Piękna Pani z FatimyTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Fatima, trwająca niezmiennie w milczącym słuchaniu głosu Boga, nadal jest stałym punktem odniesienia i wezwaniem do życia Ewangelią. św. Jan Paweł II do biskupów portugalskich, 13.05.1991 Łudzi się ten, kto sądziłby, że prorocka misja Fatimy się zakończyła. Benedykt XVI w Fatimie, 13.05.2010

Słowo wstępu

W 2017 roku przypada setna rocznica objawień Najświętszej Maryi Panny w Fatimie. W surowej, górskiej dolinie Cova da Iria zabrzmiała obietnica Bożego miłosierdzia. Właśnie to miejsce wybrało Niebo, by przekazać światu niezwykłe przesłanie określane przez niektórych mianem „najważniejszego objawienia XX wieku”. Maryja, ukazując się trójce dzieci: Franciszkowi, Hiacyncie i Łucji, przekazała – oprócz przypomnienia najistotniejszych elementów duchowości chrześcijańskiej – scenariusz najważniejszych wydarzeń XX wieku. Chodzi między innymi o wybuch rewolucji październikowej w Rosji, rozszerzenie się błędów ateizmu komunistycznego na cały świat, a następnie zapowiedź upadku komunizmu, co miało nastąpić dzięki zawierzeniu Rosji Matce Bożej przez papieża, który miał w tej intencji cierpieć w wyniku zamachu na jego życie.

Fatima jest więc eksplozją Bożego światła, które rozbłysło w mrokach historii; wydarzeniem dalekim od taniej sensacji Maryja przypomniała pogrążonemu w konfliktach i spragnionemu nadziei światu ewangeliczną prawdę – Dobrą Nowinę o obiecanym spotkaniu z Bogiem, o ufności, jaką winniśmy pokładać w Jego łasce i miłosierdziu. Jak zauważa papież Franciszek, „przeszedłszy przez doświadczenie śmierci i zmartwychwstania Syna, przeżywane w wierze, jako najwyższy wyraz miłości Boga, serce Maryi stało się źródłem pokoju, pociechy, nadziei, miłosierdzia”. Tę prawdę przypomina nam również prorocze orędzie z Fatimy, które jest naglącym wezwaniem do świętości wszystkich chrześcijan, pochodzącym od Pięknej Pani będącej wzorem najdoskonalszej świętości, do jakiej może zostać wyniesione stworzenie.

Treść objawień Matki Bożej w Fatimie w 1917 roku opracowano na podstawie Wspomnień Siostry Łucji, zatwierdzonych przez biskupa diecezji Leiria-Fatima w grudniu 2002 roku.

Objawienie Boże

Bóg objawia się w stworzeniach, a jeszcze bardziej w człowieku, którego stworzył na swój obraz i podobieństwo. Daje poznać, jak wielka jest Jego moc, mądrość i miłość, skoro jako Stwórca obdarzył człowieka tak cennymi darami jak: wartość własnego ciała, dar rozumu, dar wolności, sumienie i „prawo naturalne”. Podobnie w wydarzeniach, które tworzą historię zbawienia, Bóg objawia się jako jedyny Pan życia, troskliwy Ojciec i sprawiedliwy Sędzia.

Pomimo grzesznego upadku Stwórca nie odwrócił się od pierwszych rodziców. Nie pozostawił ich w mocy kusiciela i grzechu, ale przywrócił im nadzieję i zapowiedział zwycięstwo. Gdy występki ludzi sprowadziły na ziemię potop, ocalił sprawiedliwego Noego i błogosławił jego potomkom. Abrahamowi dał obietnicę licznego potomstwa. Mojżeszowi objawił swoje imię: JESTEM, towarzyszył mu w czasie wyzwolenia z Egiptu i zawarł Przymierze na Synaju. Salomona obdarzył mądrością, by odróżniał dobro od zła. Prorocy słuchali Bożego głosu, który napominał ludzi i budził nadzieję na przyjście Mesjasza.

