Francuski pocałunek

Tekst
Z serii: Satine
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Penny Jordan
Francuski pocałunek

Tłumaczenie:

Julita Mirska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Jenno, błagam, musisz mi pomóc. Nie mam się do kogo zwrócić. Uprzedzałaś mnie przed laty, że mój brat to potwór, a ja go ciągle broniłam. Boże, jaka byłam głupia. Nie…

– Nie przesadzaj, Susie. Jenna przerwała swojej zdenerwowanej przyjaciółce. – Simon nie może ci zakazać ślubu z kimś, kogo kochasz, ani zmusić do małżeństwa z kimś, kto ci nie odpowiada. Dziewczyno, masz dwadzieścia cztery lata! Simon jest twoim bratem, a nie panem i władcą.

– Nie chcę takiego brata! To istny Machiavelli! – Susie teatralnym gestem wzniosła oczy do nieba. – Dlaczego byłam taka ślepa? Od dłuższego czasu wciska mi tego swojego przyjaciela, zabiera nas na kolacje, do teatru… Myślałam, że po prostu chce rozerwać kumpla, któremu doskwiera samotność, ale guzik prawda! Zwyczajnie w świecie próbuje mnie z nim wyswatać.

– Jaki on jest? – spytała zaciekawiona Jenna.

Susie zmarszczyła z namysłem czoło. Jasne włosy z różowymi pasemkami sterczały jej zabawnie wokół głowy. Jednakże bez względu na kolor fryzury czy zwariowane ciuchy, w jakich gustowała, Susie sprawiała wrażenie istoty niezwykle kruchej i kobiecej. A problemy z facetami – wcześniej z chłopcami – nękały ją, odkąd tylko poznały się z Jenną, gdy obie miały po jedenaście lat.

– Kto? Simon? Przecież nie minęło tak wiele czasu… Ostatni raz się widzieliście… Kiedy to było? Na moich dwudziestych pierwszych urodzinach, prawda? Nie zmienił się w ciągu tych trzech lat. Faceci w ogóle niewiele się zmieniają, kiedy przekroczą trzydziestkę. Wciąż jest przystojny i wygląda niezwykle dostojnie, zwłaszcza w todze. Nie wyłysiał, nie posiwiał, nie przytył. Swoją drogą to dziwne, nie uważasz? Że on jest brunetem, a ja blondynką? Mama twierdzi, że kolor włosów odziedziczył po prababce z Kornwalii…

– Nie, Susie. – Westchnąwszy cicho, Jenna ponownie przerwała przyjaciółce jej wywód. – Nie pytałam o Simona, lecz o jego przyjaciela. Tego, z którym próbuje cię wyswatać.

– To znaczy, że mi pomożesz? Kochana jesteś! Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć. To się musi udać! Facet zakocha się w tobie od pierwszego wejrzenia… Boże, jaki ten świat jest niesprawiedliwy! Dlaczego nie mogę być wysoka i szczupła, jak ty? I mieć takich wspaniałych włosów? Zawsze ci ich zazdrościłam. Są takie… takie…

– Rude? – podpowiedziała Jenna z gniewnym błyskiem w oku, na moment zapominając, że zamierzała wyprowadzić przyjaciółkę z błędu i powiedzieć, że wcale nie podjęła się uwolnić jej od niechcianego adoratora.

Rude włosy od zawsze były jej utrapieniem. Jednym kolor ten kojarzył się z wrednym, wybuchowym charakterem, inni zaś, głównie kobiety, dopytywali się, jakiej używa farby. Nic dziwnego, bo ich odcień faktycznie był niezwykły: intensywnie miedziany.

W każdym razie z powodu łatki, jaką wszyscy uparcie przypinają rudzielcom, starała się ujarzmić swój temperament. Robiła to na tyle skutecznie, że nawet uchodziła za osobę chłodną i opanowaną. Ale oczywiście jej gorąca krew czasem dawała o sobie znać, głównie za sprawą Simona Townsenda.

Po raz pierwszy go zobaczyła, kiedy miała dwanaście lat, a on dziewiętnaście. Jako jedynaczka zawsze zazdrościła Susie starszego brata i z zafascynowaniem słuchała opowieści o nim. Tego dnia po szkole Susie zaprosiła ją do siebie. Simon, który w owym czasie już był na studiach, lato spędzał w rodzinnym domu. Akurat skończył grać w tenisa. Wszedł do salonu ubrany w białe spodenki i białą koszulę. Chociaż było duszne, gorące popołudnie, wcale nie był zgrzany ani spocony. Przystojny, opanowany, pewny siebie, powiódł po Jennie wzrokiem, a ona poczuła się tak, jakby przeniknął ją na wylot i poznał wszystkie jej myśli.

