Głębia. SkokowiecTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Głębia. Skokowiec
Głębia. Skokowiec
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 67,83  54,26 
Głębia. Skokowiec
Głębia. Skokowiec
Głębia. Skokowiec
Audiobook
Czyta Albert Osik
37,90 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Spis treści

Karta tytułowa

Cykl GŁĘBIA

Część pierwsza – Czarna Wstęga

1. Zbieranina

2. Inwigilacja

3. Niespodzianka

4. Sonda

5. Zaufanie

6. Plany

7. Pytania

8. Spotkania

9. Konflikt

10. Lęk

11. Widmo

Część druga – Maszyna

1. Plaga

2. Wyliczenia

3. Tester

4. Promień

5. Nadzieja

6. Pulsacja

7. Flota

8. Zdrada

9. Impas

10. Zbiórka

11. Książę

Część trzecia – Głębia

1. „Smoczyca”

2. Wsparcie

3. Jared

4. Spięcie

5. Przejęcie

6. Rozpacz

7. Imprint

8. Potyczka

9. Jedność

10. Struktura

11. Dziura

Witaj, galaktyko, czyli podziękowania

Marcin Podlewski

Fabryczna Zona

Karta redakcyjna

Okładka


Cykl GŁĘBIA:

1 Skokowiec

2 Powrót (w przygotowaniu)

We’re thirty thousand light years from galactic central point

We go ‘round every two hundred million years

And our galaxy is only one of millions of billions

In this amazing and expanding universe

The universe itself keeps on expanding and expanding

In all of the directions it can whizz

As fast as it can go, the speed of light, you know

Twelve million miles a minute and that’s the fastest speed there is

So remember, when you’re feeling very small and insecure

How amazingly unlikely is your birth

And pray that there’s intelligent life somewhere up in space

‘Cause there’s bugger all down here on Earth

Monty Python, Galaxy Song, słowa i muzyka Eric Idle & John Du Prez

Celem każdego Programu jest realizacja.

Kodeks Maszynowy, Paragraf Pierwszy

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes

Statek był stary, szarobłękitny i stanowczo za duży. Brakowało mu kilku ton, by uznać go za pełnoprawną fregatę. Lecąc przez próżnię, musiał wyglądać pięknie, błyskając żółtymi plamkami pozycyjnych świateł i błękitem bulwiastych dysz plujących energią rdzenia. Nieco podpity Myrton Grunwald oglądał go ze wszystkich stron i nie mógł dojrzeć jakichś drastycznych wad. Ot, lekko porysowany kadłub, komputery do odświeżenia, a w jednej z kwater śmierdziało.

– Co tak drogo? – spytał handlarza, nerwowego niskiego człowieczka łażącego za nim krok w krok i zacierającego małe, chropowate łapki. Drogo akurat nie było, ale handel bądź co bądź przypominał taniec i warto było stanąć partnerowi na odcisk. – Czy to prawda, co o nim mówią? – strzelił w przypływie alkoholowego natchnienia. Co mówili o statku i czy w ogóle mówili, nie miał pojęcia, ale nie zaszkodziło spróbować.

– Wszystko nieprawda, bzdury – zdenerwował się człowieczek. – Statek nie jest nawiedzony!

Nawiedzony! To było to. Myrton kucnął przy fotelach stazowych w sterowni i z wyćwiczonym niesmakiem pociągnął za jedną z podających narkotyk rurek.

– W statkach szumi – rozpędził się człowieczek. – Wie pan. Stare zbitki energetyczne. A i klop potrafi zabulgotać. A wtedy ludzie zaczynają mówić. Same głupoty. Jeden po pijaku zobaczy zmarłą matkę wychodzącą ze sracza, a inny wierzy, że konsola sterująca przekazuje mu jakieś sygnały, a potem się zaczyna. „Statek jest nawiedzony”, mówią. „Duchy przestawiają krzesła w mesie”. To wszystko z nudów.

Myrton nie słuchał. Nie wierzył w duchy, ale jeśli pomogłoby to zbić cenę, gotów był uwierzyć w całe ich stado wysmarowane ektoplazmą. Handlarz żądał dwóch milionów jedów – jednostek w kredycie Zjednoczenia, z czego dziesięciu procent wpłaty własnej. Myrton miał pięćset tysięcy z groszami. Wszystkie oszczędności, ostatnie zarobki i to, co dostał za części po „Smoczycy”, musiało mu więc wystarczyć na wpłatę, przeróbki i wgranie oprogramowania. Z szybkich rachunków wynikało, że powinno mu zostać około stu tysięcy, czyli minimalna kwota, która powinna trafiać na konto handlarza co standardowy błękitny miesiąc, aż do uiszczenia pełnej opłaty z dwunastoprocentowym narzutem manipulacyjnym.

