – A, tak, pamiętam go! „Dirk Dupek”, tak na niego mówiliśmy. Hej, Randy, co się stało z Dirkiem Dupkiem? – zawołał do drugiego młodego człowieka.

– Zwolniliśmy go – odparł Randy. – Bez przerwy się spóźniał do roboty, jeżeli w ogóle przychodził. Prawdziwy wrzód na tyłku.

– Coś się nie zgadza – powiedziała Riley. – Madeline twierdzi, że on wciąż dla niej pracuje. Był w sklepie dziś rano.

Melvin wyglądał na zaskoczonego.

– Jestem pewien, że go zwolniliśmy – stwierdził. Usiadł przy przestarzałym komputerze i zaczął stukać w klawisze. – No jasne, że tak! Jakieś trzy tygodnie temu.

Zmrużył oczy i przyjrzał się ekranowi dokładniej.

– Ej, to rzeczywiście dziwne – powiedział zdumiony. – Madeline przez cały czas przysyła czeki, chociaż on już nie pracuje. Ktoś jej musi powiedzieć, żeby przestała. Wywala kupę pieniędzy w błoto.

Wszystko zaczęło nabierać sensu. Agencja nie płaciła Dirkowi, a on wciąż przychodził do pracy. Miał swoje powody, żeby wracać do Madeline. Z punktu widzenia Riley jak najbardziej niewłaściwe.

– Jego nazwisko? – zapytała.

Melvin przebiegł wzrokiem po ekranie.

– Monroe – odparł. – Co jeszcze chce pani wiedzieć?

Riley ulżyło, że mężczyzna niezbyt przejmuje się ujawnianiem poufnych informacji.

– Adres i numer telefonu – odparła.

– Nie podał numeru. – Melvin nie podnosił wzroku znad ekranu. – Ale mam adres. Lynn Street 1520.

Randy spojrzał koledze przez ramię.

– Czekaj – powiedział. – Ten adres jest zmyślony. Na Lynn Street nie ma tak wysokich numerów.

Riley nie była zaskoczona. Trudno, żeby Dirk Monroe chciał, aby ktokolwiek znał jego miejsce zamieszkania.

– A numer ubezpieczenia?

– Mam – odparł Melvin.

Zapisał na kartce i podał Riley.

– Dzięki – powiedziała i czym prędzej wyszła.

Z ulicy zadzwoniła do Billa.

– Cześć, Riley – odebrał. – Żałuję, ale nie mam dla ciebie dobrych wieści. Nasz psycholog przesłuchał Cosgrove’a i jest przekonany, że ten człowiek nie byłby w stanie zabić muchy. A już na pewno nie czterech kobiet. Powiedział…

– Bill! – przerwała. – Mam jego nazwisko. Dirk Monroe. To on, tym razem jestem pewna. Nie wiem, gdzie mieszka. Możesz sprawdzić to ubezpieczenie? Natychmiast?

Bill zapisał numer i kazał Riley zaczekać.

Niecierpliwie dreptała po chodniku w tę i z powrotem. W końcu Bill się odezwał.

– Mam te namiary. Farma, jakieś pięćdziesiąt kilometrów na zachód od Shellysford. Wiejska droga.

Przeczytał adres.

– Jadę! – zawołała.

Bill parsknął.

– Riley, o czym ty gadasz? Zaczekaj tym razem, aż wezwę posiłki! To niebezpieczny facet!

Ciało Riley dygotało od adrenaliny.

– Nie kłóć się ze mną! – warknęła. – Przecież mnie znasz!

Rozłączyła się bez pożegnania. Była już w drodze.

ROZDZIAŁ 34

Widok domu wstrząsnął Riley bardziej, niż się spodziewała. Czuła się tak, jakby wjechała w obraz przedstawiający typową amerykańską sielankę.

W niewielkiej dolinie stał biały drewniany dom. Stary, ale wspaniale zachowany.

Kilka budynków gospodarczych było już w gorszym stanie, podobnie jak duża, niemal waląca się stodoła. Paradoksalnie, te zniszczone elementy tylko dodawały uroku całości.

