K jak Klara 18 - Nieprzyjaciółka na zawszeTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
K jak Klara 18 - Nieprzyjaciółka na zawsze
K jak Klara 18 - Nieprzyjaciółka na zawsze
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 8,98  7,18 
K jak Klara 18 - Nieprzyjaciółka na zawsze
K jak Klara 18 - Nieprzyjaciółka na zawsze
Audiobook
Czyta Agata Darnowska
4,99  3,94 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Line Kyed Knudsen

K jak Klara 18 - Nieprzyjaciółka na zawsze

Saga

K jak Klara 18 - Nieprzyjaciółka na zawszeprzełożyła Iza Farenholc tytuł oryginału K for Klara 18 - Uvenner for evigtZdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 2018, 2019 Line Kyed Knudsen i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726209457

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

KLARA

Ulubiony kolor: błękitny

Ulubione danie: lazanie

Ulubiony przedmiot: sztuka

Uwielbia czytać

RÓŻA

Ulubiony kolor: różowy

Ulubione danie: pizza

Ulubiony przedmiot: WF

Uwielbia chodzić na zakupy

JULIA

Ulubiony kolor: żółty

Ulubione danie: meksykańskie tortille

Ulubiony przedmiot: muzyka

Uwielbia chłopaków

TYDZIEŃ FILMOWY

W poniedziałek uczniowie z klasy Klary oraz z klasy równoległej zebrali się razem w tej samej sali. To tydzień filmowy i Klara jest podekscytowana. Wszyscy będą pracować wspólnie w grupach. Każda grupa zrobi film na iPadzie.

– Mam nadzieję, że będziemy razem – mówi Julia i bierze koleżanki pod ręce.

Klara też chce być ze swoimi dwiema najlepszymi przyjaciółkami. I z Malou. Ale zdaje sobie sprawę, że będzie musiała kontaktować się także z osobami z klasy równoległej.

Za chwilę widzi podział na grupy na dużej tablicy. Szybko znajduje swoje imię w grupie piątej. Nie jest razem z Julią i Różą, tylko z Malou i Benjaminem.

– Yesss! – krzyczy Malou i przytula Klarę. – Jesteśmy w tej samej drużynie!

Klara oddycha z ulgą. Przynajmniej kogoś zna. Okazuje się, że zna także dwóch pozostałych członków. To Nanna i Gustaw. Klara chodziła z nimi do świetlicy po lekcjach. Bardzo lubi Nannę. Czasami bawiły się razem. Klara pamięta, że Nanna była świetna w wymyślaniu gier.

– O, nie! – cicho mówi Róża. – Jestem w grupie z Laurą z równoległej klasy. Nie cierpię jej.

Róża zna Laurę z piłki ręcznej. Laura ma długie, rude włosy i nosi ubrania, których mama Róży nigdy by nie pozwoliła córce włożyć.

Malou pochyla się w ich kierunku.

– Czy to nie Laura opowiadała wszystkim, że coś ukradłaś? – Malou patrzy na Różę.

Róża prycha ze złością.

– Tak, przysięgała, że wzięłam jej kolczyki z ławki w przebieralni, kiedy byłyśmy na piłce ręcznej.

– Przecież niczego byś nie ukradła! – Klara jest zaskoczona. Nie rozumie, jak ktoś mógłby pomyśleć coś takiego o Róży.

– Nie miała dowodu – stwierdza Róża. – Głupia kłamczucha.

Klara się zgadza. Laura to kłamczucha.

Klara szybko zapomina o niesnaskach między Różą i Laurą, bo jej grupa właśnie spotyka się, żeby wymyślić, o czym ma być ich film. Siedzą przy stole. Nanna uśmiecha się do Klary. Ma okrągłe okulary na nosie i bardzo krótkie włosy.

– Nasza ekipa jest świetna – mówi Nanna. – Nie mogę się doczekać, kiedy zaczniemy kręcić.

– Ja też – przyznaje Klara i uśmiecha się niepewnie. Reszta potakuje.

– Jesteś w tym dobra, Nanno. – Malou wzdycha i opowiada o krótkometrażowym filmie, który Nanna wrzuciła na YouTube.

Klara słyszała, że Nanna umie robić filmy. Uważa, że ma szczęście, że jest w grupie z tą dziewczynką.

Nanna uśmiecha się radośnie i prostuje plecy.

– Sądzę, że powinniśmy nakręcić film dokumentalny.

– Co to znaczy „dokumentalny”? – pyta Malou.

– To film o rzeczywistości – tłumaczy Nanna i poprawia okulary. – Możemy zrobić film o dokuczaniu w szkole. – Nanna patrzy na Klarę.

– Znakomity pomysł – zgadza się Klara. To ekscytujące zrealizować film o czymś prawdziwym, a dokuczanie to ważny temat.

Pracują w grupie cały ranek.