Bóg doprowadził swoje objawienie do końca w słowach i wydarzeniach składających się na dzieje Chrystusa. To w Jezusie z Nazaretu Bóg objawił w sposób pełny i definitywny swoją obecność w historii świata. Dał się więc poznać w swoim Synu, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty. Dlatego apostoł Filip usłyszał od Jezusa: „Kto mnie widzi, widzi także i Ojca”. A wstępując do nieba, Jezus zapewnił swoich uczniów: „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata”.

Przez Chrystusa i w Chrystusie Bóg „przemówił” więc do wszystkich narodów. Głosząc Ewangelię, Jezus dał ludziom poznać Prawdę, która wyzwala z niewoli bałwochwalstwa i ateizmu. Swoim życiem oznajmił wszystkim, że Bóg umiłował świat, a w nim szczególnie człowieka. Słowami pełnymi dobroci i przyjaźni zwracał się do ludzi jak do przyjaciół. I zaprosił każdego człowieka do dialogu z Bogiem, do tak ścisłej wspólnoty, że może się on stać uczestnikiem boskiej natury.

Szczególnymi świadkami objawionej prawdy o świętej Obecności Boga w Jezusie Chrystusie stali się Apostołowie. Oni to przekazali tę dobrą nowinę wszystkim, którzy ich słuchali. Do dnia dzisiejszego wola Boga względem każdego człowieka, która została objawiona w Piśmie Świętym, a zwłaszcza w Ewangelii i nauczaniu Apostołów, jest wiernie przekazywana i wyjaśniana przez ich następców. Dlatego my również mamy dostęp do orędzia miłującego nas Boga, a słuchanie Ewangelii prowadzi nas do komunii z Ojcem i Jego Synem (por. 1 J 1,2).

Jesteśmy więc zaproszeni do codziennego karmienia się słowem Bożym w rodzinach. Pomocą w lepszym zrozumieniu tekstów natchnionych mogą stać się telewizyjne i radiowe programy biblijne. Sięgajmy też po dobre komentarze do czytań mszalnych w tygodnikach katolickich czy na stronach internetowych. Wszystko po to, aby Bóg mógł nieustannie przemawiać do naszego serca, jak niegdyś przemówił do Maryi, która przyjęła pod swoim sercem Słowo, które stało się Ciałem. I wydała plon stokrotny jako pokorna Służebnica Pańska.

Objawienia prywatne

Kościół naucza, że pełnię swej Obecności, która jest Życiem i Miłością, Bóg objawił w osobie Chrystusa. On jest jedynym, doskonałym i ostatecznym Słowem Ojca. W Nim Bóg otworzył przed ludźmi całą swoją Tajemnicę. Dlatego nie będzie już innego Objawiciela (por. KKK, 65). Objawienie Boże dokonane w osobie Chrystusa, a także w Jego czynach i słowach, nigdy nie przeminie, bo nie przemija zmartwychwstały Jezus i Jego Ewangelia. Dlatego Bóg objawia się nam także dzisiaj, gdy wraz z Kościołem otwieramy Pismo Święte, aby w duchu wiary je czytać i wyjaśniać metodami, którymi posługuje się ludzki rozum. Natomiast nie należy się już spodziewać żadnego nowego objawienia Boga przed chwalebnym ukazaniem się Pana naszego Jezusa Chrystusa (KO, 4).

Chociaż jednak Objawienie zostało już zakończone, to nie jest jeszcze całkowicie wyjaśnione; zadaniem wiary chrześcijańskiej w ciągu wieków będzie stopniowe wnikanie w jego znaczenie. Chodzi o pomoc w pełniejszym przeżywaniu w konkretnym czasie prawdy już obecnej w Piśmie Świętym i Tradycji. Taką pomocą mogą stać się tak zwane objawienia prywatne udzielane przez Boga konkretnym osobom. Jednak na naszych oczach tłumy pielgrzymów z całego świata przybywają codziennie do miejsc najsłynniejszych objawień prywatnych. Każde doniesienie o kolejnych objawieniach wzbudza ogromne zainteresowanie mediów. Wielu wizjonerów szybko gromadzi wokół siebie wiernych wyznawców. W tym kontekście warto uświadomić sobie, że objawienia prywatne nie dodają niczego nowego do Objawienia Bożego, które jest przekazywane w Piśmie Świętym i w żywej Tradycji Kościoła. Niczego też w nim nie przekreślają i nie poprawiają. Pełnią wobec niego służebną rolę. Dzięki objawieniom prywatnym biblijna prawda może wybrzmieć na nowo i owocować w życiu współczesnego świata.

