Ksiązę w lśniącej zbroi

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Tytuł oryginału: A Duke in Shining Armor

Projekt okładki: Karandasz

Copyright © 2017 by Loretta Chekani

All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2018

ISBN 978-83-7551-594-7

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22-877-27-05, 22-877-40-33

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Kamil Raczyński

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Od Autorki

Mojej kuzynce Valerie Kerxhalli, która stawiła czoło własnemu życiowemu wyzwaniu z całą odwagą, pomysłowością, wdziękiem i dobrym humorem, jakie cechują prawdziwą bohaterkę.

Dziękuję:

May Chen, mojej redaktorce, która czyta mi w myślach, gdy mnie samą to przerasta, podnosi mnie na duchu i przyczynia się do tego, że piszę lepszą książkę, niż się spodziewam;

Nancy Yost, mojej agentce, która zajmuje się interesami, zarazem inspirując mnie, wspierając i podsuwając niesamowite pomysły, natychmiast przeze mnie zawłaszczane;

Susan Holloway Scott, tej drugiej dziewczynie od historii dla dziwaków, literackiej powiernicy i pokrewnej duszy, która dzieli ze mną moje udręki i radości;

dr. Bruce’owi Hubbardowi, który raz jeszcze pomógł mi nawigować między światami medycyny dziewiętnastego i dwudziestego pierwszego wieku;

Larry’emu Abramoffowi, który zbudował podnóżek i ocalił mi życie (jak również przypuszczalnie moją pisarską karierę);

Glorii Abramoff, która zadeklarowała, że mogę przechowywać rzeczony podnóżek u nich w domu (i przypuszczalnie ocaliła moje małżeństwo);

Cynthii, Vivian i Kathy, moim siostrom, które wspierały mnie od samego początku, zarówno w sprawach związanych, jak i niezwiązanych z pisaniem, i dotąd tego nie zarzuciły – z ekstrapodziękowaniem dla Cynthii, która podczas spacerów pomogła mi rozwiązać niejeden fabularny problem, tkwi przy mnie na spotkaniach autorskich i zawsze chętnie wybierze się na zakupy;

Walterowi, mojemu mężowi, który cierpliwie przeprowadza ze mną burze mózgów – nawet jeśli poprzednim razem nie słuchałam – zabiera mnie w cudowne miejsca i używa innych męskich sztuczek, bylebym tylko nie uciekła od książki.

Za wszystkie błędy i nietrafne sądy, jakie zostały tutaj zaprezentowane, odpowiadam, co przykre, wyłącznie ja sama.

Prolog

Londyn

Wczesny ranek, 11 czerwca 1833 roku

Książę Ashmont nie był najlepszym księciem – tak po prawdzie, był raczej koszmarnym. Dlatego też nikogo w najmniejszym stopniu nie zaskoczyłby widok księcia pijanego jak bydlę – czyli dziesięć razy bardziej pijanego niż świnia – schodzącego chwiejnie po schodach klubu Crockforda w asyście jednego z dwóch swoich najlepszych przyjaciół.

Tym przyjacielem był Hugh Philemon Ancaster, siódmy książę Ripley. Na tle jasnowłosego, niebieskookiego, przystojnego jak anioł Ashmonta Ripley był po prostu ciemny. Bynajmniej nie wyglądał niczym utkany z marzeń i pajęczej nici, a kobiety nie śledziły jego ruchów z owym wyrazem rozmarzenia, na który mógł liczyć Jego Anielska Twarz.

Jeśli chodzi o twarz Ripleya, jak ktoś to kiedyś ujął, w dobry dzień przywodziła na myśl wilka, który stoczył zbyt wiele walk.

Co więcej, choć nieznacznie starszy tytuł stawiał go o oczko lub dwa ponad Ashmontem, Ripley upił się zaledwie jak świnia. Nadal odróżniał górę od dołu. Dlatego też kiedy Jego Książęca Wysokość książę Ashmont zdradził zamiar ruszenia chwiejnie w dół pochyłości, ku Pałacowi Świętego Jakuba, Ripley pociągnął go w przeciwnym kierunku.

– Tędy – powiedział. – Postój dorożek jest tam.

– No tak – mruknął Ashmont. – Nie mogę się spóźnić na ślub. Nie na ten. Sam go biorę. Z Olympią. Muszę tam być. Obiecałem.

– Będziesz – zapewnił Ripley, prowadząc przyjaciela na drugą stronę ulicy.

