Wróżebna machinaTekst

Z serii: Fantasy
Z serii: Miecz prawdy #12
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Rozdział 1

Mrok – powiedział chłopiec.

Richard zmarszczył brwi, nie bardzo wiedząc, czy dobrze zrozumiał wyszeptane słowo. Obejrzał się przez ramię na zatroskaną Kahlan. Zrozumiała nie lepiej niż on.

Chłopiec leżał na wystrzępionym dywanie położonym na gołej ziemi tuż przed namiotem obwieszonym sznurami barwnych paciorków. Zatłoczone targowisko przed pałacem zmieniło się w niewielkie miasteczko składające się z tysięcy namiotów, wozów i kramów. Tłumy ludzi przybyłych z daleka i z okolicy na wspaniały wczorajszy ślub napłynęły na targowisko, kupując, co tylko się dało: od pamiątek i biżuterii po świeży chleb i gotowane mięsiwa, wymyślne napitki i mikstury, kolorowe paciorki.

Pierś chłopca unosiła się leciutko przy każdym płytkim oddechu, lecz oczy wciąż miał zamknięte. Richard pochylił się nad słabym dzieckiem.

– Mrok?

Chłopiec lekko potaknął.

– Wszędzie dokoła mrok.

Wcale nie było ciemno. Promienie porannego słońca padały na ludzi przelewających się tysiącami w przejściach pomiędzy namiotami i wozami. Richard nie sądził, by mały w ogóle czuł ten świąteczny nastrój.

Słowa dziecka, na pozór bez sensu, kryły inne znaczenie, coś więcej, coś ponurego, jakby dotyczyły zupełnie innego miejsca.

Richard widział kątem oka, jak mijający ich zwalniają, przyglądając się lordowi Rahlowi i Matce Spowiedniczce, którzy zatrzymali się przy chorym chłopcu i jego matce. Targowisko rozbrzmiewało skoczną muzyką, rozmowami, śmiechem i ożywionymi targami. Dla większości przechodzących w pobliżu widok lorda Rahla i Matki Spowiedniczki był wydarzeniem jedynym w swoim rodzaju, jednym z wielu w ciągu ostatnich dni, o których będą często opowiadać w nadchodzących latach.

Gwardziści z Pierwszej Kompanii stali niedaleko, również bacznie się przyglądając, ale obserwowali głównie tłumy przelewające się po targowisku. Żołnierze chcieli mieć pewność, że tłoczący się ludzie nie znajdą się zbyt blisko, chociaż nie było żadnego powodu, żeby spodziewać się kłopotów.

W końcu wszyscy byli w dobrych nastrojach. Trwająca całe lata wojna się skończyła. Panował pokój, rósł dobrobyt. Wczorajszy ślub zwiastował nowy początek, wielki świat nigdy niebranych pod uwagę możliwości.

Richard pomyślał, że słowa chłopca są niczym cień zupełnie niepasujący do ogólnego entuzjazmu.

Kahlan przykucnęła przy nim. Jej biała atłasowa suknia, atrybut Matki Spowiedniczki, lśniła pod wczesnowiosennym niebem, jakby dziewczyna była dobrym duchem, który zstąpił pośród nich. Richard wsunął rękę pod kościste ramiona chłopca i uniósł go trochę, a Kahlan przytknęła bukłak do ust malca.

– Możesz wypić choć łyk?

Chłopiec jakby jej nie słyszał. Zignorował pytanie i przysunięte naczynie.

– Jestem sam – powiedział słabym głosem. – Tak bardzo sam.

Zabrzmiało to tak rozpaczliwie, że Kahlan ze współczuciem dotknęła chudego barku malca.

– Nie jesteś sam – zapewnił Richard tonem mającym rozproszyć smutek tych słów. – Są przy tobie ludzie. I twoja mama.

Pod zamkniętymi powiekami oczy chłopca poruszały się, jakby wypatrując czegoś w ciemnościach.

– Czemu wszyscy mnie opuścili?

Kahlan delikatnie położyła dłoń na unoszącej się w oddechu piersi dziecka.

– Opuścili cię?

Chłopiec, zatracony w jakiejś wizji, jęczał i kwilił. Rzucał głową na boki.

– Czemu zostawili mnie samego w mroku i chłodzie?

