Malowany człowiek. Księga 2Tekst

Z serii: Trylogia demonów #1
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Malowany człowiek. Księga 2
Malowany człowiek. Księga 2
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 64,68  51,74 
Malowany człowiek. Księga 2
Malowany człowiek. Księga 2
Audiobook
Czyta Filip Kosior
37,90  28,05 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Spis cyklu

Część III. KRASJA

Inicjacja

Pierwszy Wojownik Krasji

Alagai’sharak

Jesteś tylko chin

Granie po wsiach

Odrodzenie

Igły i atrament

Część IV. ZAKĄTEK DRWALI

Nowy dom

Szpital

Zmrok

Tajemnice

Brzask

Plaga

Bitwa o Zakątek Drwali

Nowa nazwa

Podziękowania

Karta redakcyjna

Okładka


Spis cyklu

1 Malowany człowiek – księga 1

2 Malowany człowiek – księga 2

3 Pustynna Włócznia – księga 1

4 Pustynna Włócznia – księga 2

5 Wojna w Blasku Dnia – księga 1

6 Wojna w Blasku Dnia – księga 2

Dla Otziego, oryginalnego Malowanego człowieka

Część III
KRASJA
328
Roku Plagi


Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes


18
Inicjacja
328 RP

Triumfalny okrzyk Jednorękiego, który niespodziewanie znalazł się tak blisko znienawidzonej ofiary, rozciął ciszę nocy w promieniu dziesiątek jardów. Arlen siłą woli zmusił się, by oddychać jednostajnym rytmem, usiłował też kontrolować bicie serca. Nawet jeśli magia włóczni zdolna była wyrządzić demonowi krzywdę – a miał jedynie taką nadzieję – nie wystarczyło to do wygrania starcia. By odnieść zwycięstwo, musiał wykorzystać całą swą pomysłowość i każdy element wyszkolenia.

Powoli rozstawił nogi, przyjmując postawę bojową. Wiedział, że piasek spowolni jego ruchy, ale dotyczyło to także Jednorękiego. Nadal utrzymywał kontakt wzrokowy i nie wykonywał żadnych gwałtownych ruchów. Otchłaniec zaś napawał się chwilą. Miał o wiele większy zasięg ramion od przeciwnika, nawet uzbrojonego we włócznię. Arlen postanowił więc zaczekać na atak.

Nagle zrozumiał, że całe jego dotychczasowe życie zmierzało właśnie ku tej chwili, a on dotąd nie zdawał sobie z tego sprawy. Nie miał pewności, czy sprosta próbie, ale Jednoręki prześladował go od ponad dziesięciu lat i sama myśl o zaniechaniu starcia wydała mu się nie do zniesienia. W każdej chwili mógł się cofnąć do azylu runów, gdzie ataki skalnego demona nie wyrządziłyby mu najmniejszej krzywdy. Świadom tego, postąpił krok do przodu. Nie miał zamiaru uciekać przed wyzwaniem.

Jednoręki zmarszczył pysk, bacznie obserwując manewry przeciwnika. Jego gardziel opuściło głuche warknięcie. Kolczasty ogon śmignął szybciej, zwiastując natarcie.

Demon ryknął i zaatakował. Długie szpony ze świstem przecięły powietrze. Arlen ruszył do przodu, uniknął ciosu i odskoczył poza zasięg otchłańca. Ułamek sekundy później zanurkował między jego nogi, dźgnął włócznią w ogon i błyskawicznie odtoczył się na bok. Zdążył jednak z satysfakcją zauważyć rozbłysk magii, gdy ostrze włóczni przebiło pancerz potwora i wniknęło w jego ciało. Otchłaniec zawył z bólu.

Arlen spodziewał się, że demon odpowie uderzeniem ogona, nie sądził jednak, że tak szybko. Padł na ziemię w ostatniej chwili, a straszliwe kolce minęły jego głowę ledwie o cal. Skoczył na równe nogi, ale Jednoręki już odwracał się w jego kierunku, a ciężar rozpędzonego ogona przyspieszył tylko obrót. Jak na tak ogromne rozmiary, demon był zręczny i szybki.

Ponownie zaatakował, lecz tym razem Arlen wiedział, że nie zdąży uniknąć ciosu. Zastawił się włócznią, choć zdawał sobie sprawę, że uderzenie okaże się zbyt potężne, by je zablokować. Znów pozwolił, by emocje zatryumfowały nad zdrowym rozsądkiem; podjął wyzwanie zbyt wcześnie. Przeklął swą głupotę.

