UdrękaTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Podziękowania

Motto

Prolog

Jeden

Dwa

Trzy

Cztery

Pięć

Sześć

Siedem

Osiem

Dziewięć

Dziesięć

Jedenaście

Dwanaście

Trzynaście

Czternaście

Piętnaście

Szesnaście

Siedemnaście

Osiemnaście

Dziewiętnaście

Epilog

Autorka

UDRĘKA


L A U R E N K A T E

Tytuł oryginału:

Torment

Copyright © 2010 by Tinder Books, LLC and Lauren Kate

Copyright for the Polish translation © 2010 by Wydawnictwo MAG

Redakcja:

Urszula Okrzeja

Korekta:

Magdalena Górnicka

Ilustracja na okładce:

Fernanda Brussi Gonçalaves

Opracowanie graficzne okładki:

Angela Carlino

Skład i łamanie:

Tomek Laisar Fruń

Konwersja do formatu epub:

pan@drewnianyrower.com

ISBN 978-83-7480-301-4

Wydanie II

Wydawca:

Wydawnictwo MAG

ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa

tel./fax 22 813 47 43

e-mail: kurz@mag.com.pl

www.mag.com.pl

DEDYKOWANE

ELISABETH, IRDY’EMU, ANNE I VICOWI.

TAK SIĘ CIESZĘ, ŻE WAS MAM.


PODZIĘKOWANIA

Przede wszystkim chciałabym złożyć ogromne podziękowania moim czytelnikom za ich ogromne i wspaniałomyślne wsparcie. Dzięki Wam być może nigdy nie przestanę pisać.

Na podziękowania zasługują również Wendy Loggia, której wiara w tę serię była wielkim darem i która pomogła mi uczynić ją bliższą temu, czym zawsze miała się stać. Beverly Horowitz, za najlepszą zachętę do dalszego wysiłku, jaką usłyszałam, i za deser, który wepchnęła mi do torebki. Krista Vitoli, której mejle z dobrymi wieściami poprawiały mi humor przez wiele dni. Angela Carlino i wszyscy z działu graficznego za okładkę, która mogłaby wyprawić w morze tysiąc okrętów. Noreen Marchisi, moja towarzyszka podróży, Roshan Nozari i wszyscy ze wspaniałego działu marketingu wydawnictwa Random House. Jesteście czarodziejami. Michael Stearns i Ted Malawer, niestrudzeni geniusze. Wasz dowcip i zachęta sprawiają, że praca z Wami jest niemal zbyt zabawna.

Przyjaciele, którzy pomagają mi zachować zdrowie psychiczne i natchnienie. Moja rodzina w Teksasie, Arkansas, Baltimore i Florydzie za żywiołowość i miłość. I Jason, za każdy dzień.

„Gdy skrzydłem skrzydło wesprzesz moje,

Nawet ułomność w locie mi pomoże”.*

GEORGE HERBERT „Skrzydła Wielkanocne”

* Tłum. Stanisław Barańczak w: Antologia angielskiej poezji metafizycznej XVII stulecia, PIW 1991.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

PROLOG


WODY NEUTRALNE

Daniel spoglądał w stronę zatoki. Jego oczy były równie szare jak gęsta mgła spowijająca wybrzeże Sausalito i fale uderzające w kamienistą plażę u jego stóp. W tęczówkach nie miał wcale fioletu, czuł to. Była za daleko.

Objął się rękami dla ochrony przed przenikliwym morskim wiatrem. Jednakże, mimo że mocniej otulił się czarnym dwurzędowym płaszczem, wiedział, że to nic nie da. Po polowaniu zawsze robiło mu się zimno.

Tego dnia tylko jedno mogło go ogrzać, ale ona znajdowała się zbyt daleko. Tęsknił za czubkiem jej głowy, który idealnie pasował do jego warg. Wyobrażał sobie, jak bierze ją w ramiona i pochyla się, żeby pocałować ją w szyję. Ale dobrze, że Luce tutaj teraz nie było. To, co by zobaczyła, przeraziłoby ją.

Za jego plecami głosy morskich lwów wlokących się stadami wzdłuż południowego wybrzeża Wyspy Angel brzmiały dokładnie tak, jak on się czuł – przeraźliwie samotnie. Jakby nie było nikogo, kto mógłby go wysłuchać.

Oprócz Cama.