Makabra.

Statek kosztował tyle, co ekskluzywny apartament na Błękicie – planecie-stolicy Zjednoczenia.

– Broń? – spytał, drapiąc się po brodzie. Handlarz widocznie się rozpromienił.

– Laser z opcją górniczą, dwa działa turbinowe, plazma i ściągacz. Plazma jest uszkodzona, tak samo jak jedna z turbinówek, ale do naprawienia. Ściągacz działa bez zarzutu, laser tak samo. Piękna broń! Poprzedni właściciel wprowadził własne... modyfikacje, także do stazo-nawigacji, ale wszystko jest legalne!

– Poprzedni właściciel... A jak ta ślicznotka nazywała się przed restartem rejestracyjnym? – spytał Myrton, zerkając czujnie na miejsce, w którym powinna tkwić stalowa płytka z wygrawerowaną nazwą. Nie było jej. Handlarz zamachał łapkami.

– Myśli pan, że pamiętam? Skąd mam...

– Nie szkodzi. – Myrton niedbale zamachał butelką wypełnioną do połowy migdałową whisky. – Zaraz sam nam powie. Zrobimy tylko małe czary-mary w rejestrze dziennika pokładowego – rzucił, klepiąc już we włącznik głównego komputera i tańcząc palcami po zakurzonej klawiaturze. System zaszemrał, a potem zaterkotał.

– Nie może pan! – wypiszczał handlarz, ale na protesty było za późno.

– Gotowe – powiedział Myrton, naciskając klawisz wywołania, i na nieco wypukłym ekranie pojawiło się logo statku: falista, czarna linia na tle zimnych gwiazd i nazwa, wybita grubymi, białymi wersalikami.

CZARNA WSTĘGA.

– „Czarna Wstęga” – wyszeptał Grunwald. – Ślicznie.

O „Czarnej Wstędze” krążyły legendy. Pechowy statek, statek Widmo, statek zabójca. Podobno zagubił się w Głębi – zagadkowej niby-przestrzeni, przez którą trzeba było przelecieć, jeśli chciało się pokonać gigantyczne kosmiczne odległości – a kiedy wrócił, cała załoga była odpięta od rurek podających stazę. Wszyscy naturalnie zginęli. Przez Głębię należało przelatywać, będąc pod wpływem stazy, inaczej popadało się w szaleństwo brutalnie defragmentujące ścieżki mózgowe. Zawsze kończyło się to śmiercią. Nikt nie potrafił przeżyć świadomego skoku głębinowego – powikłania były zbyt drastyczne. Ale na tym nie kończyła się historia „Czarnej Wstęgi”.

 

To, że statek zagubił się w Głębi, nie było niczym wyjątkowym. Podobne sytuacje zdarzały się często – czy to wskutek awarii napędu głębinowego, czy przez błędne koordynaty wprowadzone przez astrolokatora. Ale „Czarna Wstęga” powróciła z Głębi jedynie połowicznie. Jej struktura stała się częściowo widmowa i rozedrgana. Statek pojawiał się i znikał z załogą uwięzioną na pokładzie, zyskując miano jednego z Widm – nie do końca materialnych niewolników Głębi.

Działo się tak do czasu, gdy „Czarna Wstęga” wyszła z Głębi po raz ostatni – gdzieś w Ramieniu Perseusza – tym razem w pełni materialna i kompletnie martwa.

Odnaleziony cudem statek wyczyszczono, zaktualizowano programy i przebadano po ostatnią śrubkę wedle procedur stosowanych w całym Zjednoczeniu. A następnie, nie znajdując niczego podejrzanego, pchnięto na wolny rynek. Tam zakupił go niejaki Proklis czy Moklis – Myrton nie pamiętał – i wykombinował sobie, że zajmie się szmuglowaniem broni dla niewielkich księstewek w Systemach Zewnętrznych, tuż przed Granicą Galaktyczną. Proklisomoklis zamontował na statku tysiące zabezpieczeń i nielegalną broń – krążyły plotki o czymś biologicznym podpadającym pod Konwencję Estafory na temat terroryzmu wirusowego – a potem, jak to często bywa, pokłócił się z załogą o zyski. Jeden z bardziej energicznych podwładnych wbił mu w gardło nóż od sera, a ponieważ paranoiczny handlarz pozakładał blokady na systemy komputerowe, w krótkim czasie okazało się, że zabicie go nie było najmądrzejszym pomysłem. I tak statek został odnaleziony po raz drugi – po jakimś błękitnym roku, z drugim zestawem trupów na pokładzie. Zjednoczenie, nie przejmując się złą sławą „Czarnej Wstęgi”, oczyściło pojazd po raz kolejny i puściło go na wolny rynek. A wtedy przejęli go Elohim.

