Kebra Nagast. Chwała królów

Tekst
Autor:
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

V. KRÓLESTWO SETA

Adam zmarł, po jego śmierci Set rządził sprawiedliwie. Set zmarł, po nim rządził Enosz. Enosz zmarł, po nim rządził Kenan. Kenan zmarł, po nim rządził Mahalaleel. Mahalaleel zmarł, po nim rządził Jered. Jered zmarł, po jego śmierci sprawiedliwie rządził Henoch. Bał się on Boga, a Ten ukrył go tak, żeby nigdy nie ujrzał śmierci. Stał się królem z krwi i kości w Ziemi Żywych. Po zniknięciu Henocha rządził Metuszelach. Metuszelach zmarł, po nim rządził Lamech. Lamech zmarł, po jego śmierci sprawiedliwie rządził Noe, który radował Boga wszystkimi swymi czynami.

VI. GRZECH KAINA

Kain, przeklęty człowiek, morderca swego brata, pomnażał zło. Tak samo czynili jego potomkowie, którzy swą nikczemnością prowokowali gniew Boga. Jednak nie obawiali się Go i nie pamiętali, że to On ich stworzył, nigdy nie wznosili ku Niemu swych modłów, nie wielbili Go ani Mu nie służyli. Przeciwnie, jedli, pili, tańczyli, grali na instrumentach, śpiewali sprośne pieśni i rozsiewali nieczystość nie bacząc na prawo, zasady i umiar. Okrucieństwo dzieci Kaina powiększało się, dopóki poprzez swe zepsucie nie złączyli nasienia osła z nasieniem klaczy. Z połączenia tego narodził się muł, którego Bóg nie miał w swych planach. Uczynili oni podobnie, jak robią to ludzie wierni Bogu, którzy łączą swe dzieci z dziećmi ludzi Boga odrzucających. Rodzi się wówczas potomstwo, którego jedna połowa nosi w sobie dobro, a druga - zło. Znany jest wyrok dla ludzi, którzy dopuszczają się tych niegodziwości. Ich błędy nigdy nie przemijają.

VII. NOE

Noe był prawym człowiekiem. Obawiał się Boga i, zgodnie z naukami swych ojców, postępował sprawiedliwie. Począwszy od Adama, Noe był jego potomkiem z dziesiątego pokolenia. Pamiętał, co jest dobre, powstrzymywał się od cudzołóstwa i wpajał swym dzieciom, aby te nie zadawały się z dziećmi Kaina, aroganckiego tyrana, który podzielił królestwo, działał z polecenia Szatana i pozwalał kwitnąć złu. Zaznajomił swych potomków ze wszystkim czego nienawidził Bóg: z pychą, chełpliwością, kłamstwem, fałszywymi oszczerstwami i nieprawdziwymi przyrzeczeniami. Zgodnie ze swą bezprawną nieczystością, mężczyźni zanieczyszczali innych mężczyzn, a kobiety dokonywały strasznych czynów z innymi kobietami.14

VIII. POTOP

Wszystkie te czyny były dla Boga złem, więc zniszczył On ludzi ogromną, zimniejszą od lodu wodą. Otworzył drzwi nieba, z których kaskadami wylały się niezmierzone wody. Otworzył podziemne fontanny, a one pojawiły się na powierzchni ziemi. Grzesznicy zebrali owoc swej kary - zostali zmyci z ziemi. Wraz z nimi zniknęły wszelkie zwierzęta i pełzające istoty, które zostały stworzone przez Boga, aby wychwalały Adama, zapewniały mu pokarm, radowały go i wielbiły swego Stwórcę, o którym Dawid rzekł: „Tyś ustanowił wszystko, co Adam czuje pod swymi stopami.”15 Ze względu na Adama Bóg je stworzył, ze względu na niego zniszczył je wszystkie z wyjątkiem Ośmiu Dusz, siedmiu przedstawicieli każdego gatunku czystych i pełzających zwierząt oraz dwóch przedstawicieli nieczystych i pełzających zwierząt.