Ale gdy tylko pazury demona dotknęły włóczni, runy rozbłysły na całej jej długości. Arlen ledwie odczuł cios, a Jednoręki zatoczył się do tyłu, zupełnie jakby wpadł na zaporę. Momentalnie odzyskał jednak równowagę. Wydawał się nietknięty.

Zaszarżował w zapamiętaniu, zdecydowany pokonać i tę przeszkodę. Arlen stłumił oszołomienie i zmienił pozycję, doceniając błogosławieństwo broni i gotów wykorzystać je w pełni.

Rzucił się do biegu, wzbijając piach w powietrze. Przesadził resztki przewróconej kolumny i przygotował się do uniku w prawo lub w lewo, w zależności od tego, z której strony nadejdzie atak.

Jednoręki uderzył w kolumnę i rozłupał ją na pół, choć miała niemalże cztery stopy średnicy. Naprężył mięśnie potężnej łapy i odrzucił jedną z jej części. Ten przerażający pokaz siły sprawił, że Arlen ruszył w kierunku kręgu. Musiał odpocząć choć krótką chwilę.

Otchłaniec przewidział jednak ten ruch, napiął mięśnie nóg i wystrzelił w powietrze. Wylądował dokładnie między ofiarą a otoczonym runami obszarem.

Arlen wyhamował gwałtownie, zaś Jednoręki zawył z tryumfem. Przetestował już determinację przeciwnika i odkrył, że nie ma do czynienia z bezmyślną ofiarą. Ukąszenie włóczni nauczyło go respektu, ale w jego ślepiach próżno było szukać strachu. Ruszył w stronę młodzieńca, a Arlen celowo cofał się powoli, by nie sprowokować bestii nagłym ruchem. Dotarł tak daleko, jak to było możliwe – nie mógł przecież przekroczyć zewnętrznego kręgu kamieni runicznych i narazić się na atak piaskowych demonów, które tylko czekały na taką okazję.

Jednoręki, pewien, że przejrzał taktykę przeciwnika, zaryczał, po czym rzucił się do miażdżącej szarży. Arlen stanął pewnie, lekko uginając nogi. Tym razem nawet nie pomyślał, by unieść włócznię do bloku. Zamiast tego odrobinę ją cofnął, gotując się do pchnięcia.

Potężny cios demona z łatwością zmiażdżyłby ofierze czaszkę, ale nie mógł dotrzeć do celu. Na drodze stanął mu bowiem zapasowy krąg. Runy niespodziewanie ożyły, odpierając atak, a Arlen wykorzystał moment, skoczył przed siebie i pchnął włócznią prosto w podbrzusze oszołomionego otchłańca.

Ogłuszający wrzask Jednorękiego rozbrzmiał w ciszy nocy niczym najpiękniejsza muzyka. Młodzieniec szarpnął za włócznię, lecz ta tkwiła mocno w trzewiach bestii, uwięziona przez gruby czarny pancerz. Szarpnął ponownie i niemalże kosztowało go to życie, gdyż Jednoręki zaparł się i wyprowadził jeszcze jeden cios. Jego szpony przedarły ramię i klatkę piersiową młodego Posłańca.


Odrzucony siłą uderzenia, Arlen zakręcił się jak fryga, ale zdołał skontrolować upadek i runął z powrotem do kręgu. Zaciskając dłoń na ranach, przyglądał się bezsilności skalnego demona. Jednoręki raz za razem usiłował pochwycić włócznię i wyrwać ją z ciała, lecz wykute w niej runy odrzucały jego dłoń. Magia zaś nie przestawała pracować – rana potwora bezustannie rozbłyskiwała, a przez ciało bestii przemykały zabójcze wyładowania.

Gdy Jednoręki wreszcie zwalił się na ziemię, Arlen pozwolił sobie na lekki uśmiech. Niemniej gdy konwulsje potwora osłabły i przeszły w nieznaczne drżenie, poczuł, jak jego serce wypełnia pustka. Marzył o tej chwili niezliczoną ilość razy, wyobrażał sobie, jak się będzie czuć, co powie... Rzeczywistość jednakże wyglądała zupełnie inaczej. Zamiast uniesienia ogarnęło go jedynie przygnębienie i poczucie straty.

 

– To dla ciebie, mamo – szepnął, gdy olbrzymi demon wreszcie znieruchomiał. Spróbował przywołać w wyobraźni obraz matki, by poczuć jej aprobatę, ale ze wstydem i zdumieniem uświadomił sobie, że nie pamięta jej twarzy. Krzyknął z rozpaczy, czując się sponiewierany i mały w chłodnym blasku gwiazd.