W Wypalonej Galaktyce, od tysięcy lat pozbawionej obcych ras, Elohim byli dziwacznym ewenementem chorobliwie stęsknionym za legendarną „obcością”. Z początku funkcjonowali jako zwykła ludzka sekta kultywująca historię „odrzuconych ksenobraci”, by wreszcie dorwać się do nielegalnych genotransformatorów i za ich pomocą przekonwertować się cieleśnie i psychicznie.

Obsesja związana z przekształcaniem ciała, charakterystyczna dla kilku ludzkich odłamów rasowych, nie była niczym nowym. Sekta Elohim, tak jak Zbiór czy Stripsowie, tęskniła za prawdziwymi Obcymi. Ale tylko Elohim osiągnęli tak wysoki poziom obcości. Z pomocą konwersji udało się im tak wykoślawić umysł, że ich sposób rozumowania i postępowania wydawał się naprawdę odmienny. I to właśnie oni zapaskudzili „Czarną Wstęgę” do końca – mało kto bowiem był zainteresowany byłym Widmem, należącym do na wpół obłąkanych Elohim instalujących na swoich statkach artefakty po Obcych – choćby po Ynzedrymach – czy innych kseno z legend rozgrywających się jeszcze przed Wojną Maszynową.

– Skąd ją masz? – spytał Grunwald. Handlarz zamrugał oczkami.

– Nie rozumiem...

– Dobrze rozumiesz. Ten statek śmierdzi. Pluję na duchy, ale ten skokowiec należał do Elohim – Myrton popukał palcami na klawiaturze – przez ponad siedem błękitnych lat. Jakim cudem znalazł się na tej zapyziałej planetce, co?

– Nie musi pan kupować – zaperzył się handlarz.

– Ale bardzo będziesz chciał, żebym go kupił, i to za niską cenę – odparł spokojnie Myrton, upijając łyk whisky i bezceremonialnie wyciągając butelkę w stronę handlarza. Człowieczek pokręcił z niesmakiem główką i zapadł się jakby w sobie, patrząc na Grunwalda z wyraźnym przestrachem. – Bo zamierzam powiedzieć, jaki skarb tu próbowałeś mi opchnąć, i wtedy nieprędko ubijesz jakiś sympatyczny interes. Większość poelohimskich statków jest wyposażona w artefakty kseno, które mało kto potrafi naprawić, jeśli zdechną. Gdybym był na tyle szalony, żeby kupować były statek Widmo, to czeka mnie wycieczka do Elohim – i to prędzej niż później. A może tego nie zrobię? – Myrton wzruszył teatralnie ramionami i podrapał się z udawanym namysłem po źle ogolonej brodzie. – Po prostu wrzucę informację, co tu trzymasz, w Strumień, a wtedy staniesz się sławny w każdym zakątku Wypalonej Galaktyki. Chyba – pozwolił sobie na dramatyczną pauzę – że dogadamy się co do zniżki.

– Nie może pan...! To wielki, piękny statek! Kosmiczny jacht! Świetnie wyposażone kabiny! To w zasadzie fregata! Ma prawie fregatowy tonaż!

– Połowa ceny. Dziewięćset tysięcy jedów.

– To cena za dobrej jakości transportowiec, nie za taki frachtowiec!

– To nie frachtowiec. Frachtowce są większe. W sumie mogą być dowolnie wielkie. A to? Plaga wie, co to jest. Spory skokowiec i tyle.

– I dziewięćset to nie jest połowa!

– Jestem kiepski z matematyki – przyznał Myrton.

I właśnie tak kupił „Wstążkę”.