Riley zaparkowała, poprawiła broń w kaburze i wysiadła z auta. Wciągnęła w płuca czyste, świeże, wiejskie powietrze.

Nie powinno być tutaj tak ładnie, pomyślała, choć już wiedziała, że to wszystko ma sens. Rozmowa z ojcem uświadomiła jej, że kryjówka mordercy może okazać się przepięknym miejscem.

Stanowiło ono ryzyko, na które nie była przygotowana – że oczarowana widokiem straci czujność. Musiała sobie przypomnieć, że pośród tego piękna istnieje przerażające zło. Riley zdawała sobie sprawę, że za chwilę stanie twarzą w twarz z okrucieństwem tego miejsca. Nie miała tylko pojęcia, gdzie je znajdzie.

Odwróciła się i rozejrzała wokół. Nie zauważyła na działce pick-upa. Albo Dirk właśnie gdzieś wyjechał, albo auto było zaparkowane w jednej z przybudówek lub w stodole. On sam mógł być, oczywiście, gdziekolwiek, choćby w jednym z podniszczonych budynków.

Mimo to Riley najpierw postanowiła sprawdzić dom.

Wystraszył ją jakiś hałas. Kątem oka dostrzegła niewielkie poruszenie, ale okazało się, że to tylko swobodnie biegające wokół kury. Kilka dziobało ziemię. Poza tym, nie licząc kołysanych delikatnym wiatrem wysokich traw i liści, wszystko trwało w bezruchu.

Riley miała wrażenie, że nie ma tu nikogo oprócz niej.

Zbliżyła się do domu. Wchodząc na schody, wyjęła pistolet i uzbrojona przystanęła na ganku. Zapukała do frontowych drzwi. Bez odzewu.

Zapukała raz jeszcze.

– Mam przesyłkę dla Dirka Monroe’a! – zawołała. – Musi pokwitować!

Cisza.

Zeszła z ganku i okrążyła dom. Okna znajdowały się zbyt wysoko, żeby zajrzeć do środka, a tylne drzwi były zamknięte na głucho.

Ponownie zapukała do frontowych drzwi i ponownie nikt jej nie odpowiedział.

Zamek w drzwiach był starego typu, na duży klucz, ale Riley zawsze nosiła w torebce niewielki zestaw wytrychów. Wiedziała, że w takim przypadku wystarczy użyć tego małego i płaskiego.

Schowała broń do kabury i wyjęła wytrych. Wsunęła go w zamek, dopasowała, poruszając, i przekręciła. Nacisnęła klamkę i drzwi stanęły otworem.

Riley wyciągnęła ponownie pistolet i weszła do środka.

Wnętrze wyglądało tak samo malowniczo, jak okolica. Jak wnętrze typowego wiejskiego domku, wyjątkowo uporządkowanego i czystego. W salonie stały dwa fotele z szydełkowymi serwetkami na oparciach.

Pomieszczenie sprawiało wrażenie oczekującego na rozpoczęcie rodzinnego przyjęcia. Jednak gdy Riley przyjrzała się wszystkiemu dokładnie, to uczucie zniknęło. Dom nie wyglądał na zamieszkany. Wszystko było zbyt uporządkowane.

„Chce zacząć wszystko od początku. Powrócić do korzeni”, przypomniały się jej słowa ojca.

To było dokładnie to, co Dirk próbował tutaj osiągnąć. Tyle że bez powodzenia, bo jego życie zostało nieodwracalnie naznaczone od samego początku. Riley nie miała pojęcia czym, ale on tak. I to go prześladowało.

Zamiast szukać drogi powrotnej do szczęśliwszego dzieciństwa, zamknął się w nierealnym świecie. Urządził tu wystawę, która z powodzeniem mogłaby stanowić ekspozycję w skansenie. Na ścianie wisiał nawet oprawiony, wyszywany krzyżykami obraz. Riley podeszła bliżej.

Malutkie niciane krzyżyki składały się na wizerunek kobiety ubranej w długą suknię, trzymającej w ręku parasol.

„Panienka z dworu na Południu jest zawsze

uprzejma,

grzeczna,

dystyngowana…” – głosił wyszywany napis pod spodem.

