3 książki za 34.99 oszczędź od 50%

Seria o komisarzu Williamie Wistingu

Tekst
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 62,89  50,31 
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
Audiobook
Czyta Leszek Filipowcz
34,99 
Szczegóły
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,90 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,99 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
27,99 
Szczegóły
Tekst
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
E-book
44,99 
Szczegóły
Seria o komisarzu Williamie Wistingu
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


W serii o Williamie Wistingu

ukazały się następujące tomy:

Gdy mrok zapada. (prequel)

Kluczowy świadek. Tom 1

Felicia zaginęła. Tom 2

Gdy morze cichnie. Tom 3

Jedna jedyna. Tom 4

Szumowiny. Tom 6

Poza sezonem. Tom 7

Psy gończe. Tom 8

Jaskiniowiec. Tom 9

Ślepy trop. Tom 10

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

1

– To już niedaleko – wyjaśnił starszy mężczyzna, odsuwając na bok gałązkę świerku.

William Wisting ruszył za nim wąską ścieżką, która zaczęła zarastać. Na początku uważał, że ta cała wyprawa jest stratą czasu, ale teraz coś mu mówiło, że to, co zastaną w lesie, ma związek ze sprawą, która zdominowała nagłówki gazet.

Spojrzał za siebie, by się upewnić, że Nils Hammer podąża za nimi. Rosły policjant oddychał ciężko z powodu upału. Na jego czole błyszczały krople potu.

Znajdowali się zaledwie pięćdziesiąt metrów od drogi, ale z każdej strony otaczała ich bujna roślinność, odcinając ich od wszystkich znanych dźwięków. Komisarz wyjął z kieszeni telefon komórkowy, żeby sprawdzić, czy jest zasięg, na wypadek gdyby zadzwoniła Ingrid. Poczuł bolesne ukłucie. Wkrótce powinna się z nim skontaktować. Dać znak życia.

Mężczyzna, który ich prowadził, sprawiał wrażenie, jakby to była kwestia życia i śmierci. Wisting odsunął kilka zwisających gałęzi i garbiąc się, wszedł za nim między gęsto rosnące drzewa. Przez chwilę prawie nie było widać nieba. Nagle las otworzył się przed nimi, odsłaniając niewielką polanę. Stary mężczyzna stanął nieco z boku i przepuścił policjantów.

Wisting zatrzymał się i spojrzał prosto przed siebie. Gdzieś w oddali trzasnęła gałązka i kilka ptaków zerwało się do lotu. Potem nastała cisza.

– Mój domek letniskowy stoi tam dalej, na wzgórzu – odchrząknął mężczyzna i wskazał kierunek. – Przez dźwięki dobiegające z tej polany nie zmrużyłem oka przez pół nocy.

Komisarz poczuł, jak krople potu spływają mu wzdłuż kręgosłupa. Odpiął ostatni guzik koszuli i zaczął podwijać rękawy, rozglądając się wokół.

– I co panowie o tym sądzą? – spytał mężczyzna, chcąc przerwać milczenie policjantów.

– Hm – mruknął niezdecydowanie komisarz. Przekrzywił głowę i przyjrzał się prostokątnej dziurze wykopanej na samym środku polany. Potem zrobił kilka kroków w jej stronę, żeby się upewnić, że na jej dnie nikt nie leży.

– Co to były za dźwięki, które słyszał pan w nocy? – spytał Hammer.

– Trudno powiedzieć – rzekł i wyjął z tylnej kieszeni paczkę tytoniu. – Coś jakby jęki.

– Jęki?

– Nie wiem, jak to inaczej opisać – odparł i umieścił porcję tytoniu w bibułce do skręcania papierosów. – W pierwszej chwili pomyślałem, że to ranne zwierzę. W tych lasach żyje sporo saren. Ale nie dawało mi to spokoju i dlatego, gdy zrobiło się jasno, poszedłem to sprawdzić i znalazłem tę dziurę.