Port na Brunatnej Elsie był taki jak cała planeta – brudny, podniszczony i brązowy. Statki stojące na pasach startowych były trzy: gruby, beczkowaty transportowiec z godłem Wielkiego Księstwa Plitz; smukła jednostka „Logan 9”, będąca najprawdopodobniej myśliwcem dalekiego zasięgu niesprecyzowanej kasty militarnej; i wreszcie sama okazała „Czarna Wstęga”, która już niebawem miała zostać przechrzczona na „Wstążkę”. Mechanicy portowi kończyli właśnie na niej pracę – nowe oprogramowanie, częściowo skopiowane ze „Smoczycy”, wcześniejszego statku Myrtona, i zmodyfikowane przez specjalistów Klanu Naukowego za niebagatelną kwotę dwustu tysięcy jedów wgrywało się przez trzy ostatnie dni, przechodząc kolejne fazy testów. Magazynowe luki były otwarte – portowy, ruchomy dźwigar, sterowany przez jednego z mechaników, pakował do środka wielkie czarne skrzynie pełne bogatych w proteiny porostów.

Spotkali go pod statkiem, opartego o jedną z podprowadzonych pod niego drabinek.

– Witam serdecznie. Jeśli ktoś mnie jeszcze nie zna... nazywam się Myrton Grunwald i jestem alkoholikiem – powitał ich lekko zachrypniętym głosem. Wyglądał nieco niechlujnie: niczym niedogolony aktorzyna ze średniowiecznego, czarno-białego płaskofilmu. Przystojny, ale twarz miał ani młodą, ani starą, z łapkami zmarszczek przy kącikach oczu. Całości dopełniały potargane, czarne włosy. – Nie, chwileczkę... to inne spotkanie. Nazywam się Myrton Grunwald i jestem waszym kapitanem. A to – wskazał na statek i nonszalanckim gestem oblał kadłub odrobiną pieniącego się szampana – „Wstążka”. Zapraszam.

To „Wstążka”, a to błazen, pomyślała pierwsza pilot, Erin Hakl. Wygląda, jakby dopiero się obudził, stwierdziła. Dopiero co odtajał po wyjęciu z lodówki. A zresztą... jakie to ma znaczenie?

Była zmęczona.

Ostatni dzień przed planowanym osiągnięciem orbity spędziła w towarzystwie kilku poznanych na Brunatnej Elsie przyjaciół, którzy napompowali ją litrami taniej, produkowanej tu wódki. Brunatna Elsie słynęła z produkcji wódki, żyta, brunatnych porostów odkrytych przez niejaką Elsie Nimhoffen, podzespołów do niedrogich gadżetów elektronicznych i cuchnącej szczynami wełny.

– To ten? – spytała dziwnie wystraszonym głosem Pinsleep Wise, astrolokator. – Ten statek?

– Tak – potwierdził Hub Tansky ubrany w swój postrzępiony kombinezon komputerowy, pełen pocerowanych kieszeni, szlufek i mikrozłączy. Wyglądał w nim na jeszcze chudszego niż zwykle i Erin zdążyła mu nadać przezwisko „Drakula”; istotnie, pasowało do niego jak ulał. – Modyfikowana jednostka transportowa, ale ma nieco większy, jak widzę, tonaż – wyjaśnił komputerowiec. – Zapewne na podzespołach artefaktowych... A komputronikę ma pewnie generacji trzeciej. Takie stateczki nazywano skokowcami rodzinnymi, bo w odróżnieniu od zwykle jednoosobowych, w większości zautomatyzowanych i mniejszych skokowców były, cóż, większe i stanowiły odpowiednik domu dla jakiejś zwariowanej gwiezdnej rodzinki.

– Nie podoba mi się. Jest jakiś... zimny.

– Jeszcze go rozgrzejemy, kochaniutka – rzucił otyły mechanik pokładowy Monsieur, mocujący się z torbą na platformie transportowej, na której zrzucili swoje pakunki, a dokładniej, całe swoje życie. – Tak samo, jak twoją...

– Cicho bądź, Monsieur. – Hakl zdążyła już nieco polubić drobną Wise, choć, jak uznała, zakopanej w astromapach dziewczynie rzeczywiście przydałoby się mocne klepnięcie w wystraszony tyłek. – Uważaj, tam są płytki pamięciowe z drogimi symulacjami. Jeśli potłuczesz, odkupisz.

– Jak sobie życzysz, księżniczko.

Na pokład wchodzili bez pośpiechu, przekazując część klamotów zatrudnionym przez Grunwalda tragarzom. Połączony ze śluzą trap prowadził ich w głąb pokładu środkowego, na którym znajdowała się mesa i nieduże kwatery z mikrołazienkami. Było ich dziewięć, ale tylko sześć mniejszych zostało otwartych i czekało na ich przybycie. Zamknięta średnia kajuta miała pełnić rolę pokoju gościnnego przeznaczonego do transportu turystów, a dwie większe były kwaterami kapitana i gabinetem doktora Harpago, który – na polecenie Myrtona – wyszukał ich kontrakty ze Strumienia za pomocą zagnieżdżonego w osobistym personalu PsychoCyfra.