Wieść o ślubie spadła nań niespodziewanie, a wybór panny młodej przyprawił o szok: lady Olympia Hightower, właśnie ona. Sądziłby, że jest ostatnią dziewczyną na świecie gotową poślubić Ashmonta – czy w ogóle któregokolwiek z ich trójki, skoro o tym mowa.

Nie żeby Ripley dobrze ją znał. Lub przynajmniej choć trochę. Zostali sobie przedstawieni, owszem, lata temu. Działo się to w czasach, gdy szanujące się osoby nadal przedstawiały Ripleya i jego dwóch przyjaciół niewinnym dziewczętom. Ale książęce trio nie takiego rodzaju dziewcząt pragnęło. Szlachetnie wychowane panny stanowiły materiał na żonę, a książęcych kompanów dzieliły od małżeństwa długie lata, majaczyło gdzieś w zamglonej, odległej przyszłości.

Owa przyszłość nadeszła, zanim Ripley się obejrzał.

Najpierw książę Blackwood, drugi z jego wesołych kompanów, ponad rok temu, na kilka dni przed wyjazdem Ripleya na kontynent, poślubił jego siostrę. A teraz ślub brał Ashmont. Ripley usłyszał szczęśliwe wieści ledwie parę godzin po swym wczorajszym powrocie do Londynu.

Poprawka, wrócił przedwczoraj, gdyż dzisiaj stało się już wczoraj. Przyszedł do Crockforda, gdyż miał chęć na przyzwoity posiłek, a tutejszy Ude tylko minimalnie ustępował osobistemu kucharzowi Ripleya, Chardotowi, którego podczas przeprawy przez kanał zmogło paskudne przeziębienie.

Chardot towarzyszył mu wszędzie, gdyż otrzymywał za to sowite wynagrodzenie, a Ripley lubił komfort. W dzieciństwie zmuszany, bez żadnego rozsądnego powodu, żyć jak nędzarz, teraz żył jak król.

Ripley rozważał właśnie, czy – biorąc pod uwagę całokształt – nie zrobiłby lepiej, zostając za granicą, kiedy wąski dziedziniec wypluł czterech mężczyzn, z których jeden wpadł na Ashmonta z siłą na tyle dużą, by wyszarpnąć go z lekkiego uchwytu Ripleya i pchnąć na witrynę sklepu.

Ashmont odbił się od niej z zaskakującą energią.

– Ty niezdarny, cholerny półgłówku! Muszę się ożenić, przeklęty dupku!

Po czym grzmotnął typa pięścią w twarz.

Jeden z kompanów mężczyzny usiłował ingerować. Ripley z westchnieniem złapał go od tyłu za kołnierz. Tamten zamachnął się na niego, toteż Ripley poczuł się zobowiązany wrzucić go do rynsztoka.

Dalszy rozwój wydarzeń można uznać za typowy w przypadku Ashmonta: dużo przekleństw i brudnej walki, wypadający z klubów mężczyźni, którzy głośno robili zakłady, kobiecy krzyk niedaleko.

A potem było po wszystkim. Wrogowie leżeli rozciągnięci na trotuarze. Ripley nie trwonił czasu na ich liczenie lub identyfikację. Zgarnął Ashmonta z ogrodzenia, na które ten się osunął, i powlekli się razem na róg. Na znak Ripleya w ich kierunku potoczyła się niemrawo pierwsza dorożka z kolejki. Wrzucił Ashmonta do rozklekotanego pojazdu i podał woźnicy adres Ashmont House.

Służący nie spali, czekając na Ashmonta, do czego już nawykli. Zanieśli księcia po schodach na górę do sypialni, bez ceregieli rozebrali go i umyli. Drobne słabostki pana nie były dla nich nowością.

Kiedy już Ripley zyskał pewność, że Jego Książęca Wysokość znalazł się bezpiecznie w łóżku, wyszedł.

Musiał się wykąpać, zdrzemnąć i zmienić ubranie.

Za kilka godzin miał uczestniczyć w ślubie.

 

Rozdział 1

Newland House, Kensington

Późne przedpołudnie, 11 czerwca 1833 roku

Gdyby panna młoda była pijana – ale nie była – znaczyłoby to jedynie, że świętuje.

Już za momencik lady Olympia Hightower spełni wszystkie marzenia swojej rodziny. Własne także, no cóż… w większości.

Zostanie księżną Ashmont.

Jako że balansowała u progu dwudziestego szóstego roku życia, powinna dziękować swej szczęśliwej gwieździe, że zdobyła serce… podziw… cokolwiek… mężczyzny zaliczanego do grona najbardziej niepoprawnych rozpustników jak Anglia długa i szeroka, książęcego tria znanego jako Ich Łajdackie Mości.

