Krew z krwi

Tekst
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Krew z krwi
Krew z krwi
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 74,98  59,98 
Krew z krwi
Krew z krwi
Audiobook
Czyta Filip Kosior
39,99  28,39 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

1 Okładka

2  Strona tytułowa

3  Spis treści

4  Strona redakcyjna

5  ROZDZIAŁ 1

6  ROZDZIAŁ 2

7  ROZDZIAŁ 3

8  ROZDZIAŁ 4

9  ROZDZIAŁ 5

10  ROZDZIAŁ 6

11  ROZDZIAŁ 7

12  ROZDZIAŁ 8

13  ROZDZIAŁ 9

14  ROZDZIAŁ 10

15  ROZDZIAŁ 11

16  ROZDZIAŁ 12

17  ROZDZIAŁ 13

18  ROZDZIAŁ 14

19  ROZDZIAŁ 15

20  ROZDZIAŁ 16

21  ROZDZIAŁ 17

22  ROZDZIAŁ 18

23  ROZDZIAŁ 19

24  ROZDZIAŁ 20

25  ROZDZIAŁ 21

26  ROZDZIAŁ 22

27  ROZDZIAŁ 23

28  ROZDZIAŁ 24

29  ROZDZIAŁ 25

30  ROZDZIAŁ 26

31  ROZDZIAŁ 27

32  ROZDZIAŁ 28

33  ROZDZIAŁ 29

34  ROZDZIAŁ 30

35  ROZDZIAŁ 31

36  ROZDZIAŁ 32

37  ROZDZIAŁ 33

38  ROZDZIAŁ 34

39  ROZDZIAŁ 35

40  ROZDZIAŁ 36

41  ROZDZIAŁ 37

42  ROZDZIAŁ 38

43  ROZDZIAŁ 39

44  ROZDZIAŁ 40

45  ROZDZIAŁ 41

46  ROZDZIAŁ 42

47  ROZDZIAŁ 43

48  EPILOG

49  POSŁOWIE

Redakcja: Alicja Laskowska

Korekta: Beata Wójcik, Martyna Kałan/Słowne Babki

Projekt okładki: Justyna Tarkowska, Mile Widziane

Ilustracja na okładce: © Vizerskaya / Getty Images

Redaktor inicjujący: Bartłomiej Nawrocki

Copyright © by Przemysław Piotrowski, 2021

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN: 9788381435758


Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Ukochanemu synowi Jakubowi

ROZDZIAŁ 1

Poświęcilibyście życie innego człowieka, aby uratować chore dziecko?

Swoje dziecko? Swojego ukochanego syna?

Też wielokrotnie zadawałem sobie to pytanie. Nie dziesiątki, nawet nie setki razy. Myślę, że tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy. Budziłem się, kąpałem, jadłem, chodziłem do pracy, opiekowałem się cierpiącym Leosiem i zasypiałem z tym pytaniem każdego parszywego dnia mojego – gównianego życia. Z czasem to pytanie przeobraziło się w wiertło, które zdawało się świdrować w czaszce, nie dając chwili wytchnienia. Dzień w dzień, tydzień w tydzień, miesiąc w miesiąc. Do samego końca…

Nazywam się Daniel Adamski, ale już mnie nie ma. Jest tylko moje ciało, gdzieś tam, nie wiem gdzie, duszy nie ma. Kiedyś nazywano mnie też Motylem, bo o Motylu pisałem i Motyl był częścią mnie, a może rzeczywiście byłem Motylem, ale nie chciałem się do tego przyznać przed samym sobą. Motyl zaś nie był miłym określeniem, raczej pejoratywnym, i tak mnie chyba zapamiętano. Tego nie wiem na pewno, ale zdaje się, że tak jest, nic mnie to już jednak nie obchodzi, bo tam, gdzie jestem – albo mnie nie ma – nie jest to ani trochę ważne.

Zacznę może od tamtego wrześniowego poranka, zwykłego i niezwykłego zarazem, bo wtedy wszystko się zaczęło, albo prawie wtedy, bo trudno to jednoznacznie określić i najlepiej będzie, gdy sami to ocenicie. W każdym razie ja zacznę właśnie od tego konkretnego momentu, gdy moje życie i życie wielu mniej lub bardziej bliskich mi osób zmieniło się diametralnie, czasem na lepsze, a czasem na gorsze.

Podobnych wrześniowych poranków przeżyłem już wiele, mój pięcioletni syn o imieniu Leonard trochę mniej. Za oknem świeciło słońce, a z pobliskiego parku dochodziło krakanie ptactwa i odgłosy bawiących się dzieciaków. Liście na drzewach powoli zmieniały kolor na żółty, który już wkrótce miał zmienić się w pomarańczowy, następnie w czerwony, a w końcu liście miały spaść na ziemię i przepoczwarzyć się w kupę gnijącego, niesprzątanego i nieinteresującego nikogo listowia.