Lista oczekiwań była tak długa, że Riley nie miała ochoty czytać jej do końca. Wiedziała już wszystko, co chciała wiedzieć.

Miała przed sobą listę pobożnych życzeń. Ta farma, oczywiście, nigdy nie była plantacją. Nie zamieszkiwała jej żadna panienka z dworu. Nie popijała herbatki ani nie wydawała poleceń służbie.

Mimo wszystko to wyobrażenie musiało być bliskie sercu osoby, która mieszka w tym domu lub mieszkała w przeszłości. I może ten ktoś kupił pewnego razu lalkę wyglądającą jak panienka z dworu z książeczki?

Nasłuchując, Riley szła powoli przez korytarz.

Przy prowadzącym do jadalni łukowatym przejściu jej poczucie, że cofnęła się w czasie, nasiliło sie jeszcze. Przez koronkowe firanki w oknie przebijało słoneczne światło. Stół i krzesła czekały w perfekcyjnym porządku na domowników. Jednak podobnie jak cała reszta pomieszczenie wyglądało tak, jakby nikt z niego od dawna nie korzystał.

Po drugiej stronie korytarza znajdowała się duża staromodna kuchnia. Tam też wszystko było na swoim miejscu i też nie sprawiało wrażenia używanego w ostatnim czasie.

Na wprost, na końcu korytarza, Riley dostrzegła zamknięte drzwi. Idąc w ich stronę, rzuciła okiem na wiszące na ścianie zdjęcia w ramkach. Wyglądały na zwyczajne rodzinne pamiątki, niektóre czarno-białe, inne kolorowe. Część z nich sięgała dość daleko w przeszłość. Może nawet wiek?

Fotografie, jakie można znaleźć w każdym domu: rodzice, dziadkowie, dzieci i suto zastawiony świąteczny stół. Wiele z nich już wyblakło. Na jednej, sprzed kilku dekad, chłopiec. Schludny, uczesany uczeń z wymuszonym uśmiechem. Na zdjęciu po prawej kobieta tuląca dziewczynkę w sukience z falbankami…

Zdumiona Riley zauważyła, że dziewczynka i chłopiec mają tę samą twarz. A właściwie, że to to samo dziecko. Dziewczynka w ramionach kobiety wcale nie była dziewczynką, a chłopcem. Tym schludnym uczniem, tyle że w sukience i peruce!

Riley zadrżała. Wyraz twarzy chłopczyka mówił, że nie są to nieszkodliwe przebieranki. Dziecko było udręczone i nieszczęśliwe. Przepełnione złością i nienawiścią.

Ostatnia fotografia przedstawiała tego samego chłopca w wieku około dziesięciu lat. Trzymał lalkę. Uśmiech kobiety, która stała za jego plecami, promieniował kompletnie nieuzasadnioną i niezrozumiałą radością.

Riley przyjrzała się lalce dokładniej i aż zaparło jej dech.

Była identyczna jak ta na okładce książeczki ze sklepu: długie blond włosy, jasnoniebieskie oczy, róże i różowe wstążki we włosach.

Wiele lat temu ta kobieta podarowała chłopcu lalkę… Zapewne kazała mu dbać o nią i ją kochać.

Ale ból na chłopięcej buzi świadczył, jak było naprawdę. Tym razem dziesięciolatek nie był w stanie udawać uśmiechu. Na jego twarzy malowały sie wyłącznie obrzydzenie i pogarda dla samego siebie. Na zdjęciu uchwycono moment, w którym coś w nim pękło i już nigdy miało się nie zrosnąć. Dokładnie w tamtej właśnie chwili obraz lalki zawładnął nieszczęśliwą dziecięcą wyobraźnią. Chłopiec nie potrafił się z niego otrząsnąć przez całe swoje życie. I właśnie ten obraz odtwarzał za pomocą nagich kobiecych ciał.

Riley odwróciła wzrok i podążyła ku zamkniętym drzwiom na końcu korytarza. Przełknęła ślinę.

To tutaj, pomyślała.