Zwężonymi oczami popatrzyła w lustro.

Skryte za okularami w złotych oprawkach oczy, które jakoś nie potrafiły się zdecydować, czy są szare, zielone czy niebieskie, na moment skoncentrowały się na majestatycznym odbiciu, które było nią. Czy może ją odzwierciedlało. Nieważne.

Twarz w kształcie serca okalały wymyślnie ukręcone pejsy barwy pospolitego brązu. Głowę wieńczyła korona z kunsztownie ułożonych warkoczy, nakrytych obfitością marszczonej koronki, przyozdobionej kwiatami pomarańczy. Welon z blondy spływał kaskadami na obnażone ramiona i dalej po obszernych, obszytych koronką rękawach, sięgając poniżej talii.

Zmierzyła wzrokiem swoją postać.

Cztery kokardy maszerowały w dół, aż do ostrego zakończenia gorseciku. Poniżej wzdymały się marszczone spódnice z tłoczonego jedwabiu.

Ogromna strata pieniędzy, które lepiej byłoby spożytkować na Eton dla Clarence’a lub stopień oficerski dla Andrew, lub cokolwiek innego dla jednego z chłopców. Poza swoim dziedzicem – Stephenem, lordem Ludfordem – hrabia Gonerby musiał łożyć na jeszcze pięciu synów, któremu to zagadnieniu nie poświęcał ani jednej myśli. W przeciwieństwie do swej córki nie był człowiekiem praktycznym.

Stąd też jej aktualne nieprzyjemne położenie, w którym nie sposób doszukać się czegokolwiek nieprzyjemnego. Tak twierdzili wszyscy wkoło. Nie ma nic nieprzyjemnego w byciu księżną.

Tak czy owak, praktyczność nijak się miała do tej tutaj ślubnej ekstrawagancji. Należało wyrzucić pieniądze na Olympię, na jedną tylko suknię dla niej, ponieważ, według ciotki Lavinii, była to inwestycja w przyszłość.

Przyszła księżna nie może wystąpić na własnym ślubie w jakimś starym łachu. Garderoba panny młodej powinna być kosztowna i modna, acz nie nazbyt krzykliwa, ponieważ wypada, by przyszła księżna wyglądała kosztownie i modnie, acz nie nazbyt wyzywająco.

Po ślubie to już całkiem inna sprawa. Księżna może wysypać na siebie całą zawartość szkatułki z biżuterią, a nigdy nie będzie przesadnie wystrojona.

Po naniesieniu kilku poprawek, z inną kompozycją na głowie i większą ilością diamentów lub pereł, lub jednych i drugich, Olympia założy tę suknię na kolejny Salon, kiedy to jej matka albo może ciotka Lavinia, markiza Newland, przedstawi nową księżną Ashmont królowej.

Nie tylko to wydarzy się po ślubie.

Olympię czekała jeszcze noc poślubna, która według mamy nie będzie nieprzyjemna, choć rodzicielka cokolwiek mętnie opisała szczegóły. Jednakże po nocy poślubnej nastąpi małżeństwo, całe długie lata tegoż. Z Ashmontem.

Przyszła księżna Ashmont podniosła filiżankę z zaprawioną brandy herbatą, którą lady Newland przyniosła jej dla ukojenia przedślubnych nerwów. Filiżanka była pusta.

– Nawet nie myśl o ucieczce – przestrzegła ją ciotka, gdy dostarczała herbatę z wkładką.

Wykluczone. Na to było już za późno, nawet gdyby Olympia należała do tego rodzaju dziewcząt, które wycofują się lub uciekają, nie mówiąc o ucieczce przed życiową szansą. Miała sześciu braci. Dla chłopców fakt, że jest się drugą pod względem starszeństwa, ani trochę się nie liczy. Trzeba dominować albo zostaje się zdominowaną.

Niektórzy twierdzili, że Olympia, jak na dziewczynę, jest nieco zbyt dominująca. Ale ten aspekt straci znaczenie, kiedy zostanie księżną.

Nachyliwszy się, wydobyła spod toaletki butelkę brandy, którą podkradła Stephenowi. Odkorkowała ją i wlała do ust, wedle własnej oceny, ledwie naparstek płynu. Na powrót zamknęła butelkę, odstawiła ją na toaletkę i powiedziała sobie, że postępuje słusznie.