– Kto cię zostawił? – zapytał Richard, w skupieniu nasłuchując cichych słów malca. – Gdzie?

– Miałem sny – powiedział chłopiec odrobinę silniejszym głosem.

Richard ściągnął brwi zaskoczony tą zmianą tematu.

– Jakie sny?

W głosie chłopca znów zabrzmiały dezorientacja i niepokój.

– Czemu miałem sny?

Richard miał wrażenie, że to skierowane jakby do samego siebie pytanie nie wymaga odpowiedzi. Kahlan i tak spróbowała.

– My nie…

– Niebo wciąż jest błękitne?

Kahlan i Richard spojrzeli po sobie.

– Tak – zapewniła chłopca.

Ale chyba i tego nie usłyszał.

Richard uważał, że nie ma potrzeby męczyć chłopca, domagając się odpowiedzi. Najwyraźniej był chory i bredził. Doszukiwanie się sensu w majaczeniach mijało się z celem.

Mała dziecięca dłoń znienacka wczepiła się w ramię Richarda.

A on usłyszał szczęk dobywanych z pochew mieczy. Nie odwracając się, uniósł drugą rękę, nakazując stojącym za nim żołnierzom spokój.

– Czemu wszyscy mnie zostawili? – zapytał znowu chłopiec.

Richard nachylił się trochę bardziej, mając nadzieję, że w końcu go uspokoi.

– Gdzie cię zostawili?

Chłopiec otworzył oczy tak nagle, że Richard i Kahlan się wystraszyli. Wbijał w Richarda wzrok, jakby chciał mu zajrzeć w duszę. Chude palce wpijały się w ramię z siłą, jakiej Richard nigdy by się nie spodziewał po malcu.

– W pałacu panuje mrok.

Richardem wstrząsnął dreszcz wywołany chłodnym powiewem wiatru.

Chłopiec zamknął oczy i zapadł się w sobie.

Richard starał się być wobec niego łagodny, lecz mimo woli w jego głosie zabrzmiała ostra nuta.

– O czym ty mówisz? Jaki mrok w pałacu?

– Mrok… szuka mroku – wyszeptał chłopiec, a potem już tylko niezrozumiale mamrotał.

Richard zmarszczył brwi, próbując się w tym doszukać sensu.

– Co to znaczy, że mrok szuka mroku?

– On mnie znajdzie, wiem, że znajdzie.

Ręka chłopca, nagle zbyt ciężka, żeby mógł ją utrzymać w górze, ześliznęła się z ramienia Richarda. Zastąpiła ją dłoń Kahlan, kiedy obydwoje czekali przez chwilę, czy malec jeszcze coś powie. Ale on najwyraźniej na dobre zamilkł.

Musieli wracać do pałacu. Czekano tam na nich.

Poza tym Richard nie sądził, żeby to, co chłopiec by ewentualnie jeszcze powiedział, było bardziej zrozumiałe. Spojrzał na matkę małego stojącą nad nim i trącą dłonie.

Kobieta przełknęła ślinę.

– On mnie przeraża, kiedy się taki robi. Wybacz, lordzie Rahlu, nie zamierzałam cię odrywać od twoich spraw.

Troski sprawiły, że przedwcześnie się postarzała.

– To jest moja sprawa – powiedział Richard. – Zszedłem tu dzisiaj, żeby pobyć wśród ludzi, którzy wczoraj nie dostali się do pałacu na uroczystość. Wielu przyjechało z bardzo daleka. Chcieliśmy z Matką Spowiedniczką okazać wdzięczność wszystkim, którzy przybyli na ślub naszych przyjaciół. Zasmuca mnie widok osób tak udręczonych jak ty i twój malec. Postaramy się przysłać uzdrowiciela, żeby sprawdził, co mu dolega.

Kobieta potrząsnęła głową.

– Byłam już u uzdrowicieli. Nie potrafią mu pomóc.

– Na pewno? – spytała Kahlan. – Są tutaj bardzo uzdolnione osoby i może im by się udało.

– Już z nim byłam u kobiety o wielkiej mocy, u Zaszytej Służki, aż w Kharga Trace.

Kahlan zmarszczyła brwi.

– Zaszyta Służka? Co to za uzdrowicielka?

Kobieta zawahała się i odwróciła wzrok.