Była tego pewna. Te drzwi stanowiły granicę pomiędzy martwym, sztucznym pięknem tego domku na wsi a okrutną rzeczywistością zaraz za nimi. W tym zamkniętym pokoju sztafaż wszechobecnej błogiej normalności miał zniknąć raz na zawsze.

Riley trzymała broń w prawej dłoni. Lewą otworzyła drzwi.

Wewnątrz panowała ciemność, ale nawet w padającym z korytarza przyćmionym świetle widziała, że jest tam całkowicie inaczej niż w pozostałej części domu. Na podłodze walało się pełno śmieci.

Obok drzwi namacała włącznik. Zapaliła światło, a wisząca u sufitu żarówka ujawniła koszmar.

Pierwszą rzeczą, jaką zarejestrował mózg, była metalowa rura pośrodku pomieszczenia, przykręcona do podłogi i do sufitu; ślady krwi na podłodze mówiły, co się tutaj wydarzyło. Odbijające się echem w głowie Riley stłumione kobiece krzyki niemal obezwładniały.

W pokoju nie było nikogo. Riley opanowała się nieco i zrobiła krok naprzód.

Przez zabite deskami okna nie wpadało ani trochę światła. Na początku różowe i wymalowane w obrazki z książeczek dla dzieci ściany zostały paskudnie pomazane. Dziecięce mebelki – krzesełka i taborety z falbankowymi obszyciami, zaprojektowane z myślą o dziewczynkach – wywrócono i połamano. Wszędzie leżały fragmenty lalek: pourywane kończyny, głowy i pukle włosów. Do ściany przybite były małe peruki.

Riley weszła w głąb pomieszczenia. Jej serce waliło ze strachu i wściekłości wywołanej wspomnieniem własnej niewoli. Przemoc i agonia, które wyczuwała w tym miejscu, oszałamiały.

Nagle za plecami usłyszała szelest i światło zgasło.

Ogarnięta paniką odwróciła się, żeby strzelić, lecz nie zdążyła. Jakiś ciężki i twardy przedmiot trafił boleśnie w jej ramię i broń odfrunęła w ciemną przestrzeń.

Choć próbowała uniknąć kolejnego ciosu, poczuła uderzenie w głowę. Zatoczyła się w ciemny kąt i upadła.

Pod jej czaszką dudniło echo trafienia, przed oczami wirowały czarne plamy. Riley zdała sobie sprawę, że jest ranna. Wykonała wysiłek, by zachować świadomość, która wymykała się jej jak przesypujący się przez palce piasek.

Znów to samo. Ten syczący biały płomień, przecinający ciemność. I blask światła, stopniowo ukazujący, kto się z nim zbliża.

Tym razem to matka. Stoi naprzeciwko Riley, z krwawiącą śmiertelną raną od kuli w samym środku klatki piersiowej. Ma bladą, martwą twarz. Kiedy jednak otwiera usta, mówi głosem ojca.

– Dziewczyno, wszystko robisz źle.

Riley czuje mdłości i zawroty głowy. Wszystko wokół wiruje. Jej świat nie ma sensu. Co tu robi jej matka, z tym okropnym narzędziem tortur w ręku? I dlaczego mówi jak ojciec?

– Dlaczego nie jesteś Petersonem? – woła Riley.

Nagle płomień gaśnie, pozostawiając jedynie lekką poświatę.

W ciemności Riley znów słyszy mruczenie ojca:

– To twój problem. Chcesz pokonać całe zło teego świata za jednym zamachem. Musisz coś wybrać. Jeden potwór na raz.

Walcząc z zawrotami głowy, Riley stara się zapamiętać ten przekaz.

– Jeden potwór na raz – szepce.

Świadomość przypływała i odpływała, kusząc Riley momentami przytomności. W przygaszonym świetle korytarza, za lekko uchylonymi drzwiami, widniała sylwetka mężczyzny. Riley nie potrafiła dojrzeć jego twarzy.

Zobaczyła, że przedmiot w jego ręce to łom. I że mężczyzna nie nosi butów, jest w samych skarpetkach. Pewnie był w domu przez cały ten czas i tylko czekał na odpowiedni moment, żeby ją zaskoczyć.