Jaką miała alternatywę? Upokorzyć pana młodego, który nie zrobił nic – przynajmniej Olympii – żeby na to zasłużyć? Skompromitować rodzinę? Trwale zrujnować się w oczach towarzystwa? I wszystko to dlaczego? Z powodu mdlącej sensacji w brzuchu, która z pewnością nie była niczym więcej niż zwykłymi przedślubnymi nerwami.

Tylko kobieta szalona uciekałaby przed małżeństwem z jednym z najprzystojniejszych, najbogatszych i najpotężniejszych mężczyzn w królestwie. To znaczy Ashmont mógłby być potężny, gdyby chciało mu się zawracać tym sobie głowę, on jednak…

Straciła wątek, ponieważ zapukano do drzwi.

– Błagam – jęknęła. – Modlę się.

Nalegała na kilka chwil w samotności. Musiała się pozbierać i przygotować na tę gigantyczną zmianę w swoim życiu, jak wyjaśniła matce i ciotce. Wymieniły spojrzenia i wyszły. Niedługo potem ciotka Lavinia przyniosła herbatę z wkładką.

– Dziesięć minut, kochanie – dobiegł z korytarza głos matki.

Już tylko dziesięć minut?

Olympia ponownie odkorkowała butelkę i pociągnęła kolejny łyk.

Prawie dwadzieścia sześć lat na karku, napomniała się. Nigdy więcej nie otrzyma propozycji takiej jak ta, przenigdy. Zakrawało na cud, że dostała tę. I wiedziała, co robi, kiedy mówiła „tak”.

To prawda, że Lucius Wilmot Beckingham, szósty książę Ashmont, był poniekąd dupkiem, w dodatku tak niedojrzałym, że dziewięcioletni Clarence w zestawieniu z nim wydawał się królem Salomonem. I tak, było najzupełniej oczywiste, że Jego Książęca Wysokość nie dochowa Olympii wierności.

Niemniej Ashmont był przystojny i jeśli się przyłożył, potrafił oczarować dziewczynę do utraty zmysłów, a do tego, by oczarować Olympię, wyraźnie się przyłożył. Chyba ją lubił. No i nie czyhały na nią żadne szokujące odkrycia. Charakter księcia był doskonale znany każdemu, kto czytywał plotkarskie rubryki modnych periodyków.

Liczyło się, że ją poprosił. A Olympię ogarniała już desperacja.

– Księżna – powiedziała do lustra. – Z taką pozycją możesz zmienić świat, albo chociaż jego część. Kobieta nie zdoła bardziej zbliżyć się do bycia mężczyzną, chyba że zostając królową, i to nie zaledwie żoną króla, ale samodzielną władczynią. Nawet wówczas… Och, nieważne. Tobie to nie grozi, moja mała.

Gdzieś w głowie Olympii, a może w jej sercu lub brzuchu, złośliwy głosik, szalenie podobny do głosu kuzynki Edwiny, skomentował: Miłość życia również ci nie grozi. Nie przybędzie po ciebie żaden piękny książę na białym koniu. Ani nawet namiętny lord. Czy choćby prosty subiekt, skoro o tym mowa.

Zdusiła ten głos, jak wielekroć chciała udusić kuzynkę Edwinę.

Ta Olympia, która pielęgnowała fantazje o książętach i namiętnych dżentelmenach, była naiwnym stworzeniem, rozpoczynającym swój pierwszy sezon w Londynie z głową pełną karmionych powieściami romantycznych wyobrażeń.

Przez siedem lat z rzędu ogłaszano ją Najnudniejszą Dziewczyną Sezonu. Przez siedem lat nie otrzymała ani jednej propozycji małżeństwa. Czy też, ściśle mówiąc, nie otrzymała żadnej propozycji, którą młoda dama przy zdrowych zmysłach, nieważne jak zdesperowana, byłaby skłonna zaakceptować lub – jak to się stało w przypadku pewnego starszego wiekiem adoratora – którą pozwolono by jej zaakceptować.

Kiedy zatem Ashmont poprosił ją o rękę, co mogła odpowiedzieć?

Mogła odpowiedzieć „nie” i zmierzyć się z przyszłością zaawansowanej w latach starej panny, zdanej na łaskę braci, ledwie zdolnych utrzymać siebie i swoje rodziny. Lub mogła powiedzieć „tak” i za jednym zamachem rozwiązać mnóstwo problemów. Wybór był tak prosty. Nie ma sensu tego komplikować.

Pociągnęła kolejny łyk brandy. I jeszcze jeden.

Znów rozległo się pukanie do drzwi, głośniejsze i bardziej niecierpliwe.

– Tak należy postąpić i zrobię to – szepnęła do swojego odbicia w lustrze – ponieważ ktoś musi.