Akurat robiłem pranie, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Rzadko miewałem niezapowiedzianych gości, więc na palcach zakradłem się do wizjera. Nie zdziwiłem się, gdy zobaczyłem parę tajniaków. Spodziewałem się ich, w tej sytuacji ich wizyta prędzej czy później była nieunikniona. Serce zabiło mi trochę mocniej, ale po chwili wahania otworzyłem drzwi.

– Pan Daniel Adamski? – zapytała niewysoka blondynka z fryzurą na Małgorzatę Kożuchowską. Miała silny, podchodzący pod męski tembr głosu, nosiła jasne, przetarte w kilku miejscach dżinsy i zapinaną bluzę z kapturem. Nie była zbyt ładna, brzydka też nie, na prawym policzku uwagę przykuwało mało atrakcyjne znamię.

– A kto pyta? – udałem głupiego.

– Podkomisarz Monika Balcerzak z Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej – przedstawiła się. – A to starszy aspirant Grzegorz Mularczyk. Chcielibyśmy zadać panu kilka pytań.

– Coś się stało? – Zmarszczyłem brwi.

– Możemy wejść?

– A może mi pani powiedzieć, w jakim celu? – naciskałem.

– Mamy kilka pytań.

– W takim razie przy innej okazji. Mieszkam z chorym dzieckiem. Syn śpi i potrzebuje spokoju. Do widzenia.

Nie wiem, czemu powiedziałem to, co powiedziałem. Chyba spanikowałem, bo zachowałem się kompletnie nieracjonalnie. Przecież spodziewałem się ich, wiedziałem, że przyjdą, nie mieli wyboru, chyba że byli kompletnymi amatorami, ale skoro przyszli, to raczej nie można było ich tak nazwać. Pojawili się u mnie nie bez przyczyny, to oczywiste, dlaczego zatem odburknąłem im w ten sposób? Bez sensu. Przecież skoro się zjawili, to prawie na pewno czytali książkę i skrupulatnie mnie prześwietlili. Wiedzieć to jedno, a zareagować na zaistniałą sytuację to drugie. Jakaś siła sprawiła, że nie chciałem ich wpuścić, po prostu nie i koniec. Chciałem zamknąć drzwi, ale policjantka przyblokowała je butem.

– Nie zajmiemy panu dużo czasu – bąknęła. – Możemy porozmawiać tu albo na komendzie.

Zagrała ostro, a ja chyba pobladłem ze strachu, bo jej usta drgnęły w grymasie czegoś, co mogło przypominać triumfalny uśmiech. Jej partner, duże, brzydkie chłopisko z bokserskim nosem, mierzył mnie surowym spojrzeniem, nie okazując przy tym żadnych emocji. Zupełnie straciłem pewność siebie, jeśli w ogóle kiedykolwiek ją miałem. Oczywiście mogłem zamknąć im te drzwi przed nosem i nagle bardzo tego zapragnąłem, ale równie szybko zdałem sobie sprawę, że choroba syna nie stanowi dla mnie żadnego immunitetu. Wiedziałem, że prędzej czy później będę musiał złożyć zeznania, ale mogłem przynajmniej odłożyć ten przykry obowiązek na jakiś nieokreślony czas. Zrobiłbym to bez chwili wahania, gdyby właśnie o czas tu nie chodziło.

 

– Mogę zobaczyć państwa legitymacje? – zapytałem, próbując jakoś wybrnąć z tej mało komfortowej sytuacji.

Oboje wyciągnęli dokumenty i przytrzymali je na wysokości moich oczu. Zlustrowałem je wzrokiem bardzo dokładnie. Wyglądały na prawdziwe.

– Zatem? – naciskała blondynka.

– Dobrze – odparłem po chwili wahania. – Ale proszę o ciszę. Leoś dopiero zasnął, a sen ma lekki.

Balcerzak skinęła głową. Otworzyłem drzwi na oścież i niechętnie wpuściłem nieproszonych gości. Policjanci weszli pewnym krokiem, od razu pożądliwie rozglądając się po korytarzu, czym wprawili mnie w jeszcze większe podenerwowanie. Skojarzyli mi się z parą srok szukających jakiejś błyskotki albo tymi naciągaczami, co to wmawiają naiwnym starszym paniom, że są z wodociągów, a potem wychodzą nie tylko z odczytami, ale i oszczędnościami ich życia.