IX. PRZYMIERZE NOEGO

Noe, prawy człowiek, zmarł, a po nim mądrze i sprawiedliwie rządził Sem. Noe rzekł do niego przed śmiercią: „Bądź Panem dla twego brata,” a do Chama rzekł: „Bądź sługą dla swego brata.” Do Jafeta natomiast powiedział: „Bądź sługą mego dziedzica Sema, bądź jego poddanym.”16 Po Potopie nasz Wróg, Szatan, nie zaprzestał doskwierać dzieciom Noego. Zwiódł Kanaana, syna Chama, który stał się brutalnym uzurpatorem, stojącym za rozpadem królestwa dzieci Sema. Podzieliły one całą ziemię między siebie, a Noe kazał im wcześniej przyrzec na Imię Boga, że nigdy nie będą naruszać granic swych sąsiadów, jeść ciał padłych zwierząt i uprawiać niezgodnego z prawem nierządu, chyba, że pragną, aby Bóg ponownie się rozgniewał i ukarał ich potopem. Sam Noe ukorzył się przed Bogiem, złożył Mu ofiarę, westchnął i zapłakał. Pragnął porozmawiać z Bogiem i powiedział Mu: „Jeśli zamierzasz po raz drugi zniszczyć ziemię potopem, niech zabierze mnie on razem z tymi, którzy mają przepaść.” Bóg odpowiedział mu: „Zawrę z tobą przymierze, według którego twe dzieci nie będą mogły jeść ciała zwierzęcia zabitego lub rozszarpanego przez dzikie zwierzęta, ani uprawiać niezgodnego z prawem nierządu. Ja natomiast zobowiązuję się, że po raz drugi nie zniszczę ziemi Potopem, a twe dzieci obdaruję Zimą i Latem, Czasem Siewów i Żniwami, Jesienią i Wiosną.”17

X. SYJON

„Przyrzekam na Siebie i na Syjon, Arkę Mego przymierza stworzoną w celu miłosiernego zbawienia ludzi i ich potomków, że odnajdę radość w składanych przez dzieci ziemi ofiarach, a Arka Mego przymierza trwać będzie przy nich na wieki. Gdy na niebie pojawi się chmura, niech ludzie nie obawiają się mogącego nadejść Potopu. Gdy na niebie pojawi się chmura, siedziba Mego Syjonu opuści Łuk Mego Przymierza, tęczę stanowiącą Arkę Mego Prawa. Gdy zdarzy się tak, że ich grzechy się pomnożą i rozbudzą we Mnie gniew, wspomnę wtedy Arkę Mego Przymierza i umieszczę na niebie tęczę, Mój gniew zniknie, a zamiast niego obdaruję ich Mym miłosierdziem. Nigdy nie zapomnę Mego słowa, a tego które już wypłynęło z Mych ust - nie przeoczę. Nawet gdy niebo i ziemia przeminą, Moje słowo nie przeminie nigdy.”18

Stojący obok Arcybiskupi odpowiedzieli błogosławionemu Grzegorzowi: „Spójrzmy oto, każdej istocie, aniołom, niebu, ziemi, bramom nieba oraz czeluściom mórz to On stworzył Arkę Przymierza, która z niebios spływa na wszystko, co jest na ziemi.”

XI. NIEJEDNOMYŚLNA DECYZJA
TRZYSTU OSIEMNASTU OJCÓW.

Odpowiedzieli oni i rzekli: „Zaiste, Arka Przymierza była pierwszą stworzoną przez Niego rzeczą. Twe słowo jest prawdziwe, sprawiedliwe i niezmienne. Stworzył On Syjon przed wszystkim innym, aby stał się on domostwem Jego chwały, a Swe Przymierze określił, mówiąc: ‘Przyjmę ciało Adama, które powstało z prochów i objawię się wszystkim, których stworzyłem, Mą ręką i Mym głosem.’ Gdyby zdarzyło się tak, że Syjon by nie nadszedł, a On nie przyjąłby ciała Adama, Słowo nie zostałoby wypowiedziane, a my nie zostalibyśmy zbawieni. Świadectwo ukryte jest w podobieństwie. Niebiański Syjon uważany jest za podobny do Matki Odkupiciela, Maryi. Umieszczone jest w nim Dziesięć Słów Prawa, które napisał Sam Stwórca, a później zamieszkał w łonie Maryi i dzięki niemu wszystko się stało.”