Napiła się ponownie.

***

– Co ją zatrzymuje, u diabła? – irytował się Ashmont.

Goście pracowicie szeptali. Na każdy dobiegający spoza salonu dźwięk głowy odwracały się ku drzwiom, przez które miała wejść panna młoda.

Jak dotąd żadna panna młoda się nie pokazała. Musiało być już ponad pół godziny po wyznaczonym czasie.

Ripley chwilę wcześniej poszedł zapytać matkę panny młodej, czy lady Olympia źle się czuje. Lady Gonerby popatrzyła na niego w oszołomieniu i jedynie pokręciła głową. Wyjaśnienia udzieliła mu jej siostra, lady Newland.

– Coś z suknią – odparł teraz Ripley. – Ciotka poszła na górę z pokojówką i przybornikiem do szycia.

– Z przybornikiem?!

– Domyślam się, że coś się oberwało.

– A co mnie to, do cholery, obchodzi? – burknął Ashmont. – I tak to potem rozerwę.

– Wiesz, jakie są kobiety – łagodził Ripley.

– Robienie zamieszania wokół błahostek nie pasuje do Olympii.

– Suknia ślubna to nie błahostka – zaoponował Ripley. – Wiem coś o tym. Suknia mojej siostry kosztowała mnie więcej niż klaczka od Pershore’a.

Jego siostra nie uczestniczyła w wydarzeniu. Jak doniósł mu Blackwood, Alice udała się do Camberley Place, jednej z posiadłości Ripleya, by doglądać ich ulubionej cioci.

– Co za nudy – skomentował Ashmont. – Nie znoszę tych cholernych rytuałów.

Lord Gonerby opuścił salon. Wrócił moment później.

– Przepraszam za zwłokę – rzekł jowialnie. – Jakiś kłopot z rąbkiem sukni albo falbaną, jeśli dobrze zrozumiałem. Posłałem po szampana. Jaki sens cierpieć pragnienie, gdy igły są w ruchu.

Moment później weszli kamerdyner i dwaj lokaje, każdy z tacą pełną kieliszków.

Ashmont wychylił jeden, potem kolejny i następny, szybko po sobie.

Ripley również pił, ale niewiele. Po części wynikało to z faktu, że do tej pory nie wydobrzał po aktywnościach minionej nocy. Najwidoczniej się starzał, nie wzgardziłby bowiem jeszcze godziną lub dwiema snu po wydłużonej rundzie hazardu i picia, zwieńczonej uliczną burdą, po której przyszło mu wykonać aż nazbyt dobrze znaną ciężką pracę – wydostać Ashmonta z zamieszania i odstawić do domu, do łóżka.

Drugim powodem jego abstynencji było zadanie, którego się podjął.

Minionej nocy w klubie Crockforda Ashmont poprosił – czy raczej nalegał – żeby jeden z dwóch jego przyjaciół nadzorował przebieg wielkiego dnia.

– Jeden z was musi dopilnować, żebym stawił się na czas, z obrączką – argumentował. – No i licencją i całą resztą. Wszyscy sądzą, że spartaczę sprawę. Nie spartaczę.

– Ja już przerabiałem ślub – oznajmił Blackwood. – Mój własny. Tym razem chciałbym ograniczyć się do roli obserwatora.

Zepchnąwszy zadanie na Ripleya, Blackwood uśmiechnął się i przegonił ich machnięciem ręki, sugerując, że powinni obaj udać się do domu i zażyć nieco snu.

Jeżeli Blackwood wiedział cokolwiek więcej na temat nagłej skłonności Ashmonta do nałożenia sobie okowów, nic o tym nie wspomniał. Choć niespecjalnie miałby kiedy. Minionej nocy mówił wyłącznie Ashmont, a jego opowieść dokumentnie zbiła Ripleya z pantałyku.

Po pierwsze, Ashmont zdobył narzeczoną w pełni uczciwie, tradycyjną metodą zalotów i proszenia o rękę. Innymi słowy, panna młoda nie była w ciąży. Po drugie, co równie zadziwiające, Ashmont nakłonił atrakcyjną, uchodzącą za dobrą partię i pozostającą przy zdrowych zmysłach dziewczynę, żeby go przyjęła. Tymczasem Ripley do niedawna gotów byłby założyć się o dużą sumę, że w całej Anglii nie znajdzie się szlachetnie urodzona panna na tyle zdesperowana, żeby przyjąć Ashmonta – albo której rodzina by na to pozwoliła, gdyby książęca prezencja i wdzięk jednak pokonały panieński rozsądek.