– No cóż, słyszałam, że ma wielkie zdolności. Zaszyte Służki… wiele potrafią, więc pomyślałam, że ona pomoże. Ale Jit, tak się nazywa, powiedziała, że Henrik nie jest chory, tylko wyjątkowy.

– To się często zdarza twojemu synkowi? – zapytała Kahlan.

Kobieta zacisnęła dłoń na skromnej sukni.

– Nie. Ale się zdarza. Widzi różne rzeczy. Widzi oczami innych, tak myślę.

Kahlan położyła dłoń na czole chłopca, a potem przeczesała mu włosy palcami.

– Myślę, że to gorączkowe majaki i tyle – stwierdziła. – Jest rozpalony.

Kobieta kiwała głową.

– Taki się robi, gorączka i w ogóle, kiedy widzi oczami innych. – Napotkała wzrok Richarda. – Pewnie jakieś widzenie, tak mi się zdaje. Chyba coś w tym rodzaju przeżywa, kiedy go to dopada. Jakieś jasnowidzenie.

Richard, podobnie jak Kahlan, nie sądził, żeby chłopiec widział coś więcej niż gorączkowe wizje, ale nie powiedział tego głośno. Kobieta i tak była zrozpaczona.

Poza tym nie przepadał za proroctwami. Lubił je jeszcze mniej niż zagadki, a zagadek po prostu nie cierpiał. Uważał, że ludzie przeceniają proroctwa.

– Nie ma w tym nic wyjątkowego – powiedział. – Myślę, że to tylko dziecięca gorączka.

Kobieta najwyraźniej nie uwierzyła w ani jedno jego słowo, ale nie miała ochoty sprzeciwiać się lordowi Rahlowi. Nie tak dawno lord Rahl siał grozę w D’Harze – i to nie bez powodu.

Stare lęki, podobnie jak urazy, mają długi żywot.

– Może zjadł coś, co mu zaszkodziło – podpowiedziała Kahlan.

– Nie, nie zjadł nic takiego – upierała się kobieta. – Je to samo co i ja. – Przez chwilę badawczo się im przyglądała, a potem dodała: – Ale zjawiły się psy i mu się naprzykrzały.

Richard spojrzał na nią, marszcząc brwi.

– Co to znaczy?

Kobieta oblizała wargi.

– Nnno, psy… dzikie psy węszyły tu ostatniej nocy. Pobiegłam po bochenek chleba. Henrik pilnował naszych paciorków. Wystraszył się, kiedy psy się zjawiły, i schował się w środku. Kiedy wróciłam, psy węszyły i warczały u wejścia do namiotu. Miały zjeżoną sierść na grzbietach. Chwyciłam kij i je przegnałam. A rano był taki jak teraz.

Richard już miał coś powiedzieć, kiedy chłopiec znienacka strasznie się wygiął. Zamierzył się zakrzywionymi palcami na Richarda i Kahlan, jak osaczone zwierzątko.

 

Richard się poderwał, odciągnął Kahlan poza zasięg rąk małego, a żołnierze dobyli mieczy.

Chłopiec, szybko jak królik, umknął w plątaninę namiotów i tłum. Żołnierze natychmiast skoczyli za nim. Mały zanurkował pod niski wóz i wyskoczył po drugiej stronie. Żołnierze byli za wysocy, żeby pójść w jego ślady, i musieli okrążyć wóz, co pozwoliło chłopcu się wysforować. Richard nie sądził, żeby długo utrzymał tę przewagę.

Chłopiec i ścigający go żołnierze w jednej chwili zniknęli wśród wozów, namiotów i ludzi. Nie należało uciekać przed gwardzistami z Pierwszej Kompanii.

Richard spostrzegł, że zadrapanie na grzbiecie dłoni Kahlan krwawi.

– To tylko draśnięcie, Richardzie – zapewniła go, widząc, jak na to patrzy. – Nic mi nie jest. Po prostu się wystraszyłam.

Spojrzał na krwawiące zadrapania na własnej dłoni i westchnął z irytacją.

– Ja też.

Zbliżył się kapitan gwardzistów z mieczem w dłoni.

– Znajdziemy go, lordzie Rahlu. Na równinach Azrith właściwie nie ma gdzie się ukryć. Nie ucieknie daleko. Znajdziemy go.