Słuchając słów starszego mężczyzny, Wisting obszedł dookoła prostokątny dół i usypaną obok niego hałdę ziemi. Przedzierające się przez gęste listowie okolicznych drzew promienie słoneczne rzucały na to miejsce dziwny blask. Ukucnął i wziął do ręki garść ziemi. Była krucha i wyschnięta po wielu tygodniach bez deszczu i miała wyjątkowy czerwony połysk, prawdopodobnie z powodu dużej zawartości żelaza. W ziemi odcisnęły się ślady butów co najmniej dwóch osób, ale nie można było z nich wyczytać nic ponad to, że jedna para obuwia była nieco większa od drugiej.

– Sześć stóp? – spytał Hammer, wskazując głową prostokątny dół.

Komisarz wyprostował się i przyjrzał uważnie gładkim krawędziom.

– Nie – odparł i otrzepał dłonie. – Ale jest wystarczająco głęboki, by to, co się w nim znajdzie, nigdy więcej nie ujrzało światła dziennego.

Powiew wiatru zakołysał drzewami wokół nich. Wisting podniósł wzrok i zobaczył krążącego w górze czarnego ptaka.

– To kruk – wyjaśnił mężczyzna i zapalił papierosa. – Trzymają się w pobliżu Korpås.

Komisarz skinął głową i wyjął notes z kieszeni na piersi.

– Wspominał pan o jakimś drzewie? – zagadnął, rozglądając się dookoła.

– Tam dalej – przytaknął i wskazał kierunek zapalniczką. – Zaprowadzę was.

Podeszli do starej sosny o powyginanych gałęziach, która rosła na skraju polany. Na korze widać było wyraźne ślady, prawdopodobnie po sznurze, którego resztki wciąż można było gdzieniegdzie dostrzec.

Wisting chwycił dwa krótkie strzępy sztucznego materiału o zielonkawym odcieniu i pozwolił im prześliznąć się między palcami.

– Moim zdaniem ktoś tu stał przywiązany do drzewa, ale udało mu się uwolnić – oznajmił starszy mężczyzna i zaciągnął się głęboko papierosem. Suchy tytoń zatrzeszczał cicho.

– Czy gdy zjawił się pan tutaj po raz pierwszy, na ziemi nie leżały resztki liny? – spytał komisarz, rozglądając się. – Niczego pan stąd nie zabrał?

Mężczyzna potrząsnął przecząco głową. Wisting omiótł wzrokiem najbliższą okolicę. Nagle jego uwagę przykuło coś, co leżało tuż przed Hammerem. Kolega powiódł oczami za jego spojrzeniem i zobaczył małą martwą mysz leśną.

– Fuj – powiedział, trącając ją czubkiem buta.

Komisarz ukucnął i przyjrzał się myszy, po czym wstał i spenetrował wzrokiem dalszy teren. W końcu wzruszył ramionami i odwrócił się w stronę starszego mężczyzny.

– To miejsce leży na uboczu – zaczął. – Trzeba dobrze znać okolicę, by znaleźć tę polanę.

– Prawie nikt tędy nie chodzi – potwierdził tamten. – A już na pewno nie w środku lata. Co innego jesienią, bo wtedy rośnie tu dużo grzybów. Ale teraz jest cisza i spokój. W każdym razie zazwyczaj.

– To znaczy, że nikogo pan tutaj nie widział?

Mężczyzna znowu pokręcił głową, po czym wyjął papierosa z ust i zgasił go, ściskając palcami.

– Oczywiście może chodzić o wygłupy – zaczął. – Młodzież miewa czasem dziwne pomysły, ale potem pomyślałem o tej piłkarce ręcznej, która zaginęła.

Wisting przytaknął. On też o niej pomyślał.

2

Zapiął pas, marszcząc czoło w zamyśleniu.

Od zaginięcia Kajsy Berg minęły dwa dni. Tydzień, odkąd skończyła dwadzieścia lat. Rok, odkąd przeprowadziła się do ich miasta.

Mimo młodego wieku dała się poznać jako świetna piłkarka ręczna. Nie tylko w klubie w Larviku, lecz także w kadrze narodowej. Tryskająca optymizmem dziewczyna o rumianych policzkach szybko stała się ulubienicą mediów.

Dzisiaj wszyscy zastanawiali się, co się z nią stało.

We wtorek 18 lipca wyszła ze swojego mieszkania w Langestrand, żeby trenować w Spenst. Droga do centrum sportowego zabierała jej dwie minuty, a jednak gdzieś na tym krótkim odcinku dwudziestolatka przepadła bez wieści.