Tak silne wywarł na niej wrażenie, że pamiętała je do dziś.

Uświadomiwszy sobie, że uwaga przyjaciółki nie jest skupiona wyłącznie na niej, Susie przerwała swój monolog w pół zdania. Jej piwne oczy zaszły łzami.

– Jenno, błagam, pomóż mi. Nawet nie wiesz, jak to jest kochać kogoś tak mocno, jak ja Petera…

– To prawda – przyznała Jenna. – Nie wiem też, dlaczego nie możesz powiedzieć o tym bratu. Żeby się odczepił, bo kochasz innego mężczyznę. Susie, przecież nie może cię zmusić do małżeństwa ze swoim kumplem.

– Och, nie znasz Simona. Odkąd zrobił aplikację, stał się strasznie ważny. Zresztą zawsze lubił rządzić i zawsze miał dar przekonywania, a teraz… – Susie wzdrygnęła się.

Obserwując przyjaciółkę, Jenna przypomniała sobie, że w szkole Susie należała do kółka teatralnego i uchodziła za niezwykle utalentowaną aktorkę.

– Gdybym była taka jak ty… – kontynuowała. – Taka silna i stanowcza. Ale nie jestem. I boję się, że kiedy Simon weźmie mnie w obroty, to w końcu ulegnę i wbrew sobie wyjdę za tego faceta. A wiesz, co jest najgorsze? Że chociaż nie zna Petera, to go nienawidzi. Tylko dlatego, że biedny Peter nie wyhamował w porę i wjechał rowerem w jego samochód. A ile było krzyku z powodu wgniecionej blachy! W każdym razie to zaważyło na ich wzajemnych relacjach. Oczywiście nic nie wiedziałam o planach Simona względem mnie. Dopiero mama się wygadała. Wybrałam się do staruszków na weekend i wspomniałam, że zamierzam wyjechać z Peterem na święta, a mama na to: „Jak to z Peterem?’’. Bo myślała, że lecę do Kanady z Johnem. Zaczęła się plątać i w końcu przyznała, że Simon uważa, iż powinnam wyjść za Johna.

– Wciąż nie rozumiem, dlaczego potrzebujesz mojej pomocy.

– No bo… Ojej, przecież mnie znasz. Wiesz, jak nie cierpię konfrontacji.

Faktycznie. Jennie stanął przed oczami sznureczek zawiedzionych młodzieńców, którym w imieniu przyjaciółki dawała kosza. Było to w czasach studenckich, kiedy wynajmowały razem mieszkanie.

– Zlituj się, Jen. Jedno malutkie kłamstewko, o nic więcej nie proszę. Chcemy z Peterem pobyć sami, z dala od Simona, który do wszystkiego się wtrąca. Wyskoczylibyśmy do Kornwalii, starzy wciąż tam mają dom… Pamiętasz go, prawda?

Pewnie, że pamiętała. Wraz z Susie, jej rodzicami i swoją babcią, która wychowywała ją po śmierci mamy i taty – zginęli przysypani lawiną, kiedy wyjechali na narty – wielokrotnie spędzała tam wakacje. Było cudownie, zwłaszcza że nie musiała znosić widoku Simona, który w owym czasie studiował w Londynie.

Dawno nigdzie nie wyjeżdżały razem, tylko we dwie. Ostatni raz było to latem, po skończeniu studiów. Wybrały się wtedy w podróż po Europie. Oczywiście Simon protestował, miał mnóstwo zastrzeżeń co do ich wyboru trasy. Taki już był: do wszystkiego się wtrącał i ciągle mu się coś nie podobało.

Jenna pokręciła głową. Z jednej strony nie bała się, że śliczna, roztrzepana Susie da się wmanewrować w małżeństwo, a z drugiej… Simon był groźnym oponentem, żarliwym, apodyktycznym i wygadanym. Gdyby wystarczająco długo wiercił siostrze dziurę w brzuchu, ta mogłaby mu ulec. Dla świętego spokoju, żeby wreszcie od niego odpocząć.

– Czego konkretnie ode mnie chcesz? – spytała w końcu.

