Księżna mimo woli

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Sophia James
Księżna mimo woli

Tłumaczenie:

Melania Drwęska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Anglia, 1831 rok

Lady Lucinda Wellingham nie wątpiła, że bracia nigdy jej tego nie wybaczą. Prawdę mówiąc, nie bez powodu, gdyż ze wszystkich niedorzecznych pomysłów, jakie kiedykolwiek przyszły jej do głowy, ten okazał się zdecydowanie najgłupszy. Będzie doszczętnie skompromitowana, i to wyłącznie z własnej winy.

– Daj całusa – wyszeptał Richard Allenby, trzeci hrabia Halsey, przypierając ją do ściany w korytarzu i zionąc alkoholem.

Gdy przesunął dłonie w stronę jej piersi, Lucinda ubrana w wydekoltowaną zwiewną sukienkę, na którą namówiła ją Posy Tompkins, bez trudu odgadła, co chodzi mu po głowie. Richard Allenby wydawał się jej całkiem atrakcyjny, gdy spotykała go na balach londyńskiej śmietanki. Natomiast tutaj, podczas wiejskiego przyjęcia w Bedfordshire, był po prostu odrażający. Odepchnęła go i wyprostowała się, konstatując z zadowoleniem, że góruje nad nim o dobrych parę centymetrów.

– Chyba źle mnie pan zrozumiał… – nie dokończyła, bo poczuła na wargach jego usta.

Szybko odwróciła głowę i z obrzydzeniem wytarła się – ten nachalny człowiek ślinił się i sapał.

– Gości pani na najbardziej gorszącym przyjęciu w tym sezonie, a mój pokój jest tylko o krok stąd – powiedział Halsey, zaciskając palce wokół ramienia Lucindy.

Przywołał dwóch równie pijanych kompanów, którzy pożerali ją wzrokiem, podobnie jak on. Popełniłam poważny błąd, pomyślała spanikowana Lucinda. Powinnam była uciec wcześniej, kiedy jeszcze istniała na to szansa. Wyglądało na to, że w tej jaskini rozpusty można było spodziewać się wszystkiego, zaś moralność właściciela tego domostwa pozostawiała bardzo dużo do życzenia. Przerażona, zaparła się łokciem o ścianę i gdy Halsey rozluźnił uścisk, wyszarpnęła rękę i rzuciła się pędem przed siebie.

Przed nią ciągnął się wąski i kręty korytarz, przy którym znajdowało się blisko dwadzieścioro drzwi prowadzących do pokoi. Biegnąc co sił w nogach, Lucinda dostrzegła na końcu korytarza podwójne drzwi. Przekonana, że po pokonaniu tylu zakrętów ścigający nie byli w stanie zobaczyć, za którymi zniknęła, nacisnęła misternie rzeźbioną klamkę i wślizgnęła się do środka pomieszczenia. Wewnątrz panował półmrok; tylko jedna świeczka paliła się w lichtarzu ustawionym na stoliku przy łóżku, w którym siedział mężczyzna, czytając książkę.

Na widok niespodziewanego gościa uniósł głowę i Lucinda zauważyła, że nosił okulary w grubych oprawkach. Przytknęła wymownie palec do ust, po czym odwróciła się do drzwi. Z korytarza dobiegły głosy jej zdezorientowanych i mocno poirytowanych prześladowców. Nie odważą się chyba zaglądać do wszystkich pokoi? – zastanawiała się z niepokojem. Po kilku dobrych minutach głosy przycichły i po chwili umilkły. Najwyraźniej mężczyźni podjęli poszukiwania, nie chcąc stracić możliwości rozrywki. Lucinda odetchnęła z ulgą.

– Czy teraz mogę coś powiedzieć? – rozległ się głęboki męski głos.

– Myślę, że tak, byle cicho – odparła, rozglądając się niepewnie wokoło.

W odpowiedzi usłyszała soczyste przekleństwo i zamarła z otwartymi ustami. Spod odrzuconych na bok prześcieradeł wyłonił się zupełnie nagi mężczyzna. Mimo oszołomienia rozpoznała w nim gospodarza: Taylena Ellesmere’a, szóstego księcia Alderworth, cieszącego się złą sławą arystokratę, noszącego nie bez przyczyny przydomek Rozpustny Książę. Nie krępując się własną nagością, podszedł do drzwi i zamknął je na klucz. Lucindę ogarnął lęk, jednak nie była w stanie ruszyć się z miejsca ani głośno zaprotestować.

Miał ciemne włosy do ramion, przepastne zielone oczy i regularne rysy twarzy. Świadoma jego nagości, nie odważyła się przesunąć wzroku poniżej jego szyi, mimo że zapragnęła tego całym swoim jestestwem. Uśmiechnął się domyślnie, wyraźnie sugerując, że czyta w jej myślach. Wokół jego oczu ukazały się drobne zmarszczki.