W swych nieczęstych listach Ashmont chwalił się, że patronki Almacka zakazały mu wstępu na tamtejsze zgromadzenia, król powiadomił, iż Jego Książęca Wysokość nie jest mile widziany na królewskich porannych przyjęciach, a większość dostojnych pań domu w Londynie skreśliła go z listy zapraszanych gości. Od przystojnego, wypłacalnego księcia osiągnięcia tej miary wymagały nieco zachodu.

Najwyraźniej jednak ścieżki Ashmonta i lady Olympii przecięły się kilka tygodni temu niedaleko hotelu Clarendon. Czyjś wredny piesek, zapaławszy momentalną niechęcią do Jego Książęcej Wysokości, usiłował zedrzeć mu z nogi but. Ashmont, jak zwykle w stanie znacznego upojenia, przy próbie strząśnięcia psa potknął się i byłby upadł na ulicę – prosto pod rozpędzoną otwartą dorożkę, jako że te tradycyjnie poruszają się z dużą prędkością.

 

– Ale oto pojawiła się rączka parasolki – wyjawił Ripleyowi. – Zaczepiła o moje ramię, odciągając mnie do tyłu. I po chwili chwiałem się na chodniku, próbując odzyskać równowagę. Tymczasem pies ujadał na całego. A ona powiedziała: „Szsz” albo coś w tym rodzaju i stuknęła o chodnik czubkiem parasolki. I wyobraź sobie, że pies umilkł i czmychnął! – Ashmont roześmiał się na to wspomnienie. – A ona spytała: „Wszystko w porządku, książę?”. Jej pokojówka coś tam mamrotała, ani chybi usiłując odciągnąć swoją panią ode mnie. Sądziłem, że nic mi nie jest, ale lady Olympia spojrzała w dół i oznajmiła, że mam paskudnie rozdarty but. Popatrzyłem. Faktycznie był rozdarty. Zawyrokowała, że nie mogę tak chodzić po Londynie: Bóg jeden wie, co mogłoby mi wpaść do buta i przywrzeć do stopy, powiedziała. No i wtedy, wyobraź sobie, zaproponowała: „Mój powóz za chwilę tu będzie. Zabierzemy pana do domu”. Co też zrobiła, chociaż jej pokojówce było to bardzo nie w smak. Tak jak stangretowi i lokajowi, ale cóż mogli począć. Lady Olympia Hightower! Uwierzysz? Ja nie mogłem. Ile to razy widywaliśmy ją przy różnych okazjach?

Mnóstwo, pomyślał Ripley. Dosyć wysoka dziewczyna, w okularach, ale niebrzydka. Niezła figura. Nie, świetna figura. Była jednak wychowaną pod kloszem panną z bardzo dobrej rodziny, ponoć molem książkowym. Prawie jakby miała na tym wspaniałym biuście nalepkę TRUCIZNA, z czaszką i skrzyżowanymi piszczelami.

– Była miła – powiedział Ashmont. – Absolutnie nie w tym mizdrzącym się stylu sentymentalnych dziewczyn, ale rzeczowa i spokojna, trochę jak mężczyzna. Wyznam, że mnie ujęła. I na nic się zdało gadanie stryja Freda, gdy później mu o niej wspomniałem, jak to nie jestem jej wart, że nie dorównuję jej intelektualnie i inne argumenty przeciw. „To zależy od niej, czyż nie?”, powiedziałem mu. A później przystąpiłem do zalotów. Potworna harówka, mówię ci. No, ale w końcu się zgodziła, prawda? A lord Fred jak się zdumiał, kiedy mu powiedziałem. Nawet poklepał mnie po ramieniu i stwierdził: „Jednak cię nie doceniłem”.

Ashmont wpadł w euforię, że choć raz pokonał stryja-manipulatora. Niemniej według Ripleya lord Frederick Beckingham dostrzegł sposobność i wykorzystał ją jak najlepiej. Powiedzenie Ashmontowi, że nie może czegoś mieć albo zrobić, stanowiło pewny sposób, by nakłonić go do działania.

Nie żeby w ostatecznym rozrachunku grało to rolę, skoro Ashmont był zadowolony, a dziewczyna wiedziała, w co się pakuje. A musiała wiedzieć, jeśli opinie o jej inteligencji odpowiadały prawdzie.

Problem w tym, że ślub ewidentnie nie przebiegał tak gładko, jak powinien. Ashmonta znudziło czekanie, a znudzony Ashmont stawał się niebezpieczny.