Nanna spisuje wszystko, czego potrzebują do nakręcenia filmu, i pani Karen chwali ich ekipę, że tak wspaniale współpracuje. Klara rzuca spojrzenie na grupę Róży, która ulokowała się na drugim końcu sali. Widzi Różę, która siedzi sama. Róża boi się Laury.

KOLCZYKI

Kiedy przychodzi czas na lunch, Klara udaje się do kafejki z przyjaciółkami.

Laura siedzi z dziewczynami ze swojej klasy przy stoliku obok.

– Błe, to jedzenie jest ohydne! – Laura krzyczy i macha miską.

Wszyscy się śmieją.

– Och! – Róża jest zirytowana, kiedy Laura rzuca kawałkiem makaronu na drugi koniec stołu.

Klara widzi, że Laura celuje w jednego z chłopaków, ale nie trafia. Makaron leci dalej i uderza Różę w plecy.

– Możesz się uspokoić, proszę? – Róża posyła Laurze wściekłe spojrzenie.

– Nieee! – Laura śmieje się i rzuca następnym kawałkiem makaronu. Tym razem jednak trafia w stół.

Po lunchu idą do klasy. Laura biegnie za nimi. Wpada na Różę, która prawie się przewraca.

– Ups – wydysza Laura. – To znaczy przepraszam – chichocze i biegnie dalej.

– Ona jest naprawdę zła – mówi Malou i wyciąga telefon, jakby chciała sfilmować Laurę. Ale Laura już zniknęła za drzwiami swojej klasy.

Następnego dnia Klara ze swoją filmową grupą idą zrobić wywiad z młodszymi chłopcami. Nakręcą go iPadem Klary.

Później Nanna opowiada, jak wybrać odpowiednie kadry, dodać muzykę i włożyć to wszystko do zamkniętej grupy online, tak żeby każdy z ich roku mógł to obejrzeć.

Podczas przerwy Klara udaje się do swojej klasy, żeby spędzić trochę czasu z Różą i Julią. Nagle do ich sali wchodzi Laura z dwiema innymi dziewczynami.

– Gdzie jest ta złodziejka? – śmieje się Laura i patrzy na każdą z nich, ale omija wzrokiem Różę.

– Kogo masz na myśli? – pyta Róża i idzie w kierunku Laury. Julia i Klara robią to samo.

Klara uważa, że Róża jest bardzo odważna. Chciałaby zrobić coś, żeby podtrzymać ją na duchu.

– O, jest tu. – Laura wskazuje Różę.

Julia idzie prosto na Laurę ze skrzyżowanymi rękami.

– Róża niczego nie ukradła – stwierdza Julia.

– Owszem, moje kolczyki – odpowiada Laura.

– Przestań! – Róża zaczyna krzyczeć. – Nie chcę tego słuchać!

Klara czuje ucisk w żołądku. Wierzy całkowicie Róży, ale nie ma pojęcia, co robić.

– Nie ukradłam twoich beznadziejnych kolczyków – oświadcza Róża. Ma zaciśnięte pięści.

– Mogę sprawdzić? – Laura sięga ręką w jej kierunku.

Róża odpycha ją gwałtownie, zbyt gwałtownie, myśli Klara.

– Auć! – wrzeszczy Laura i łapie za pasmo włosów Róży.

Róża wyrywa się i wybiega z klasy. Klara i Julia biegną za nią. Spotykają się w łazience.

– Musimy powiedzieć nauczycielce – radzi Julia.

– Tak, to jest właśnie dokuczanie – mówi Klara bez zastanowienia.

Róża wygląda, jak by miała się rozpłakać.

– Nie chcę, żeby dorośli o tym wiedzieli – prosi. – Sama sobie z tym poradzę.

Klara nie wie, co myśleć o Róży. Czy jest głupia, czy cool. Chyba trochę głupia i trochę cool.

Tego wieczoru chce opowiedzieć rodzicom o Laurze, ale nie wie jak. Siedzi więc z tatą na kanapie. Oglądają program o ludziach, którzy oszukują. Kradną biżuterię, a jakiejś rudej pani giną diamentowe kolczyki. Klara znowu myśli o Laurze, o jej pewności, że to Róża jest złodziejką. W programie na szczęście wszystko wychodzi na jaw, kiedy ktoś filmuje oszustów.

– To naprawdę świetny pomysł, żeby ich sfilmować – mówi tata. – W innym wypadku nigdy by ich nie złapali.

Chwilę później Klara idzie do łóżka, ale nie może zasnąć. Przypomina sobie, jak Róża i Laura prawie się dzisiaj pobiły. Okropnie było na to patrzeć. Klara zaciska mocno powieki i próbuje zasnąć. Gdyby tak można było złapać Laurę na kłamstwie.

Бесплатный фрагмент закончился. Хотите читать дальше?