– Lady Lucinda Wellingham? – zapytał.

Skinęła głową, bezskutecznie próbując wydać z siebie głos. Co dalej? Wiedziała, że znalazła się w jaskini lwa.

– Czy pani bracia wiedzą, że pani tu jest?

Bliska histerii, pokręciła przecząco głową. Tego dnia od rana wszystko układało się nie po jej myśli. Czując, że zaczyna jej brakować tchu, spróbowała nieznacznie rozluźnić sznurówki gorsetu. Tym samym zniknął sztucznie wykreowany głęboki rowek między piersiami, tak pożądany wśród pań z towarzystwa, a jej biust odzyskał naturalny kształt.

– Wybór mojego pokoju na kryjówkę chyba nie był najmądrzejszym posunięciem – odezwał się, spoglądając znacząco na podwójne łoże.

Lucinda puściła mimo uszu tę uwagę.

– Richard Allenby, hrabia Halsey, oraz jego kompani, nie pozostawili mi zbyt wielkiego wyboru. Szukałam bezpiecznego schronienia.

Słysząc to, książę wybuchnął głośnym śmiechem.

– Mocny trunek rozluźnia dławiące więzy społecznych nacisków. Dobre maniery i dziewicza przyzwoitość to coś, czego większość mężczyzn nie jest w stanie wytrzymać dłużej niż przez kilka tygodni, a tutaj mogą sobie upuścić trochę pary z gwizdka, jeśli wolno mi tak powiedzieć.

– Kosztem kobiet, które mówią „nie”?

– Większość obecnych tu dam wręcz ich zachęca, w tym również strojem – odparł książę, obrzucając wzrokiem głęboki dekolt szkarłatnej sukni Lucindy, po czym spojrzał jej w oczy. – Jeżeli Halsey rzeczywiście panią obraził, to postąpił tak w przekonaniu, że przebywa tu pani z własnej woli i jest do dyspozycji. To nie Londyn, gdzie obowiązują ściśle określone zasady. Tu, w Alderworth, można sobie pozwolić na swobodę i spełnienie zachcianek – zakończył wyzywającym tonem książę.

W jego oczach Lucinda nie dostrzegła nawet cienia skruchy. Pomyślała, że gdyby przyszłoby jej opisać rysy księcia, powiedziałaby, że na jego twarzy maluje się wykalkulowana ospałość. Przypominał jaszczurkę, igrającą z muchą pozbawioną skrzydełek. Sięgnęła do klamki i w tym momencie przekonała się, że klucz został wyjęty z zamka. Najwyraźniej Alderworth miał zwinne palce, bo nawet nie zauważyła, kiedy to zrobił.

– Skoro w pańskiej siedzibie wolno robić, co się komu podoba, to proszę otworzyć mi drzwi, bo chcę opuścić ten pokój.

Nie odpowiedział, tylko nachylił się nad stosem ubrań rzuconych niedbale na krzesło i wyjął zegarek kieszonkowy.

– Goście jeszcze nie są pijani w sztok, a przez to nieszkodliwi. Jednocześnie jest za późno, by spodziewać się po nich zachowania bez zarzutu. W tej sytuacji poruszanie się po domu może się okazać dla pani bardziej niebezpieczne niż przebywanie ze mną w tym pokoju.

– Miałabym tu zostać? – spytała Lucinda, zadając sobie w duchu pytanie, czy dobrze odgadła, o co mu chodzi.

– Jest tu przecież dosyć miejsca – odparł z błyskiem w oku książę.

– Zna mnie pan od zaledwie dwóch minut, z których połowa upłynęła w milczeniu – zauważyła.

– Dzięki temu mogłem lepiej przyjrzeć się pani rozlicznym wdziękom – odrzekł Ellesmere, obrzucając Lucindę zmysłowym spojrzeniem.

– Książę przypomina mi wilka z opowieści braci Grimm, chociaż wątpię, by jakakolwiek postać z bajki zdradzała takie zamiłowanie do nagości jak pan.

Cofnęła się i z ulgą stwierdziła, że po jej słowach Alderworth narzucił na siebie długą białą koszulę, z szerokimi, marszczonymi rękawami. Podobny strój mógłby nosić pirat albo rozbójnik, uznała.

– Czy tak jest lepiej, milady? – Gdy skinęła głową, uśmiechnął się i wyjął z kredensu dwa kieliszki. – Może dobre wino sprawi, że poczuje się pani swobodnie?