Ripley zerknął na szwagra. Blackwood – ciemnowłosy jak Ripley, ale bardziej wymuskany i zdecydowanie przystojniejszy – pytająco uniósł ciemną brew. Ripley wzruszył ramionami.

Blackwood podszedł do nich niespiesznie.

– Nie pojmuję tego zamieszania o rąbek sukni – skomentował Ashmont. – Jest u dołu, zgadza się? No właśnie.

– Jeśli potknie się na nim i runie na twarz…

– Złapię ją – oznajmił Ashmont.

Ripley spojrzał na Blackwooda.

Popatrzyli obaj na Ashmonta. Znajdował się wyraźnie pod wpływem. Ledwie utrzymywał się w pionie.

Jeżeli panna młoda wkrótce się nie pojawi, zdarzy się jedno z dwojga: w najlepszym wypadku pan młody straci świadomość i niewdzięcznie osunie się na podłogę. W najgorszym zainicjuje bójkę.

– Dosyć tego – wybełkotał Ashmont. – Idę po nią.

Ruszył ku drzwiom, ale się potknął. Blackwood złapał go za ramię.

– Dobry pomysł – stwierdził. – Nie ma sensu tu tkwić.

Pochwycił spojrzenie Ripleya. Ripley zajął miejsce po drugiej stronie i wspólnie wyprowadzili przyjaciela z salonu.

Jako że gości przyciągnęły tace z szampanem, w korytarzu napotkali jedynie służbę.

– Dokąd? – zapytał Blackwood.

– Na dół – odparł Ripley.

– Nie dół – zaprotestował Ashmont. – Ona jest na górze. Tam. – Wskazał w górę, kreśląc palcem w powietrzu chwiejne zawijasy.

– Pech – rzekł Ripley. – Przynosi pecha, gdy zobaczy się pannę młodą przed ślubem.

– No cóż, spodziewałem się zobaczyć ją na ślubie – skomentował Ashmont.

Poprowadzili go ku schodom, a następnie, z pewnymi trudnościami, na dół.

– Tędy – rzekł Ripley.

Wprawdzie był już kiedyś w Newland House, ale wieki temu. Nie pamiętał rozkładu pokojów na parterze. W tego typu starym domu spodziewałby się pokoju śniadaniowego lub jadalni oraz, przypuszczalnie, biblioteki. Niemniej charakter pokoju nie miał znaczenia.

Musieli odizolować Ashmonta od alkoholu, a także osób, z którymi potencjalnie zechciałby się pokłócić, czyli mniej więcej wszystkich obecnych.

Ripley i Blackwood poprowadzili przyjaciela ku drzwiom zlokalizowanym w bezpiecznej odległości od głównych schodów. Ripley je otworzył.

Pierwszym, co zobaczył, była biel, całe połacie bieli, jakby chmura wślizgnęła się do pomieszczenia pełniącego funkcję – co zarejestrował jak przez mgłę – biblioteki. Chmury nie noszą jednak białych satynowych pantofelków i pończoch ze szlaczkiem, no i zwykle nie stoją na schodkach bibliotecznych.

– Ups – powiedział Blackwood.

– Do diabła, Olympio – odezwał się Ashmont. – Co tu robisz, do cholery?

Usiłował wyrwać się przyjaciołom.

– Zabierz go stąd – polecił Ripley.

– Nie, żadne zabierz, szlag by was – sprzeciwił się Ashmont. – Muszę z nią pomówić. Nie spartolę tego.

W swym obecnym stanie dokładnie tyle by zdziałał.

Ripley posłał Blackwoodowi ich wyćwiczone spojrzenie: „To co robimy?”.

– To pech – przypomniał Ashmontowi Blackwood. – Zobaczenie panny młodej przed ślubem przynosi pecha.

Kiedy ciągnął protestującego Ashmonta z powrotem na korytarz, rzucił przez ramię do Ripleya:

– Odpowiadasz za szczegóły związane ze ślubem. Zrób coś.

– Obrączka – odrzekł Ripley. – Licencja. Gotówka. O tym była mowa. Nie o pannie młodej.

– Zrób coś – powtórzył Blackwood.

***

Ripley ponownie otworzył drzwi.

Na pobliskich schodkach bibliotecznych nikogo nie zastał. Jakiś dźwięk przyciągnął jego spojrzenie do okien. Ujrzał roztrzepotaną biel. Wybranka Ashmonta siłowała się z okienną zasuwką.

Ripley swobodnym krokiem przeciął pokój.

– Zabawne – skomentował. – Czy nie powinna pani być na ślubie?

– Tak, wiem – odparła. – Wspomógłby pan spłonioną pannę młodą. Zasuwka się zacięła.