Wskazałem ręką drogę do salonu, który również padł ofiarą ich łakomych spojrzeń. Nie był duży, ale też nie za mały, starałem się zachować umiar w wystroju, wobec czego niespecjalnie było na czym zawiesić oko. Narożnik, ława, kilka półek z książkami i duperelami, które po prostu stały, w głębi stół, na tym stole rozłożone klocki Lego i malowanka syna, za rogiem aneks kuchenny, na podłodze kilka niesprzątniętych zabawek. Zachęciłem ich, aby zajęli miejsca przy stole, po czym zapytałem, czy się czegoś napiją. Miałem nadzieję, że odmówią, ale poprosili o wodę, więc zniknąłem za winklem, który częściowo rozdzielał salon i kuchnię. Nie sprzątnąłem stołu, chyba z nerwów, chociaż może podświadomie chciałem, aby go zobaczyli takim, jaki jest na co dzień – wszystko, co było na nim, w pewien sposób działało na moją korzyść.

– Piję kranówkę – ostrzegłem uczciwie, napełniając kubki. – Kupowanie wody w sklepach to nabijanie ludzi w butelkę.

– Tu się z panem zgodzę – odparła policjantka, odbierając ode mnie naczynie z wizerunkiem Roberta Lewandowskiego przyjmującego piłkę na klatkę piersiową. – Długo pan tu mieszka?

– Zbyt długo. Będzie z dziesięć lat. – Usiadłem naprzeciwko dwojga funkcjonariuszy. – Przepraszam za ten bałagan, ale nie spodziewałem się gości, a… wie pani… syn jest…

– Nic nie szkodzi. Przywykliśmy – odezwał się aspirant.

Coś w głosie policjanta sprawiło, że poczułem się niepewnie. Nie dlatego, że brzmiał jak sygnał ostrzegawczy wpływającego do portu tankowca, nie dlatego też, że nie dał mi dokończyć, w tym tonie wybrzmiała jakaś niestosowna, a być może nawet groźna nuta. Nerwowo przełknąłem ślinę. Chciałem mieć tę rozmowę jak najszybciej za sobą.

– Moglibyśmy od razu przejść do meritum? – zapytałem nieśmiało. – Trochę się stresuję tą wizytą, bo rzadko odwiedzają mnie policjanci. I to z wydziału kryminalnego – dodałem, ściszając głos.

Policjantka przez chwilę bacznie mi się przyglądała. Nie jakoś specjalnie dokuczliwie, mimo to poczułem, że pod wpływem jej spojrzenia mój żołądek skurczył się do rozmiarów piłeczki tenisowej, a może nawet pingpongowej. Z trudem mogłem też utrzymać z nią kontakt wzrokowy, zwłaszcza że wciąż odruchowo zerkałem na jej znamię. Przypominało myszkę, tylko że bez ogonka.

– Prowadzimy dochodzenie w sprawie śmierci Cypriana Kaczmarka – rzekła w końcu. – Pewnie pan słyszał, że w piątek zwłoki tego mężczyzny zostały odnalezione w parku Tysiąclecia.

– Tak. To przykre. Znaliśmy się.

Wyprzedziłem kolejne pytanie i spuściłem głowę, jakbym rzeczywiście przejął się tym, co go spotkało. Tak naprawdę obchodziło mnie to tyle, ile psia kupa na chodniku na drugim końcu miasta. Odpowiedziałem jednak zgodnie z prawdą, bo znałem Cypriana od dzieciństwa. Uznałem też, że resztę mogę na razie przemilczeć.

– Skąd pan dowiedział się o jego śmierci? – kontynuowała przesłuchanie policjantka.

– Z radia. A potem upewniłem się w internecie.

– Utrzymywaliście kontakt? – włączył się do rozmowy przyboczny „Myszki”, której znamię wciąż złośliwie przyciągało mój wzrok. Jedno spojrzenie na jej partnera wystarczyło jednak, aby odstręczające znamię na jej policzku przestało mnie torturować. Pierwsze wrażenie zrobiło swoje, ale dopiero gdy przyjrzałem mu się w jasno oświetlonym pokoju, zrozumiałem, że nie chciałbym mieć z tym facetem na pieńku. Mularczyk wyglądał na krzepkiego gościa i prawie na pewno coś trenował, bo jego krzywy nos musiał być wielokrotnie złamany, a uszy przypominały nadgniłe kalafiory. I teraz te jego kalafiory ustąpiły pierwszeństwa myszce.

– Nie. Będzie ze dwadzieścia lat – odparłem.

– I przez ten czas ani razu się nie spotkaliście?

– No, w sumie to raz, choć nie nazwałbym tego spotkaniem. Kilka lat temu widziałem go, jak znęcał się nad jakimś typem pod knajpą.

– Znęcał się? – dopytał policjant.

– Kopał go, gdy ten leżał na ziemi.