– Z pewnością nie. – Głos jej zabrzmiał ostro nawet dla niej samej. – Spojrzała na książkę, odłożoną na łóżko. – Il Principe Nicola Machiavellego to zaskakująca lektura jak na kogoś, kto za nic ma dobre imię przodków.

– Pani zdaniem, nikczemnicy powinni być analfabetami?

Ich rozmowa była tak kuriozalna, że Lucinda mimowolnie się roześmiała.

– No cóż, tacy ludzie na ogół nie kładą się do łóżka o dziesiątej, w samych tylko okularach, żeby poczytać książkę z dziedziny filozofii politycznej, i to jeszcze po włosku.

– Może mi pani wierzyć, degeneracja ma w sobie pewien uciążliwy rys. Z wiekiem czekanie na coraz bardziej wyrafinowane akty rozpusty staje się dosyć męczące.

– Ile ma pan lat, książę?

– Dwadzieścia pięć, i to już od jakiegoś czasu.

A zatem jest zaledwie o rok ode mnie starszy, pomyślała Lucinda. Jako mężczyznę, dotyczyły go podwójne standardy zachowania, stosowane wobec jego płci. Jednak i tak nie byłyby w stanie usprawiedliwić licznych, szokujących nieprawości, których się dopuścił.

– Czy matka nie nauczyła pana podstaw miłości bliźniego, książę?

– Ależ tak, jak najbardziej. Miała jednego męża i sześciu kochanków, z czym się nie kryła. Byłem jedynakiem, i to bardzo pojętnym.

Lucinda wielokrotnie słyszała ponurą historię rodu Ellesmere’ów, nigdy jednak z punktu widzenia pozbawionego złudzeń syna. Patricia Ellesmere umarła z dala od swoich bliskich. Niektórzy utrzymywali, że przyczynił się do tego zawód miłosny, ale było to raczej mało wiarygodne, zważywszy na jej licznych kochanków.

– A co stało się z pańskim ojcem? – Wiedziała, że nie powinna pytać, ciekawość wzięła jednak górę.

– Zrobił to, co powinien był uczynić każdy szanujący się książę po odkryciu, że żona sześciokrotnie przyprawiła mu rogi.

– Odebrał sobie życie?

– Nie – odparł ze śmiechem Alderworth. – Przeputał całą fortunę, po czym się rozpił. Rodzice zmarli w towarzystwie nowych partnerów na przeciwległych krańcach kraju, w dodatku w odstępie dnia. Przyczyną zgonu ojca była marskość wątroby, a matki – samobójczy strzał w głowę. Przynajmniej nie trzeba było wydawać zbyt dużo na pogrzeb. Dwa w jednym zdecydowanie zmniejsza koszty. Miałem wtedy jedenaście lat.

 

Co za zdumiewająca szczerość! – pomyślała Lucinda. Dotąd nikt takich rzeczy jej nie mówił, tymczasem książę tak po prostu i zwyczajnie wyjawił jej tragiczne rodzinne tajemnice. Własne problemy zbladły wobec ogromu jego krzywd i mogła tylko dziękować opatrzności za swoją kochającą się rodzinę, w której zawsze znajdowała wsparcie.

– Miał pan innych krewnych, którzy się panem zaopiekowali?

– Wzięła mnie do siebie Mary Shields, moja babka.

– Lady Shields?! – Lucinda nie zdołała ukryć zdumienia. Kto w towarzystwie nie słyszał o jej upodobaniu do plotek i skąpstwa? Nie żyła od trzech lat, ale Lucinda wciąż pamiętała jej świdrujące czarne oczy i zjadliwe uwagi. Kobiecie tego pokroju powierzono osierocone dziecko?

– Sądząc po pani minie, musiała ją pani znać, prawda? – Alderworth opróżnił pełny kieliszek, który trzymał w dłoni, i ponownie go napełnił.

Lucinda zauważyła, że na palcach lewej ręki nosił dosyć krzykliwe pierścionki oraz obrączkę z wygrawerowanym monogramem. Niestety, nie była w stanie odczytać liter. Niewątpliwie chodziło o kobietę. Książę, jak utrzymywano w gronie socjety, miał liczne kochanki – młode i nieco starsze, szczupłe i pulchne, mężatki, wdowy i panny. Niejedna dama skrycie hołubiła nadzieję, że to właśnie jej uda się korzystnie odmienić księcia, jednak Lucinda wątpiła, by mając dwadzieścia pięć lat, był gotów podjąć trud porzucenia dotychczasowego stylu życia i poddać się woli kogokolwiek. Była przekonana, że mrzonki to domena naiwnych panienek. Ona jako najmłodsza siostra trzech niesfornych, dominujących braci uważała się za uodpornioną na sztuczki płci przeciwnej i nie miała złudzeń co do mężczyzn oraz ich natury.