Omijając ciało potwora szerokim łukiem, Arlen ruszył ku sakwojażom i zabrał się do opatrywania ran. Założył szwy niezdarnie, ale przynajmniej trzymały razem brzegi ran, a okład z rozchodnika aż palił, co najlepiej świadczyło o tym, że był potrzebny. W ranę wdało się zakażenie.

Nie zaznał tej nocy spokoju. Nawet jeśli cierpienie i ból nie wystarczyły, by odpędzić sen, z pewnością dopomogła świadomość, że kolejny rozdział jego życia został zamknięty, i niepewność, co przyniesie przyszłość.

Wreszcie rąbek słońca wynurzył się zza wydm, a światło biegło w kierunku obozowiska z szybkością niespotykaną nigdzie poza pustynią. Piaskowych demonów już dawno nie było, umknęły na widok pierwszych oznak świtu. Arlen skrzywił się z bólu, kiedy wstawał. Podszedł do ciała Jednorękiego i wyrwał włócznię.

Ledwie promienie słońca padły na truchło, czarny pancerz zadymił i zaraz potem buchnął płomieniami. W jednej chwili ogromne ciało zamieniło się w stos pogrzebowy. Młodzieniec znieruchomiał, zahipnotyzowany tym widokiem. Gdy w końcu ogień dogasł, a wiatr porwał popiół, Arlen po raz pierwszy ujrzał nadzieję dla ludzkości.


19
Pierwszy Wojownik Krasji
328 RP

Pustynne trakty w niczym nie przypominały dróg. Składały się z szeregu oddalonych od siebie drogowskazów, niekiedy noszących ślady pazurów lub do połowy zagrzebanych w piachu. Arlen nie kwestionował stwierdzenia Ragena, że pustynia to nie tylko piasek, ale w jej sercu znajdowało się go wystarczająco wiele, by brnąć w nim przez całe dnie i nie widzieć nic więcej. Na obrzeżach pustyni przez setki mil ciągnęły się twarde, pyliste równiny, na których rzadkie grupki zmizerniałej roślinności zbyt suchej, by zgnić, uparcie trzymały się spękanej gliny. Jedynie cień rzucany przez wydmy na owym morzu piasku zapewniał jakąkolwiek ochronę przed zabójczym słońcem. Arlen z trudem pojmował, jak to możliwe, że to samo słońce opromieniało Fort Miln. Musiał zakrywać twarz, by nie wdychać piasku, bowiem silne podmuchy wiatru nigdy nie ustawały. Gardło miał szorstkie i wyschnięte na wiór.

O wiele gorsze były jednak noce, które wysysały wszelkie ciepło zaraz po zachodzie słońca i zapraszały otchłańce do zimnej, opustoszałej krainy.

Na przekór tym niedogodnościom istniało w niej życie. Węże i jaszczurki polowały na drobne gryzonie. Padlinożerne ptaki poszukiwały ścierw stworzeń, które padły ofiarą otchłańców lub zapędziły się na pustynię i nie znalazły drogi powrotnej. Znajdowały się tam przynajmniej dwie duże oazy otoczone gęstą roślinnością. Nawet strużka wody wyciekająca ze skały lub bajoro nie szersze od kroku dorosłego człowieka potrafiły podtrzymać życie garstki karłowatych roślin i drobnych stworzonek. Arlen natrafił też na zwierzęta, które kryły się przed grasującymi po wydmach demonami w piasku, niewrażliwe na zimno dzięki ciepłu nagromadzonemu w ciałach.

Na pustyni nie pojawiały się skalne demony, gdyż zabrakłoby dla nich pożywienia. Nie było też ognistych, bo mało co dawało się spalić. Demony drzew nie znalazłyby kory, z którą mogłyby się zespolić, ani konarów umożliwiających skok na ofiarę spomiędzy listowia. Wodne demony nie potrafiły pływać w piasku, a wietrzne nie miałyby gdzie przysiąść. Wydmy i pustynne równiny należały więc niepodzielnie do piaskowych demonów. W głębi pustyni stanowiły one rzadkość, wolały gromadzić się wokół oaz, ale widok ognia mógł je przyciągnąć z odległości wielu mil.

Podróż z Fortu Rizon do Krasji trwała jakieś pięć tygodni, z czego połowa wypadała przez pustynię. Z tego względu nawet najtwardsi i najbardziej zahartowani Posłańcy z rzadka się na nią decydowali. Choć kupcy z Północy oferowali bajońskie sumy za krasjańskie przyprawy i jedwabie, mało kto okazywał się na tyle zdeterminowany – lub wręcz szalony – by podjąć tak ryzykowną wyprawę.