Kucał przed Danielem, mocując zardzewiałą kotwicę do wilgotnej postaci u ich stóp. Nawet zajęty czymś tak złowrogim, wyglądał dobrze. Jego zielone oczy błyszczały, a czarne włosy zostały krótko przycięte. Tak działał rozejm – zawsze sprawiał, że policzki aniołów rumieniły się, włosy błyszczały jeszcze bardziej, a nieskazitelnie umięśnione ciała wydawały się jeszcze zgrabniejsze. Dni rozejmu były dla aniołów tym, czym dla ludzi wakacje na plaży.

I dlatego, choć Daniel czuł wewnętrzny ból za każdym razem, gdy zostawał zmuszony do zakończenia ludzkiego życia, wyglądał jak ktoś, kto właśnie spędził tydzień na Hawajach – rozluźniony, wypoczęty, opalony.

Zaciskając kolejny skomplikowany węzeł, Cam stwierdził:

– To dla ciebie, typowe, Danielu. Zawsze odstępujesz i zostawiasz mi brudną robotę.

– O czym ty mówisz? To ja go wykończyłem.

Daniel spojrzał z góry na martwego mężczyznę, jego siwe włosy przylepione do bladego czoła, powykrzywiane ręce i tanie kalosze, na czerwoną poszarpaną ranę na piersi. Znów zrobiło mu się zimno. Gdyby zabijanie nie było niezbędne, by zapewnić Luce bezpieczeństwo, Daniel już nigdy nie podniósłby ręki do ciosu. Już nigdy by nie walczył.

A coś w zabiciu tego mężczyzny wydawało mu się niewłaściwe. W rzeczy samej, Daniel miał niewyraźne, niepokojące wrażenie, że coś było bardzo nie tak.

– Wykańczanie jest zabawne. – Cam owinął sznurem pierś mężczyzny i ściągnął go pod pachami. – Brudna robota to wrzucanie ich do morza.

Daniel wciąż trzymał w ręku okrwawioną gałąź. Cam zaśmiał się z tego wyboru, ale Daniela nie obchodziło, z jakiej broni korzysta. Mógł zabić czymkolwiek.

– Pospiesz się – warknął, zniesmaczony wyraźną przyjemnością, jaką Cam czerpał z rozlewu ludzkiej krwi. – Marnujesz czas. Zbliża się odpływ.

– O ile nie zrobimy tego tak, jak ja chcę, jutrzejszy przypływ wyrzuci tego tu pana Zabójcę na brzeg, dokładnie w tym miejscu. Jesteś zbyt impulsywny, Danielu, zawsze taki byłeś. Czy kiedykolwiek myślisz z wyprzedzeniem?

Daniel założył ręce na piersi i spojrzał ponad białymi grzywaczami. Turystyczny katamaran, który odbił od przystani w San Francisco, kierował się w ich stronę. Niegdyś widok tej łodzi mógłby przywołać wspomnienia. Tysiące szczęśliwych wycieczek, na jakie udał się z Luce w tysiącu żywotów. Ale teraz – teraz, kiedy mogła umrzeć i nie powrócić, w tym życiu, w którym wszystko wyglądało inaczej i nie będzie już reinkarnacji – Daniel był dojmująco świadomy tego, jak pusta jest jej pamięć. To była ostatnia szansa. Dla nich obojga. Tak właściwie – dla wszystkich. I dlatego to wspomnienia Luce miały znaczenie, nie jego, a tak wiele wstrząsających prawd musiało łagodnie wypłynąć na powierzchnię jej umysłu, jeśli miała przeżyć. Na myśl o tym, czego jeszcze musiała się dowiedzieć, Daniel zesztywniał.

 

Jeśli Cam sądził, że Daniel nie myśli z wyprzedzeniem, bardzo się mylił.

– Wiesz, że jestem tutaj tylko z jednego powodu – powiedział. – Musimy o niej porozmawiać.

Cam się roześmiał.

– Wiem.

Z sapnięciem przerzucił sobie przez ramię ociekającego wodą trupa. Granatowa marynarka mężczyzny marszczyła się wokół sznura, którym przewiązał go Cam. Ciężka kotwica spoczywała na jego zakrwawionej piersi.

– Ten tu jest trochę żylasty, co? – spytał Cam. – Czuję się niemal obrażony, że Starcy nie wysłali zabójcy, który byłby nieco większym wyzwaniem.

Później, przypominając przy tym nieco olimpijskiego miotacza, Cam zgiął kolana, obrócił się trzy razy na pięcie i wyrzucił trupa nad morze, ponad trzydzieści metrów w powietrze.

Przez kilka długich chwil ciało unosiło się nad zatoką. Później ciężar kotwicy ściągnął je w dół... w dół... w dół. Z głośnym pluskiem wpadło w niebieskozieloną morską wodę. I natychmiast zatonęło.