– Znał pan tego drugiego? – Myszka znów wkroczyła do akcji.

– Nie przyglądałem się. Odszedłem chyba, bo byłem z dziewczyną. Nie jestem z tych, co szukają guza.

– Hmm…

Podkomisarz cmoknęła i przygryzła dolną wargę. Pomyślałem, że niepotrzebnie dodałem ostatnie słowa, bo mogli je dwuznacznie zinterpretować. Nie jestem człowiekiem, który szuka guza… Zabrzmiało beznadziejnie, zwłaszcza biorąc pod uwagę zaistniałą sytuację. Na chwilę zapadła niewygodna cisza, która z każdą upływającą sekundą stawała się coraz bardziej niewygodna, aż stała się tak niewygodna, że nie wytrzymałem i nerwowo potarłem nos. Kątem oka widziałem, jak starszy aspirant Mularczyk świdruje mnie wzrokiem, dostrzegłem też, jak spojrzenie policjantki zatrzymało się na tej jednej, konkretnej półce z książkami, nieco na lewo za moimi plecami. Zdałem sobie sprawę, że dla odmiany drgnęła mi powieka, co nie umknęło wpatrującemu się we mnie Kalafiorowi. Pozostało czekać na pytanie, które zaraz miało paść.

To pytanie jednak nie padło, bo dobiegł mnie krzyk syna. Zerwałem się i wybiegłem z salonu. Leoś leżał w swoim pokoju w pozycji embrionalnej i trzymał się za brzuszek. Oczy miał pełne łez i co chwilę powtarzał, że bardzo go boli.

– Zaraz przestanie, kochanie – powiedziałem, czując, że znów pęka mi serce, a uwierzcie, że pękało już wiele razy i jeszcze wiele razy pękać miało. Przytuliłem go, ale uderzył mnie łokciem w twarz. Wiedziałem, że nie zrobił tego specjalnie, bo w takich momentach nie panował nad odruchami. Ból był po prostu zbyt silny. – Tu masz miskę, synku. Spróbuj zwymiotować. Tak jak wczoraj. Będzie mniej bolało.

– Nie będzie! – krzyknął. – Nie będzie, nie będzie, nie będzie!

– Spróbuj. Proszę cię, Leoś.

Podsunąłem miskę i przesunąłem spięte ciało syna na skraj łóżka. Tylko machnąłem ręką, gdy kątem oka dostrzegłem policjantów stojących w drzwiach do jego pokoju. Ona coś tam bredziła o wezwaniu karetki, a on przestępował z nogi na nogę, nie mogąc się zdecydować, co powinien zrobić. Oboje nie mieli pojęcia, z czym mają do czynienia.

– Włóż paluszki do buzi. Tak jak ostatnio – zachęcałem syna.

– Boli, boli, boli! – Leoś wił się na materacu, płacząc.

– Spróbuj, kochanie. Tatuś ci pomoże. Wiesz, że będzie mniej boleć.

– Nie będzie! Nie będzie! Ja już nie chcę żyć!

Trzy dni wcześniej wróciliśmy z kolejnej chemii. To nie był pierwszy raz, gdy dopadł go atak tak silnego bólu, ale jeszcze nigdy wcześniej nie powiedział tego, co powiedział. W ustach pięciolatka zabrzmiało to koszmarnie. „Ja już nie chcę żyć” – jaki chłopiec w jego wieku posłużyłby się taką konstrukcją? Chyba nie ma słów, na pewno nie ma słów, które mogłyby wyrazić to, co wtedy poczułem. I nikomu, nawet najgorszemu wrogowi nie życzę, aby kiedykolwiek usłyszał z ust cierpiącego syna, że ten błaga o śmierć.

Przytuliłem go, zupełnie zapominając o dwójce policjantów. I pękłem, zalewając się łzami, tak jak zalewałem się już wcześniej nie raz i nie dwa, nie tysiąc albo i więcej. Chwilę później Leoś zaczął wymiotować. Łkałem i patrzyłem, jak z jego drobnych ust tryska gęsta żółć, a gdy skończył, sięgnąłem po wodę z mieszanką wcześniej rozpuszczonych lekarstw i podałem mu ją do wypicia. Wychylił do dna, oblewając sobie brodę. Wiedział, że na chwilę uśmierzy ból. O tamtej dwójce przypomniałem sobie w momencie, gdy ponownie usłyszałem głos funkcjonariuszki.

– …na Moniuszki dwanaście C, jak Celina. Dziecko wymiotuje i bardzo cierpi.

– Nie wzywaj karetki! – warknąłem. – Nic tu nie pomoże. A teraz wyjdźcie. Natychmiast!

– Ale…

– Wypierdalać!