Objawienia prywatne, dawane w postaci wizji czy głębokich przeżyć religijnych, służą najczęściej temu, aby ludzi nawrócić, pogłębić ich więź z Bogiem bądź umocnić na drodze dawania świadectwa Chrystusowej Ewangelii. Nieraz pomagają one odkryć nowe powołanie czy charyzmat. Jest to pomoc, którą otrzymujemy, ale nie mamy obowiązku z niej korzystać. Dlatego jedynie objawienie publiczne wymaga naszej wiary, ponieważ w nim przemawia do nas sam Bóg ludzkimi słowami i za pośrednictwem żywej wspólnoty Kościoła (VD, 14).

Natomiast każde objawienie prywatne, aby mogło być użyteczne dla innych, a nawet dla wspólnoty wiernych, musi być uznane przez Urząd Nauczycielski Kościoła. Dlatego należy zachować wielką ostrożność w przyjmowaniu treści dotyczących wiary i moralności zawartych w objawieniach prywatnych. Teksty zgodne z nauką Kościoła są potwierdzone opinią upoważnionego teologa i mają imprimatur, czyli aprobatę miejscowego biskupa lub wyższego przełożonego zakonnego. Dlatego też sięgając po teksty różnych „nowinek teologicznych” czy powielane treści objawień prywatnych, powinniśmy zwrócić na to szczególną uwagę. Chodzi bowiem o korzystanie ze zdrowej nauki Kościoła i kształtowanie w jej świetle naszej wiary, poglądów i postaw.

Objawienia maryjne

Znaczące miejsce w życiu Kościoła zajmują objawienia maryjne. Wystarczy pomyśleć o tłumach ludzi, którzy każdego roku pielgrzymują do sanktuariów w miejscach objawień Matki Bożej. Określenie przybliżonej choćby liczby objawień maryjnych w dwutysiącletniej historii chrześcijaństwa nie jest możliwe. Różne źródła podają rozmaite dane: od 900 do 21 tysięcy świadectw takich fenomenów. Kościół uznał około siedemdziesiąt spośród nich. W tym kontekście warto zastanowić się, jaką rolę pełnią te objawienia w życiu chrześcijan, w czasach szczególnie trudnych.

Włoski teolog ojciec Roberto Coggi przypomina, że odkupienie rozpoczyna się w chwili objawienia anioła Maryi podczas zwiastowania. A chrześcijaństwo jako zjawisko historyczne rozpoczyna się w poranek niedzieli, kiedy to aniołowie obwieszczają zmartwychwstanie Jezusa, objawiając się kobietom. Jak więc Chrystus Zmartwychwstały pociesza i pokrzepia Kościół przede wszystkim swoim zmartwychwstaniem, tak Maryja pociesza i pokrzepia Kościół jako wzięta do chwały niebieskiej. W tej ekonomii paschalnej można umiejscawiać i zawierać objawienia maryjne potwierdzone przez Kościół. Matka Pana także przez te wizyty potwierdza wobec wszystkich centralną prawdę naszej wiary o zmartwychwstaniu Chrystusa i wezwaniu wszystkich do świętości w niebieskim Jeruzalem.