– Myślisz, że był przeznaczony dla niej? – spytał Hammer, wyrywając Wistinga z zamyślenia.

– Co?

– Grób.

Hammer dodał gazu i z piskiem opon wyjechał z małej zatoczki na drodze krajowej, żeby zdążyć przed samochodem ciągnącym przyczepę kempingową.

– Myślisz, że był przeznaczony dla Kajsy Berg? – Hammer doprecyzował pytanie.

Komisarz nie odpowiedział od razu.

– Gdyby tak było, już by w nim leżała.

– Chcesz to tak zostawić? Nie zamierzasz zabezpieczyć miejsca zdarzenia ani wysłać tam Mortensena z jego walizkami kryminalistycznymi?

– Jeszcze nie. – Wisting ustawił wentylatory, żeby chłodne powietrze wiało mu prosto w twarz. – Nie, dopóki nie będziemy mieć pewności, że rzeczywiście mamy jakieś miejsce zdarzenia.

Jechali w milczeniu. Komisarz przyglądał się falującemu rolniczemu krajobrazowi. Urządzenia do nawadniania pracowały pełną parą.

– Kurwa, jak gorąco! – zaklął Hammer, przerywając ciszę. Skinął głową na cyfrowy wskaźnik temperatury znajdujący się pod prędkościomierzem. – 28 stopni!

Wisting przytaknął i pochylił się, żeby podkręcić dźwięk w radiu, gdy zaczął się serwis informacyjny.

– „Policji w Larviku nadal nie udało się ustalić miejsca pobytu zaginionej piłkarki ręcznej Kajsy Berg” – oznajmił spiker. – „Już drugą dobę trwają poszukiwania z użyciem psów tropiących w okolicy, w której dwudziestolatka była widziana po raz ostatni. W akcji biorą udział również wolontariusze z Czerwonego Krzyża. Policja rozważa poszerzenie obszaru poszukiwań”.

Wisting wyłączył dźwięk w chwili, gdy spiker oddawał głos specjalnemu wysłannikowi radia.

– Jedź do jej domu – poprosił krótko.

– Do domu Kajsy?

– Tak. – Komisarz westchnął, potarł policzek i poczuł pod palcami kilka kłujących, pominiętych przy goleniu włosków. – Gdzieś przecież musi być jakaś wskazówka, która naprowadzi nas na jej trop.

W domu, w którym mieszkała Kajsa Berg, mieścił się ostatni sklep kolonialny w Langestrand, ale i on w końcu został zamknięty. Jeden z potomków kupca Myhrego wyremontował budynek, a dawny magazyn i starą piekarnię w piwnicy przerobił na mieszkanie do wynajęcia. Sam zajmował dwa wyższe piętra.

– To już trzecia wizyta policji – żalił się.

Był to niski mężczyzna o siwych włosach, które zwisały bez życia, zakrywając mu uszy. Nos miał wyraźne zgrubienie u nasady, które najprawdopodobniej było pamiątką po złamaniu.

 

– Ale moja pierwsza – uśmiechnął się pobłażliwie Wisting, podczas gdy mężczyzna gmerał przy zamku.

– To znaczy, że niczego się nie dowiedzieliście? – ciągnął gospodarz, otwierając drzwi. – Nie wiecie, co się z nią stało?

– Nie – odparł komisarz i wyjął klucz z zamka. – Później do pana zajrzymy.

– Jeszcze jakieś pytania?

– Z pewnością na większość z nich już pan odpowiedział, ale chciałbym zadać je panu jeszcze raz. – Wisting zatrzymał wzrok na mężczyźnie. – Jest pan ostatnią osobą, która ją widziała...

„... przy życiu” – już miał to dodać, ale w ostatniej chwili się powstrzymał. Nadal nie wiedzieli, co się wydarzyło. Wciąż jest nadzieja, że dziewczyna żyje, pomyślał i wszedł do jej mieszkania.