Nie powinienem był być aż tak obcesowy, ale straciłem panowanie, krzyknąłem. Oczywiście, że chcieli pomóc, ale nie byli w stanie. Leoś cierpiał, bo „taki jest urok nowotworów”. Tak mówił doktor Idzikowski, czwarty albo piąty profesor doktor habilitowany nauk medycznych, specjalista chirurg onkolog, sto pięćdziesiąty ósmy lekarz, jakiego poznałem, rzecz jasna z tym ostatnim trochę przesadzam. Najpierw naświetlania, potem operacja wycięcia guza, następnie chemia numer jeden, numer dwa, a potem… miałem cichą nadzieję, że nie będzie numeru trzy.

Usłyszałem tylko odgłos zamykanych drzwi i położyłem dłoń na pokrytej siatką żyłek głowie syna. Wciąż płakał, ale na szczęście ból najwyraźniej zelżał. Teraz tylko wyginał usteczka w podkówkę i siorbał noskiem, od czasu do czasu łapczywie chwytając powietrze. Nienawidziłem tego widoku i tak jak nie znałem słów, które mogłyby opisać, co czuje ojciec, słysząc syna błagającego o śmierć, tak nie jestem w stanie znaleźć słów, aby opisać widok jego drobnego, poddawanego torturom ciałka, choć obiecuję, że będę próbował.

Wytarłem łzy i szepcząc mu do ucha, gładziłem go po głowie przez najbliższy kwadrans. Potem położyłem się, objąłem go i wspólnie zasnęliśmy, a ja o dziwo nie miałem koszmarów.

Obudził mnie dźwięk wirującej pralki. Powoli kończyła pracę, podskakując wściekle. Podniosłem się z łóżka, uważając, aby nie obudzić syna. Zwykle po kolejnym ataku bólu spał twardym snem. Zajrzałem do salonu. Na ławie leżała karteczka z prośbą o pilny kontakt, obok zaś wizytówka podkomisarz Moniki Balcerzak z zakreślonym numerem telefonu.

Nastawiłem czajnik i zrobiłem sobie kawy. Z kubkiem w dłoni wyszedłem na balkon na papierosa i mocno się zaciągając, patrzyłem na pomazane graffiti mury pobliskich garaży i parkowe drzewa. Na placu zabaw głośno dokazywały dzieciaki. W połowie papierosa wykręciłem numer do matki. Odebrała już po pierwszym sygnale.

– Cześć, mamo – przywitałem się.

– No cześć. Właśnie miałam dzwonić. Zrobiłam gołąbki i…

– Chciałbym, abyś podjechała i przez kilka godzin zajęła się Leosiem. Mam ważną sprawę do załatwienia.

– Znowu palisz? – zapytała z wyrzutem.

Zwykle w rozmowie z matką starałem się pilnować, ale byłem zbyt przejęty całą sytuacją i najwyraźniej się zapomniałem. Czasem miałem wrażenie, że tylko czyha na mój najmniejszy błąd, żeby znów zacząć mi prawić morały.

– Nie – skłamałem. – Po prostu głębiej odetchnąłem.

– Nie oszukuj mnie.

– Naprawdę, mamo. Możesz przyjechać? To pilny temat.

– Dobrze. Jak się czuje mój ukochany wnuczek? – Chciała być pogodna, ale w tonie jej głosu pobrzmiewał ten sam żal co zwykle.

– Kiepsko – odparłem. – Niedawno miał kolejny atak. Cierpi, więc przygotuj się, że może być marudny.

– Kupiłam mu kilka nowych bajek, to mu poczytam. Masz komplet lekarstw?

– Mam wszystko. Kiedy będziesz?

– Mogę być za pół godziny. Muszę tylko spakować te gołąbki.

– Dziękuję, mamo.

– To do zobaczenia.

– Pa.

Zgasiłem papierosa w pełnej niedopałków szklance i wróciłem do salonu. Wciąż słyszałem głosy szalejących dzieciaków, radosne, szczęśliwe, drażniły mnie. Wziąłem do ręki wizytówkę i raz jeszcze bardzo dokładnie się jej przyjrzałem. Głosy nie ustawały. Kontrolnie zajrzałem do pokoju Leosia. Spał, cicho pochrapując.

Z powrotem wyszedłem na balkon i drżącą ręką odpaliłem kolejnego papierosa. Z drzew zerwała się chmara ptaków, chyba gołębi. Dzieciaki zaczęły krzyczeć i skakać. Kurwa!

Wklepałem numer z wizytówki i przez chwilę zastanawiałem się, czy nacisnąć zieloną słuchawkę. Generalnie spraw, które już się wydarzyły, cofnąć się nie dało, a czas nigdy nie był naszym sprzymierzeńcem…

Zadzwoniłem. Chwilę później piski dzieciaków zastąpił chropowaty głos podkomisarz Myszki.