Wychwycił woń brandy zmieszaną z kwiatowym zapachem.

Choć jego mózg nie był aktualnie w szczytowej formie, Ripley stosunkowo łatwo podsumował sytuację: pijana panna młoda przy oknie podejmuje próbę wydostania się na zewnątrz.

Rysował się tu pewien problem.

– Dlaczego? – zapytał Ripley.

– Skąd mam wiedzieć, czemu się zacięła? – odpowiedziała pytaniem. – Czy wyglądam na hydraulika? Czy jak tam się zwie. Szklarza. – Pokiwała głową. – Człowieka od okien.

– Nie będąc człowiekiem od okien, mogę nie mieć dostatecznych kwalifikacji, żeby służyć pani pomocą w takiej sprawie.

– Niech pan zaskoczy sam siebie. Jestem damą w opałach. A pan…

Odwróciła głowę, by nań popatrzeć. Zagapiła się na węzeł jego halsztuka, mniej więcej na wysokości jej wzroku. Potem zmrużyła oczy i przesunęła spojrzenie wyżej.

Wokół skrytych za okularami szarych oczu odcinały się czerwone obwódki.

Niedawno płakała.

Oczywiste, że Ashmont powiedział lub zrobił coś, co ją zdenerwowało. Żadna nowość. Jego język często wyrywał się daleko przed mózg. Choć nie tylko jego, takt nie zaliczał się do mocnych stron żadnego z ich tria.

– Niech to szlag – powiedziała. – Pan. Wrócił pan.

– Ach, zauważyła pani.

Odczuwał dziwne zadowolenie. Ale też szampan zwykle wywierał taki efekt, również spożywany w małych dawkach.

– Ma pan ponad metr osiemdziesiąt wzrostu – stwierdziła, odchylając w tył głowę. – Stoi pan przede mną. Może słabo widzę, ale nie jestem ślepa. Rozpoznałabym pana nawet bez okularów i z bardziej odległej… z większej odległości. I wolałabym, żeby pan się tam znalazł. Daleko. – Przegoniła go gestem. – Niech pan sobie idzie. Chcę tylko zaczerpnąć świeżego powietrza. W… eee… Ogrodach Kensington.

– W sukni ślubnej – uzupełnił.

– Przecież jej nie zdejmę i nie założę z powrotem jak peleryny – wyjaśniła z bezgraniczną cierpliwością, z jaką ludzie zwracają się przeważnie do niezbyt lotnych dzieci. – To skomplikowane zadanie.

– Pada deszcz – odparł z taką samą cierpliwością.

Spojrzała na okno. Krople deszczu spływały w dół po szkle, rysując kręte ścieżki.

Odprawiła go majestatycznym gestem.

– Mniejsza z tym, skoro zamierza się pan rozwodzić nad każdą drobnostką.

Powróciła do walki z zasuwką. Która tym razem ustąpiła.

Otworzyła okno.

– Adieu – powiedziała.

Po czym z furkotem satyny i koronki wygramoliła się na zewnątrz.

***

Ripley przez chwilę stał i dumał.

Chciała iść, on zaś uważał przetrzymywanie kobiet wbrew ich woli za niehonorowe.

Mógł się cofnąć i poinformować Ashmonta, że narzeczona mu ucieka.

Mógł się cofnąć i powiedzieć o tym jakiemuś mężczyźnie z jej rodziny.

Nie była problemem Ripleya.

Była problemem Ashmonta.

Tak, Ashmont wyznaczył Ripleya, by czuwał nad przebiegiem ślubu. Tak, wydawało się, że Ashmontowi nietypowo zależy na tym, by ślub się udał. I, tak, Ripley obiecał zająć się wszystkim: pilnować obrączki, w miarę potrzeby dostarczać monety, upewnić się, że Ashmont robi to, co powinien.

Odzyskiwanie panny młodej nie wchodziło w zakres umowy.

Nie powinno być takiej potrzeby.

Tylko dlatego, że była pijana i płakała…

– Do diabła! – mruknął.

Wyszedł przez okno.

***

Ripley spostrzegł chmurę białej satyny i koronki na moment przed tym, jak zniknęła między wysokimi krzewami i drzewami.

Przyspieszył kroku, zerkając zarazem w okna domu. Nic nie wskazywało na to, by akurat ktoś przez nie wyglądał. Goście weselni zebrali się po przeciwnej stronie rezydencji. Doskonale. Jeśli Ripley prędko sprowadzi ją z powrotem, załatwią sprawę tak, że nikt się nie zorientuje.