 

Objawienia maryjne stają się więc znakiem Boga w czasach, w których żyjemy, prorockim orędziem Bożej interwencji w ludzkiej historii, realizowanym za pośrednictwem matczynego oblicza Maryi. Objawienia maryjne są wyrazem macierzyńskiej troskliwości Matki Niebieskiej. Stanowią formę komunikacji, a więc zawierają swoistą możliwość osobistego spotkania Maryi, Matki Pana i naszej Matki, z ludźmi obecnych czasów. Objawienia maryjne niczego nie dodają do Ewangelii. Zalecana w nich modlitwa różańcowa — jak uczy św. Jan Paweł II — jest „modlitwą ewangeliczną”, a wezwania do nawrócenia i pokuty aktualizują pierwsze zdanie Dobrej Nowiny głoszonej przez Jezusa: „Przybliżyło się do was Królestwo Boże! Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Według ojca René Laurentina, słynnego badacza objawień, wszystkie te działania służą pięciu podstawowym zadaniom, które kryją się w tym, co Maryja przekazuje: zaznaczeniu utajonej obecności Boga, odnowieniu życia społeczności, nawróceniu serc, pobudzeniu wiary oraz rozbudzeniu nadziei i prężności Kościoła.

Wszystkie uznane przez Kościół objawienia Maryi należy rozumieć jako dowód na Jej pośrednictwo. W ten sposób ukazuje Ona, że szukających pomocy i duchowego wsparcia prowadzi do Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata.

Do najbardziej znanych objawień maryjnych w historii należą objawienia fatimskie, a ich głównym przesłaniem jest konieczność nawrócenia i modlitwy o pokój. To wezwanie zostało skierowane do świata, który oddalił się od Boga. Nowina, jaką niesie Fatima, została nazwana przez św. Jana Pawła II „pobudką”, która „swoimi korzeniami jest tak mocno osadzona w Ewangelii i Tradycji, że cały Kościół odczuwa zobowiązanie względem tego objawienia”.

Matka nadziei

Maryja z orędzia fatimskiego ukazywała się jako Niewiasta obleczona w słońce. Chciała w ten sposób zwrócić uwagę widzących na to, że nadszedł czas realizacji zapowiedzi zawartych w Księdze Apokalipsy, w której św. Jan pod natchnieniem opisał wydarzenia czasów ostatecznych, a więc tych, w których żyjemy. Maryja otwiera przed nami zapieczętowaną księgę, aby zostały ujawnione zawarte w niej tajemnice. To do Niej odnoszą się słowa: „Potem wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce, i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1). Taką właśnie Panią, o jaśniejącym obliczu, w świetlistej szacie, oglądali pastuszkowie podczas objawień w Fatimie.

W osobie „łaski pełnej”, „Niepokalanej” odzwierciedla się światło „słońca”, którym jest Bóg. Światło słońca to symbol niebieskiej chwały. Maryja jest prześwietlona Bogiem, który mieszka w niedostępnej światłości, i sama prowadzi nas do Jego tajemnicy. Maryja przepełniona Bożą miłością przychodzi, żeby przypomnieć biblijne orędzie, które również dla współczesnego świata jest źródłem nadziei. Jej „tak” powiedziane Bogu stanowi nie tylko akceptację planu Najwyższego, ale także ufne otwarcie się na przyszłość. Ta zgoda jest nadzieją! Maryja jest Matką nadziei, najbardziej wymownym obrazem chrześcijańskiej nadziei. Całe jej życie to ciągłość postaw nadziei, począwszy od „tak” w chwili zwiastowania. Mimo życiowych trudności i niespodzianek Bożego planu, nadzieja Maryi Dziewicy nigdy się nie zachwiała!

Księżyc pod stopami Maryi jest znakiem mijającego czasu, jest znakiem życia doczesnego, które ma swój kres. Maryja wzięta do nieba jest ponad czasem. Ona wypełniła swój czas i pomaga nam odkrywać wartość każdego dnia i każdej chwili w naszym życiu. Biblijna Niewiasta jest ozdobiona wieńcem z dwunastu gwiazd. To symbol wyniesienia Maryi ponad sprawy doczesne. Dwanaście jest jedną z biblijnych liczb oznaczających spełnienie, doskonałość, wypełnienie planów Boga. Można powiedzieć, że Maryja, która znajduje się w centrum ludu Bożego, dobrze zna się na wszystkich doczesnych sprawach. Wie, jak w ziemskim czasie dojrzewać do niebieskiej pełni, jak przeżywać życie w perspektywie życia wiecznego.