Kapitanowi najwyraźniej ani trochę się nie podobało, że ktoś – choćby i mały chłopiec – przelał krew lorda Rahla.

– To tylko draśnięcie, jak powiedziała Matka Spowiedniczka. Chciałbym jednak, żebyście znaleźli chłopca.

Dwunastu gwardzistów uderzyło pięściami w pierś.

– Znajdziemy go, lordzie Rahlu – powtórzył kapitan. – Możesz być tego pewny.

Richard skinął głową.

– Dobrze. Kiedy to zrobicie, zadbajcie, żeby bezpiecznie wrócił do matki. Wśród kupców są i uzdrowiciele. Przyprowadźcie tutaj któregoś, kiedy znajdziecie chłopca, i sprawdźcie, czy zdoła mu pomóc.

Kapitan wyznaczył dodatkowych gwardzistów do poszukiwań małego. Kahlan pochyliła się ku Richardowi.

– Lepiej wracajmy do pałacu. Mamy mnóstwo gości.

Richard potaknął.

– Mam nadzieję, że twój synek wkrótce wyzdrowieje – powiedział do kobiety, zanim ruszył ku ogromnemu płaskowyżowi, na którym stał Pałac Ludu.

Pałac ten odziedziczył wraz z D’Harą, krainą, o której istnieniu w ogóle nie wiedział, kiedy dorastał. Pod wieloma względami D’Hara – imperium, którym władał, nadal stanowiła dla niego tajemnicę.

Rozdział 2

Grosik za twoją przyszłość, panie?

Richard przystanął i spojrzał na starą kobietę siedzącą ze skrzyżowanymi nogami na uboczu, w jednym z wielu wspaniałych holi Pałacu Ludu. Opierała się o ścianę przy podstawie marmurowego łuku, wysokiego na kilka pięter, niepewna, czy zdobyła nowego klienta. Tuż przy niej leżała brązowa płócienna torba z jej dobytkiem i cienka laska. Kobieta była ubrana w skromną, ale czystą długą, szarą, wełnianą suknię. Na ramionach miała kremowy szal chroniący przed kąsaniem odchodzącej już zimy. Nadeszła wiosna, lecz jak dotąd była raczej obietnicą niż faktem.

Kobieta odgarnęła ze skroni pasma kasztanowo-siwych włosów; najwyraźniej chciała zrobić dobre wrażenie na potencjalnych klientach. Mleczna mgiełka na oczach, sposób, w jaki unosiła głowę ku nikomu w szczególności, niepewne ruchy – Richard się domyślił, że ona nie widzi ani jego, ani Kahlan. Tylko słuch pozwalał kobiecie orientować się w otaczających ją wspaniałościach.

Poza miejscem, w którym siedziała, jeden z wielu pomostów przecinał hol na wysokości drugiego piętra. Przechodziły tam grupki rozmawiających ludzi; inni stali przy marmurowych balustradach, patrząc w dół, niektórzy przyglądali się Richardowi i Kahlan oraz towarzyszącym im gwardzistom. W gęstych tłumach snujących się obszernymi korytarzami było wielu gości przybyłych na wczorajszą uroczystość.

Chociaż Pałac Ludu przykrywał właściwie jeden dach, było to najprawdziwsze miasto ściśnięte na samotnym, olbrzymim płaskowyżu wyrastającym z równin Azrith. Ponieważ pałac był rodzinną siedzibą lorda Rahla, niektóre jego części były niedostępne dla zwiedzających, lecz większość rozległego kompleksu stanowiła dom dla innych. Były tam kwatery najróżniejszych osób: urzędników, kupców, rzemieślników, robotników, a także pokoje dla gości. Korytarze spajały pałac-miasto w jeden organizm i umożliwiały dostęp do wszystkich części.

Niedaleko siedzącej pod ścianą kobiety w sklepowej witrynie widniały bele materiału. W pałacu mieściły się najrozmaitsze sklepy. W dolnej części płaskowyżu znajdowały się setki dodatkowych pomieszczeń – żołnierskie kwatery i kolejne sklepy dla mieszkańców pałacu i gości.