Cam wytarł ręce.

– Chyba właśnie ustanowiłem rekord.

Byli tak bardzo do siebie podobni. Jednakże Cam był czymś gorszym – demonem – i dzięki temu bez wyrzutów sumienia dopuszczał się nikczemnych czynów. Daniela ograniczały wyrzuty sumienia. A teraz jeszcze bardziej ograniczała go miłość.

– Zbyt lekko traktujesz ludzką śmierć – powiedział Daniel.

– Ten gość na to zasłużył – odparł Cam. – Naprawdę nie widzisz w tym rozrywki?

Wtedy właśnie Daniel spojrzał mu w twarz i warknął:

– Ona nie jest dla mnie zabawą.

– I właśnie dlatego przegrasz.

Daniel chwycił Cama za kołnierz stalowoszarego trencza. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie wrzucić go do wody tak, jak tamten przed chwilą wrzucił zabójcę.

Słońce zasłoniła chmura, rzucając cień na ich twarze.

– Spokojnie – powiedział Cam, odsuwając ręce Daniela. – Masz mnóstwo wrogów, ale w tej chwili ja nie jestem jednym z nich. Pamiętaj o rozejmie.

– Co to za rozejm – prychnął Daniel. – Przez osiemnaście dni to inni próbują ją zabić.

– Przez osiemnaście dni ty i ja będziemy ich wyłapywać – poprawił Cam.

Zgodnie z anielską tradycją rozejmy trwały osiemnaście dni. W Niebie osiemnaście było najszczęśliwszą i najbardziej boską z liczb – afirmującą życie sumą dwóch siódemek (archaniołowie i cnoty kardynalne), zrównoważoną ostrzeżeniem czterech jeźdźców Apokalipsy. W niektórych językach ludzi osiemnaście zaczęło znaczyć tyle co życie – choć w przypadku Luce równie dobrze mogło oznaczać śmierć.

Cam miał rację. Gdy wieści o jej śmiertelności zaczęły przenikać kolejne kręgi niebios, szeregi jej wrogów będą się podwajać każdego dnia. Panna Sophia i jej kohorty, Dwudziestu Czterech Starców Zhsmaelin, wciąż polowali na Luce. Daniel zauważył Starców w cieniach rzucanych tego ranka przez Głosiciele. Dostrzegł w nich coś jeszcze – inną ciemność, większą przebiegłość, której z początku nie rozpoznał.

Promień słońca przebił chmury, a wtedy Daniel kątem oka ujrzał błysk. Odwrócił się i ukląkł, a po chwili odnalazł samotną strzałę wbitą w mokry piasek. Była smuklejsza niż zwyczajna strzała, matowosrebrna, ozdobiona grawerowanymi spiralami. Wydawała się ciepła w dotyku.

Danielowi zaparło dech w piersiach. Od wieków nie widział gwiezdnej strzały. Jego palce drżały, gdy wyciągał ją z piasku, starannie unikając zabójczego tępego końca.

Teraz wiedział już, czym była druga ciemność pośród porannych Głosicieli. Wieści były gorsze niż się obawiał. Odwrócił się do Cama, trzymając w dłoniach lekką jak piórko strzałę.

– Nie działał sam.

Na widok strzały Cam zesztywniał. Niemal z szacunkiem odwrócił się i dotknął jej równie ostrożnie, jak wcześniej Daniel.

– To bardzo cenna broń. Wygnaniec musiał bardzo szybko uciekać.

Wygnańcy – grupa tchórzliwych, mocnych tylko w gębie aniołów, odrzucona i przez Niebiosa, i przez Piekło. Ich silnym punktem był wyłącznie prowadzący samotnicze życie anioł Azazel, jedyny pozostały gwiezdny kowal, który umiał tworzyć gwiezdne strzały. Wypuszczona ze srebrnego łuku gwiezdna strzała mogła jedynie posiniaczyć śmiertelnika. Jednakże dla aniołów i demonów była zabójcza.

Wszyscy pragnęli ją mieć, lecz nikt nie chciał kontaktować się z Wygnańcami, więc gwiezdne strzały kupowano zawsze w tajemnicy, przez pośrednika. Co oznaczało, że człowiek zabity przez Daniela nie był zabójcą wysłanym przez Starców. Był jedynie handlarzem. Wygnaniec, prawdziwy wróg, uciekł – prawdopodobnie na widok Daniela i Cama. Daniel zadrżał. To nie były dobre wieści.

– Zabiliśmy nie tego, kogo trzeba.