Tym razem Arlen uznał ową podróż za stosunkowo spokojną. Najgorętszą porę dnia po prostu przesypiał w siodle, zawczasu pieczołowicie owinąwszy się luźnym białym płótnem. Często poił konia, a nocą układał kręgi na płachtach płótna, by nie przysypał ich piasek. Kusiło go, by zaatakować krążące wokół kręgu demony, ale rana odebrała mu wiele sił. Wiedział, że jeśli włócznia utkwi w ciele otchłańca, który odbiegnie daleko w mrok, stanie się równie nieosiągalna jak w zapomnianym grobowcu.

Pomimo zawodzenia piaskowych demonów Arlenowi, przyzwyczajonemu do ogłuszających ryków Jednorękiego, noce wydawały się ciche i spokojne. Nigdy wcześniej nie spał pod gołym niebem tak dobrze.

Dopiero teraz zrozumiał, że będzie kimś więcej niż tylko otoczonym sławą chłopcem na posyłki. Zawsze przeczuwał, że jego przeznaczenie wykracza poza zwykłe zadania Posłańca, że jego przeznaczeniem jest walka. Nie do końca jednak miał rację – jego prawdziwym celem będzie prowadzenie innych do walki.

Był przekonany, że potrafi skopiować zaginione runy, i już się zastanawiał, jak je przenieść na inne rodzaje broni: kije, strzały, kamienie do proc... Istniało nieskończenie wiele możliwości.

Ze wszystkich ludów, które do tej pory poznał, tylko Krasjanie nie chcieli przystać na życie w strachu i z tego względu cenił ich ponad wszystko. Zdecydował, że to właśnie im pokaże włócznię, bowiem żaden inny naród nie zasługiwał na ten dar. W zamian poprosi o wszystko, co tylko potrzebne, by wykuć więcej broni zdolnej odwrócić losy wojny prowadzonej w blasku gwiazd.

Myśli pierzchły, gdy tylko ujrzał oazę. Czasami piasek odbijał błękit nieba, a oszołomiony zjawiskiem człowiek zbiegał z traktu i pędził w kierunku fatamorgany, ale gdy koń przyspieszył, Arlen zrozumiał, że to nie złudzenie. Świt potrafił wyczuć wodę.

Bukłaki osuszyli już poprzedniego dnia i widok niewielkiego zbiornika wody spotęgował suchość w gardle. Arlen pospiesznie zeskoczył z wierzchowca. Obaj pochylili głowy i zaczęli łapczywie pić.

Gdy zaspokoił pragnienie, uzupełnił bukłaki i postawił je w cieniu jednego z wielu piaskowych monolitów otaczających oazę milczącym kręgiem. Wyryte na nich runy okazały się kompletne, ale miejscami nieco zatarte. Nawiewany bezustannie piasek stopniowo ścierał ich ostre krawędzie. Młodzieniec sięgnął więc po narzędzia i przystąpił do pogłębiania znaków, by ocalić barierę.

Podczas gdy Świt skubał mizerną trawę i listki skarlałych krzewów, Arlen zrywał z rosnących w oazie drzew daktyle i figi. Napełnił nimi żołądek, a resztę rozłożył na słońcu.

Oazę zasilała podziemna rzeka. Aby do niej dotrzeć, przed wiekami ludzie odgarnęli piasek i przebili się przez zalegające niżej skały. Arlen zszedł po kamiennych stopniach do chłodnej podziemnej pieczary, pozbierał rozwieszone tam sieci i wrzucił je do wody. Wrócił na powierzchnię ze sporą ilością ryb. Kilka wybrał dla siebie, pozostałe oczyścił, osolił i ułożył przy owocach.

Przeszukał znajdujące się w oazie narzędzia i wybrał dwuząb, z którym ruszył między monolity. Po chwili dostrzegł zmarszczki na piasku, które zdradzały obecność zagrzebanego tam węża. Przygwoździł gada dwuzębem, ujął go za ogon, a potem strzelił nim o kamień jak biczem. Najprawdopodobniej w pobliżu znajdowało się gniazdo z jajami, ale zaniechał poszukiwań. Ogołocenie oazy z wszelkich dóbr byłoby niehonorowe. Podobnie jak w przypadku ryb, odciął kawałek węża dla siebie, resztę zaś położył na rozgrzanej ziemi.