Pierwotny styl pomieszczeń został w dużym stopniu zachowany, co nadawało pokojom surowy charakter. Ściany z otynkowanych i pomalowanych na biało cegieł były poprzecinane pociągniętymi brązową bejcą drewnianymi belkami. Z sufitu zwisały reflektory punktowe przymocowane do drutu. Najbardziej uderzyło go to, że mieszkanie sprawiało wrażenie dziwnie pustego, niemal nagiego. Kilka kartonów stało pod jedną z dłuższych ścian, zupełnie jakby Kajsa Berg nie zdążyła się tu na dobre zadomowić.

Stanął na środku salonu, w którym znajdowały się dwa duże okna wychodzące na południowy wschód. Miały dokładnie taką wysokość, że człowiek mógł oprzeć wygodnie ramiona o parapet i przyglądać się dachom domów zbudowanych kaskadowo na wzgórzu, które opadało w kierunku morza.

Po drugiej stronie pokoju był aneks kuchenny. Na blacie stała pusta szklanka po mleku i talerz ze zjedzoną do połowy kanapką. Brzegi wędliny wyschły i skurczyły się. Nad talerzem latała mucha. Jej brzęczenie na chwilę wypełniło powietrze. W końcu owad usiadł i zapadła cisza.

Poza tym wszędzie było czysto i schludnie.

W pokoju najbardziej rzucała się w oczy meblościanka z dużym telewizorem otoczonym wieloma metrami półek z filmami DVD.

Na ławie stał wazon z pojedynczą uschniętą różą i patera z owocami. Banany zaczęły pokrywać się brązowymi plamami.

Do róży była przyczepiona karteczka. Wisting podszedł do ławy i wziął do ręki bilecik. Na pierwszej stronie znajdował się rysunek przedstawiający bijące serce, a na odwrocie wydrukowany był kiczowaty wierszyk o miłości.

– „Twój Kristoffer” – przeczytał na głos.

– Jej chłopak – oznajmił Hammer, częstując się jabłkiem. – Kristoffer Berven. Powinniśmy uciąć sobie z nim pogawędkę – dodał i ugryzł kawałek.

Wisting przytaknął. Musiał odsunąć na bok myśli o Ingrid i poważnie zająć się tą sprawą. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że wszyscy inni wiedzieli o zaginięciu dziewczyny więcej od niego, chociaż to on prowadził dochodzenie.

– Interesowała się filmem – powiedział na głos, chociaż głównie do siebie, i podszedł do meblościanki. Przyłapał się na tym, że mówi o Kajsie Berg w czasie przeszłym.

– Co właściwie masz zamiar tutaj znaleźć, czego Torunn lub Espen nie znaleźli przed nami? – spytał Hammer.

– Nie wiem – odparł i wziął do ręki czarny notes leżący na telewizorze. – Ale muszę spróbować stworzyć sobie jej obraz, żeby lepiej zrozumieć, co się stało.

Notatnik zawierał długą listę tytułów filmów i dat, które prawdopodobnie oznaczały daty ich zakupu. Pismo było kanciaste, a nagryzmolone słowa w wielu miejscach trudne do odczytania.

Wszystkie filmy były ponumerowane.

– 178 – powiedział i wyciągnął z półki przypadkowy film. Była na nim biała nalepka z numerem odpowiadającym numerowi i tytułowi zapisanym w notesie.

– Hm?

– Ma 178 filmów.

Wisting położył notatnik na szczycie meblościanki i dalej rozglądał się po pokoju.

– To trochę niezrozumiałe – Hammer mlaskał, jedząc jabłko. – Nie chodzi mi o filmy, ale o to, że zniknęła. Jest młoda, ma zdrowe zainteresowania, zdrowe nawyki i zdrowych przyjaciół. Jest wysportowana, odnosi sukcesy na boisku, nieźle zarabia, ma porządnego chłopaka. Po prostu nie pasuje do tego typu osób, które dają nogę.

Wisting powiódł wzrokiem po jednej ze ścian, na której wisiały zdjęcia drużyny i kilku koleżanek piłkarek.

– Właśnie to mnie niepokoi – powiedział i zatrzymał się na zdjęciu Kajsy i dziewczyny w takim samym klubowym stroju. Stały w deszczu, obejmując się i uśmiechając do fotografa. Krótko obcięte czarne włosy Kajsy przylegały płasko do głowy, a krople deszczu ściekały jej po twarzy. Mimo to dziewczyna uśmiechała się promiennie. Zupełnie beztrosko.