Riley czuła niemiłosierny ból głowy i ramienia. Po jej skroni spływało coś klejącego się i ciepłego. Krwawiła i to mocno. Walczyła, żeby nie stracić przytomności.

Usłyszała śmiech mężczyzny. Nie brzmiał znajomo.

Pod czaszką Rily trwała gonitwa myśli. To nie głos Petersona, tak okrutny i szyderczy w tamtej ciemności. I gdzie jest jego palnik? Dlaczego wszystko jest inne?

Gorączkowo próbowała ogarnąć rzeczywistość.

To nie Peterson, narzuciła sobie sposób myślenia. To Dirk Monroe.

A potem wyszeptała, niemal bezgłośnie:

– Jeden potwór na raz.

Ten potwór miał zamiar ją zabić.

Pomacała podłogę wokół siebie. Gdzie jest pistolet?

Mężczyzna zbliżył się do niej, wymachując łomem, który ze świstem przecinał powietrze. Riley podniosła się na czworaka, ale znów powalił ją mocny cios w ramię. Przygotowała się na następny, ale usłyszała, że łom upada na posadzkę.

Coś oplotło jej lewą stopę i teraz ciągnęło powoli Riley po ziemi, przez te wszystkie śmieci, w kierunku rury pośrodku pokoju. Tam gdzie cierpiały i umarły cztery inne kobiety.

Próbowała odgadnąć jego myśli. Nie szukał jej, ani nie wybierał. Nigdy nie widział, żeby kupowała którąś z tych lalek, których tak bardzo nienawidził. A mimo wszystko próbował maksymalnie wykorzystać jej przybycie. Miał zamiar zrobić z niej swoją kolejną ofiarę. Pragnął zadać jej cierpienie. Chciał, żeby umarła w bólu.

Riley dostrzegała jednak światełko nadciągającej sprawiedliwości. Bill wraz z ekipą będą tutaj lada moment. Co zrobi Dirk, gdy FBI wtargnie do jego domu? Zabije ją, oczywiście, i to bez chwili zastanowienia. Nie pozwoli się jej wymknąć.

Ale tak czy inaczej jest już stracony.

Tylko dlaczego akurat ona musi być ostatnia?

Riley zobaczyła twarze ludzi, których kochała – April, Billa, nawet ojca. Teraz już wiedziała, że łączy ich więź mrocznej mądrości, zrozumienia bezgranicznego zła na świecie. Pomyślała o tym, ile jeszcze czeka ją pracy, i poczuła zalążek nowej determinacji.

Nie pozwoli mu pozbyć się siebie tak szybko. Umrze na własnych warunkach, nie jego.

Przejechała dłonią po podłodze i wymacała coś twardego – nie fragment lalki, a rzecz solidną i ostrą. Chwyciła za rękojeść noża.

Z pewnością użył go przy poprzednich czterech kobietach…

Czas płynął w tempie, które paraliżowało umysł. Riley zdała sobie sprawę, że Dirk przełożył sznur wokół rury i teraz ciągnął jej stopę do góry.

Stał odwrócony tyłem, pewien, że już ją pokonał. Był zajęty przywiązywaniem i wymyślaniem przyszłych tortur.

Zanim jednak odwrócił się ku niej, Riley wykorzystała ten jeden, jedyny moment jego nieuwagi i z pozycji leżącej poderwała ciało do siadu. Zauważył to i chciał zareagować, ale była szybsza. Wsparła się na wolnej prawej stopie i wstała, by się z nim zmierzyć.

Wbiła mu nóż w brzuch, wyciągnęła i wbiła raz jeszcze. I kolejny. Słyszała krzyk i jęki. Dźgała, aż straciła przytomność.

ROZDZIAŁ 35

Riley otworzyła oczy. Bolało ją całe ciało, a najbardziej ramię i głowa. Zobaczyła przed sobą twarz Billa.

Czy to sen?

– Bill? – zapytała.

Uśmiechnął się z ulgą. Przyciskał do jej głowy coś miękkiego, tamując płynącą krew.

– Witaj z powrotem – powiedział.

Riley zorientowała się, że wciąż jest w tym samym pomieszczeniu, zaraz obok rury. Wpadła w panikę.

