Ród Rodrigandów. Maskarada w Moguncji

Tekst
Autor:
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Karol May

Ród Rodrigandów, Tom 13, Maskarada w Moguncji

Warszawa 2016

Spis treści

Oko w oko

Tajemnica szwarcwaldzkiego zegara

Niewinny kłusownik

Maskarada w Moguncji

Oko w oko

Bal trwał w najlepsze. Jednakże opuścili go pułkownik von Winslow, von Ravenow, sekundanci oraz Kurt wraz z hrabią i paniami.

Kurt, choć miał zamiar przespać się przed pojedynkiem, nie mógł zasnąć. Siedział w swoim pokoju i czytał znakomite dzieło generała von Clausewitza.

Nastał poranek; brzask zmącił światło lampy. Zapukano cicho do drzwi. Weszła Różyczka, już ubrana do wyjazdu.

– Dzień dobry, Kurcie! – powitała go, wyciągając rękę.

– Czy spałeś?

– Nie.

– Pisałeś testament? – w głosie jej słychać było żartobliwe nutki.

– Moja droga Różyczko – powiedział poważnym tonem – wynik pojedynku nawet dla najlepszego szermierza i strzelca jest zawsze niepewny. A jeśli się wychodzi zwycięsko, to przygnębia myśl, że się zabiło lub zraniło człowieka.

– Masz rację, ale wcale nie jestem zaniepokojona. A co się tyczy twoich przeciwników, to nie miej wyrzutów sumienia. Słyszałeś, że pragną twojej śmierci.

– Ale ja ich nie zabiję.

– Proszę cię jednak, abyś nie narażał się lekkomyślnie na niebezpieczeństwo. Powiadają, że von Ravenow jest dobrym szermierzem, a pułkownik wyśmienitym strzelcem.

– Nie martw się! Czuję swoją przewagę.

– A moja kokardka, Kurcie? Miała być talizmanem.

– Noszę ją na sercu – uśmiechnął się.

– Zastanawiałaś się, czy zażądasz jej z powrotem?

– To zależy, czy będę z ciebie zadowolona. Ale już pół do czwartej, pora iść.

– Właśnie na tę godzinę umówiłem się z von Platenem na rogu ulicy.

– Wyjdźmy więc po cichu.

Zaczęła zapinać płaszcz, a Kurt ośmielił się pomagać jej w tym.

– O Boże! Jeśli jednak trafi cię kula... wyszeptała i jej oczy zaszły łzami.

– Nie lękaj się, Różyczko! Chodź nie możemy się spóźnić! Opuścili dom tak cicho, że nikt ich nie usłyszał. Na rogu ulicy czekał już von Platen w powozie. Przywitawszy się, wsiedli. Z bocznej ulicy wyjechały dwa inne zaprzęgi.

– To pułkownik i Ravenow – wyjaśnił von Platen, który ze swego miejsca wszystko doskonale widział. – Są bardzo punktualni, ale my będziemy przed nimi. Henryku, nie pozwól się wyprzedzić! – zawołał do stangreta.

Służący trzasnął z bicza na znak, że zrozumiał polecenie. Konie ruszyły galopem. Mknęli tak szybko, że dziesięć minut przed czwartą dotarli do browaru. Skręcili w boczną aleję parku i wkrótce powóz zatrzymał się. Niebawem nadjechały pozostałe. Przywitano się lekkim skinieniem głowy. Służący stanęli na warcie, lekarz przygotował instrumenty i opatrunki.

Kurt rozesłał pled na ziemi pod starym dębem.

– Stań tutaj – zwrócił się do Różyczki. – Stąd będziesz mogła wszystko dobrze widzieć, a ten pled uchroni cię przed wilgocią; trawa bardzo mokra.

– Dziękuję ci – popatrzyła na niego ciepło.

Sekundanci von Platen i von Golzen obeszli plac. Von Golzen podszedł do powozu Ravenowa i przyniósł tureckie szable.