– Od tej pory badamy tę sprawę pod kątem ewentualnego popełnienia przestępstwa – mówił dalej. – Bierzemy pod uwagę nie tylko nieszczęśliwy wypadek, ale także udział osób trzecich.

Hammer już miał coś powiedzieć, ale potknął się o miskę z jedzeniem dla kota stojącą przy aneksie kuchennym. Sucha karma potoczyła się po podłodze i rozsypała na kawałki pod butami policjanta, który niechcący ją rozdeptał.

– Do diabła! – zawołał Hammer i zaczął zgarniać okruchy butem na jedną kupkę.

Wisting odwrócił się i ruszył w stronę sypialni. Była czysta i prosto urządzona, i równie jasna jak reszta mieszkania. Łóżko było szerokie, podwójne, ale w jego nogach leżała zwinięta tylko jedna kołdra. Na ścianie wisiało wiele zdjęć z boiska do piłki ręcznej.

Usiadł na brzegu łóżka i otworzył szufladę nocnego stolika. Ponad dwadzieścia pięć lat służby w policji nauczyło go, że to tam ludzie najczęściej przechowują swoje tajemnice. Najbardziej osobiste przedmioty, których inni nie mieli widzieć ani o nich wiedzieć.

Miał świadomość, że Torunn i Espen przeszukali całe mieszkanie dzień wcześniej i nie znaleźli niczego interesującego. Mimo to westchnął z niezadowoleniem, gdy otworzył szufladę i odkrył, że jest w niej jedynie kilka gumek do włosów, krem nawilżający, balsam do ust i paczka pastylek.

– Tutaj jest jej dziennik! – zawołał Hammer stojący przy aneksie kuchennym.

– Dziennik? – powtórzył Wisting i podniósł się gwałtownie.

– Leżał na lodówce – wyjaśnił. Stanął w drzwiach sypialni i zaczął przeglądać mały skoroszyt.

– Nic ciekawego – skwitował szybko i podał go koledze. – Jest tylko mowa o tym, co i jak trenuje.

Komisarz wziął do ręki pamiętnik i przekartkował go. Pod każdą datą znajdowały się informacje dotyczące rodzaju treningu, jego długości, intensywności i tego, jak się po nim czuła. Ostatni wpis dotyczył poniedziałku, 17 lipca. Dzień przed zaginięciem Kajsa zanotowała: „Trening interwałowy 8 × 3 minuty w Bøkeskogen z Miną. Czułam, że wczorajszy obiad z Kristofferem nadal leży mi na żołądku. Mina objęła prowadzenie na trzech ostatnich krokach. Na koniec pływanie w Farris – woda miała co najmniej 25 stopni. Cudownie. Jutro trening siłowy”.

– Kto to jest Mina? – spytał Wisting.

– Mina Kopstad – odparł Hammer. – Nie śledzisz wiadomości? Nowy bramkarz Klubu Piłki Ręcznej Larvik.

Wisting podał dziennik treningów Hammerowi.

– Powinniśmy z nią porozmawiać – westchnął. – Powinniśmy porozmawiać ze wszystkimi zawodniczkami z drużyny.

Mieszkanie nie powiedziało im nic więcej. Nic, co mogłoby naprowadzić ich na trop zaginionej dziewczyny.

Komisarz zamknął drzwi i przekręcił klucz w zamku. Nagle zadzwonił telefon komórkowy. W pierwszej chwili pomyślał o Ingrid, ale na wyświetlaczu pojawiło się imię jego ojca. To go jednak nie uspokoiło. Wręcz przeciwnie. Poczuł ukłucie w sercu jak zawsze, gdy dzwonił ojciec. Choroba przyszła nagle i zupełnie niespodziewanie. Ojciec przez całe życie był okazem zdrowia. W ciągu czterdziestu lat pracy jako chirurg w szpitalu, na zwolnieniu lekarskim przebywał tylko jeden dzień, może dwa. W okolicach Wielkanocy doznał zawału serca. Co prawda zawał nie był rozległy i uszkodzenia okazały się stosunkowo niewielkie, ale od tego czasu ojciec bywał przygnębiony i bał się zostawać sam w domu.