ROZDZIAŁ 2

Podkomisarz Monika Balcerzak czekała na mnie w umówionym miejscu. Z zadowoleniem przyjąłem fakt, że przyszła sama, a przynajmniej taką miałem nadzieję. Nie to, że nie byłem przygotowany na obecność jej partnera, ale Kalafior mnie onieśmielał, a nawet trochę przerażał. Wystarczyło, że moją uwagę namiętnie przykuwało jedno znamię. Myszka i kalafiory mogły być dla mnie zbyt dużym wyzwaniem.

 

Kawiarnia mieściła się przy deptaku, na rogu dużej kamienicy przy placu Pocztowym, i zwykle gościła turystów albo lokalnych biznesmenów. Była znana i lubiana, choć o tej porze większość stolików stała pusta. Dosiadłem się do tego pod sporych rozmiarów parasolem.

– Dzień dobry – przywitałem się. – Chciałbym przeprosić za moje zachowanie. Zwykle tak nie reaguję i…

– Proszę się nie przejmować – przerwała mi. – Zdążyłam się zorientować w pana sytuacji rodzinnej i naprawdę bardzo mi przykro z powodu choroby pana syna.

Spojrzałem na nią poirytowany. Może i zdążyła się zorientować, ale tak naprawdę nie miała zielonego pojęcia, o czym mówi. Wam też jestem winny wyjaśnienia, ale jeszcze do tego wrócę. W każdym razie Balcerzak nie wyglądała mi na kobietę, która samotnie wychowuje chore dziecko, w ogóle nie pasowała do roli matki, w końcu była policjantką pracującą w wydziale kryminalnym, więc gówno mogła wiedzieć o mojej sytuacji rodzinnej.

– Ma pani dzieci? – zapytałem, chyba nieco zbyt zaczepnie.

– Nie o tym chciałabym z panem porozmawiać – odbiła piłeczkę.

– Po prostu… – Przygryzłem nerwowo dolną wargę. – Przepraszam…

– Nie ma za co. Nie chciałam, żeby mnie pan źle zrozumiał… – Odetchnęła głębiej. – Mam córkę. Rok starszą od pana syna. Ma na imię Nadia – dodała.

Wypowiedziała to innym tonem i nie miał on w sobie nic z tonu policjantki na służbie, mimo to wciąż nie byłem w stanie wyobrazić sobie, że po powrocie do domu zamienia się w kochającą matkę. To wrażenie prysło, gdy pomyślałem o żonie, bo żonę miałem, a w zasadzie miałem i nie miałem, bo teraz jej nie było, ale wrócę do tego później. W każdym razie Myszka była do niej trochę podobna i odrobinę mi ją przypominała.

Wykorzystując chwilę ciszy, przyjrzałem się jej bliżej. Bluza, w której tu zapewne przyszła, wisiała przewieszona przez oparcie krzesła. W opiętej koszulce wyglądała korzystnie, a może nawet lepiej niż korzystnie, w każdym razie dobrze. Musiała mieć wysportowane ciało, bo łatwo było dostrzec delikatnie zarysowane bicepsy. Moja żona też miała, być może wciąż ma, raczej na pewno ma wysportowane ciało…

– Dziękuję, że pan tak szybko oddzwonił – rzekła, wyraźnie dając do zrozumienia, że czas skupić się na celu spotkania.

– Po prostu nie chcę problemów – odparłem. – I szczerze mówiąc… – zawiesiłem na chwilę głos – …trochę spodziewałem się waszej wizyty.

– Przy pierwszym spotkaniu sprawiał pan inne wrażenie.

– Miałem ciężką noc. Syn naprawdę jest w kiepskiej formie…

Wspomnienie Leosia wyraźnie ją onieśmielało, jakby gasiło zapał, zmiękczało. Zresztą nie ją jedną, bo wszyscy wtedy zachowywali się inaczej, inaczej mówili, cedzili słowa, zwłaszcza kobiety. Uratowała ją kelnerka z równo przyciętą grzywką, która nagle zmaterializowała się przy stoliku. Miała bardzo duże oczy i naturalnie piękny uśmiech, choć przyjemny efekt psuł nieco kolczyk na samym środku dolnej wargi, ale to było tylko moje zdanie, jej chyba nie. Zamówiłem herbatę, a moja rozmówczyni wodę niegazowaną.

– Tym bardziej się cieszę, że znalazł pan czas, panie Danielu – rzekła po dłuższej chwili. – Rozumiem, że wie pan, o czym chcę porozmawiać…

– O śmierci Cypriana.

– Owszem, choć mam na myśli to, jak zginął. Pan wie, jak umarł, prawda?