Następnie nachylił się nad wykutą w boku piaskowca jamą i wydobył z niej pozostawiony przez innego Posłańca zapas twardych suszonych owoców, ryb oraz mięsa. Wszystko to schował do juków. Miał zamiar uzupełnić kryjówkę prowiantem dla następnego gościa, który będzie szukał w oazie schronienia, ale musiał wpierw poczekać, aż żywność dostatecznie wyschnie.

Przekroczenie pustyni bez postoju w Oazie Świtu graniczyło z niemożliwością. Stanowiła ona jedyne źródło wody w promieniu stu mil, dlatego też pełniła rolę punktu przejściowego dla ludzi podróżujących we wszystkich kierunkach. Zwykle byli to Posłańcy, a zatem Patroni Runów. Przez całe lata przedstawiciele tego elitarnego zawodu upamiętniali swą wędrówkę podpisem na którymś z licznych piaskowców. Widniało na nich wiele tuzinów imion – zarówno prymitywne, wyryte w skale litery, jak i istne arcydzieła kaligrafii. Niektórzy Posłańcy obok podpisu dodawali listę odwiedzonych miast lub ilość wizyt w Oazie Świtu.

Dla Arlena był to jedenasty postój. Już dawno zarzucił zwyczaj rycia nazw wszystkich miast i wsi, do których zawitał podczas licznych wypraw. Nigdy jednak nie przestawał badać i odkrywać nowych miejsc, dzięki czemu zawsze miał coś do dodania. Powoli i starannie, niemalże z nabożeństwem, wykaligrafował „Słońce Anocha” na liście przeszukanych ruin. Nigdzie indziej nie dostrzegł tej nazwy, co napełniło go dumą.

Następnego dnia kontynuował powiększanie zapasów. Każdy Posłaniec starał się pozostawić je w lepszym stanie niż jego poprzednik – było to kwestią honoru. Czyniono tak, na wypadek gdyby któryś z nich wkroczył między piaskowce wykończony przez słońce lub zbyt dotkliwie zraniony, by samemu znaleźć coś do jedzenia.

Tej nocy Arlen napisał do Coba. W sakwach trzymał dużo więcej listów, nigdy niewysłanych. Słowa zawsze wydawały mu się nieadekwatnym zadośćuczynieniem za porzucenie obowiązków, ale tym razem miał do przekazania zbyt ważne wieści. Dokładnie opisał runy z czubka włóczni, pewien, że stary mistrz bezzwłocznie przekaże te informacje każdemu Patronowi w mieście.

Po kolejnej nocy spędzonej w oazie skierował się na południowy zachód. Przez pięć dni oglądał głównie żółte wydmy i piaskowe demony, ale rankiem szóstego dostrzegł w oddali zabudowania Fortu Krasja – Pustynnej Włóczni – na tle odległych gór.

Wykonane z piaskowca mury zlewały się z otoczeniem, przez co z oddali miasto przypominało jeszcze jedną wydmę. Wybudowano je wokół oazy znacznie większej od Oazy Świtu, zasilanej jednakże, jeśli wierzyć starożytnym mapom, przez tę samą podziemną rzekę. Mury dumnie lśniły w blasku słońca, prezentując ryte na całej długości ochronne runy. Wysoko nad dachami zabudowań powiewała chorągiew Krasji, włócznie skrzyżowane nad wschodzącym słońcem.

Strażnicy przy bramie nosili czarne szaty dal’Sharum, krasjańskiej kasty wojowników, które szczelnie chroniły przed bezlitosnym piaskiem. Byli żylastymi, twardymi ludźmi. Nie dorównywali wzrostem Milneńczykom, ale o głowę przewyższali przeciętnych Angieriańczyków czy Laktończyków. Arlen pozdrowił ich skinieniem głowy, gdy przejeżdżał przez bramę.

Strażnicy w odpowiedzi unieśli włócznie, co wśród mieszkańców Krasji oznaczało wyraz wielkiego respektu. Młodzieniec musiał ciężko pracować, by witano go w podobny sposób. W Krasji mężczyznę oceniano po tym, ile nosił blizn i ile alagai – otchłańców – zabił. Przybyszów z zewnątrz, zwanych chin, a w ich liczbie również i Posłańców, uważano za tchórzy, którzy zarzucili walkę, za gorszy gatunek ludzi, niegodnych szacunku ze strony dal’Sharum. Słowo chin było w istocie obelgą.

Arlen zadziwił jednak Krasjan prośbą o możliwość przyłączenia się do walczących, a po tym, jak nauczył wojowników nowych runów i pomógł w zgładzeniu wielu otchłańców, został ochrzczony imieniem Par’chin, co znaczyło „odważny przybysz”. Wiedział, że nigdy nie będzie równy rodowitym Krasjanom, ale dal’Sharum przestali spluwać mu pod nogi, a kilku zaczęło nawet darzyć go sympatią.