Przedłużające się milczenie nie wydawało się Lucindzie ani trochę krępujące. Natomiast zaskoczyła ją myśl, że w zasadzie nie miałaby nic przeciwko temu, gdyby książę zabiegał o jej przychylność, jednak nie czynił jej żadnych awansów. W tym momencie zza drzwi dobiegły śmiechy kobiet, które mieszały się z głosami pijanych mężczyzn. Najwyraźniej towarzystwo przemieszczało się korytarzem. Nagle ktoś zadął w myśliwski róg tak głośno, że Lucinda aż podskoczyła.

– Udana noc, sądząc po odgłosach. Myśliwi i zwierzyna w pogoni za rozkoszą – zauważył Alderworth i dodał: – Wkrótce zapadnie potępieńcza cisza.

– Moim zdaniem, pan się ze mną droczy – odparła Lucinda. – Nie sądzę, aby książę mógł być choć w połowie tak zły jak panująca o nim opinia.

– Grubo się pani myli – odrzekł ze zmienioną twarzą. Jej wyraz sprawił, że wyglądał starzej. – Jestem właśnie taki, jakim mnie przedstawiają w towarzystwie, a nawet gorszy. Mógłbym posiąść panią, a pani błagałaby mnie, abym nie przestawał robić z panią tych upojnych rzeczy, na jakie mam w tej chwili ochotę.

Lucinda musiała w duchu przyznać, że w tych przechwałkach kryło się sporo prawdy. Uświadomiła sobie, że reaguje na obecność Alderwortha bardziej niż jakiegokolwiek innego mężczyzny. Zaskoczona i zarazem przestraszona tym odkryciem, odwróciła się do okna i udała, że spogląda na rozległy ogród, oświetlony pochodniami rozmieszczonymi wzdłuż ścieżek. W pobliskich zaroślach dostrzegła kochanków splecionych w uścisku; ich ciała wydawały się blade w świetle płomieni. Zauważyła też inne pary, które nie kryły miłosnego zapału. Brak powściągliwości wstrząsnął Lucindą do głębi.

– Jeżeli mnie pan tknie, to moi bracia pana zabiją – zagroziła stanowczym tonem, lecz nie udało jej się ukryć strachu.

Książę roześmiał się.

– Mogliby próbować, jak sądzę, ale… – nie dokończył.

Nagle znikła jego wcześniejsza ospałość. Lucinda miała teraz przed sobą wyniosłego i świadomego swojej władzy arystokratę, a zarazem mężczyznę, który wbrew własnemu statusowi egzystował w rynsztoku londyńskich elit. Te sprzeczności w nim wprawiały ją w zmieszanie, a błyskawiczne zmiany wytrącały z równowagi.

– Przyjechałam tu z lady Posy Tompkins, która mnie zapewniała, że spędzimy miło czas w porządnym towarzystwie. Okazuje się, że najwyraźniej mamy różne wyobrażenia na temat przyzwoitości. Powinnam była wypytać ją bardziej dokładnie, zanim się zgodziłam, ale nalegała i zachęcała, twierdząc, że będzie świetna zabawa, a poza tym miała nam towarzyszyć jej matka chrzestna…

– Czy zawsze pani tak dużo mówi? – Książę przerwał Lucindzie, kładąc jej palec na ustach.

Drgnęła, zaskoczona tym niespodziewanym gestem i odparła dopiero po chwili, gdy odjął palec.

– Nie, tylko wtedy, gdy się denerwuję, a obecnie jestem wręcz roztrzęsiona. Dlatego wolałabym, aby książę zechciał wypuścić mnie z pokoju. Wówczas poszukałabym… -urwała, bo w tym momencie poczuła na wargach usta Alderwortha.

Zachęcające muśnięcia wkrótce ustąpiły miejsca śmielszym pieszczotom i książę pogłębił pocałunek. Lucinda zatraciła się w emocjach, które ją ogarnęły, i zapomniała o otaczającej ją rzeczywistości.

ROZDZIAŁ DRUGI

Taylen chciał pocałunkiem zamknąć usta tej młodej kobiecie, która nieoczekiwanie wtargnęła do jego pokoju, aby przestała mówić. Słyszalna w jej głosie nuta paniki obudziła w nim wyrzuty sumienia, których nie odczuwał od lat, i nie było to przyjemne doznanie.

Zazwyczaj musiał nachylać się do kobiet, natomiast szczupła, o niemal chłopięcej figurze Lucinda była od niego niższa zaledwie o kilka centymetrów, co odnotował z zadowoleniem. Zauważył, że miała krótkie paznokcie, a odciski między środkowym i serdecznym palcem sugerowały, że jest leworęczna i uprawia jakiś sport. Może łucznictwo? Wyobraził sobie, jak ona stoi, mierząc do celu, a wiatr rozwiewa długie jasne włosy, i ogarnęło go szczególne uczucie. Naturalnie, wiedział, że powinien odesłać ją jak najszybciej z Alderworth i dopilnować, by dotarła bezpiecznie do domu, na łono rodziny. Mimo to był świadom, że tego nie uczyni, a gdy dotknął ustami jej warg, poczuł silne podniecenie.