– Wiem tyle, ile dotarło do mnie z mediów. Ktoś go zastrzelił w parku Tysiąclecia.

– Dwie kule w brzuch, po jednej w klatkę piersiową i w głowę. Wygląda na egzekucję. Ciało znaleziono pod starym dębem…

Zamilkła, a ja wpatrywałem się w oczy Myszki jak zaczarowany, zbyt mocno, nienaturalnie, jak potencjalny kłamca. Nie potrafiłem inaczej, chciałem, ale nie potrafiłem. Byłem pewny, że dokładnie analizuje mimikę mojej twarzy, i pomyślałem, że już nic więcej nie muszę mówić, bo wyczytała ze mnie wszystko, czego potrzebowała, a może nawet więcej. Przełknąłem ślinę i nerwowo zacząłem szukać w wewnętrznej kieszeni kurtki paczki papierosów.

– Rozumiem, że kojarzy pan fakty… – drążyła temat.

– Tak – odparłem zgodnie z prawdą i zapaliłem.

– Czy jakoś pan to skomentuje?

– Ale jak? – Zaciągnąłem się mocno, może znów zbyt teatralnie. – Ja tylko napisałem książkę. Czy to może być zbieg okoliczności?

– My, panie Danielu, z zasady nie wierzymy w zbiegi okoliczności. Dlatego chciałam się z panem spotkać.

– Ale… – Zamilkłem. Nagle poczułem ogarniające mnie poczucie winy. I nerwowość, nad którą nie byłem w stanie do końca zapanować, jeśli w ogóle. – Czy ja jestem o coś podejrzany? – wykrztusiłem w końcu.

– Jest pan autorem kryminałów, więc zapewne wie pan, jak to działa – odparła wymijająco. – Mogę jednak pana pocieszyć, że grono podejrzanych jest szerokie.

Spodziewałem się takiej odpowiedzi, choć i tak zabrzmiało to co najmniej deprymująco. Jeszcze nigdy nie byłem podejrzany o morderstwo i te słowa – mimo że wypowiedziane trochę na okrętkę, opuściły jednak usta policjantki z wydziału kryminalnego, z wydziału kryminalnego, do jasnej cholery! – niemal sprawiły mi fizyczny ból.

– Jeśli chciała mnie pani zdenerwować, to się pani udało – stwierdziłem, gasząc nadpalonego papierosa w popielniczce. – Ale to, że napisałem podobną scenę w jednej z moich książek, to chyba jeszcze nie przestępstwo, prawda?

– Identyczną, panie Adamski. Przyznam, że do tej pory nie czytałam pana powieści, ale akurat z tą zdążyłam się już zapoznać.

– Czyli jestem taki sławny? – odparłem, nieumiejętnie próbując ukryć niepokój pod przykrywką żartu.

– Jeden z techników kryminalistycznych jest fanem pana książek i to on połączył fakty. Dziś pana twórczość zna już większość policjantów, z komendantem na czele.

Nie odpowiedziałem. Nie miałem pojęcia, jak odebrać jej słowa. Jak zawoalowaną groźbę? Dyskretną próbę wymuszenia na mnie jakiegoś zeznania? A może chciała, żebym po prostu przyznał się do zastrzelenia tego faceta?

– Chyba nie do końca – rzuciłem szorstko. Mimowolnie zacząłem się bronić. – Nie przypominam sobie, aby pisali, że w ustach ofiary znaleziono larwę rusałki, prawda?

Policjantka wymownie uniosła brwi. Nie mogła mi odpowiedzieć na to pytanie, ale jej reakcja dawała podstawy do wyciągnięcia dość oczywistych wniosków.

– Chce pani powiedzieć, że… – Nerwowo podrapałem się po policzku. – Chyba nie myśli pani, że byłbym takim idiotą, żeby zabijać kogoś w sposób, jaki opisałem wcześniej w swojej powieści?

– Zdziwiłby się pan, na jakie pomysły ludzie wpadają.

– Chce mnie pani wyprowadzić z równowagi?

– Oczywiście, że nie. – Myszka odchyliła się na krześle. Kelnerka postawiła na stole moją herbatę oraz małą butelkę wody mineralnej z wysoką szklanką i cytryną na podstawce. Policjantka ręką powstrzymała ją przed jej napełnieniem. – Sprawa jest jednak dość dziwna, bo znał pan ofiarę – dodała.

– Poznałem w życiu tysiące osób – stwierdziłem, strzepując popiół do popielniczki. – Cyprian akurat nie należał do moich bliskich przyjaciół. Powiedziałbym, że w ogóle nie należał do osób, z którymi chciałbym utrzymywać kontakt.

– Czyli za sobą nie przepadaliście?