– E tam – zbył go Cam. – Czyż świat nie będzie lepszym miejscem bez jednego drapieżcy? Czyż Luce nie będzie bezpieczniejsza? – Spojrzał na Daniela, a po chwili zapatrzył się na morze. – Jedyny problem to...

– Wygnańcy.

Cam pokiwał głową.

– Czyli teraz i oni jej pragną.

Daniel poczuł, jak czubki jego skrzydeł jeżą się pod kaszmirowym swetrem i ciężkim płaszczem. Bolesne swędzenie sprawiło, że się skrzywił. Stał nieruchomo, z zamkniętymi oczami i rękami wyciągniętymi wzdłuż boków, zmuszając się do uspokojenia, zanim skrzydła wyrwą się niczym gwałtownie rozwijające się żagle statku i poniosą go nad zatoką, daleko od wyspy. Prosto w jej stronę.

Zamknął oczy i spróbował wyobrazić sobie Luce. Z trudem oderwał się od tamtego domku, od jej spokojnego snu na malutkiej wysepce na wschód od Tybee. Tam już był wieczór. Czy się obudziła? Czy była głodna?

Bitwa w Sword & Cross, objawienia, śmierć jej przyjaciółki – to wszystko bardzo odbiło się na Luce. Anioły spodziewały się, że prześpi cały dzień i noc. Niestety, do następnego ranka musieli wymyślić jakiś plan.

Wtedy Daniel po raz pierwszy zaproponował rozejm. Aby wyznaczyć granice, ustalić zasady i konsekwencje, gdyby któraś ze stron je złamała – współdziałanie z Camem było wielką odpowiedzialnością. Oczywiście wiedział, że to zrobi, dla niej zrobiłby wszystko – chciał się jedynie upewnić, że zrobi to właściwie.

– Musimy ją ukryć w bezpiecznym miejscu – powiedział. – Jest taka szkoła na północy, w pobliżu Fortu Bragg...

– Szkoła Shoreline. – Cam pokiwał głową. – Moja strona też się nią zainteresowała. Będzie tam szczęśliwa. I wyedukowana w sposób, który jej nie zagrozi. I, co najważniejsze, będzie chroniona.

Gabbe już wcześniej opowiedziała Danielowi, jaką osłonę może zapewnić Shoreline. Wkrótce rozejdą się wieści, że Luce się tam ukrywa, ale przynajmniej przez jakiś czas w obrębie szkoły będzie niemal niewidzialna. W środku Francesca, anielica bardzo bliska Gabbe, zajmie się Luce. Na zewnątrz Daniel i Cam będą polować na wszystkich, którzy odważą się zbliżyć do szkoły.

Kto mógł powiedzieć Camowi o Shoreline? Danielowi nie podobało się, że tamta strona wie więcej niż jego strona. Już zaczął się przeklinać, że nie odwiedził szkoły przed dokonaniem wyboru, ale trudno mu było opuścić Luce.

– Może zacząć od jutra. Zakładając – tu Cam omiótł Daniela spojrzeniem – zakładając, że się zgodzisz.

Daniel przycisnął rękę do kieszeni koszuli, gdzie trzymał niedawne zdjęcie. Luce nad jeziorem w Sword & Cross. Błyszczące, mokre włosy. Rzadki uśmiech na jej twarzy. Zazwyczaj kiedy udawało mu się zdobyć jej zdjęcie lub obraz, tracił ją. Tym razem wciąż tu była.

– Posłuchaj, Danielu – mówił Cam. – Obaj wiemy, czego ona potrzebuje. Zapiszemy ją tam, a później zostawimy w spokoju. W żaden sposób tego nie przyspieszymy, musimy zostawić ją samą.

– Nie mogę opuścić jej na tak długo. – Daniel za szybko wypowiedział te słowa. Spojrzał na trzymaną w rękach strzałę i zrobiło mu się słabo. Chciał wrzucić ją do oceanu, ale nie umiał.

– Czyli jej nie powiedziałeś. – Cam zmrużył oczy.

Daniel znieruchomiał.

– Nie mogłem jej nic powiedzieć. Moglibyśmy ją stracić.

– Ty mógłbyś ją stracić – zaszydził Cam.

– Wiesz, o co mi chodzi. – Daniel zesztywniał. – To zbyt wielkie ryzyko, zakładać, że mogłaby to wszystko przyjąć bez...

Przymknął oczy, by odpędzić od siebie dręczący obraz czerwonego płomienia. Lecz on zawsze płonął z tyłu jego głowy, grożąc nagłym wybuchem. Gdyby powiedział jej prawdę, a to by ją zabiło, tym razem odeszłaby na zawsze. I to by była jego wina. Daniel bez niej nie mógł nic zrobić – nie mógł istnieć. Jego skrzydła zapiekły na tę myśl. Lepiej chronić ją jeszcze przez jakiś czas.

