Albert Camus

Francuski pisarz, eseista, dramaturg i reżyser teatralny. Urodził się w Algierii w Mondovi 7 listopada 1913 r. Zginął 4 stycznia 1960 r. w Villeblevin w wypadku samochodowym. Został uznany za jednego z najważniejszych przedstawicieli egzystencjalizmu w literaturze i czołowego europejskiego intelektualistę II połowy XX w. W 1957 r. otrzymał Nagrodę Nobla. W uzasadnieniu wyboru podkreślono „ogromny wkład w literaturę, ukazującą znaczenie ludzkiego sumienia”. We Francji jednak, pomimo ogromnej popularności, jaką się cieszył, pod koniec życia często był atakowany za brak reakcji na wojnę w Algierii. Camus często używał pseudonimów: Vincent Capable, Jean Meursault, Louis Neuville, Demos, Irenée. W Polsce znamy dorobek Camusa dzięki tłumaczkom Joannie Guze oraz Marii Zenowicz-Brandys. Dzieła: [ul]Kaligula – dramat, premiera 1944; Gody (1939) – eseje; Mit Syzyfa (1942) – esej; Obcy (1942) – powieść; Nieporozumienie (1944) – dramat; Listy do przyjaciela Niemca (1945) – esej; Dżuma (1947) – powieść; Stan oblężenia (1948) – dramat; Sprawiedliwi (1950) – dramat; Człowiek zbuntowany (1951) – esej; Lato (1954) – eseje i szkice z lat 1939–1953;. Upadek (1956) – powieść; Wygnanie i królestwo (1957) – nowele; Śmierć szczęśliwa (1971) – powieść nieukończona, wydana pośmiertnie; Pierwszy człowiek (1994) – powieść nieukończona, wydana pośmiertnie; Albert Camus, Maria Casarès. Correspondance inédite (1944–1959) (2017) – zbior korespondencji.[/ul]