XII. KANAAN.19

To Kanaan był tym, który rozdzielił królestwo dzieci Sema i złamał przysięgę zawartą z Noem. Synami Kanaana było siedmiu potężnych mężów, więc wybrał on z ziem Sema siedem wspaniałych miast i każdego z nich ustanowił władcą jednego miasta. Podwoił tym samym swe wpływy na tych terenach. Bóg zemścił się jednak na synach Kanaana i pozwolił, aby synowie Sema odzyskali swe ziemie. Narodami, którymi władali byli Kananejczycy20 , Peryzzyci21 , Chiwwici22 , Hetyci23 , Amoryci24 , Jebusyci25 i Girgaszyci26 . Ich to Kanaan wyrwał siłą spomiędzy potomków Sema, gdyż nieprawym było najeżdżanie królestwa, niedotrzymanie przysięgi, sprzeciwianie się woli Boskiej oraz wielbienie i kłanianie się tym, którzy nie byli bogami - dlatego zostali unicestwieni, a pamięć o nich27 zaginęła.

Po śmierci Sema rządził Arfachsad. Po śmierci Arfachsada rządził Kainan28 . Po śmierci Kainana rządził Selech. Po śmierci Selecha rządził Peleg. Po jego śmierci rządził Serug. Po śmierci Seruga rządził Nachor. Po śmierci Nachora rządził Terach. To oni tworzyli magiczne obrazy, i udawali się do grobów swych ojców. I stworzyli obrazy (wyobrażenia) ze złota, srebra i mosiądzu. Przed każdym z nich demony zwykły z nimi rozmawiać, mówiąc: „Mój synu, ofiaruj nam dziecko, które najbardziej kochasz,” a władcy w ofierze mordowali swych synów i swe córki, wylewali ich niewinną krew dla obrzydliwych demonów.

XIII. ABRAHAM.

Terach miał syna i dał mu na imię Abram. Gdy Abram miał dwanaście lat, ojciec chciał go wysłać, żeby ten sprzedawał figury bożków. Abram rzekł wtedy do niego: „To nie są bogowie, którzy mogą cię zbawić.” Wziął on jednak figurki, tak, jak nakazał mu ojciec. Abram przemówił do tych, którzy chcieli je kupić: „Czy chcecie kupić bogów, którzy nie zapewnią wam zbawienia, bogów zrobionych przez człowieka z drewna, kamienia, żelaza i mosiądzu?” Ludzie zrezygnowali z kupna bożków od Abrama, gdyż zniesławił on wytwory swego własnego ojca. W drodze powrotnej do domu zboczył z drogi, rozłożył na ziemi wszystkie figurki, spojrzał na nie i rzekł: „Zastanawiam się, czy jesteście w stanie uczynić to, o co was poproszę, czy dacie mi chleb i wodę?” Żaden z bożków nie odpowiedział, gdyż były jedynie kawałkami kamienia i drewna. Abram zaczął ich obrażać i piętnować, a one nadal milczały. Uderzył jednego z nich w twarz, innego kopnął, a trzeciego przewrócił i połamał, po czym ponownie rzekł: „Jeśli nie potraficie wymierzyć kary temu, kto was rani, jak możecie nazywać się ‘bogami’? Ci, którzy was czczą są próżni, ja zaś wyrzekam się was. Nigdy nie będziecie moimi bogami.” Następnie zwrócił swą twarz ku Wschodowi, wyprostował ręce i przemówił: „Bądź mym Bogiem, o Panie, Stwórco nieba i ziemi, Stwórco słońca i księżyca, morza i lądu, majestatu niebios i wszystkiego, co jest widzialne i niewidzialne. Bądź mym Bogiem, Stwórco wszechświata. Od tego dnia tylko w Tobie pokładam mą ufność.” Gdy wypowiedział te słowa, pojawił się przed nim płonący rydwan. Abram przerażony upadł twarzą do ziemi, a Bóg rzekł do niego: „Nie lękaj się, wstań,”29 po czym usunął z niego wszelką bojaźń.