Chyba niewielu ją przed nim całowało, bo jej pełne wargi były zaciśnięte w wąską linię, a kiedy wsunął pomiędzy nie język, Lucinda szeroko otworzyła oczy, których jasnobłękitna tęczówka miała ciemniejszą obwódkę. Taylen przerwał pocałunek, rozluźnił nieco uścisk i wplótłszy palce w jej włosy, uniósł ku sobie głowę. Tym razem nie spieszył się; napawał się jej bliskością. Pachniała pięknie i świeżo niczym wczesnowiosenne kwiaty, co było miłą odmianą po mocnych, przesłodzonych perfumach kobiet zaprawionych w miłosnych podbojach, z którymi miał do czynienia.

Pomyślał, że tak pachnie niewinność, i w jego sercu zatliła się nadzieja.

Przyciągnął jeszcze bliżej głowę Lucindy, biorąc w posiadanie jej usta. Odpowiedziała nieśmiało, z wyraźnym brakiem wprawy, co wzruszyło go i wywołało swoistą melancholię. Wiele czasu minęło, odkąd całował kobietę, wpatrzoną w niego niczym w wielkiego maga, który dzierży klucz do tajemnic wszechświata.

– Jesteś dziewicą? – spytał, przerywając pocałunek.

Nie wiedział, po co zadał to pytanie, skoro zdawał sobie sprawę z tego, że ma do czynienia z nieopierzoną młódką.

– Tak.

– To po co przyszłaś na to przyjęcie, do jasnej cholery?! – Taylen dał wyraz irytacji.

W odpowiedzi Lucinda przytuliła się mocniej i zamknęła oczy, nie odzywając się ani słowem. Czując na szyi delikatne muśnięcia jej oddechu, zastanawiał się, czy istotnie jest tak niewinna, jak przypuszczał. Jeżeli prowadziła z nim grę, to powinna mieć się na baczności, bo miał w tej dziedzinie ogromną wprawę. Bezwiednie przesunął ręce po jej plecach, znanym na pamięć gestem, ale jego odczucia nie miały nic wspólnego z rutyną. Z ogromnym zaskoczeniem odkrył, że Lucinda wprawia go w stan, którego do tej pory nie doświadczył przy innych kobietach.

Nachylił się niżej i obsypał pocałunkami jej szyję, pozostawiając czerwone ślady na aksamitnej kremowej skórze. Słyszał jej oddech, już nie regularny i spokojny, lecz urywany i przyspieszony, zgrany z jego oddechem. Sięgnął do jej piersi i pieścił nabrzmiewający sutek okryty szkarłatnym jedwabiem. Nienasycony w pragnieniu bliskiego poznania jej ciała, rozluźnił stanik sukni, ujął w dłoń jędrną pierś i zaczął głaskać, po czym to samo uczynił z drugą.

Pożądał Lucindy jak żadnej innej kobiety. Gdyby nie była damą – a przecież nią była – zdarłby z niej suknię i bieliznę i zaniósł nagą do łóżka. Chciał ustami i dłońmi poznać wszystkie tajemnice jej pięknego ciała i ugasić pragnienie. Rzadko doświadczał podobnie autentycznych emocji – silnych i świeżych. Panna Wellingham okazała się bardziej niebezpieczna niż wszystkie kusicielki razem wzięte.

Niespodziewanie i ku swemu zaskoczeniu, poczuł, że zadzierzgnęła się między nimi więź. Pochylił głowę i wziął do ust sutek, rozdzierając przy tym czerwony jedwab. Lucinda westchnęła spazmatycznie, ale nie zaprotestowała. Z własnej woli przysunęła się bliżej i unosząc rękę, przeczesała palcami jego włosy. Uznał więc, że przyjęła jego propozycję.

Uwolnił jej piersi i jedną z rąk zsunął niżej, w poszukiwaniu tajników kobiecości Lucindy, oddzielonych jedynie warstwą cienkiego jedwabiu.

– Nie – zaprotestowała, gdy nacisnął mocniej, aby odnaleźć jej najczulszy punkt.

– Nie?

Musiał się upewnić, że to właśnie miała na myśli, bo błękitne oczy były zamglone, a pierś falowała w przyspieszonym oddechu. Sam ledwie panował nad pożądaniem. „Nie”, bo nie potrafiła sobie wyobrazić, co może oznaczać „tak”? Czy „nie”, bo mógł zrujnować jej reputację nie tylko samym aktem miłosnym, ale i własną złą sławą?