Mój oddech przyspieszył. Instynktownie odwróciłem wzrok. Nie wiem gdzie, byle gdzie. Przez chwilę myślałem, co odpowiedzieć, albo tylko sobie przypominałem, jak powinienem się w takiej sytuacji zachować. Moja rozmówczyni stała się bardziej agresywna, a ta rozmowa zaczęła przybierać niebezpieczny obrót. Kątem oka widziałem, że Myszka bacznie mi się przygląda. Odetchnąłem głęboko, próbując ukryć zdenerwowanie.

– Nie wiem, czy powinniśmy kontynuować – oznajmiłem. – Czuję się jak na przesłuchaniu i chyba powinienem poprosić o pomoc jakiegoś adwokata.

– Naprawdę nie ma takiej potrzeby. – Zmieniła ton na bardziej niezobowiązujący. – Musi pan jednak wiedzieć, że w zaistniałej sytuacji nie możemy przejść obojętnie wokół takiej koincydencji.

– Ja tylko napisałem książkę. – Mój ton stał się z kolei bardziej dramatyczny. – Nie mam z tym zabójstwem nic wspólnego. A to, że ja i Cyprian za sobą nie przepadaliśmy, jeszcze nic nie znaczy. Nie mam zielonego pojęcia, co on robił przez ostatnich dwadzieścia kilka lat, ale jeśli się nie zmienił, to pewnie mógł się pochwalić długą listą wrogów.

– Hmm…

Nie znosiłem tego jej „hmm”. Podkomisarz przymknęła powieki, nie odrywając ode mnie palącego spojrzenia. Z pewnością zdążyła już zapoznać się z jego kartoteką. Skłamałem, że kompletnie nie interesowałem się jego życiorysem. Po pierwsze, w kontaktach ze starymi znajomymi temat Kaczmarka od czasu do czasu się przewijał, a po drugie – przez kilka dobrych lat pracowałem w mediach, wiedziałem więc o trzech wyrokach Cypriana: dwóch za pobicie i jednym za maltretowanie konkubiny i jej dziecka, nie wspominając o dziesiątkach innych większych lub mniejszych przestępstw, które mu się upiekły, choć nie powinny, ale taki mieliśmy w Polsce system prawny, do dupy.

– Proszę popytać tych, którzy utrzymywali z nim kontakt – odparłem, uciekając wzrokiem do wnętrza filiżanki, ale nic tam nie było; no, może resztka brązowego płynu i kilka malutkich fusów na samym dnie, które jakimś cudem wypadły z torebki.

– Nie omieszkam.

Myszka znów wbiła we mnie drapieżne spojrzenie. Paliło mi policzki i chyba zrobiły się czerwone, ale tego nie wiem na pewno. Czułem się jednak bardzo niekomfortowo i uznałem, że na dziś wystarczy. Dopiłem resztkę herbaty, której już nie było, i sięgnąłem do kieszeni po pieniądze.

– Jeśli to wszystko, to chciałbym wrócić do syna – oznajmiłem. – Jest krótko po drugiej chemii i potrzebuje stałej opieki ojca.

– Oczywiście. Ostatnie pytanie.

– Słucham.

– Ma pan alibi na czas zabójstwa?

Tak naprawdę przez cały ten czas czekałem na to pytanie i przygotowałem się na nie, co nie znaczyło, że gdy wybrzmiało, przyjąłem je ze spokojem. Wręcz przeciwnie – serce omal nie wyskoczyło mi z piersi. Zwłaszcza że zadała je w cwany sposób, nie podając precyzyjnego czasu. Typowy policyjny fortel, aby podejrzany powiedział o jedno słowo za dużo.

– Czyli kiedy? – zapytałem.

– W nocy z piątku na sobotę.

– Czuwałem przy synu w domu – odparłem. – Dobrze pamiętam, bo to była pierwsza noc po powrocie ze szpitala. Dodam, że bardzo trudna noc. I jeśli to wszystko, to do widzenia.

– Do widzenia, panie Danielu.

Wygrzebałem z kieszeni osiem złotych i zostawiłem na stole odliczoną kwotę za swoją herbatę, po czym chwyciłem kurtkę i odszedłem. Przecinając plac Pocztowy, czułem na plecach jej palące spojrzenie. Nie miałem wątpliwości, że właśnie stałem się jednym z głównych podejrzanych o morderstwo Cypriana Kaczmarka. Brzmiało gorzej, niż podejrzewałem, albo po prostu nie byłem na to przygotowany, dlatego z nerwów wyciągnąłem kolejnego papierosa i błyskawicznie go wypaliłem za winklem pierwszej mijanej kamienicy. W drodze do domu dokupiłem też małpkę taniej wódki. Wiedziałem, że dziś będę musiał się napić.