– Idź już, drogi Kurcie – szepnęła Różyczka. – Von Ravenow czeka...

– Czy zniesiesz widok krwi? – zatroskał się.

– Mam nadzieję, że to nie będzie twoja.

Porucznik von Ravenow stał nad szablą, którą von Golzen położył na ziemi. Kurt podszedł do drugiej. Również pułkownik i adiutant, świadkowie pojedynku, podeszli bliżej. Major von Palm, jako arbiter, był obowiązany zaproponować pojednanie. Podszedł więc do przeciwników i zapytał:

– Pozwolą panowie, że powiem słówko?

– Proszę – odezwał się Kurt.

– Ale ja nie! – krzyknął von Ravenow. – Zostałem ciężko znieważony. Nie traćmy słów na próby pojednania.

– Nic więcej zrobić nie mogę. Byłem gotów wysłuchać pana majora. Proszę to wziąć pod uwagę – powiedział poważnie Kurt.

– Tchórzem jest każdy, kto oświadcza, że gotów odstąpić od pojedynku – zgryźliwie zauważył von Ravenow, podnosząc szablę. – Zaczynamy!

Kurt podniósł swoją. Obaj sekundanci wyciągnęli szable i stanęli z boku. Walka miała się rozpocząć na znak dany przez majora von Palma. Naraz odezwała się Różyczka:

– Poczekajcie jeszcze chwilę, panowie. Zanim zaczniecie się pojedynkować, chciałabym zapytać podporucznika von Ravenowa, czy wciąż jeszcze twierdzi, że mnie odprowadził do domu?

Ponieważ oczy obecnych skierowały się na niego, nie mógł zlekceważyć tego pytania. Rzekł więc szyderczo:

– Dam odpowiedź szablą. Na takie pytania odpowiada się tylko krwią!

Obaj przeciwnicy zajęli stanowiska. Kurt stał spokojny i opanowany. Von Ravenow zagryzał wargi.

Major podniósł rękę, dając znak do rozpoczęcia pojedynku. Von Ravenow natarł od razu bardzo gwałtownie. Jednakże Kurt z łatwością odparował cios i sam zaatakował błyskawicznie; w dodatku tak silnie, że szabla wyleciała z ręki von Ravenowa. Sekundanci skrzyżowali szpady między przeciwnikami. Lekarz podniósł szablę i zwrócił ją von Ravenowowi, a ten natychmiast podjął walkę. Obie ciężkie klingi iskrzyły się w zderzeniu. Nagle rozległ się ostry dźwięk stali i głośny krzyk. Wydał go von Ravenow. Szabla przeleciała dużym łukiem nad placem i świadkowie z przerażeniem ujrzeli odrąbaną dłoń na rękojeści.

Kurt opuścił szablę.

– Panie doktorze, proszę potwierdzić, że podporucznik von Ravenow jest niezdolny do służby! Taki był warunek pojedynku.

Von Ravenow stał nieruchomo. Z rany krew płynęła strumie niem. Sekundant podszedł, aby go podtrzymać. Nie mówiąc ani słowa pozwolił się ułożyć na trawie i przez dłuższą chwilę patrzył na to, co pozostało z jego dłoni, po czym przymknął powieki.

– No, jak doktorze? – zapytał Kurt.

– Ręka jest stracona.

– Sądzę, że warunek spotkania został spełniony.

– Tak. Podporucznik von Ravenow będzie musiał wystąpić ze służby.

– A więc pojedynek skończony. Mogę odejść.

– I ja także – oświadczył von Platen. Następnie szeptem powiedział do Kurta: – Włada pan szablą jak istny diabeł! Wykazał się pan niespotykaną wprost zręcznością. Dużo będą mówić o tym pojedynku! Czy jest pan równie wyćwiczony w strzelaniu z pistoletu?