Zaraz za bramą znajdował się Labirynt. Był to szeroki dziedziniec biegnący wzdłuż głównych murów, pełen pomniejszych obwarowań, rowów i dziur. Co noc po zamknięciu rodzin w bezpiecznych kryjówkach dal’Sharum rozpoczynali tam alagai’sharak, Świętą Wojnę przeciwko demonom. Zwabiali otchłańce do Labiryntu i runicznych pułapek, które więziły je aż do wschodu słońca. Krasjanie ponosili w tych bojach dotkliwe straty, ale wierzyli, że śmierć podczas alagai’sharak zapewni im miejsce u boku Everama – Stwórcy – przez co bez lęku wychodzili potwornościom nocy naprzeciw.

Wkrótce będą tu ginąć jedynie otchłańce, pomyślał Arlen.

Nieco dalej, na Wielkim Bazarze, pokrzykiwania kupców niosły się nad setkami wozów wyładowanych po brzegi towarami. Powietrze było ciężkie od woni krasjańskich przypraw, kadzideł i egzotycznych perfum. Leżały tam dywany, bele znakomitych materiałów, pięknie malowane garnki i amfory, piętrzyły się stosy owoców, beczało bydło. Tłum ludzi otaczał stragany, a jarmarczny jazgot zagłuszał wszelkie inne odgłosy.

 

Na każdym z odwiedzonych przez Arlena targowisk widok mężczyzn stanowił codzienność, lecz na Wielkim Bazarze w Krasji uwijały się niemal wyłącznie kobiety, odziane od stóp do głów w grube czarne szaty. Biegały między straganami, kupowały i sprzedawały, wrzeszczały na siebie z pasją i z najwyższą niechęcią rozstawały się z wytartymi złotymi monetami.

Choć na bazarze sprzedawano ogromne ilości biżuterii i jaskrawych płócien, Arlen nigdy nie widział, by je noszono. Mężczyźni zdradzili mu, że kobiety zazwyczaj chowają bogate szaty lub złote ozdoby pod czarnymi okryciami, ale prawdę znali tylko ich mężowie.

Prawie każdy Krasjanin po ukończeniu szesnastego roku życia stawał się wojownikiem. Niewielka ich liczba pełniła funkcję dama, Świętych Mężów, którzy byli zarazem świeckimi przywódcami Krasji. Żadne inne zajęcia nie zasługiwały na szacunek. Rzemieślników nazywano khaffit i traktowano z lekceważeniem. W krasjańskiej hierarchii niżej stały już tylko kobiety. Te z kolei brały na swe barki wszelkie codzienne prace, od uprawiania ziemi przez gotowanie aż po wychowywanie dzieci. Kopały glinę, wyrabiały garnki, budowały i naprawiały domy, ubijały zwierzęta, biegały za sprawunkami. Krótko mówiąc, zajmowały się wszystkim z wyjątkiem walki.

Niemniej pomimo niekończącej się harówki były całkowicie podporządkowane mężczyznom. Żony i niezamężne córki stanowiły ich własność, z którą mogli zrobić wszystko, co dusza zapragnie, nie wyłączając maltretowania czy nawet zabijania. Każdy mężczyzna miał prawo do posiadania wielu żon, ale jeśli któraś z nich pozwoliła innemu spojrzeć na siebie w chwili, gdy nie była zakryta tradycyjną czarną szatą, mogła zostać skazana na śmierć, co zresztą nie należało do rzadkości. Krasjańskie kobiety uważano za mało wartościowy towar.

Arlen dobrze wiedział, że bez nich Krasjanie szybko przeszliby do historii, ale to kobiety traktowały mężczyzn z ogromnym respektem, zaś mężów otaczały niemalże nabożnym szacunkiem. Przybywały co rano do Labiryntu i zawodziły nad poległymi w nocnym alagai’sharak, zbierając cenne łzy do niewielkich fiolek. Woda stanowiła w Krasji walutę, a status wojownika za życia można było ocenić na podstawie ilości fiolek ze łzami, które zapełniono po jego śmierci.

Jeśli któryś z wojowników ginął, oczekiwano, że jego bracia lub przyjaciele zaopiekują się owdowiałymi kobietami, by te zawsze miały komu służyć. Pewnej nocy konający w Labiryncie mężczyzna zaoferował Arlenowi swe żony.

– Są piękne, Par’chin – zapewniał. – Dadzą ci wielu synów. Przysięgnij, że je weźmiesz!