Susie, uradowana, rzuciła jej się na szyję.

– Powiem Simonowi, że wprowadzam się do ciebie na tydzień lub dwa. Znając go, na pewno zadzwoni, żeby sprawdzić, jak się miewam. Chodzi o to, byś potwierdziła, że tu jestem.

– A jeśli mu nie wystarczy moje zapewnienie?

Chwilę trwało, zanim Susie zrozumiała, co przyjaciółka ma na myśli.

– To znaczy, jeśli będzie chciał ze mną rozmawiać? – Łobuzerski uśmiech zakwitł na jej twarzy. – Spokojna głowa, nagrałam taśmę. – Wsunąwszy rękę do ogromnej torby, wyciągnęła ze środka mały magnetofon. – Zaraz ci puszczę. Udawaj, że jesteś Simonem, i słuchaj uważnie.

Jenna skupiła się. Po wysłuchaniu nagrania popatrzyła na przyjaciółkę z mieszaniną rezygnacji i podziwu.

Pomysł z taśmą był genialny. Susie na tyle dobrze znała brata, że potrafiła przewidzieć jego pytania. Sama zaś udzieliła tak mętnych i zawiłych odpowiedzi, co było w jej stylu, że Simon faktycznie mógłby się nabrać.

– Widzisz? – spytała zadowolona z siebie i wcisnęła klawisz, żeby przewinąć taśmę. – Nie powinnaś mieć żadnych kłopotów. O wszystkim pomyślałam.

– A jeśli Simon postanowi sprawdzić osobiście?

– Och, nie. Jest strasznie zajęty. Właśnie wyrusza z innymi sędziami w sesję objazdową. Zanim wróci do Londynu, ja już dawno będę z powrotem.

– A ty i Peter… – Jenna zawahała się. – Susie, nie wyjeżdżacie po to, żeby się pobrać w tajemnicy przed rodziną, co?

– Zwariowałaś? Przecież wiesz, że przez najbliższych pięćdziesiąt lat nie zamierzam wychodzić za mąż.

Pięćdziesiąt to może nie. Ale istotnie Susie nie należała do kobiet, którym spieszyło się do ślubu.

– Po prostu chcę Petera lepiej poznać. I nie martwić się, że zaraz Simon wpadnie i nam wszystko zepsuje. Nawet sobie nie wyobrażasz, co on ostatnio wyczyniał. Podejrzewam, że wynajął kogoś, by obserwował moje mieszkanie. Bo ledwo się Peter zjawiał, za moment pukał do drzwi Simon. Mam dwadzieścia cztery lata, a brat mnie pilnuje, jakbym była małym dzieckiem. To chore! Zwłaszcza jak się pomyśli, z iloma dziewczynami sam się zadawał. Naprawdę daleko mu do mnicha.

Jenna nic nie odpowiedziała. Zaledwie parę dni wcześniej zauważyła w jakimś brukowcu sensacyjny artykuł o znanym młodym prawniku romansującym z byłą żoną jednego z ministrów. Z powodów osobistych, których nigdy nikomu nie wyjawiła, przeczytała cały tekst i obejrzała ilustrujące go zdjęcia. Dokładnie wiedziała, jak Simon wygląda. Susie mówiła prawdę: nie zmienił się. Włosy wciąż miał kruczoczarne, na pełnych wargach ironiczny uśmiech, oczy duże, zielone, spojrzenie wyzywające i ostrzegające, aby trzymać się od niego z daleka.

 

Kobieta, z którą go sfotografowano, nie różniła się od innych kobiet w jego życiu: była elegancką, bardzo piękną blondynką.

Czy tę akurat poślubi? Reporterzy z prasy brukowej uważali, że tak. Jenna przeciwnie: podejrzewała, że człowiek taki jak Simon Townsend, bogaty, ambitny i zadufany, poszuka sobie młodej niedoświadczonej dziewczyny, którą mógłby ukształtować według swojego gustu.

– Co się dzieje? – spytała naraz Susie. – Takie chmurne spojrzenie miewasz tylko wtedy, gdy z trudem tłumisz wściekłość. Kto ci zalazł za skórę? Znam go? – Jenna pokręciła przecząco głową. – Oj, Jen, coś z tobą jest nie tak, jak powinno – ciągnęła przyjaciółka. – Jesteś piękną, zgrabną dziewczyną, faceci garną się do ciebie jak pszczoły do miodu, a ty ich wszystkich ignorujesz. Kiedyś myślałam, że wyjdziesz za mąż zaraz po maturze…

– To kiedy zamierzacie wyjechać na ten wspólny urlop? – spytała Jenna, brutalnie wchodząc przyjaciółce w słowo.