– Jakże to dla ciebie wygodne – mruknął Cam. – Mam tylko nadzieję, że nie będzie rozczarowana.

Daniel go zignorował.

– Naprawdę wierzysz, że w tej szkole będzie mogła się uczyć?

– Owszem – odpowiedział powoli Cam. – Zakładając, że zgodzimy się na brak zewnętrznych bodźców. A to oznacza, że nie będzie tam Daniela ani Cama. To musi być główna zasada.

Nie widzieć jej przez osiemnaście dni? Daniel nie mógł w to uwierzyć. Co więcej, nie mógł uwierzyć, że Luce się na to zgodzi. Dopiero co odnaleźli się w tym życiu i w końcu mieli szansę być razem. Lecz jak zawsze wyjaśnienie szczegółów mogło ją zabić. Nie mogła usłyszeć o swoich poprzednich żywotach z ust aniołów. Luce jeszcze tego nie wiedziała, ale wkrótce sama będzie musiała sobie przypomnieć... wszystko.

Ukryta prawda – a dokładniej to, co Luce o niej pomyśli – przerażała Daniela. Lecz dziewczyna musiała odkryć ją sama, by uwolnić się z tego przerażającego zamkniętego kręgu. Dlatego jej doświadczenia w Shoreline były tak ważne. Przez osiemnaście dni Daniel mógł zabijać wszystkich Wygnańców, którzy staną mu na drodze. Lecz po zakończeniu rozejmu wszystko znów będzie zależeć od Luce. I tylko od niej.

Słońce zachodziło nad górą Tamalpais i zaczynała opadać wieczorna mgła.

– Pozwól mi ją zabrać do Shoreline – powiedział Daniel. To będzie jego ostatnia szansa, by się z nią zobaczyć.

Cam popatrzył na niego dziwnie, decydując, czy się zgodzić. Po raz drugi Daniel musiał siłą wepchnąć bolące skrzydła pod skórę.

– W porządku – powiedział w końcu Cam. – W zamian za gwiezdną strzałę.

Daniel podał mu broń. Cam wsunął ją pod płaszcz.

– Zabierz ją do szkoły, a później mnie znajdź. Nie spieprz tego, będę cię obserwował.

– A później?

– Czeka nas obu polowanie.

Daniel pokiwał głową i rozwinął skrzydła, czując, jak przepełnia go głęboka przyjemność. Stał przez chwilę, zbierając energię i wyczuwając opór wiatru. Czas uciec z tego przeklętego, paskudnego miejsca i pozwolić, by skrzydła zaniosły go do miejsca, gdzie mógł być sobą.

Z powrotem do Luce.

I z powrotem do kłamstwa, w którym musiał żyć jeszcze przez chwilę.

– Rozejm zaczyna się jutro o północy – zawołał Daniel, podnosząc ogromną chmurę piasku na plaży. Wzniósł się w niebo i odleciał.

JEDEN


OSIEMNAŚCIE DNI

Luce planowała mieć zamknięte oczy przez całe sześć godzin lotu z Georgii do Kalifornii, aż do chwili, gdy samolot dotknie pasa startowego w San Francisco. Odkryła, że w stanie pół-snu o wiele łatwiej jej udawać, że znów jest z Danielem.

Wydawało jej się, że od ich ostatniego spotkania minęło pół życia, choć w rzeczywistości upłynęło zaledwie kilka dni. Od kiedy w piątek rano pożegnali się na terenach Sword & Cross, Luce czuła się na wpół przytomna. Nieobecność jego głosu, jego ciepła, dotyku jego skrzydeł przepełniała ją do szpiku kości, jak dziwna choroba.

Ktoś otarł się o nią ramieniem i Luce otworzyła oczy. Spojrzała w szeroko otwarte oczy ciemnowłosego chłopaka, kilka lat starszego od niej.

– Przepraszam – powiedzieli jednocześnie i oboje cofnęli się o kilka centymetrów od wspólnego oparcia lotniczego fotela.

Widok za oknem był zdumiewający. Samolot opadał w stronę San Francisco, a Luce nigdy nie widziała czegoś podobnego. Kiedy lecieli wzdłuż południowego brzegu zatoki, wijący się niebieski dopływ zdawał się rozcinać ziemię w drodze do morza. Strumień oddzielał intensywnie zielone pole po jednej stronie od czerwono-białego wiru po drugiej. Przycisnęła czoło do podwójnej tafli plastiku i próbowała przyjrzeć się temu lepiej.