 

XIV. PRZYMIERZE ABRAHAMA.

Bóg w rozmowie z Abramem rzekł: „Nie lękaj się. Od tego dnia jesteś Mym sługą, zawrę z tobą i z twym potomstwem Przymierze, dzięki któremu ród twój będzie się rozmnażał, a twe imię stanie się wielkie. Po upływie siedmiu pokoleń przyniosę na ziemię Arkę Mego Przymierza, które dotknie twych potomków i zapewni twej rasie zbawienie. Moje zbawienne Słowo Adama usłyszy każdy z nich. Ci spośród twych krewnych, którzy są przepełnieni złem, zostają z dzisiejszym dniem odrzuceni przez Mą boskość. Aby nie zwiedli cię swymi kłamstwami, odejdź z tych ziem, z ziem twych ojców, do miejsca, które ci wskażę. Stanie się ono domem twoim i twoich potomków.”30 Abram oddał Bogu hołd i stał się Jego sługą. Bóg rzekł do niego: „Twe imię brzmi Abraham,” pozdrowił go pełnym pokoju gestem i wrócił do nieba. Abraham wrócił do swego domostwa i wziął za żonę Sarę. Nigdy już nie powrócił ani do swego ojca, ani do swej matki, do swego domu, ani do swych krewnych. Opuścił ich wszystkich w imię Boga. Przybył do miasta zwanego Salem, zamieszkał w nim i sprawiedliwie nim rządził. Nigdy nie przestał być oddany Bogu. Ten niezmiernie go błogosławił i obdarował trzystu osiemnastoma oddanymi służącymi, którzy znali sztukę wojenną i zawsze działali zgodnie z jego wolą. Odziani byli w bogato przyozdobione złotem tuniki, na szyjach nosili złote łańcuchy, w pasie przewiązane mieli złote pasy, a na ich głowach spoczywały złote korony. Dzięki nim Abraham zdołał przezwyciężyć swego wroga. Zmarł w Bożej chwale, był bardziej miłosierny, wspaniałomyślny i poważany niż wszyscy, którzy żyli przed nim.

XV. IZAAK I JAKUB

Izaak został królem po śmierci Abrahama. Podobnie jak ojciec, nigdy nie sprzeciwił się woli Boga. Był człowiekiem o czystej duszy i ciele, zmarł w pełni chwały. Po jego śmierci królem został Jakub, który również nigdy nie przeciwstawił się Bogu. Władał on licznymi ziemiami i posiadał wiele dzieci. Bóg zawsze go błogosławił, a on sam, podobnie jak ojciec, zmarł w pełni chwały.

XVI. RUBEN

Po śmierci Jakuba jego pierworodny syn Ruben sprzeciwił się Bogu oraz królestwu swych przodków, ponieważ zhańbił on żonę swego ojca.31 Nie jest wskazane sprzeciwiać się prawu ustanowionemu przez Boga. Ojciec Rubena przeklął go, Bóg znając jego myśl przepełnił się gniewem, on sam okazał się najgorszym spośród swych braci, a skóra jego dzieci pokryła się trądem i strupami. Mimo tego, że był pierworodnym synem Jakuba, odebrano mu i podzielono królestwo. Po Rubenie władał jego młodszy brat, którego z tego powodu zwano Judą. Bóg pobłogosławił jego potomstwo, a jego królestwo rozkwitało. Po śmierci Judy rządził jego syn, Chesron. Po śmierci Chesrona rządził jego syn, Orni32 . Po śmierci Orniego rządził jego syn, Ram. Po śmierci Rama rządził jego syn, Amminadab. Po śmierci Amminadaba rządził jego syn, Nachszon. Po śmierci Nachszona rządził jego syn, Szalmon. Po śmierci Szalmona rządził jego syn, Booz. Po śmierci Booza rządził jego syn, Obed. Po śmierci Obeda rządził jego syn, Jesse. Oto co powiadam wam o tym królestwie: Ojciec zawsze błogosławił syna po to, aby w królestwie panował dobrobyt. Jeśli chodzi o władanie Izraelem, po śmierci Jessego sprawiedliwie, prawie i łaskawie rządził nim Dawid.