– Dzisiaj! Dziś po południu. Boże, chciałabym zobaczyć minę Simona, kiedy się dowie, że ptaszek wyfrunął z klatki. – Susie roześmiała się wesoło.

– Znasz takie powiedzenie: myślał indyk o niedzieli…?

– Oj, nie wydasz mnie, prawda, Jen? A kiedy Simon…

– Nie rozumiem, dlaczego nie chcesz z nim porozmawiać wprost.

– Jeszcze mnie odwiedzie od wyjazdu z Peterem. Wiesz, jaki on jest. – Susie jęknęła cicho. – Zawsze robię, co mi każe. Do wszystkiego potrafi mnie namówić. Boję się, że przekona mnie do małżeństwa z facetem, którego nie kocham.

– Dorośnij, Susie. Patrzyłaś w Simona jak w obrazek, kiedy byłaś małą dziewczynką. Ale czas najwyższy z tym skończyć.

– Zazdroszczę ci, Jen. Tego, że nie masz żadnych braci ani sióstr. Jesteście tylko we dwie, ty i babcia, która nigdy nie każe ci nic robić wbrew twojej woli.

Jenna mogłaby wyjaśnić przyjaciółce, że są również inne metody wywierania presji niż te stosowane przez Simona, metody bardziej subtelne, na przykład wypowiadane zatroskanym tonem uwagi starszej pani marzącej o tym, aby jej jedyna wnuczka wreszcie się ustatkowała. Jednakże ugryzła się w język.

Po wyjściu przyjaciółki, która obiecała wkrótce się odezwać, Jenna usiadła w fotelu i rozejrzała się po swoim małym, skromnym mieszkanku. Pracowała jako asystentka młodego ambitnego projektanta wnętrz i większość mebli kupowała po okazyjnych cenach.

Powinna była odmówić Susie pomocy. I odmówiłaby, gdyby miała odrobinę rozsądku. Simon Townsend, o czym doskonale wiedziała, był groźnym przeciwnikiem, którego należało omijać szerokim łukiem.

Zamknęła oczy i wróciła myślami do przeszłości. W wieku piętnastu lat zakochała się w Simonie do szaleństwa, on jednak w sposób brutalny sprowadził ją z powrotem na ziemię; po prostu ją kompletnie zignorował.

Oczywiście takie młodzieńcze zauroczenie nie trwa wiecznie. „Miłość’’ do Simona się wypaliła, ale od tamtej pory Jenna czuła do brata Susie niechęć, może nawet wrogość. Zresztą to pierwsze miłosne rozczarowanie miało wpływ na wszystkie jej późniejsze związki z mężczyznami.

W głębi serca podejrzewała, że za jej zgodą, aby pomóc Susie, kryła się chęć zemsty na Simonie, a przynajmniej chęć popsucia mu szyków.

Mimo roztrzepania Susie odznaczała się niezwykłą wnikliwością i trzeźwością sądów. Jeżeli twierdziła, że brat usiłuje narzucić jej swojego przyjaciela, zapewne miała rację. Simon zawsze lubił mieszać się w cudze sprawy; zawsze wszystko wiedział najlepiej. Tak, miło byłoby zagrać mu na nosie i ukrócić tę jego irytującą pewność siebie.

Tym razem jego przeciwnikiem nie byłaby niedojrzała, speszona piętnastolatka, lecz dwudziestoczteroletnia, inteligentna kobieta, która nie lęka się wyzwań i nie odczuwa wobec mężczyzn żadnych kompleksów niższości.

Telefon od Susie oraz jej późniejsza wizyta trochę pokrzyżowały jej sobotnie plany. Zamierzała z samego rana wyruszyć do babci, ale teraz było już za późno.

Babcia Jenny i rodzice Susie mieszkali w Gloucestershire. Jenna często tęskniła za panującą tam spokojną, senną atmosferą. Jako nastolatka o niczym bardziej nie marzyła, niż żeby zakochać się, wyjść za mąż i zamieszkać na prowincji. Ale potem dorosła, wyjechała na studia, a pomysł małżeństwa jakoś przestał ją pociągać.