 

– Co to? – zastanawiała się na głos.

– Sól – opowiedział chłopak, pokazując palcem. Nachylił się bliżej. – Wydobywają ją z Pacyfiku.

Odpowiedź była tak prosta, tak... ludzka. Niemal zaskakująca po czasie, który spędziła z Danielem i innymi – wciąż nie umiała używać tych określeń dosłownie – aniołami i demonami. Spojrzała ponad granatową wodą, która zdawała się rozciągać bez końca na zachód. Słońce nad wodą zawsze oznaczało poranek dla wychowanej na atlantyckim wybrzeżu Luce. Lecz tutaj niemal zapadał zmierzch.

– Nie jesteś stąd, co? – spytał jej towarzysz z sąsiedniego siedzenia.

Luce potrząsnęła głową. Wyglądała przez okno. Kiedy tego ranka opuszczała Georgię, pan Cole kazał jej zachowywać się ostrożnie. Innym nauczycielom powiedziano, że rodzice Luce poprosili o jej przeniesienie. To było kłamstwem. Rodzice Luce, Callie i wszyscy inni jej znajomi wciąż sądzili, że jest zapisana do Sword & Cross.

Kilka tygodni wcześniej rozzłościłoby ją to. Jednakże wydarzenia ostatnich dni w Sword & Cross sprawiły, że Luce wydoroślała. Zobaczyła obrazy z innego życia – jednego z wielu, które dzieliła z Danielem. Odkryła miłość, która okazała się dla niej ważniejsza niż cokolwiek innego. A później wszystko to znalazło się w niebezpieczeństwie z powodu szalonej starej kobiety z nożem, której Luce wcześniej zaufała.

Wiedziała, że na świecie są inni, podobni do panny Sophii. Nikt jednak nie powiedział jej, jak ich rozpoznać. Czy tamci inni mogli wyglądać tak niewinnie jak... ciemnowłosy gość siedzący obok niej? Luce przełknęła ślinę, złożyła ręce na kolanach i próbowała myśleć o Danielu.

Daniel zabierał ją w jakieś bezpieczne miejsce.

Luce wyobraziła sobie, jak czeka na nią na jednym z tych szarych plastikowych krzesełek na lotnisku, z łokciami wspartymi na kolanach i spuszczoną głową. W czarnych converse’ach kołysze się do przodu i do tyłu. Wstaje co chwila i krąży wokół taśmociągu bagażowego.

Samolot dotknął z szarpnięciem ziemi. Nagle Luce poczuła niepokój. Czy on ucieszy się na jej widok tak samo, jak ona na jego?

Skupiła się na brązowo-beżowym wzorze obicia fotela z przodu. Szyję miała zesztywniałą po długim locie, a jej ubrania przesiąkły charakterystycznym zatęchłym zapachem samolotu. Ubrana w granatowe kombinezony obsługa naziemna wyjątkowo długo kierowała samolot w stronę właściwego rękawa. Luce czuła, że nogi drżą jej z niecierpliwości.

– Zakładam, że wybierasz się do Kalifornii na dłużej? – Senny uśmiech gościa obok sprawił, że Luce jeszcze bardziej zapragnęła wydostać się ze swojego miejsca.

– Czemu tak mówisz? – spytała szybko. – Dlaczego tak uważasz?

Zamrugał.

– Ta wielka czerwona torba i w ogóle.

Luce się cofnęła. Zauważyła tego człowieka dopiero przed dwiema minutami, kiedy ją obudził. Skąd mógł wiedzieć o jej bagażu?

– Hej, to nic podejrzanego. – Spojrzał na nią z ukosa. – Stałem za tobą w kolejce, kiedy odprawiałaś bagaż.

Luce uśmiechnęła się niepewnie.

– Mam chłopaka – powiedziała bez zastanowienia. Jej policzki natychmiast się zarumieniły.

Gość obok zakaszlał.

– Rozumiem.

Luce nie miała pojęcia, dlaczego to powiedziała. Skrzywiła się. Nie chciała być niegrzeczna, ale wtedy właśnie zapaliło się światełko zezwalające na rozpięcie pasów i zapragnęła jedynie przebiec obok tego chłopaka i uciec z samolotu. On chyba myślał podobnie, gdyż cofnął się i wyciągnął rękę do przodu. Luce najuprzejmiej jak potrafiła przecisnęła się obok niego i pognała w stronę wyjścia.