XVII. CHWAŁA SYJONU.

Na początku wszystkiego, po tym, jak ustanowił niebo, Bóg postanowił, że Syjon, Arka Bożego Prawa, będzie siedzibą Jego ziemskiej chwały. Człowiekowi zwanemu Mojżeszem zezwolił On na wykonanie dzieła podobnego do Arki33 i rzekł do niego: „Zbuduj arkę z drewna, którego nie trawią robaki, i pokryj ją czystym złotem. Umieść w niej Słowo Prawa, które jest Przymierzem spisanym na Dwóch Tablicach Mymi własnymi palcami po to, aby ludzie mogli postępować zgodnie z nim.” Arka została wewnątrz pomalowana rozmaitymi, niebiańskimi, wspaniałymi kolorami przypominającymi jaspisy, mieniące się kamienie, topazy, hiacynty, kryształy oraz czyste światło, które z siłą przyciągały wzrok i oszałamiały umysł. Wszystko to stworzył nie człowiek sprawnością swych rąk, lecz Bóg Swym umysłem dla mieszkania Jego chwały. Jest to uduchowione, niebiańskie, wolne, pełne miłosierdzia i światła miejsce Boga, którego domem jest niebo, lecz porusza się po ziemi. To miejsce zbawienia zamieszkiwali zarówno ludzie, aniołowie, jak również Duch Święty. Znajduje się w nim złote naczynie zawierające gomar34 manny z nieba, drewnianą laskę Aarona, która choć wyschła i nikt jej nie podlewał zapuściła w ziemi korzenie oraz która po złamaniu w dwóch miejscach przemieniła się w trzy laski.

Mojżesz pokrył Arkę szczerym złotem, podparł ją drążkami i przymocował do niej obręcze, dzięki którym można było przenieść ją do ziemi ich dziedzictwa, do Jeruzalem, Miasta Syjonu. Gdy przekraczali Jordan, kapłani nieśli Arkę. Wody rzeki rozstąpiły się i uformowały dwie ściany dopóty, dopóki wszyscy nie przeszli na drugą stronę. Dopiero gdy dotarli do Judy, do swej spuścizny, ludzie zatrzymali się, a wraz z nimi dzierżący Arkę kapłani. Następnie spośród dzieci Izraela mianowano proroków do Namiotu Świadectwa, kapłanom wręczono efody35 , aby mogli opiekować się ową Arką, a wyżsi kapłani składali ofiary w celu odkupienia grzechów własnych i wszystkich ludzi.

Bóg polecił Mojżeszowi i Aaronowi zrobić święte naczynia ze złota dla Namiotu Świadectwa, kubki i misy misy i święte stoły, dzbany i dzbanki, okrycia zasłony haftowane, koronki i wzorzyste szaty, lampy i naczynia do ich napełniania, uchwyty do pochodni i gasidła, szczypce, świeczniki oraz narzędzia do ich przenoszenia, ceremonialne misy i duże misy, haftowane zasłony i tkaniny, korony i szaty liturgiczne, purpurowe szaty i skórzane ubrania, dywany i draperie, maści do namaszczania kapłanów i królów, hiacyntowe i fioletowe zasłony, dywany o podwójnej grubości i jedwabne zasłony, skóry cielęce i czerwone skóry baranie, sardiony36 , rubiny, szafiry i szmaragdy do ozdobienia Namiotu Świadectwa, w którym mieszkał Syjon, domostwo Jego chwały.37 Bóg polecił im również umieścić we ‘wnętrzu statku’ Dwie Tablice napisane Jego palcami, na których miał oprzeć się Syjon. Rzekł do nich: „I stworzycie dla nich Arkę z drewna, którego nie trawią robaki. Ma ona być na dwa i pół łokcia długa, a na półtora łokcia szeroka. Pokryjecie ją szczerym złotem tak na zewnątrz, jak i wewnątrz. Wszystkie jej elementy i nakrycie również wykonacie ze złota. Na zewnątrz przymocujecie do niej obręcze i zrobicie z każdej strony cztery otwory na pale do jej przenoszenia. Je również wykonacie z drewna, którego nie trawią robaki, i również pokryjecie je szczerym złotem. Tak oto nosić będziecie Arkę Prawa.”