Widziała, jak rozpadają się związki jej przyjaciół. Stres, długie godziny pracy i pośpiech nie służyły życiu rodzinnemu. Mieszkała więc sama i nie narzekała. Nikt z przyjaciół i znajomych nie wiedział, że systematycznie odkłada do banku pieniądze. Że oszczędza, aby kiedyś w przyszłości zrealizować choć część swych młodzieńczych marzeń.

Za kilka lat, gdy już zgromadzi wystarczający kapitał, wróci w rodzinne strony, kupi domek niedaleko od babci i rozkręci własny interes. Oferowałaby usługi, na które zawsze istnieje zapotrzebowanie, takie jak: opieka nad domem i zwierzętami ludzi wyjeżdżających na urlop, prowadzenie ksiąg rachunkowych, maszynopisanie, dbanie o ogródek, sprzątanie.

Oczywiście nie zamierzała tego wszystkiego robić sama, lecz stworzyć prywatną agencję zatrudniającą specjalistów z różnych dziedzin.

Nikomu nie opowiadała o swoich planach, nawet Susie. Przyjaciółce jej marzenia na pewno wydałyby się nieciekawe, wręcz nudne. Susie uwielbiała blichtr Londynu oraz szaleństwa świata mody, w którym się obracała. Jako redaktorka popularnego miesięcznika żyła pełnią życia; nie zrozumiałaby jej marzenia o życiu na głuchej prowincji.

Mieszkanie Jenny zajmowało parter niedużego szeregowca należącego do zaprzyjaźnionego fotografa, który dużo czasu spędzał w podróżach i cieszył się, że ma tak spolegliwą lokatorkę. Za domem znajdowało się maleńkie podwóreczko, które Jenna za pomocą białej farby oraz mnóstwa roślin pnących i doniczkowych zamieniła w uroczy pseudoogródek. Właśnie w nim spędziła resztę sobotniego dnia, przycinając suche gałązki i wystawiając twarz do słońca.

Craig miał wrócić tego wieczoru lub następnego dnia rano. Pismo Susie wysłało go na Seszele, aby na tamtejszych plażach sfotografował letnią kolekcję mody. Był to charyzmatyczny, nieco humorzasty, zbliżający się do czterdziestki mężczyzna związany z kobietą, która nie potrafiła porzucić swojego kalekiego męża. Ale kim jestem, żeby ją krytykować, pomyślała Jenna, skoro sama unikam emocjonalnego zaangażowania?

Co nią powodowało? Rozwaga? Strach? Nie była pewna, ale nie miała ochoty nad tym się zastanawiać. Winiła Simona Townsenda za swój ponury nastrój. Dawniej też tak na nią działał. Stawała się przy nim niespokojna i rozdrażniona. Najwyraźniej to się nie zmieniło.

Właściwie to ucieczka Susie powinna ją rozbawić. Kochająca siostra nie pozwalała nikomu powiedzieć złego słowa na brata. Zatykała uszy, kiedy Jenna tłumaczyła jej, że Simon nie jest bogiem, lecz normalnym człowiekiem z krwi i kości.

Ciekawa była, jak Simon zareaguje, kiedy się dowie o rebelii swojej małej siostrzyczki. Od tylu lat Susie posłusznie spełniała wszystkie jego polecenia, że na pewno przeżyje szok.

Starsi państwo Townsendowie, podobnie jak ich córka, patrzyli w syna jak w obraz. Ojciec Simona, cichy, spokojny człowiek, od paru lat na emeryturze, uczył w miejscowej szkole. Matka, osoba znacznie bardziej energiczna i władcza od męża, zajmowała się domem.

Po śmierci własnych rodziców Jenna zaczęła traktować Townsendów jak rodziców przybranych, Susie zaś uważała babcię Jenny za członka swojej rodziny.

Kiedy na zewnątrz zrobiło się chłodno, Jenna zakończyła pracę w ogródku i weszła do mieszkania. Wskoczyła pod prysznic, żeby zmyć z siebie brud, po czym wytarła się do sucha i wciągnęła z powrotem bluzkę oraz dżinsy. Bez makijażu, z wilgotnymi włosami opadającymi na ramiona, wyglądała młodo i niewinnie. Nagle jej wzrok padł na mały magnetofon leżący na stoliku koło telefonu.

No dobrze, Susie wyjechała z Peterem. A jej, Jennie, nie pozostało nic innego, jak przekonać Simona, że jego siostra mieszka u niej.