Puścił Lucindę i się cofnął. Ogarnął go gniew zmieszany z poczuciem winy. Droga do upadku była krótka, a on wiedział, że niedoświadczona młoda dama pokroju Lucindy nie byłaby w stanie oprzeć się jego perswazjom i sztuczkom. Niespodziewanie życiowa droga, którą dla siebie wybrał i po której do tej pory kroczył, wydała mu się zachwaszczona i wyboista.

– Odwiozę cię do domu – powiedział.

Nie poprawiła sukni. Stała przed nim z nagimi piersiami wyłaniającymi się spod rozluźnionego i częściowo opuszczonego stanika. Sterczący różowy sutek kusił na tle szkarłatnego jedwabiu. Zastygła, z zamglonymi oczyma, była niesłychanie zmysłowa i pociągająca.

Niezdecydowany, zrobił krok w przód i gwoli przyzwoitości poprawił jej suknię, związując tasiemki cienkiego stanika. Niestety, nie mógł zrobić nic, by zreperować rozpruty szew. Prześwitujące spod niego nagie ciało przyciągało jego wzrok. Klnąc, chwycił z łóżka wełniany koc i narzucił jej na ramiona. Następnie pozbierał własne ubranie, włożył spodnie i żakiet. Wysokie buty naciągnął na gołe nogi i dopiero wtedy wyjął klucz i otworzył drzwi.

– Chodź, kochanie – rzucił półgłosem.

Odszukał jej dłoń i poczuł, jak smukłe palce zaciskają się wokół jego ręki. Zrozumiał, że okazała mu zaufanie, co odebrał jako pokonanie oddzielającej ich bariery, na którą składało się wiele elementów, między innymi jej lęk przed mężczyzną uznanym za bezwzględnego i zepsutego uwodziciela.

Gdy zbliżyli się do stajni, z mroku wyłonił się chłopiec stajenny.

– Jaśnie pan będzie potrzebował powozu w środku nocy? – zapytał z niedowierzaniem. Z doświadczenia wiedział, że zazwyczaj posyłano po nie następnego dnia, i to po południu, a zdarzało się, że dzień później.

– Istotnie. Znajdź Stephensa i każ mu zaprzęgać. Muszę pojechać do Londynu.

Po odejściu chłopaka Lucinda odezwała się cichym głosem:

– Zostawiłam w domu pelerynę, kapelusz i torebkę. Nie powinnam po nie wrócić?

– Nie – zdecydowanie odparł Taylen.

Chciał jak najprędzej ruszyć w drogę. Nie miał pojęcia, kto mógłby rozpowiadać o obecności lady Lucindy na jednym z najbardziej gorszących i najmniej przyzwoitych przyjęć tego sezonu. Uznał jednak, że jeśli dowiezie ją przed świtem do miejskiej rezydencji Wellinghamów, z pewnością jej bracia zdążą wymyślić na tyle wiarygodną historyjkę, aby ukręcić łeb plotkom.

– Moja przyjaciółka Posy Tompkins może się niepokoić, ponieważ nie wie, co się ze mną stało – zauważyła Lucinda. – Mam nadzieję, że jest bezpieczna – dodała, nie patrząc na księcia.

Oto skruszona Wenus, która niepotrzebnie wyprawiła się w zakazane rewiry, a teraz chce jak najszybciej uciec, pomyślał Taylen.

– Bezpieczna? – powtórzył z niewesołym uśmiechem. – Nikt, kto bierze udział w organizowanych przez mnie skandalicznych, jak słusznie utrzymuje towarzystwo, imprezach, nie może czuć się bezpiecznie. Zresztą, raczej nie chce, bo przybywa do mojej siedziby w innym celu.

 

– Po dobrą zabawę?

– Oczywiście, że tak. Orgazm z reguły sprzyja zadowoleniu.

Po tym wygłoszonym nonszalanckim tonem stwierdzeniu zapadło milczenie, z którego wymowy książę zdawał sobie sprawę. Uznał, że najwyższa pora w pełni uświadomić Lucindzie, kim jest.

– Moje towarzystwo nie zagwarantuje ci bezpieczeństwa, ale z tego powodu nie odczuwam skruchy. Sama naraziłaś się na niechciane zaloty, przyjeżdżając do Alderworth w prowokującej sukni, pobudzającej męską pożądliwość. Czy przynajmniej tyle rozumiesz?

Lucinda poczuła łzy pod powiekami, a gdy książę zaklął pod nosem, jedna z nich potoczyła się jej po policzku.