Wszystko to Bóg przekazał Mojżeszowi na Górze Synaj. Dał mu również wskazówki, jak ma zbudować Namiot. Od tego momentu w Izraelu Syjon obdarzono wielką czcią, a on sam stał się domostwem Jego chwały. Bóg zaś zszedł z Góry Synaj w pełnej świętości. Wybranym ludziom otworzył drogę do zbawienia i uwolnił ich z rąk wrogów. Rozmawiał z nimi pod postacią obłoku i polecił im, aby postępowali zgodnie z Jego Prawem i Przykazaniami.

XVIII. ZGODA MIĘDZY OJCAMI I BISKUPAMI

Ponownie Sobór Trzystu Osiemnastu odpowiedział: „Amen. Oto zbawienie dzieci Adama. Od momentu pojawienia się Arki Bożego Prawa powinny się one nazywać ‘Ludźmi w domu Boga,’ lub jak rzekł Dawid ‘Ludźmi w Jego domostwie, w Syjonie.’ Bóg rzekł ustami Ducha Świętego: ‘Moje domostwo jest tutaj, gdyż tak wybrałem. Błogosławił będę jego kapłanów, i radować się będą dzięki mnie biedacy. Dawida obdaruję w nim potomstwem, spośród którego jeden zostanie królem, a drugi we własnej osobie władać będzie zasiadając na Bożym tronie. Skupi on wszystkich swych wrogów pod swym podnóżkiem i przypieczętuje ich los.’”

XIX. ODNALEZIENIE TEJ KSIĘGI.

Tymoteusz, Arcybiskup, Patriarcha Bizancjum, rzekł: „Odnalazłem w Kościele Świętej Zofii wśród różnorakich ksiąg i królewskich skarbów manuskrypt mówiący o tym, że całe królestwo świata przynależy do Cesarza Bizancjum i Cesarza Etiopii.”

XX. PODZIAŁ ZIEMI.

Od centrum Jeruzalem po północne i południowo-wschodnie krańce rozciąga się terytorium Cesarza Bizancjum. Od centrum Jeruzalem po północne i południowe krańce oraz do granic Indii Zachodnich38 rozciąga się terytorium Cesarza Etiopii. Obaj oni są potomkami Sema, syna Noego, Abrahama i Dawida oraz dziećmi Salomona. Obaj są potomkami Sema, ponieważ Bóg obdarzył jego potomstwo chwałą i błogosławił jego ojca, Noego. Cesarz Bizancjum jest jednym z synów Salomona, a Cesarz Etiopii jest pierworodnym, najstarszym synem Salomona.

XXI. KRÓLOWA POŁUDNIA.

Odkryłem w tym manuskrypcie, skąd pochodzi Królowa Południa, wspominana również przez Ewangelistę. Nasz Pan, Jezus Chrystus, potępiając naród żydowski żyjący w tamtych czasach i krzyżujący innych, rzekł: „Królowa z Południa powstanie w Dniu Sądu i potępi wszystkie te pokolenia, które nie posłuchają nauki Mego słowa, bo przybyła z krańców ziemi, aby słuchać mądrości Salomona.”39 Królową Południa, o której mówił Chrystus, była Królowa Etiopii. W słowach ‘z krańców ziemi’ zawarł aluzję do wrażliwości kobiecego organizmu, do długości podróży, do piekącego słońca, do doskwierającego głodu i pragnienia. Owa Królowa Południa miała piękną twarz, wspaniałą posturę oraz daną przez Boga niezwykłą inteligencję i zrozumienie. Dzięki tym cnotom udała się z dobrej woli Boga do Jeruzalem, aby wsłuchać się w mądrości Salomona. Była ponadto niezmiernie bogata, gdyż Bóg obdarował ją chwałą, bogactwami, złotem, srebrem, wspaniałymi strojami, wielbłądami, niewolnikami i kupcami, którzy prowadzili jej interesy i udawali się w celach handlowych morzem i lądem do Indii i Syene.