Do Pałacu Ludu najszybciej można się było dostać wąską drogą biegnącą pod górę skrajem płaskowyżu, którą Richard i Kahlan przybyli po wizycie na targowisku; była ona jednak tak zdradliwa, że nie pozwalano z niej korzystać. Odwiedzający, kupcy i robotnicy wchodzili przez wielkie wrota, a potem korzystali z korytarzy wewnątrz płaskowyżu. Wiele osób nigdy się nie zapędzało do stojącego na szczycie pałacu – przychodzili na targowisko, które w spokojnych czasach wyrosło na równinie, lub odwiedzali sklepy położone przy trasie.

Po podniesieniu zwodzonego mostu i zamknięciu wielkich wewnętrznych wrót pałac był nie do zdobycia. Kroniki mówiły, że oblężenia wygasały na niegościnnych równinach Azrith na długo przedtem, nim zaczęły się dawać we znaki tym w pałacu. Wielu próbowało, ale nie było sposobu na zdobycie Pałacu Ludu.

Stara kobieta na pewno się natrudziła, żeby dotrzeć wewnętrznymi korytarzami na samą górę do właściwej budowli. Ponieważ była niewidoma, musiało jej być szczególnie ciężko. Chociaż wszędzie trafiali się ludzie chcący poznać przyszłość, to Richard przypuszczał, że tu na górze znajdowała więcej chętnych do zapłacenia za wróżby, i dlatego wspinaczka warta była wysiłku.

Spojrzał w pozornie niekończący się korytarz wypełniony ludźmi i nigdy niemilknącym szelestem kroków oraz szmerem rozmów. Domyślał się, że kobieta dostrajała się do głosów ludzi w korytarzach i po nich oceniała ogrom pałacu.

Zrobiło mu się jej żal, jak wtedy, kiedy ją zobaczył siedzącą samotnie pod ścianą korytarza – lecz teraz współczuł jej dlatego, że nie mogła ujrzeć otaczających ją wspaniałości, wysokich marmurowych kolumn, kamiennych ław i granitowych posadzek w wymyślne wzory, lśniących w snopach słonecznego blasku wpadającego przez umieszczone w górze świetliki. Richard nigdy nie widział niczego tak pięknego jak ten pałac – poza lasami Hartlandu, w których dorastał. Nieustannie podziwiał intelekt i wysiłek, jakich trzeba było, żeby coś takiego zaprojektować i zbudować.

Wiele razy w dziejach D’Hary – jak wtedy, kiedy Richard znalazł się tu po raz pierwszy jako więzień – pałac był siedzibą złych władców. Kiedy indziej zaś, tak jak teraz, był ośrodkiem pokoju i dobrobytu, promieniował mocą spajającą imperium D’Hary.

– Grosik za moją przyszłość? – rzucił Richard.

– To uczciwa wymiana – odparła bez wahania kobieta.

– Mam nadzieję, że nie powiesz, że moja przyszłość nie jest warta więcej niż grosz.

Stara kobieta się uśmiechnęła. Zamglone oczy patrzyły, nie widząc.

– Będzie tyle warta, jeśli nie posłuchasz przepowiedni.

Wyciągnęła na oślep rękę, czekając na odpowiedź. Richard położył jej monetę na dłoni. Pomyślał, że staruszka tylko wróżeniem może zarabiać na życie. Ślepota przydawała jej wiarygodności. Ludzie pewnie zakładali, że jako niewidoma jest obdarzona swego rodzaju wewnętrznym widzeniem, i to ułatwiało jej sprawę.

– Ach – westchnęła, znacząco kiwając głową i ważąc na dłoni monetę, którą jej dał. – Srebro, nie miedź. Najwyraźniej ktoś ceni swoją przyszłość.

– I co mi ona przyniesie? – zapytał Richard.

Właściwie nie obchodziło go, co ma do powiedzenia wróżka, ale spodziewał się czegoś za ten pieniążek.

Kobieta uniosła ku niemu twarz, chociaż nie mogła go widzieć. Uśmiech zniknął. Wahała się przez chwilę, zanim powiedziała:

– Dach się zawali.

Sprawiała wrażenie, że powiedziała coś innego, niż zamierzała, że własne słowa ją zaskoczyły. Znienacka odjęło jej mowę.

Kahlan i czekający w pobliżu żołnierze spojrzeli na sklepienie od tysięcy lat przykrywające pałac. Nie wyglądało, jakby się miało zawalić.