– Jesteś za słodka i zbyt niewinna dla takiego grzesznika jak ja. Być może po powrocie do domu uświadomisz sobie, jak bliska byłaś upadku. Z pewnością będziesz mi wdzięczna za to, że bez uszczerbku reputacji opuściłaś mój dom, nawet jeśli zostawiłaś w nim parę drobiazgów.

Bracia – Asher, Taris i Cristo – nigdy nie nazwaliby jej słodką. Była jedynie nieodpowiedzialną, samowolną panną, która wpadała w tarapaty. Cyganka wróżąca z ręki na Leadenhall Market powiedziała jej prosto w oczy, że ma wrodzoną skazę charakteru. Mijająca noc dowodziła, że Lucinda bezmyślnie popełniła kolejne głupstwo, nie biorąc pod uwagę wynikających z niego konsekwencji.

Równie dobrze mogłaby leżeć w łóżku z Alderworthem, zamiast szykować się do powrotu do rodzinnego domu. Od skandalu ocalił ją jedynie zdrowy rozsądek księcia, ponieważ ona nie potrafiłaby się powstrzymać. Choć z oporami, jednak przy odrobinie perswazji zgodziłaby się na miłosne igraszki w blasku świec ze znanym z rozpusty uwodzicielem.

Co za wstyd! – wyrzucała sobie w duchu, a mimo to obecność Alderwortha sprawiała, że była nie tylko zdenerwowana, ale i podniecona. Nie cofnęła się, gdy dotknął ramieniem jej ramienia, a kiedy się odsunął, głęboko odetchnęła, doszukując się w tym wszystkim sensu, co jej się niestety nie udało.

Podszedł do nich starszy mężczyzna, trzymając w ręku latarnię i przewodząc grupie zaaferowanych służących. Lucinda czuła, że ludzie ci ją obserwują, ale z wyrazem udanej obojętności na twarzy omijała ich wzrokiem. Modliła się w duchu, by nie było wśród nich nikogo, kto miałby jakiekolwiek kontakty z imperium Wellinghamów.

Wkrótce powóz był gotowy do drogi, a stangret zajął miejsce na koźle. Książę dał Lucindzie znak, by wsiadła, a gdy ulokowała się na skórzanej kanapie, rozsiadł się naprzeciwko.

– Droga do Mayfair zajmie nam około czterech godzin. Czy nie jest ci zimno?

– Nie, wszystko w porządku – odparła Lucinda, otulając się szczelniej kocem.

– To dobrze – rzucił szorstko.

Zwracając głowę do ciemnego okna, zobaczyła na szybie wyblakłe odbicie swojej twarzy. Zastanawiała się, co myślał o niej Alderworth. Czy jej niezdecydowanie irytowało go w tym samym stopniu, co brak powściągliwości? Czuła, że chce się jej jak najszybciej pozbyć, świadom, że niebacznie trafiła do domu i ludzkiego grona, w których nie powinna się znaleźć. Nie potrafiła odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego książę wsiadł do powozu, skoro równie dobrze mogła przebyć drogę do domu jedynie w eskorcie stangreta. Spodziewałaby się raczej, że z ulgą wsadzi ją do powozu, po czym pospiesznie pożegna się i umknie do swojej siedziby.

Przyszło jej do głowy, że zaciekawiła go jej naiwność, a niewinność stała się bodźcem dla zmysłów. Naturalnie, wcześniej ze dwa, trzy razy całowała się, ale były to zaledwie muśnięcia zupełnie niepodobne do wzbudzającego dreszcz ekscytacji pocałunku księcia. Nie, nakazała sobie w duchu, nie wolno jej o tym rozmyślać. Książę to rozpustny hulaka, któremu nie mogłaby się spodobać skromna panna jednej z najbardziej szacownych rodzin w Londynie. Przecież, jak słyszała, miał tyle interesujących i atrakcyjnych kobiet, ile tylko zapragnął, i ponoć powtarzał, że nie da się zakuć w małżeńskie kajdany.

Otrząsnęła się z zadumy i skupiła się na tym, co mówił.

– Gdyby ktokolwiek się do mnie zwrócił, pytając o twoją obecności tej nocy w Alderworth, odpowiem, że z pewnością młoda dama taka jak ty nie została zaproszona i nie znalazła się w grupie gości. Każ twoim braciom zrobić to samo.

– Nie muszą o niczym wiedzieć. Przy odrobinie szczęścia…

– Z doświadczenia wiem, że skandal nie idzie w parze ze szczęściem, Lucindo.

Zrobiło jej się ciepło na sercu, chociaż tak naprawdę nie lubiła swojego imienia, ale w ustach księcia zabrzmiało… interesująco i zmysłowo.