– Gdzie on jest?

– Nie żyje – uspokoił ją Bill. – Dałaś mu dokładnie to, na co sobie zasłużył.

Riley nie wierzyła, że nie śni.

– Muszę zobaczyć – powiedziała.

Udało się jej wykręcić szyję i dostrzegła Dirka leżącego twarzą do podłogi w kałuży własnej krwi. Miał otwarte oczy. Nie mrugał.

Bill odwrócił głowę Riley do siebie.

– Spróbuj się nie ruszać – polecił. – Jesteś poważnie ranna. Wszystko będzie dobrze, ale straciłaś dużo krwi.

Riley ogarnęła fala mdłości i zawrotów głowy. Wiedziała, że Bill ma rację. Zanim ponownie straciła przytomność, zdołała wyszeptać cztery słowa:

– Jeden potwór na raz.

ROZDZIAŁ 36

Agent specjalny Brent Meredith z satysfakcją zamknął dużą szarą kopertę wypełnioną zdjęciami i raportami. Riley czuła tę samą satysfakcję, co on, i była pewna, że także Bill i Flores podzielają to uczucie.

Siedzieli razem wokół stołu w sali konferencyjnej w Wydziale Analizy Behawioralnej. Gdyby tylko Riley nie była tak obolała i w bandażach, byłaby to jedna z tych idealnych chwil w jej życiu.

– Matka Dirka chciała dziewczynkę, nie chłopca – odezwał się Meredith. – Próbowała zatem zmienić syna w panienkę z dworu. Ale to prawdopodobnie tylko wierzchołek góry lodowej. Bóg jeden wie, przez co jeszcze przeszedł ten chłopak w dzieciństwie.

Bill rozparł się wygodniej na krześle.

– Nie współczujmy mu zbytnio – powiedział. – Nie każdy, kto ma beznadziejne dzieciństwo, wyrasta na sadystycznego mordercę. To był jego własny wybór.

Meredith i Flores przytaknęli.

– A czy ktokolwiek wie, co się stało z matką Dirka? – zainteresowała się Riley.

– Według informacji zmarła pięć lat temu – odparł Flores. – Ojciec zniknął już dawno, kiedy Dirk był jeszcze niemowlęciem.

Nad stołem zapadła ciężka cisza.

Riley wiedziała, co ona oznacza. Siedziała teraz w towarzystwie trzech osób, które poświęciły życie walce z niesprawiedliwością. Mimo chwilowej satysfakcji, wisiało nad nimi widmo wszechobecnego zła. To się nie skończy nigdy. A przynajmniej nie dla nich.

Otworzyły się drzwi i wszedł Carl Walder. Był cały w skowronkach.

– Świetna robota! – pochwalił. Położył na stole broń i odznakę Riley i przesunął je w jej kierunku. – To należy do pani.

Riley uśmiechnęła się sarkastycznie. Walder nie miał zamiaru przepraszać, a tym bardziej przyznawać się do jakiegokolwiek błędu, ale jej to nie przeszkadzało. Nie wiedziała, jak zareagowałaby, gdyby rzeczywiście do tego doszło. Raczej nie byłaby zbyt uprzejma.

– A tak przy okazji, Riley – dodał Walder. – Dzwonił do mnie dziś rano senator i kazał przekazać ci podziękowania i życzenia szybkiego powrotu do zdrowia. Zdaje się, że ma o tobie bardzo dobre zdanie.

Teraz Riley musiała ukryć rozbawienie. Dokładnie ten telefon sprawił, że Walder oddał jej broń i odznakę. Przypomniała sobie jedną z ostatnich rzeczy, jakie usłyszała od Newbrougha.

„Nie jest pani niczyim sługusem”.

Czego nie można było powiedzieć o Carlu Walderze.

– Przyjdź do mojego biura – powiedział Walder. – Porozmawiamy o awansie. Może jakieś stanowisko za biurkiem? Zasługujesz na nie.

Odwrócił sie na pięcie i wyszedł.

Towarzysze Riley jak jeden mąż odetchnęli z ulgą, że nastąpiło to tak szybko.

– Powinnaś przemyśleć tę propozycję, Riley – stwierdził Meredith.