– To jest naprawdę prawie wielkości fregaty – mruknęła Erin, oglądając z zainteresowaniem umieszczone obok kwater klaustrofobiczne kapsuły ratunkowe. – Nieźle ktoś przekombinował.

– Statek był przerobiony – oznajmił Monsieur, koszmarnie ziewając. Nikomu nie powiedział, jak spędził ostatnią noc, ale było pewne, że nie spał. – I to chyba niejednokrotnie. Wcześniejszy armator musiał nieźle dać w łapę kontrolnym ze Zjednoczenia. To istotnie prawie fregatowy tonaż, więc i opłaty powinny być większe. Był też przemalowany. Tu i tu – wskazał na fragmenty burty – widać czarną farbę.

– Czarny? – zdziwiła się Hakl. – Tak jak statki Strażników Granicy? Chyba jest jakiś edykt, który tego zabrania?

– A Serce? – spytał Tansky.

– Na pokładzie głównym. – Myrton Grunwald wyrósł tuż przy nich, roztaczając dookoła słabą woń alkoholu. – Panie Hub – zwrócił się do Tansky’ego, który w zamyśleniu oblizywał spierzchnięte wargi – zapewne chce pan zerknąć na Serce?

– Pokój komputerowy?

– Dokładnie. Standard sprzężony z napędem głębinowym i samym rdzeniem. Zostanie uruchomiony, gdy Klan Naukowy skończy wgrywać oprogramowanie. Wejście będę miał ja, pan i doktor Harpago. Na razie. – Myrton uśmiechnął się, demonstrując garnitur o dziwo białych zębów. Jak perełki, pomyślała Hakl, w sam raz do holoreklamy. – Co do reszty... kto chce, może sobie zaklepać kwatery. Moja i doktora jest już, oczywiście, zajęta. – Grunwald zamachał ręką w niesprecyzowanym kierunku. – I kończąc naszą wycieczkę: na poziomie pokładu środkowego mamy niejako wyrastający z niego pokład główny, czyli sterownię z fotelami stazowymi. Standardowa SN, czyli stazo-nawigacja, może lekko podrasowana przez... ostatnich właścicieli. Do pobliskiego Serca prowadzi niewielki drabinkowy korytarzyk, obecnie zawalony kablami naszych cudotwórców od interfejsu, którzy skończą – zerknął na zegarek – za jakieś pół błękitnej godzinki. Wszystko spięte z komputroniką statku, nerwokonektorami, plus interfejs dotykowego holo. Piękna, odświeżona konsola nawigacyjna w SN, zachęcam do zerknięcia. Nad pokładem głównym i częścią środkowego jest jeszcze drobny pokład górny, czyli zmodyfikowana i silnie opancerzona zbrojeniówka, którą na razie nie ma kto zarządzać, połączona rzecz jasna z SN. Poniżej głównego i środkowego ciągnie się przez całą długość statku pokład dolny, czyli magazyny z lukami, maszynownia i rdzeń. Napęd głębinowy, tak jak w każdej jednostce, jest na zewnątrz, podobnie antygrawitony. Pan Monsieur ma, tak jak pani Wise, uprawnienia głębinowca, z tego, co pamiętam... tak?

– Klasa krążownikowa – potwierdził mechanik, drapiąc się po źle ogolonej brodzie.

– Świetnie – podchwycił Myrton. – Jeśli coś pieprznie, do napędu dojdzie pan przez taki jeden nieprzyjemny kanalik. Cała „Wstążka” jest nimi pokryta. Jak się je nazywa...? Zapomniałem.

– Dojścia serwisowe.