– Możesz mi wierzyć albo nie, ale wiele razy przekonałem się, że przy dobrej organizacji można zminimalizować każdą szkodę – dorzucił.

Nagle pojęła, że zagalopowała się w swoich fantazjach na temat księcia. Ich nieoczekiwane krótkie spotkanie było dla niego jedynie niezręczną sytuacją, z której trzeba wybrnąć, nie ponosząc żadnych kosztów. Doszła do wniosku, że jest taki sam jak jej bracia – lubi mieć władzę i kontrolować to, co go dotyczy, oraz nie życzy sobie niespodzianek czy rozterek.

Wokół panował nocny mrok i tylko smugi księżycowej poświaty rozjaśniały wnętrze powozu. Niespodziewanie ulewny deszcz zabębnił o dach powozu.

– Nie spodziewam się szczególnych problemów – mówił dalej Taylen. – Jeżeli dobrze odegrasz swoją rolę, to nie powinno być…

Nie dokończył, gdyż przeraźliwy krzyk rozdarł powietrze. Powóz przewrócił się i zaczął staczać w dół, z chrzęstem metalu. Zerwał się i chwycił Lucindę w ramiona, osłaniając przed odłamkami pękającego szkła. Przytulił ją tak mocno, że poczuła, jak kawałek metalu wbija mu się ciało. Zobaczyła krew i jego skrzywioną bólem twarz, a potem zapadła ciemność.

Lucinda ocknęła się w swoim pokoju w Wellingham House, rodzinnej siedzibie usytuowanej w Mayfair, ekskluzywnej dzielnicy Londynu. Zasłony obramowujące otwarte okno lekko falowały, poruszane wiatrem, szumiącym w gałęziach drzew. Z oddali dobiegły ją głosy dzieci, bawiących się w okolicznym parku. Wszystko wydawałoby się zupełnie zwyczajne, gdyby nie obecność jej trzech na ciemno ubranych bratowych, które siedziały obok siebie na krzesłach i patrzyły na nią wyczekująco.

– Obudziłaś się?

Beatrice-Maude podeszła do łóżka i ostrożnie podparła jej głowę, aby mogła upić łyk zimnej lemoniady ze szklanki.

– Doktor zapowiedział, że dzisiaj do nas wrócisz, i miał rację. – Uśmiechnęła się, po czym delikatnie otarła jej usta. – Jak się czujesz?

– A jak powinnam się czuć? – Lucinda czuła, że coś przed nią ukrywają. – Co ja tu robię? Co się stało?

– Nie pamiętasz? – Emeralda dołączyła do Beatrice-Maud. Na jej twarzy malowała się powaga. – Nie pamiętasz wypadku?

– Wypadku?!

W przypływie paniki Lucinda spróbowała usiąść, ale własne ciało odmówiło jej posłuszeństwa. Czy to paraliż? – pomyślała przerażona i zawołała:

– Nie mogę się ruszyć!

– Doktor Cameron uprzedził nas, że wiele osób odzyskuje władzę nad ciałem po ustąpieniu opuchlizny.

– Jakiej opuchlizny?

– Na skutek silnego uderzenia w kark i groźnego urazu głowy. Co za szczęście, że z naprzeciwka nadjechał dyliżans do Leicester, bo inaczej…

– …leżałabyś przez całą noc – włączyła się Eleanor, żona jej najmłodszego brata – i mogłabyś nie przeżyć, jak stwierdził doktor Cameron.

– Jak do tego doszło? – spytała Lucinda, nieświadoma, co się stało.

– Powóz, którym podróżowałaś, przewrócił się na zakręcie. Musiał jechać za szybko. Stoczył się po zboczu i zatrzymał dopiero na dnie parowu.

Pustkę w mózgu Lucindy zaczęły wypełniać kolejne słowa. Ciałem jej wstrząsnął dreszcz.

Beatrice-Maude ujęła jej dłoń i obdarzyła wymuszonym uśmiechem.

– Już po wszystkim, kochanie. Jesteś bezpieczna w domu, w otoczeniu rodziny, i tylko to się liczy.

– Jak się tu znalazłam?

– Asher przywiózł cię trzy dni temu.

Trzy dni… Lucinda spróbowała przypomnieć sobie cokolwiek z tych trzech dni, ale bez rezultatów. Łza wymknęła jej się spod lewej powieki i popłynęła po policzku, aż po linię włosów. Przełknęła z trudem; gardło miała wyschnięte, a w ustach smak krwi. Nagle rozbrzmiały jej w uszach rozpaczliwe krzyki i smutny głos kogoś, kto usiłował ją uspokoić. Przypomniała sobie dotyk ciepłych dłoni, podtrzymujących jej kark, i zimne nocne powietrze oraz padający deszcz, który mieszał się z krwią.