– Zajrzysz do mnie dzisiaj? – spytał.

Wisting zwlekał z odpowiedzią.

– Dzisiaj nie bardzo mi pasuje – odparł wymijająco, gdy wracali do samochodu.

– Chodzi o tę piłkarkę ręczną? – chciał wiedzieć ojciec. Zawsze interesował się sprawami, nad którymi pracował jego syn. – Myślisz, że doszło do przestępstwa? – pytał dalej, zanim Wisting zdążył odpowiedzieć na pierwsze pytanie.

– Jeszcze się nie odnalazła – odparł z uśmiechem. – Jestem teraz u niej w domu.

– Aha, w takim razie już ci nie przeszkadzam.

– Nie przeszkadzasz mi – zapewnił. – Zobaczę, czy uda mi się wpaść do ciebie jutro.

– Byłoby miło. – Ojcu wyraźnie poprawił się humor na myśl o wizycie syna. – Masz jakieś wieści od Ingrid?

– Jeszcze nie.

– Nie powinna się wkrótce odezwać?

– Powinna – przyznał i zakończył rozmowę zapewnieniem, że postara się odwiedzić ojca następnego dnia.

Dwa lata temu żona Wistinga wzięła urlop ze szkoły, w której uczyła, i wyjechała do Zambii z ramienia NORAD[1], by poprowadzić program edukacyjny skierowany do młodych dziewcząt. Niedawno została poproszona o wyjazd do Angoli w ramach projektu pomocowego zorganizowanego we współpracy z Radą do spraw Uchodźców. Chodziło o dystrybucję materiałów edukacyjnych i podręczników dla nauczycieli w obozach dla uchodźców. Był to rodzaj wyjazdu naukowego, który miał dać odpowiedź na pytanie, czy w ramach tego projektu można pomóc także innym krajom Afryki. Ingrid miała podróżować samochodem razem z dwiema innymi osobami i przy okazji doświadczyć dzikiej afrykańskiej przyrody. Mieli do pokonania dwa tysiące kilometrów. Wisting nie był tym zachwycony. Od ponad czterdziestu lat kraj nękały konflikty zbrojne.

Westchnął i włożył telefon do kieszeni. Przez chwilę stał i patrzył na ulicę, którą musiała iść Kajsa Berg. Czuł, że powinien się skupić i zebrać myśli wokół prowadzonego dochodzenia.

– Odniosę klucz i pogadam z właścicielem domu – wyjaśnił i skinął w stronę wyższych pięter budynku. – A potem wrócę do komendy.

Hammer splunął i wsiadł do samochodu.

– Umów mnie z Kristofferem Bervenem – ciągnął komisarz. – Niech przyjdzie wieczorem. On i ta przyjaciółka Kajsy z drużyny.

Hammer skinął głową i uruchomił auto. Wisting patrzył za nim przez chwilę, po czym wrócił do domu i zapukał do drzwi Stiga Myhrego.

– Znaleźliście coś? – spytał mężczyzna, nie zapraszając komisarza do środka.

– Nie – odparł Wisting. – Może mi pan opowiedzieć, jak to było, kiedy Kajsa wyszła stąd we wtorek?

– Tak, no więc – zaczął Myhre i oparł się o futrynę – wpadłem na nią przez przypadek. Ciągnąłem wąż ogrodowy wokół domu, żeby podlać ogród.

– To było o jedenastej? – przerwał mu Wisting, zaglądając do notatek.

– Tak przypuszczam. W każdym razie to było, zanim wróciłem do domu, żeby coś przekąsić.

Komisarz skinął głową na znak, by mężczyzna mówił dalej.

– Wyszła z mieszkania, uśmiechnęła się i powiedziała „cześć”. Uśmiechnąłem się i odwzajemniłem pozdrowienie. Rzuciła jakiś komentarz, że zrobiło się bardzo sucho, a ja powiedziałem, że chyba będziemy musieli zacząć modlić się o deszcz.

– Powiedziała, dokąd się wybiera?

– Poniekąd – odparł Myhre, gdy nagle czarno-biały kot przemknął między jego nogami i wybiegł na trawnik. – Niosła torbę treningową, a ja spytałem, czy naprawdę ma siłę trenować w takim upale. „Dzień bez treningu to dzień stracony”, odpowiedziała.