– No tak. Ewentualnie można wskoczyć w skafander próżniowy i doklepać odpadającą część młotkiem. Na razie tyle wystarczy – oznajmił Grunwald. – Proszę zajmować kajuty. Odprawy nie będzie, ale zapraszam wszystkich serdecznie do SN za... dwie godziny. Odlot o osiemnastej czasu planetarnego, czyli o dwudziestej drugiej standardowego czasu Błękitu. Skok godzinę później. Lecimy w kierunku Jądra, bliżej bardziej cywilizowanych systemów trzęsących się z ochoty, by kupić nasze porosty. Ominiemy tylko... hm... Ramię Perseusza. Tak czy owak, by tam dolecieć, chwilkę pokręcimy się jeszcze po Systemach Zewnętrznych, a dokładniej: po Księstwach Granicznych. Pierwszy przystanek: stacja górnicza w systemie Hades, czyli w zadupiu zewnątrzsystemowym. Doktorze – rzucił w stronę świeżo przybyłego Harpago – pana poproszę za moment do stazo-nawigacji. A państwu dziękuję za uwagę – dokończył i, dziwnie kontrapunktując wypowiedź, mrugnął okiem do speszonej Wise.

 

Plaga, pomyślała Erin. Do tego jeszcze lowelas.

Pięknie.


Zgodnie z poleceniem Myrtona zaczęli zajmować kajuty – nieśpiesznie, może z wyjątkiem Huba, który szybko doczłapał do kwatery umiejscowionej najbliżej pokładu głównego. Nikt nie oponował – Tansky musiał mieć jak najszybszy dostęp do Serca.

Pinsleep Wise wybrała kajutę jako ostatnia.

– Pinsleep Wise – wyszeptała, kładąc dłoń na interfejsie dotykowym. Od tej chwili kajuta miała należeć wyłącznie do niej i nikt nie mógł się dostać do środka bez jej zezwolenia. Obłe drzwi wsunęły się w górę z cichym hydraulicznym świstem i astrolokatorka weszła do kwatery.

Pomieszczenie było niewielkie, ale wystarczające. Przypinana do ściany leżanka, stolik, wpuszczone w ściany szafki, kilka mydłowatych półek, holowgłębienie i wreszcie natryskowa łazienka. Wise zamknęła za sobą drzwi i będąc pewną, że nikt już jej nie widzi, klapnęła na rozłożoną leżankę.

Własna kajuta. Ostatni statek, na którym służyła, był nie tylko ciasny, ale i koedukacyjny. Swoją kwaterę musiała dzielić z zakonnicą kultu kseno, przygotowującą się do przystąpienia do Elohim. Zakonnica była przeraźliwie chuda, cuchnęło jej z ust i nie miała za grosz poczucia humoru. Kiedy kapitan – niejaka Sodeo Mataka – została zatrzymana za kontrabandę, a statek skonfiskowany, Wise z ulgą przyjęła długie przesłuchania przez Kontrolę Zjednoczenia. Wszystko było lepsze od nie do końca normalnej zakonnicy, klepiącej bez końca formułki na temat Tych, Którzy Odeszli i walącej czołem o podłogę w przypływie religijnego zamroczenia. Teraz nie miało to wszakże znaczenia. Nie obchodziło jej ani Zjednoczenie, ani Mataka, ani tym bardziej Azyl. Była wolna i nareszcie bezpieczna.

O ile tylko wyrzuci z myśli ten nieprzyjemny dreszcz i chłód, który odczuła jeszcze silniej, gdy tylko postawiła stopę na trapie. Ale na razie zdecydowała, że nie będzie o tym myśleć. Nie śpiesząc się, zaczęła wyjmować swoje klamoty: książki astrolokacyjne, płytki pamięciowe, breloczki upominkowe za abonamenty literackie w bibliotekach Strumienia, odtwarzacz KenoZero czy – najważniejszy z nich wszystkich – czarny sześcian Kryształu z zapisaną w nim mapą całej poznanej Wypalonej Galaktyki, od Jądra w Ramieniu Trzech Kiloparseków aż po Systemy Zewnętrzne wypchane niezrzeszonymi układami i Księstwami Granicznymi.

Erin Hakl, w odróżnieniu od Wise, nie miała prawie nic.

Swoją kajutę obejrzała krytycznie i niemal od razu złapała za wiszący przed wejściem do mikrołazienki drążek. Podciągnęła się raz, stwierdzając, że przyjdzie jej udoskonalić sprzęt o kilka własnych pomysłów. Zwróciła też uwagę na to, na co Pinsleep ledwo spojrzała – na czarny klocek ekspresu ciśnieniowego z prostym programatorem. Była to nietypowa rozrzutność energetyczna: z tego, co wiedziała, w mesie znajdował się już ekspres, ale powitała widok własnego sprzętu ze sporym zadowoleniem. Nie był może tak dobry jak ten z kambuza w mesie, ale na szczęście posiadał opcję przyrządzenia najzwyklejszej, znanej ludzkości od wieków kawy: czarnej jak noc i słodkiej niczym grzech. Hakl uznawała mleko tylko u ciężarnych.