Arlen skinął głową i wkrótce znalazł chętnego, który je przygarnął. Ciekawiło go, co się kryje pod szatami krasjańskich kobiet, ale nie na tyle, by zamienić przenośny krąg runiczny na dom z gliny, a wolność na rodzinę.

Za niemalże każdą kobietą podążała grupka ogorzałych, odzianych w brązowe stroje dzieci: dziewczynki w chustach, a chłopcy w czapkach uszytych ze szmatek. Dziewczynki wychodziły za mąż już w wieku jedenastu lat i przywdziewały czarne szaty dorosłej kobiety, zaś chłopców zaczynano przyuczać do walki jeszcze wcześniej. Wielu z nich zakładało czerń dal’Sharum, nieliczni – przeznaczeni do służby Everamowi – biel dama. Ci, którzy nie nadawali się do żadnej z tych dwóch profesji, zostawali khaffit i po kres życia ze wstydem nosili brunatne ubrania.

Kobiety dostrzegły jadącego przez targowisko młodzieńca i zaczęły szeptać do siebie z podnieceniem. Arlen nie mógł powstrzymać rozbawienia, gdyż żadna nie ośmieliła się spojrzeć mu w oczy, nie mówiąc już o podejściu bliżej. Umierały z ciekawości, co też kryją juki Posłańca. Doskonałą rizoniańską wełnę? Angieriański papier? A może milneńskie klejnoty lub jeszcze piękniejsze skarby Północy! Był jednak mężczyzną, a co gorsza – chin. Nie miały odwagi go zagadnąć. Dama widzieli wszystko.

– Par’chin! – zawołał znajomy głos. Arlen ujrzał przyjaciela Abbana, tłustego kupca, który kuśtykał w jego kierunku, wspierając się na lasce.

Będąc kaleką od dziecka, Abban został khaffit, a więc kimś zarówno niezdolnym do podjęcia walki u boku dal’Sharum, jak i niegodnym do wstąpienia w szeregi dama. Umiał jednak o siebie zadbać, głównie dzięki handlowi z Posłańcami z Północy. Gładko golił twarz, nosił czapkę z brunatnego materiału i koszulę typową dla khaffit, lecz narzucał na to bogaty turban, kamizelkę i pantalony z kolorowego jedwabiu. Utrzymywał, że jego żony dorównują urodą kobietom któregokolwiek z wojowników.

– Na Everama, dobrze cię widzieć, synu Jepha! – zawołał w czystym thesańskim, klepiąc Posłańca po ramieniu. – Słońce zawsze świeci jaśniej, gdy zaszczycasz nasze miasto swą obecnością!

W Krasji imię ojca mężczyzny znaczyło o wiele więcej niż jego własne. Arlen żałował, że zdradził kupcowi imiona swych rodziców. Zastanawiał się czasem, jak by zareagował na wiadomość, że Jeph był tchórzem.

Odpowiedział jednak równie serdecznym klepnięciem i szczerym uśmiechem.

– Ciebie również miło ujrzeć, mój przyjacielu.

Nie zdołałby opanować krasjańskiego ani nauczyć się zwyczajów dziwnej, czasami niebezpiecznej kultury tej krainy, gdyby nie pomoc kalekiego kupca.

– Chodź, chodź! – zapraszał Abban. – Złóż utrudzone stopy w cieniu mej jurty i spłucz kurz z gardła mą wodą!

Poprowadził gościa do kolorowego namiotu rozstawionego za wozami. Klasnął w dłonie, a jego żony i córki – Arlen nigdy nie potrafił ich rozróżnić – popędziły, by rozchylić przed mężczyznami kotarę oraz zająć się Świtem. Ściągnęły załadowane po brzegi toboły i młodzieniec znów musiał stłumić chęć ruszenia im z pomocą. Dla Krasjanina praca fizyczna była czymś poniżającym. Jedna z kobiet sięgnęła po owiniętą w materiał runiczną włócznię, zawieszoną przy łęku siodła, ale Arlen pochwycił ją szybko za nadgarstek. Ukłoniła się głęboko, przerażona, że popełniła wielki nietakt.

Podłogę wewnątrz namiotu zasłano utkanymi w fantazyjne wzory dywanami i kolorowymi jedwabnymi poduszkami. Arlen zzuł zakurzone buty przed wejściem, głęboko w nozdrza wciągając chłodne, przesycone zapachem kadzideł powietrze. Gdy opadł na poduszki, kobiety uklękły, podając mu wodę i owoce.

Po chwili Abban klasnął, a jego żony przyniosły herbatę i miodowe ciastka.