Wisting przytaknął, śledząc wzrokiem kota. Zeznania właściciela domu pokrywały się z tym, co ustalili na jej temat. Cztery razy w tygodniu w środku dnia trenowała w centrum sportowym Spenst. Centrum znajdowało się w odległości zaledwie kilkuset metrów od jej mieszkania.

Nagle coś mu przyszło do głowy.

– To jej kot? – spytał, wskazując zwierzę, które biegało w kółko, próbując złapać własny ogon.

– Nie, mój.

– A gdzie kot Kajsy?

Myhre spojrzał na komisarza.

– Ona też mnie o to spytała – odparł. – Spytała, czy widziałem Nille. Zawsze, kiedy wyjeżdżała na mecze albo zgrupowania, zostawiała ją pod moją opieką. Ale teraz do mnie dotarło, że nie widziałem Nille od wielu dni. Dziwna sprawa. Jej kotka nigdy się stąd nie oddalała.

Wisting zastanawiał się, czy zaginięcie kotki może mieć znaczenie dla sprawy.

– I jeszcze jedno – powiedział nagle. – Właśnie sobie o czymś przypomniałem. Kajsa próbowała przywołać kotkę, ale szybko zrezygnowała. Wyszła na ulicę, ale nagle się cofnęła i wróciła do mieszkania. Stałem wtedy przy krzewach róż. Była w środku przez minutę i znowu wyszła.

 

– Jakby o czymś zapomniała? – podsunął Wisting.

– Właśnie tak! – przytaknął. – Wepchnęła coś do torby, zanim przerzuciła ją znowu przez ramię. Potem już jej nie widziałem.

Kot stanął z powrotem w drzwiach i z czułością przycisnął głowę do łydek właściciela. Stig Myhre miał na nogach brązowe sandały. Skóra jego stóp była twarda, sucha i popękana na piętach. W głębi korytarza stała para butów do biegania. Były na oko o dwa numery mniejsze od tych, które nosił właściciel domu.

– Mieszka pan sam? – spytał Wisting.

– Tak – potwierdził mężczyzna, ale podążając za wzrokiem komisarza, dodał szybko: – To znaczy teraz jest u mnie siostrzeniec.

Policjant automatycznie zmarszczył brwi.

– Od dawna tu mieszka?

– Od tygodnia – odparł Myhre z wahaniem. – Ale on prawie nie wychodzi – dodał pospiesznie.

– Jest teraz w domu?

– Teraz akurat nie. Poszedł popływać.

– Ile ma lat?

– Proszę posłuchać – zaczął Myhre. – Rozumiem, że mój siostrzeniec może się panu wydawać interesujący z punktu widzenia prowadzonego śledztwa, ale w dniu, w którym Kajsa wyszła z domu i przepadła bez wieści, on jeszcze spał i nie ma z tą sprawą nic wspólnego.

Komisarz uśmiechnął się rozbrajająco.

– Jak się nazywa?

– Martin Ekdal. – Mężczyzna westchnął z rezygnacją. – To syn mojej siostry ze Skien. Jesienią skończy dwadzieścia dwa lata.

– Czy on i Kajsa mieli ze sobą...

– Nie – wszedł mu w słowo. – Martin całymi godzinami przesiaduje u siebie. Zajmuje pokój gościnny z własnym salonem na strychu i łazienką. Prawie się nie widują.

Wisting próbował wydobyć z niego więcej informacji, ale nie dowiedział się niczego więcej, co mogłoby mieć znaczenie dla sprawy. Wyjął z portfela wizytówkę i podał ją mężczyźnie. Postępowali tak od niedawna. Na początku komisarz sceptycznie odnosił się do pomysłu rozdawania małych kartoników z imieniem, nazwiskiem i numerem telefonu, ale z czasem doszedł do wniosku, że było to bardzo praktyczne rozwiązanie.

– Proszę zadzwonić, jeśli coś pan sobie przypomni – poprosił.

[1] Direktoratet for utviklingssamarbeid – (pol.) Norweska Agencja ds. Współpracy w Dziedzinie Rozwoju. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).