– Polubimy się – powiedziała do ekspresu i zaczęła wyciągać rządki największego swojego skarbu: symulacyjnych płytek pamięciowych z możliwością wpięcia przez nerwokonektor. Część, o czym świetnie wiedziała, była nielegalna i podpięta do pirackich serwerów trzymających symulatory myśliwców nie tylko Zjednoczenia (te znała świetnie), ale i Starego Imperium. I przynajmniej trzy z czasów legendarnej Wojny Maszynowej, która – po Wojnie Kseno i tajemniczej Pladze – dosłownie wypaliła całą Galaktykę, pozostawiając przy życiu zaledwie garstkę nadających się do zamieszkania systemów.

O ile symulacje były prawdziwe, to za posiadanie jednej takiej płytki groziło półroczne zesłanie na planetę więzienną. Za posiadanie trzech – cóż, mało kto próbował ryzykować i przekonać się, jakie sankcje grożą za instalowanie w nerwokonektorze głębokich symulacji zakazanych starożytnych okrętów bitewnych. Z pewnością były one surowe, ponieważ drobiazgowe dane na temat każdego ze śmiercionośnych myśliwców, fregat i krążowników można było swobodnie przekształcić w wybudowanie realnej ich wersji.

To, co trzymała na płytkach, z pewnością zainteresowałoby Huba.

Wygłodniały, pożółkły od neonikotyny Tansky wpłynął do swojej kwatery niczym chudy glon, roztaczając dookoła nikły zapaszek potu i ćmionych petów. Jego ogoloną głowę o nieco pomarszczonej skórze zalała komputerowa poświata ekranu holowgłębienia, które uruchomił od razu, kiedy tylko wszedł do środka. Światło laserów badało pomarszczoną twarz i luźno falujący kombinezon komputerowca.

– Stary system – ocenił Hub. – Ale podwyższymy standarcik – stwierdził, tańcząc szczupłymi palcami po konsoli z gracją pianisty. Holowgłębienie zaszumiało, demonstrując strukturę danych na siatce trójwymiarowej mozaiki. Tansky’ego nie interesowały jednak rozrywki, których tysiące – a może miliony – oferował system statku. Bardziej pasjonowała go kwestia łączy awaryjnych, dających mniejszy lub większy dostęp do Serca z poziomu kajut. Wcisnął kombinację klawiszy odpowiedzialnych za restart systemu i szybko, zanim ekran rozjarzył się ponownie, przyblokował automatyczny rozruch. Holowgłębienie rozbłysło zielenią i białymi, kościanymi literkami freeze’a.

Hub nachylił się nad klawiszami i nie patrząc na literki zmieszane z cyframi i piktogramami, zaczął wprowadzać polecenia – wiersz po wierszu. Słychać było tylko jego cichy oddech i klekotanie plastikowych klawiszy.

Polecenie, polecenie, wykonaj. Polecenie, polecenie, wykonaj.

Nic. Nie było żadnego dojścia, żadnej kopii, żadnych wewnętrznych drzwi. I problem nie leżał po stronie software’u. Po prostu nie istniało żadne fizyczne połączenie, do tego sieć była blokowana przez zaporę tak potężną, że wydawała się tak wielka, jak ona sama. Abstrahując od faktu, że oprogramowanie nie było jeszcze do końca wgrane do Serca i komputerów statku, jako pierwsze wrzucono zabezpieczenia. Cóż. Nie był to może koniec wojny, ale tę batalię przegrał na samym starcie.

– Poczekamy na Serce, cwany lisku – ogłosił Hub i wyciągnął trzymanego za uchem peta.

Z całej świeżo zatrudnionej czwórki tylko Monsieura nie interesowało holowgłębienie, szafki, łazienka czy nawet rozpakowanie worków. Mechanik zamknął drzwi, klapnął na leżankę i niemal od razu usnął.


Statek szumiał.

Mechanicy z Klanu Naukowego powoli odczepiali kable transferowe i zabierali narzędzia. Świeżo wgrane systemy czekały na podanie kodów. Ciemne ekrany komputerów mrugały białą kreską kursora.

Myrton Grunwald usiadł w kapitańskim fotelu i klepnął przycisk, ustawiając siedzisko do pozycji półleżącej. Stojący obok doktor Harpago Jones sprawdzał rurki-iniektory. Sprzężenie z imprintem wymagało delikatnego podania stazy, na tyle, by wyłączyć funkcje motoryczne, lecz nie tak dużo, by wyłączyć i mózg.