– Udała ci się podróż przez pustynię? – zapytał.

– A jakże! – Arlen uśmiechnął się. – I to jeszcze jak.

Przez chwilę gawędzili na niezobowiązujące tematy. Nie zdarzało się jeszcze, by Abban pominął ten nakazany tradycją rytuał, choć co rusz umykał spojrzeniem ku jukom, bezwiednie zacierając ręce.

– Czas chyba przejść do interesów – zasugerował Arlen, gdy uznał, że formalnościom stało się zadość.

– Ależ oczywiście – przytaknął kupiec. – Nasz Par’chin jest zajętym człowiekiem.

Strzelił palcami, a kobiety w mig ułożyły przed nim rzędy przypraw, perfum, jedwabi, biżuterii, dywanów i innych miejscowych cudeniek.

Podczas gdy Arlen przeglądał towary Abbana, Krasjanin dokładnie badał te przywiezione przez Posłańca, głośno wyrzekając na ich stan.

– Przemierzyłeś całą pustynię, by handlować tą lichotą? – zapytał z niesmakiem. – Nie sądzę, byś wyszedł na swoje na tej wyprawie.

Arlen powstrzymał uśmieszek, gdy znów zasiedli na poduszkach i ujęli filiżanki ze świeżą herbatą. Targi zawsze zaczynały się w ten sposób.

– Bzdura – odparł. – Nawet ślepe oko by dostrzegło, że przybyłem do ciebie z najwspanialszymi skarbami, jakie Thesa ma do zaoferowania. O wiele lepszymi od tej tandety, którą przyniosły twe żony. Mam nadzieję, że kryjesz w zanadrzu coś jeszcze, bo jeśli chodzi o to – ujął róg najbliższego dywanu, który stanowił arcydzieło sztuki tkackiej – to kilka gnijących szmat, jakie ostatnio widziałem w ruinach, było w lepszym stanie.

– Ranisz moje serce! Mnie, który ugościłem cię wodą i cieniem! Niech będę przeklęty! Żeby gość w mym własnym namiocie tak mnie traktował! – lamentował Abban. – Moje kobiety dnie i noce ślęczały przy krosnach, a użyły najprzedniejszej wełny! Nigdzie nie znajdziesz lepszego dywanu!

Po takim wstępie zwykle przechodzili do targów. Arlen nigdy nie zapomniał lekcji udzielonej mu przez Wieprza i Ragena całe wieki temu. Po przypieczętowaniu umowy zarówno on, jak i Abban głośno lamentowali, że zostali obrabowani w biały dzień, niemniej każdy z nich miał przeczucie, że wyszedł na handlu lepiej.

– Córki zapakują towary i przechowają je do chwili twego wyjazdu – rzekł w końcu kupiec. – Zjesz z nami wieczorem kolację? Nic, co jadasz na Północy, nie może się równać z posiłkiem, który przygotują moje żony!

Arlen z żalem pokręcił głową.

– W nocy będę walczyć.

– Obawiam się, że przejąłeś zbyt wiele spośród naszych tradycji, Par’chin – stwierdził gospodarz. – Szukasz tej samej śmierci co my.

– Nie szukam śmierci. Nie spodziewam się też obudzić w raju.

– Ech, przyjacielu, nikt przecież nie zamierza odchodzić na łono Everama w kwiecie wieku, ale taki właśnie los czeka wszystkich tych, którzy uczestniczą w alagai’sharak. Dobrze pamiętam czasy, gdy było nas tylu co ziarenek piasku na pustyni, ale teraz...

Pokręcił ze smutkiem głową.

– Miasto jest właściwie puste. Robimy, co w naszej mocy, by brzuchy kobiet pęczniały, ale więcej nas ginie po zmierzchu, niż rodzi się za dnia. Jeśli nie zmienimy zwyczajów, za jakieś dziesięć lat Krasję przysypie piach.

– A gdybym ci powiedział, że przybyłem tu, by to zmienić?

– Serce syna Jepha jest szczere, ale Damaji nie zechcą słuchać. Twierdzą, że Everam domaga się wojny, i żaden chin nie zmieni ich przekonań.

Damaji stanowili radę rządzącą miastem, w skład której wchodzili najstarsi rangą dama z każdego z dwunastu plemion Krasji. Wszyscy oni podlegali Andrahowi, dama najbardziej ukochanemu przez Everama, którego decyzje nie podlegały dyskusji.

– Nie zdołam ich odwieść od alagai’sharak – przytaknął z uśmiechem Arlen. – Ale mogę pomóc go wygrać.