I utknęła w wąskim gardle rękawa. Przeklinając w duchu wszystkich wyluzowanych Kalifornijczyków, którzy wlekli się przed nią, stawała na palcach i przestępowała z nogi na nogę. Zanim w końcu dotarła do terminalu, zdołała się niemal doprowadzić do szaleństwa z niecierpliwości.

W końcu mogła się ruszyć. Zwinnie przeciskając się przez tłum, zupełnie zapomniała o facecie, którego poznała w samolocie. Przestała się denerwować na myśl, że nigdy wcześniej nie była w Kalifornii – najdalej na zachodzie odwiedziła Branson w stanie Missouri, kiedy rodzice zaciągnęli ją na występ komika Yakova Smirnoffa. Teraz, po raz pierwszy od kilku dni udało jej się na chwilę zapomnieć o przerażających rzeczach, które widziała w Sword & Cross. Kierowała się w stronę tego jedynego, który mógł sprawić, że Luce poczuje się lepiej. Jedynego, dzięki któremu mogła poczuć, że wszystkie cierpienia, jakie ją spotkały – cienie, nierealna bitwa na cmentarzu i najgorsze: ból po śmierci Penn – warto było przetrwać.

Oto był.

Siedział dokładnie tak, jak sobie wyobrażała, na ostatnim w rzędzie ponurych szarych krzesełek, obok automatycznych drzwi, które otwierały się i zamykały za jego plecami. Przez krótką chwilę Luce jedynie stała i radowała się jego widokiem.

Daniel miał na nogach klapki japonki, był ubrany w ciemne dżinsy, których nie widziała nigdy wcześniej, i porozciągany czerwony podkoszulek, rozdarty przy kieszeni. Wyglądał tak samo, a zarazem inaczej. Chyba był bardziej wypoczęty niż kiedy się żegnali. I czy to jedynie wpływ jej tęsknoty, czy też jego skóra była bardziej promienna niż wcześniej? Uniósł wzrok i w końcu ją zobaczył. Jego uśmiech niemal oślepiał.

Ruszyła ku niemu biegiem. Wkrótce wziął ją w ramiona, a ona ukryła twarz na jego piersi i odetchnęła głęboko. Ich wargi zetknęły się i zaczęli się całować. Uszczęśliwiona, rozluźniła się w jego ramionach.

Aż do tej chwili sobie tego nie uświadamiała, lecz w głębi duszy zastanawiała się, czy jeszcze go zobaczy, czy też może wszystko to było tylko snem. Miłość, którą czuła, miłość, którą Daniel odwzajemniał, wciąż wydawała się nierealna.

Nie przerywając pocałunku, Luce lekko uszczypnęła jego biceps. To nie sen. Po raz pierwszy od bardzo długiego czasu poczuła się jak w domu.

– Jesteś tutaj – szepnął jej do ucha.

– Ty jesteś tutaj.

– Oboje tutaj jesteśmy.

Zaśmiali się, nie przerywając pocałunku, radując się słodką niezręcznością ponownego spotkania. Jednakże w chwili, gdy Luce się tego najmniej spodziewała, jej śmiech zmienił się w siąkanie nosem. Szukała sposobu, by opowiedzieć, jak ciężkie były dla niej ostatnie dni – gdy została bez niego, w całkowitej samotności, na wpół śpiąca i pół świadoma tego, że wszystko się zmieniło; teraz, w ramionach Daniela, nie umiała znaleźć właściwych słów.

– Wiem – powiedział. – Zabierzmy twoją torbę i wynośmy się stąd.

Luce odwróciła się w stronę taśmociągu bagażowego i odkryła, że sąsiad z samolotu stoi przed nią, trzymając w ręku jej wielką torbę.

– Widziałem, jak przejeżdża obok – powiedział z wymuszonym uśmiechem, jakby cholernie starał się udowodnić swoje dobre intencje. – To twoja, prawda?

Nim Luce zdążyła odpowiedzieć, Daniel jedną ręką uwolnił gościa od nieporęcznej torby.

– Dzięki, stary. Teraz ja się tym zajmę – powiedział, zdecydowanym tonem ucinając rozmowę.

Tamten przyglądał się, jak Daniel drugą ręką obejmuje Luce w pasie i odchodzą. Po raz pierwszy od czasów Sword & Cross Luce miała możliwość zobaczyć Daniela tak, jak widział go świat, zastanowić się, czy inni ludzie, kiedy na niego patrzyli, również zauważali, że jest w nim coś niezwykłego.