– Jak ich pan ocenia, doktorze? – spytał Grunwald.

Harpago wzruszył ramionami.

– Są tacy, jak pan chciał, kapitanie.

– A skąd wiesz, jakich chciałem?

Jones kucnął, naciskając przycisk wprowadzania narkotyku. Umieszczony nad konsolami sterującymi licznik wyświetlił dwadzieścia sekund. Staza działała szybko, ale dla bezpieczeństwa skok w Głębię następował po dziesięciu kolejnych. Rzecz jasna w przypadku prawdziwego podawania stazy, a nie jej nieco rozcieńczonej wersji, ustawiano zwykle większy margines czasowy.

– Myślę, że wiem, kapitanie.

– Jones... – Myrton czuł, jak mięśnie twarzy zaczynają mu tężeć. Staza była może rozcieńczona, ale i tak robiła swoje. – Zlituj się. Podaj charakteryzację.

– PsychoCyfer potwierdził, że wszyscy są dość skryci – odpowiedział doktor. – Najprawdopodobniej na tyle zdesperowani, by przymknąć oczy na pana przeszłość... na tyle, ile mogli. Widać, że sprawa „Smoczycy” męczy najbardziej tą całą Hakl. W czasie podpisywania kontraktu próbowała kilka razy wypytać się o... pański były statek. Tak czy owak, wiem o nich niewiele, ale PsychoCyfer twierdzi, że to najlepsi z kandydatów. Może na początek... słucha pan?

– Tahk – przyznał niewyraźnie Grunwald. Ciało z wolna traciło swoją strukturę i kontury, Myrton płynął już prawie w fotelu. – Mushimy to kiedyhś poftoszyć...

– Zaraz troszeczkę zaboli – ostrzegł doktor. – A wracając... nie wiem nic o mechaniku. Kompletnie wyczyszczone rejestry, z wyjątkiem bardzo wysokich not technicznych. Nie ma nawet specyfikacji, tylko ten idiotyczny kryptonim. Poza tym papiery bez zarzutu. Nabytek wydaje się więc cenny. Uwaga, uruchamiam kontrolę imprintowania.

Myrton zadygotał. Trudny do zniesienia ból przeniknął mu przez ciało, wywołując serię niekontrolowanych odruchów.

– Z kolei ten Tansky to chyba niezłe ziółko – kontynuował doktor, sprawdzając poziom ładowania. – Możliwe, że miał coś wspólnego z Klanem Naukowym. Kompletny egocentryk, jak oni wszyscy. Rejestry związane z wcześniejszym zatrudnieniem wyczyścił sobie sam. Jak to zrobił, nie mam pojęcia. Może faktycznie wcześniej nie pracował? Najprawdopodobniej samouk. W zasadzie wiemy o nim tyle, ile sam chce. Szybko idzie... już dwadzieścia procent. Wytrzyma pan?

Grunwald jęknął.

– Erin Hakl była pilotem wojskowym. Co prawda nie dowodziła niszczycielem, ale nie znaczy to, że nie dawała sobie rady. Przez brak oficjalnych danych podejrzewam tajne operacje Zjednoczenia. Błyskotliwa kariera, a potem nagle znika, dodajmy, po bardzo dobrej rekomendacji przełożonych. Nie wiadomo czemu. Wiadomo tylko o kilku ostatnich, nieciekawych kontraktach, ale trudno powiedzieć, jak się skończyły. Już prawie czterdzieści procent... jeszcze chwilkę... – Doktor podrapał się w kiepsko ogoloną brodę. – Najwięcej wiemy o Pinsleep Wise. To geniusz astrolokacyjny i głębinowiec wysokiej klasy. Pochodzi z Jewromy 7. To taka mała, leśna planetka. Niestety, spędziła kilka ostatnich lat w Azylu, bodajże trzy. To wiemy na pewno, bo tych papierów nie da się utajnić.

– Aaaszyl?!

– Dokładnie tak. Centralna Planeta Psychiatryczna Zjednoczenia. Ale zanim pan powie, że nie życzył sobie wariata na statku, to przypomnę tylko, że dobry astrolokator jest teoretycznie nie do zdobycia, a już na pewno nie do zatrudnienia przy pana budżecie. A ona jest bardzo dobra... chociaż jakaś taka z niej... nie wiem... mimoza? Dziewięćdziesiąt procent. Teraz to już z górki.