XXII. KUPIEC TAMRIN

Żył kiedyś mądry człowiek, dowódca kupieckiej karawany, który nazywał się Tamrin. Na wyprawy zabierał ze sobą pięćset dwadzieścia wielbłądów i posiadał około siedemdziesiąt trzy statki.

W tamtych czasach Król Salomon pragnął wybudować Dom Boga, rozesłał więc między wszystkich kupców od wschodu po zachód, od południa po północ wiadomość, w której nakazywał im wrócić do niego i wziąć od niego złoto i srebro, aby mógł on później zażądać od nich wszystkiego, co będzie mu potrzebne do zrealizowania swego przedsięwzięcia. Kilka osób powiedziało mu o tym bogatym etiopskim kupcu, a Salomon wysłał mu wiadomość, w której poprosił go o przywiezienie z Arabii wszystkiego, czego ten będzie sobie życzył - czerwonego złota, czarnego drewna, którego nie trawią robaki, czy szafirów. Kupiec Tamrin, którego władczynią była Królowa Etiopii, udał się do Króla Salomona. Ten wziął od niego to, czego tylko pragnął, a w zamian obdarował kupca niezwykłą obfitością wszelkich dóbr. Człowiek ten posiadał niezwykły rozum, dostrzegł więc mądrość Salomona i obserwował Króla, aby nauczyć się od niego, jak odpowiada na każde pytanie, zrozumieć jego osądy, pojąć szybkość jego myślenia i mówienia, sposób życia, nawet to, w jaki sposób siadał i wstawał, poznać czym się zajmuje, kogo kocha, kto dla niego pracuje i jakie wyznaje prawo. Z tymi, którym wydawał rozkazy, Król Salomon rozmawiał uniżenie i uprzejmie, a gdy popełnili wykroczenie, łagodnie ich upominał. Wybudował swój dom w imię mądrości i bojaźni wobec Boga, nawracał głupców na właściwą drogę i delikatnie postępował ze swymi sługami. Często przytaczał przypowieści, a jego słowa były słodsze niż najczystszy miód. Godne podziwu było jego zachowanie, a wygląd - przyjazny. Jako że mądrość wielbiona jest przez rozumnych ludzi, głupcy ją odrzucają.

Gdy kupiec ujrzał to wszystko, był niezmiernie zdumiony i zachwycony. Stał się nauczycielem tych, którzy wielbili Salomona i pragnęli go kiedyś spotkać. Ci, którzy dostąpili zaszczytu poznania jego mądrości i wspaniałomyślności, nigdy już nie chcieli go opuścić. Słodycz jego słów była niczym woda dla spragnionego, niczym chleb dla głodnego, niczym lekarstwo dla chorego, niczym odzienie dla nagiego. Był on niczym ojciec dla sierot. Zawsze osądzał sprawiedliwie i był bezstronny. Posiadał dane mu przez Boga chwałę, bogactwa, złoto, srebro, szlachetne kamienie, stroje, niezliczone ilości bydła, owiec i kóz. W czasach panowania Króla Salomona złoto było tak powszechne jak brąz, srebro jak ołów, a brąz, ołów i żelazo istniało w takich ilościach, jak trawa co rośnie na polach lub trzcina na pustkowiu. Opływano w drewno cedrowe. Bóg obdarował Salomona chwałą, bogactwem, mądrością i wdziękiem tak, jak żadnego z jego poprzedników i żadnego z następców.