Matce Niebieskiej, która jest światłem w nocy, wiele zawdzięczamy. Jak zauważa papież Franciszek: „W Niej, obecnej w każdym momencie historii zbawienia, dostrzegamy niezłomne świadectwo wiary. Ona, Matka nadziei, podtrzymuje nas w chwilach ciemności, trudności, zniechęcenia, pozornego niepowodzenia lub prawdziwych ludzkich porażek. Maryja, nasza nadzieja, pomaga nam uczynić z naszego życia ofiarę miłą Ojcu Niebieskiemu oraz radosny dar dla braci, która to postawa zawsze patrzy w przyszłość”.

Powiedz dzisiaj Maryi o tym wszystkim, co niepokoi twoje serce, co sprowadza w nie ciemność i mrok. Wszystko po to, aby za Jej przykładem i dzięki Jej wstawiennictwu odnaleźć Boże światło, które wlewa w serce nadzieję nowego życia.

Kontekst historyczny Fatimy

Każde z objawień maryjnych jest w zamiarach Bożych etapem w historii zbawienia, przypomnieniem Ewangelii i wskazaniem drogi jej realizacji. Aby dobrze zrozumieć orędzie, trzeba znać również jego kontekst historyczny. Maryja, która w Fatimie przekazała światu orędzie nadziei i pokoju, zjawiła się w konkretnym miejscu i czasie. Ksiądz profesor Bolesław Kumor, analizując sytuację Kościoła w Portugalii od drugiej połowy XIX wieku, zauważa, iż stawała się ona coraz trudniejsza. Powodem było wzrastanie w siłę liberałów i masonów. Pod ich wpływem rząd portugalski w latach 1861-1864 rozwiązał zakony, częściowo upaństwowił dobra kościelne i zniósł świętowanie niedzieli. Sytuacja Kościoła w Portugalii nieco się poprawiła za pontyfikatu Leona XIII (1878-1903), ale propaganda antykościelna nadal była bardzo silna.

W 1908 roku został zamordowany król Karol I i następca tronu Ludwik Filip. W 1910 roku obalono króla Manuela II i proklamowano republikę. Jedne z pierwszych ustaw rządów republikańskich były skierowane przeciwko Kościołowi, którego dobra upaństwowiono, zerwano konkordat, niektórych biskupów zmuszono do emigracji i zakazano nauczania religii w szkole. Dla republikanów walka z Kościołem była tak samo ważna jak walka z monarchią. Centralnym elementem propagandy republikańskiej był antyklerykalizm. Jej antyklerykalny charakter ujawnił się zaraz po wybuchu rewolucji 5 października 1910 roku, gdy aresztowano wielu księży, a dwóch zamordowano.

Prześladowanie Kościoła i księży nie ograniczyło się jedynie do Lizbony. Wprowadzone wkrótce w życie antykatolickie ustawy dotyczyły likwidacji zgromadzeń religijnych i laicyzacji społecznego oraz politycznego życia Portugalii. 20 kwietnia 1911 roku został ogłoszony artykuł 196, który uderzał z całą siłą w Kościół. Rząd wprowadził kontrolę kształcenia księży i nakazał zamknięcie wszystkich seminariów, przejęcie dóbr kościelnych przez państwo, ograniczenie działalności wydawnictw katolickich i organizacji społecznych. Papież, św. Pius X, opublikował encyklikę w obronie Kościoła w Portugalii, w której zaprotestował przeciwko atakom na Kościół, jednak bezskutecznie.

W liście pasterskim z 10 lipca 1913 roku biskupi portugalscy wezwali do „zjednoczenia się katolików” i do uznania republikańskich rządów. Dzięki temu rząd złagodził drastyczne antykościelne prawa ustanowione 20 kwietnia 1911 roku, których celem była całkowita laicyzacja społeczeństwa. Ponieważ jednak działalność katolickich organizacji była bardzo ograniczona, najważniejszym sposobem wpływania na katolików była religijność ludowa, zwłaszcza maryjna.