Później przeszli przez szklane drzwi i po raz pierwszy odetchnęła powietrzem zachodniego wybrzeża. W ten listopadowy dzień wydawało się świeże, rześkie i jakimś sposobem zdrowe, w przeciwieństwie do wilgotnego i chłodnego powietrza Savannah, gdy stamtąd odlatywała. Wszystko wydawało się nowe i czyste – nawet na parkingu stały całe rzędy świeżo umytych samochodów. Wszystko otaczały góry, płowo-brązowe z postrzępionymi plamami zielonych drzew, jeden rząd wzgórz za drugim.

Już nie była w Georgii.

– Nie wiem, czy powinienem być zaskoczony – zażartował Daniel. – Ledwie na dwa dni wypuściłem cię spod swoich skrzydeł, a już pojawił się kolejny facet.

Luce przewróciła oczami.

– Hej, prawie nie rozmawialiśmy. Naprawdę, przespałam cały lot. – Wymierzyła mu kuksańca. – Śniłam o tobie.

Daniel uśmiechnął się i pocałował ją w czubek głowy. Znieruchomiała, pragnąc więcej, i nawet nie zorientowała się, że Daniel zatrzymał się przed samochodem. I to nie byle jakim.

Przed czarną alfą romeo.

Luce otworzyła szeroko usta, kiedy Daniel otworzył drzwi od strony pasażera.

– T-to... – zająknęła się. – To... skąd wiedziałeś, że to mój wymarzony samochód?

– Nie tylko wymarzony – odparł Daniel ze śmiechem. – To był twój samochód.

Zaśmiał się, kiedy niemal podskoczyła na jego słowa. Wciąż nie mogła się przyzwyczaić do tej części ich wspólnej historii, która wiązała się z reinkarnacją. To było takie niesprawiedliwe. Samochód, którego nie pamiętała. Całe żywoty, których nie umiała sobie przypomnieć. Rozpaczliwie pragnęła je poznać, zupełnie jakby jej poprzednie tożsamości były rodzeństwem, z którym została rozdzielona tuż po urodzeniu. Oparła dłoń na przedniej szybie, czekając na jakiś ślad, na déjà vu.

Nic.

– To prezent, który dostałaś od rodziców na szesnaste urodziny, kilka żywotów temu. – Daniel spojrzał z ukosa, jakby oceniał, ile powiedzieć. Jakby wiedział, że rozpaczliwie pragnie poznać szczegóły, ale zbyt wielu naraz mogłaby nie przyswoić. – Odkupiłem go od jednego gościa z Reno. On kupił go po tym, jak ty... No wiesz, po tym jak ty...

Uległaś spontanicznemu samozapłonowi, pomyślała Luce, dopowiadając gorzką prawdę, której Daniel nie chciał wypowiedzieć na głos. Tak wyglądały jej poprzednie życia – koniec zwykle był taki sam.

Jednakże wydawało się, że tym razem może być inaczej. Tym razem mogli trzymać się za ręce, całować i... nie wiedziała, co jeszcze mogli robić. Ale rozpaczliwie pragnęła się tego dowiedzieć. Powstrzymała się. Siedemnaście lat to za mało, a w tym życiu Luce była zdecydowana zostać dłużej i zobaczyć, jak to naprawdę jest żyć z Danielem.

Odchrząknął i poklepał błyszczącą czarną maskę.

– Wciąż świetnie się go prowadzi. Jedynym problemem jest... – Spojrzał na niewielki bagażnik kabrioletu, później na torbę Luce i znów na bagażnik.

Tak, Luce miała paskudny zwyczaj pakowania zbyt wielu rzeczy, sama się do tego przyznawała. Ale tym razem nie była to jej wina. Arriane i Gabbe zapakowały jej rzeczy z pokoju w Sword & Cross, wszystkie czarne i nieczarne sztuki odzieży, których nigdy nie miała okazji włożyć. Była zbyt zajęta żegnaniem się z Danielem i z Penn, by się spakować. Skrzywiła się, czując się winna na myśl, że przebywa z Danielem w Kalifornii, tak daleko od miejsca, gdzie jej przyjaciółka została pochowana. To wydawało się niesprawiedliwe. Pan Cole zapewniał ją, że panna Sophia zostanie ukarana za to, co zrobiła Penn, lecz kiedy Luce próbowała wyciągnąć z niego, co to naprawdę znaczy, szarpnął wąsy i umilkł.

Daniel rozejrzał się podejrzliwie po parkingu. Otworzył bagażnik, trzymając w dłoni potężną torbę Luce. Wydawało się, że nigdzie się nie zmieści, lecz wtedy z tyłu rozległ się cichy odgłos przypominający cmokanie i torba Luce zaczęła się zmniejszać. Po chwili Daniel zatrzasnął bagażnik.