Zamierzała zasiąść do wczesnej kolacji, kiedy raptem przypomniała sobie o pustej lodówce Craiga. Obiecała zrobić mu zakupy, lecz całkiem wyleciało jej to z głowy. Spojrzawszy na zegarek, odetchnęła z ulgą. Zdąży przed zamknięciem sklepu.

Na tyłach szeregowej zabudowy stał rząd garaży. W jednym z nich trzymała swojego mini morrisa. Wsiadła i ruszyła na zakupy.

Craig był leniwym kucharzem, więc postanowiła go zaopatrzyć głównie w pizzę, paczkowane wędliny oraz kilka gotowych przekąsek. Zazwyczaj po powrocie z podróży szedł prosto do ciemni i wywoływał filmy. Wyłaniał się dopiero wtedy, gdy skończył pracę; czasem był to środek nocy, czasem następny dzień.

Wróciwszy ze sklepu, Jenna udała się prosto na górę. Kluczem, który zawsze u niej zostawiał, otworzyła sobie drzwi, schowała rzeczy do lodówki i uchyliła okno w pokoju, żeby wpuścić trochę świeżego powietrza. Ledwo zeszła do siebie na dół, kiedy zadzwonił telefon. Chwyciła słuchawkę, niemal spodziewając się, że usłyszy Craiga, który zapragnął ją poinformować, że właśnie wylądował i wkrótce dotrze do domu.

I nagle zesztywniała, albowiem zamiast Craiga usłyszała Simona, który władczym tonem pytał o siostrę.

– Cześć, Jenno. Podobno Susie mieszka u ciebie?

– Ta… tak.

– Chciałbym z nią zamienić słowo.

Przez moment wpatrywała się tępo w beżową ścianę, po czym na szczęście przypomniała sobie o taśmie, którą Susie nagrała.

– Oczywiście… Zaraz ją zawołam.

Włączając magnetofon, niechcący strąciła go na podłogę. Kiedy się po niego schyliła, zobaczyła, że taśma się przewija. Ogarnęło ją przerażenie. Co się dzieje? Dlaczego nie ma żadnego dźwięku?

Nagle spostrzegła włączony przycisk z funkcją kasowania. Zapominając o czekającym na drugim końcu linii Simonie, zaczęła się nerwowo zastanawiać, jak to się mogło stać? Czy sama wcisnęła przycisk, kiedy próbowała złapać magnetofon, zanim upadnie na podłogę? Czy może roztrzepana Susie niechcący go wcisnęła?

Nie miało to teraz większego znaczenia. Ważne było, że Simon nie „porozmawia’’ z siostrą.

Przyłożyła słuchawkę do ucha, wzięła głęboki oddech i starając się nadać swemu głosowi lekkie, beztroskie brzmienie, rzekła:

– Simon? Susie nie może podejść do telefonu. Dopiero wróciłam do domu, dlatego się nie zorientowałam… Po prostu bierze kąpiel. Mam ci przekazać, że zadzwoni do ciebie wieczorem. Chyba że gdzieś wychodzisz…? – spytała z ledwo skrywaną nadzieją.

Była sobota. W sobotę ludzie zwykle umawiali się na randki. Jenna modliła się w duchu, aby Simon nie stanowił wyjątku od tej reguły.

W słuchawce nastała cisza.

– Owszem, wychodzę – oznajmił po chwili lodowatym tonem. – Nie będzie mnie wieczorem w domu.

Rozłączył się, zanim Jenna zdołała cokolwiek powiedzieć.

Była roztrzęsiona, zdenerwowana. Weź się w garść, nakazała sobie. Co się stało, to się nie odstanie. Simon przyjął do wiadomości, że jego siostra wprowadziła się do niej na tydzień lub dwa, a Susie pewnie była już w drodze do Kornwalii z nieszczęsnym Peterem, który tak bardzo podpadł Simonowi. Tak, uspokój się i przestań myśleć o Townsendach.

Nie miała planów na ten wieczór. Przyjaciele zapraszali ją, żeby się z nimi gdzieś wybrała, ale odmówiła. Ostatni tydzień spędziła bardzo pracowicie – po powrocie szefa ze służbowego pobytu na południu Francji mieli mnóstwo zaległości do nadrobienia – i zwyczajnie w świecie chciała odpocząć. Nastawiła się na to, że usiądzie w wygodnym fotelu z kubkiem pysznej kawy, z jakimiś łakociami i najnowszym bestsellerem Sidneya Sheldona.