W środku pierwszej wojny światowej, pośród niepokojów wewnętrznych i w najtrudniejszym dla Kościoła okresie, miały miejsce objawienia maryjne. Wkrótce potem prześladowania Kościoła ze strony republikańskich rządów osłabły. W 1919 roku nastąpiło ponowne nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy państwem portugalskim a Stolicą Apostolską. Ostatecznie w 1926 roku republikańskie rządy zostały pokonane, a władzę przejęła dyktatura wojskowa.

Miejsca objawień

Matka Boża nie wybrała jedynie dzieci, ale upatrzyła sobie również miejsce spotkania z nimi. Objawiła się na małym skrawku ziemi należącym do rodziców Łucji, nazywanym Cova da Iria (Dolina Pokoju), który znajdował się dwa i pół kilometra od Fatimy, na drodze do Leirii. Tam trójka dzieci często wypasała owce. Matka Boża ukazała się im na krzewie będącym karłowatą odmianą dębu, mierzącym nieco ponad metr wysokości.

Ponieważ Stolica Apostolska oficjalnie zatwierdziła objawienia i orędzia Matki Bożej Fatimskiej, powstał tu ważny ośrodek pielgrzymkowy. Mimo upływu stu lat, miejsce naznaczone macierzyńską obecnością świetlistej Pani każdego roku przyciąga 4-5 milionów pielgrzymów, którzy przybywają w duchu wiary i pokuty. W miejscu, w którym Matka Boska objawiała się trojgu pastuszkom, stoi Kaplica Objawień. Tu wydarzyło się pięć z sześciu objawień Maryi (w maju, czerwcu, lipcu, wrześniu i październiku 1917 roku). Na prośbę samej Maryi zbudowano w 1919 roku kaplicę. Dwa lata później odprawiono w niej pierwszą Mszę Świętą. Rankiem 6 marca 1922 roku Kaplica Objawień została wysadzona przy użyciu dynamitu. Odbudowano ją i ponownie oddano do użytku 13 stycznia 1923 roku. Oryginalna kapliczka, choć poddana renowacji i pewnym modyfikacjom, zachowała swój pierwotny, prosty i ludowy charakter. Postument z figurą Maryi wskazuje miejsce, w którym rósł niewielki dąb skalny – to na nim objawiała się Matka Boska Różańcowa.

W Kaplicy Objawień, zwanej „sercem” sanktuarium maryjnego w Fatimie, którą można zobaczyć przez całą dobę w internecie, znajduje się cedrowa figura Matki Boskiej Różańcowej. 13 maja 1920 roku poświęcono ją w kościele parafialnym w Fatimie, a miesiąc później przeniesiono do Kaplicy Objawień. 13 maja 1946 roku figura została uroczyście ukoronowana przez legata papieskiego kardynała Masselę. 13 października 1942 roku portugalskie kobiety ofiarowały cenną koronę, którą nakłada się jedynie podczas wielkich uroczystości. W 1989 roku w koronie umieszczono kulę, która 13 maja 1981 roku podczas zamachu w Rzymie przeszyła ciało św. Jana Pawła II. Papież podarował ją sanktuarium fatimskiemu 26 marca 1984 roku.

Loca do Cabeço to miejsce pierwszego i trzeciego objawienia Anioła widzącym pastuszkom (na wiosnę i na jesieni 1916 roku). Znajdują się tam rzeźby przedstawiające Anioła i troje dzieci.

W głębi ogrodu, przy domu należącym do rodziny widzącej Łucji, znajduje się studnia zwana Arneiro – to miejsce drugiego objawienia Anioła w lecie 1916 roku. Tu także Hiacynta miała wizję Ojca Świętego, który płakał i modlił się na kolanach w wielkim domu.

Przy tak zwanym Rondzie Południowym rozpoczyna się droga krzyżowa prowadząca ścieżkami, którymi często chodzili widzący pastuszkowie ze swoim stadem. Między ósmą a dziewiątą stacją drogi krzyżowej znajduje się Valinhos, czyli miejsce czwartego objawienia Matki Boskiej (19 sierpnia 1917 roku). Kapliczkę upamiętniającą to wydarzenie zbudowano z ofiar katolików węgierskich, którzy wyemigrowali na Zachód.

Бесплатный фрагмент закончился. Хотите читать дальше?