Dziwna wróżba, pomyślał Richard, ale tak naprawdę nie zatrzymał się przy kobiecie dlatego, że chciał przepowiedni.

– A ja przepowiadam, że zaśniesz dzisiaj z pełnym żołądkiem. W pobliskim sklepie, po twojej lewej, sprzedają gorące posiłki. Za ten grosik kupisz sobie jedzenie. Uważaj na siebie, dobra kobieto, i raduj się wizytą w pałacu.

Kobieta znów się uśmiechała, tym razem z wdzięcznością.

– Dzięki, panie.

Nadbiegła Rikka, jedna z Mord-Sith, i zatrzymała się przy nich. Odrzuciła na plecy długi jasny warkocz. Richard tak przywykł do Mord-Sith w czerwonych skórzanych uniformach, że teraz dziwnie mu było je widzieć w brązowym odzieniu (kolejny znak, że długa wojna się skończyła). Do budzącego mniejszą grozę stroju wyraźnie nie pasowało podejrzliwe niezadowolenie widoczne w błękitnych oczach. Do tego wyrazu oczu Mord-Sith Richard przywykł aż za bardzo.

Nieskazitelna twarz Rikki spochmurniała.

– Widzę, że mówiono prawdę. Krwawisz. Co się stało?

W jej głosie pobrzmiewało nie zwykłe zatroskanie, lecz narastający gniew Mord-Sith, bo oto lord Rahl, którego przysięgała chronić za cenę własnego życia, wpakował się w kłopoty. Była nie tylko ciekawa, wręcz żądała odpowiedzi.

– To nic takiego. I już nie krwawię. To tylko draśnięcie.

Rikka z niezadowoleniem łypnęła na dłoń Kahlan.

– Czy wy musicie wszystko robić razem? Widzę, że nie powinnyśmy was wypuszczać na zewnątrz bez naszej ochrony. Cara będzie wściekła i nie bez powodu.

Kahlan się uśmiechnęła, chcąc uspokoić Rikkę.

– Jak powiedział Richard, to tylko draśnięcie. I sądzę, że Cara dzisiaj powinna być zadowolona i szczęśliwa.

Rikka pozostawiła to bez komentarza i przeszła do innych spraw:

– Zedd chce cię widzieć, lordzie Rahlu. Posłał mnie po ciebie.

– Lord Rahl! – Kobieta u jego stóp uczepiła się nogawki Richarda. – Drogie duchy, nie zorientowałam się… Przepraszam, lordzie Rahlu. Wybacz mi. Nie wiedziałam, kim jesteś, bo nigdy bym nie…

Richard dotknął jej ramienia, uciszając te przeprosiny i dając znak, że nie są potrzebne. Spojrzał na Mord-Sith.

– Dziadek powiedział, o co chodzi?

– Nie, ale ton jego głosu świadczył, że to dla niego ważne. Znasz Zedda i wiesz, jaki potrafi być.

Kahlan leciutko się uśmiechnęła. Richard aż za dobrze wiedział, co Rikka ma na myśli. Cara przez lata była blisko Richarda i Kahlan, zawsze czujna i opiekuńcza, Rikka zaś wiele czasu spędziła z Zeddem w Wieży Czarodzieja. Przywykła do tego, że Zedd często najprostsze sprawy uważa za naglące. Richard sądził, że Rikka na swój sposób polubiła Zedda i czuła się odpowiedzialna za jego bezpieczeństwo. W końcu był Pierwszym Czarodziejem i dziadkiem lorda Rahla. A co ważniejsze, wiedziała, jaki jest ważny dla Richarda.

– W porządku, Rikko. Chodźmy sprawdzić, co zdenerwowało Zedda.

Chciał odejść, ale siedząca na podłodze kobieta go zatrzymała, szarpiąc za nogawkę.

– Lordzie Rahlu – powiedziała, starając się go przyciągnąć bliżej – nie prosiłabym cię o zapłatę, zwłaszcza że jestem tylko skromnym gościem w twoim domu. Zabierz, proszę, swoje srebro i moją wdzięczność za ten gest.

– Zawarliśmy umowę – powiedział Richard uspokajającym tonem. – Ty dotrzymałaś swojej części. Jestem ci winien zapłatę za przepowiednię.

Puściła jego nogawkę.

– Więc uważaj, bo jest prawdziwa.