Riley zachichotała.

– Naprawdę widzi mnie pan za biurkiem?

Wzruszył ramionami.

– I tak zrobiłaś już więcej, niż potrzeba. Zdążyłaś wykonać więcej trudnej pracy w terenie niż wielu agentów wykonuje przez całe życie. Z twoim doświadczeniem i podejściem byłabyś świetnym szkoleniowcem nowych rekrutów. Nie sądzisz?

Czego właściwie miałabym uczyć tych młodych?, myślała Riley. Wszystko, co mam, to instynkt.

O ile było jej wiadomo, instynktu nie można było się nauczyć. Nie ma żadnego sposobu, żeby nauczyć ludzi, jak słuchać wewnętrznego głosu. Albo się go słyszy, albo nie.

Poza tym czy rzeczywiście życzyłaby komukolwiek takiej intuicji? Tak często żyła w strachu wywołanym własnymi myślami, prześladowana niepokojącą umiejętnością wchodzenia w umysł przestępcy. Nie było jej z tym łatwo.

– Dziękuję – powiedziała. – Ale podoba mi się tu, gdzie jestem.

Meredith skinął głową i wstał z krzesła.

– No to na dzisiaj koniec. Odpocznijcie trochę.

Riley i Bill w milczeniu szli korytarzem.

Przed budynkiem usiedli na ławce. Mijały długie minuty, a żadne z nich nie wiedziało, jak zacząć. Zbyt dużo było do powiedzenia.

– Bill? – zapytała ostrożnie Riley. – Myślisz, że możemy znów pracować jako partnerzy?

Milczał jeszcze przez chwilę.

– A jak myślisz? – odpowiedział pytaniem.

Odwrócili się i spojrzeli sobie w oczy. Riley zobaczyła na jego twarzy ból. Rana, którą mu zadała po pijanemu, jeszcze się nie zagoiła. To wymagało czasu.

Ale dowiedziała się czegoś. Czegoś, co od dawna było prawdą i do czego uparcie nie chciała się przyznać. Jej uczucie do Billa było silne i intensywne, a on niemal z pewnością czuł to samo. Tajemnica przestała być tajemnicą. Nie było szans na powrót do poprzedniego układu.

Ich współpraca była zakończona, wiedzieli to obydwoje. I żadne nie musiało tego mówić na głos.

– Jedź do domu, Bill – powiedziała Riley łagodnie. – Spróbuj naprawić sprawy z żoną. Musisz myśleć o dzieciach.

– Tak zrobię – odparł. – Ale mam nadzieję, że cię nie stracę. To znaczy: twojej przyjaźni.

Riley poklepała go po dłoni.

– Nie ma takiej możliwości – stwierdziła z uśmiechem.

Wstali z ławki i poszli, każde do swojego auta.

*

– O czym myślisz, mamo? – zapytała April.

Siedziały do późnej nocy w salonie i oglądały telewizję. Wcześniej tego wieczoru Riley opowiedziała córce o wszystkim, co się wydarzyło. A przynajmniej o wszystkim, o czym mogła jej powiedzieć.

Teraz wahała się jednak, jak odpowiedzieć na to pytanie. Wiedziała tyle, że musi to powiedzieć na głos. Poza tym April już to znała. To nie był sekret. Po prostu Riley nie mogła przestać o tym myśleć.

– Znów zabiłam człowieka – wykrztusiła wreszcie.

April spojrzała z miłością i troską.

– Wiem. Niełatwo ci z tym, co?

– Trudno to opisać słowami – odparła Riley. – To okropne. To coś, czego nikt nie ma prawa robić. Nigdy, przenigdy. Ale czasem to jedyne wyjście. – Zamilkła na chwilę. – Wiesz, czuję coś dziwnego – podjęła. – Ale nie jestem pewna, czy powinnam to mówić.

April roześmiała się cicho.

– Mamo, a myślałam, że już nie będziemy siedzieć w ciszy!

Riley była spokojna.

– Czuję, że żyję – powiedziała. – Boże, to sprawia, że czuję, że żyję! I wiem, że jutro jakaś kobieta będzie mogła wejść do sklepu Madeline i kupić lalkę, i nic jej nie będzie grozić. Ja po prostu… Ja się po prostu tym cieszę. Jestem szczęśliwa, że mogę jej to podarować, chociaż ona nigdy się o tym nie dowie! – Riley ścisnęła dłoń córki. – Już późno, a ty musisz rano iść do szkoły – dodała.

April pocałowała ją w policzek.

– Dobranoc, mamo – pożegnała się i poszła do swojej sypialni.

Riley poczuła, że ogarnia ją nowa fala bólu i zmęczenia. Pomyślała, że będzie lepiej, jeśli też pójdzie do łóżka. W przeciwnym razie zaśnie na kanapie.

Podniosła się. Była już w nocnej koszuli, więc nawet nie zajrzała do łazienki, żeby umyć zęby. Chciała się po prostu położyć.

W sypialni włączyła światło i serce natychmiast podskoczyło jej do gardła.

Coś było rozrzucone na jej łóżku.

Garść małych kamyków.

PORWANA

(seria kryminałów o Riley Paige – cz. 2)

„Napisany po mistrzowsku thriller! Autorka tak doskonale zbudowała postacie i tak dobrze przedstawiła ich psychikę, że czujemy, jakbyśmy byli w ich głowach, bali się tego, co one, i cieszyli ich sukcesami. Niezwykle inteligentna fabuła utrzymuje w napięciu do końca. Liczne zwroty akcji sprawiają, że nie zaśniesz, dopóki nie przeczytasz tej książki do ostatniej strony!”

– Books and Movie Reviews, Roberto Mattos (o książce Porwana)

Na północy stanu Nowy Jork ktoś morduje kobiety i wiesza ich ciała owinięte łańcuchami. Ze względu na nietypowy charakter zabójstw i całkowity brak śladów, wezwane do zdarzenia FBI zleca śledztwo jedynej osobie, na którą może liczyć: Riley Page.

Riley, wciąż próbująca otrząsnąć się po ostatniej sprawie, niechętnie podejmuje się kolejnego wyzwania. Nie potrafi uwierzyć, że jej dawny prześladowca, również seryjny morderca, nie żyje. Wie jednak, że jej umiejętność identyfikowania się z psychopatycznym umysłem zabójcy oraz jej obsesyjna natura są niezbędne do rozwikłania zagadki. Nie jest w stanie odmówić, nawet jeśli oznacza to dla niej przekraczanie granic.

W trakcie poszukiwań wnika głęboko w umysł mordercy, odwiedza sierocińce, szpitale psychiatryczne i więzienia, próbując pojąć przyczyny jego działań. Równocześnie ze zrozumieniem, że ma do czynienia z prawdziwym psychopatą, Riley zdaje sobie sprawę, że wkrótce uderzy on ponownie. Jednak gdy jej praca zawisa na włosku, jej własna rodzina staje się celem, a krucha psychika zaczyna się łamać, zadanie może ją przerosnąć. Na działanie może być już za późno…

PORWANA to mroczny thriller psychologiczny z trzymającym w napięciu suspensem. Drugi tom nowego porywającego cyklu z ulubioną bohaterką, który sprawi, że zarwiesz noc.

Tom trzeci dostępny już wkrótce!

PORWANA

(seria kryminałów o Riley Paige – cz. 2)

Blake Pierce

Blake Pierce od zawsze była zapaloną czytelniczką i miłośniczką powieści detektywistycznych i thrillerów. Zaginiona to jej debiutancka powieść. Autorka bardzo sobie ceni kontakt z czytelnikami i zachęca do odwiedzenia swojej strony:

www.blakepierceauthor.com,

gdzie można zapisać się na listę mejlingową, otrzymać prezent bądź darmową książkę, polubić Blake na Facebooku czy Twitterze i po prostu być na bieżąco!

KSIĄŻKI AUTORSTWA BLAKE PIERCE

SERIA KRYMINAŁÓW O RILEY PAIGE

ZAGINIONA (cz. 1)

PORWANA (cz. 2)

POŻĄDANA (cz. 3)

{1} Ps 23, Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Poznań 2003.