– Myślę, że tak.

– Nie lękam się więc o pana. A teraz proszę wybaczyć, ale muszę porozmawiać z von Ravenowem.

Kurt podszedł do Różyczki. Dziewczyna serdecznie uścisnęła obie jego dłonie. Tymczasem lekarz zajął się von Ravenowem. Sporo minut upłynęło, nim zdołał zatamować krew i założyć opatrunek. Ranny zgrzytał zębami z wściekłości i bólu. Spoglądał na ręce lekarza i od czasu do czasu rzucał nienawistne spojrzenie w kierunku Kurta.

– Kaleka! – jęczał. – Nieszczęsny kaleka! – Zwrócił się do von Winslowa: – Czy przyrzeka pan, że go zastrzeli?

– Przyrzekam! Nie zgodzę się na żadne pojednanie.

– To jedyna pociecha dla mnie! Doktorze, muszę się przyglądać tej walce! Niech się pan nie sprzeciwia!

Lekarz namyślał się przez chwilę.

– Dobrze. Ale ostrzegam: najmniejsze podniecenie może panu zaszkodzić. Właściwie powinien pan natychmiast udać się do domu.

– To by mi jeszcze bardziej zaszkodziło! Więcej: zabiłoby mnie. Muszę widzieć, jak ten człowiek zginie! Jedynie to złagodzi mój ból po utracie ręki! Nie każcie mi czekać, zaczynajcie!

Von Platen stojąc obok przysłuchiwał się rozmowie. Skinął na adiutanta:

– Panie kolego, jestem gotów. A pan?

Von Branden kiwnął głową potakująco i obaj poszli na środek placu. Odległość wyznaczono za pomocą dwóch wetkniętych w ziemię szpad. Adiutant przyniósł pudło z pistoletami pułkownika. Zauważywszy to, Kurt zbliżył się, wziął w rękę jeden z pistoletów i obejrzał z miną znawcy.

– Wyśmienity! Ponieważ jednak nie znam tego typu, wolno mi chyba oddać strzał próbny?

– Strzelaj pan! – zgodził się von Branden. Ranny uśmiechnął się drwiąco.

Kurt nabił i obejrzał się za celem. Wysoko na gałęzi rozłożystej sosny wisiała wielka szyszka. Wskazał na nią i powiedział:

– A więc trafię w tę szyszkę.

Mierzył długo, zanim wypalił. Rozległo się wieloznaczne chrząkanie. Nie trafił bowiem w szyszkę, lecz w odległą od niej o metr gałąź.

Bogu dzięki, marnie strzela! – ucieszył się w duchu pułkownik. Tak samo pomyśleli pozostali. Von Platen odciągnął Kurta na bok.

– Ależ, na miłość boską, drogi Ungerze – rzekł z troską w głosie – jeśli pan tak strzela, jest pan zgubiony! Pułkownik zapewnił słowem honoru von Ravenowa, że zabije pana bez litości!

– Niech spróbuje! Przekonałem się, że ten pistolet jest istotnie doskonałej roboty.

– Kpi pan sobie? Mimo znakomitego pistoletu spudłował pan.

– Wręcz przeciwnie, dokładniej nie można trafić. Wprawdzie wskazywałem szyszkę, celowałem jednak w ten właśnie punkt, w który trafiłem. Zgodzi się pan chyba ze mną, że kto oszukał przeciwnika, ten już w połowie wygrał...

– Ach, na Boga, jest pan groźnym przeciwnikiem! Nie chciałbym się bić z panem!

Obaj sekundanci nabili broń. Okryto ją chustką. Pułkownik i Kurt wyciągnęli po pistolecie. Teraz znów nastąpiła chwila, kiedy major powinien był interweniować.

 

– Moi panowie! – zaczął. – Czuję się w obowiązku...

– Spokojnie, kolego! – przerwał von Winslow. – Nie chcę słyszeć ani słowa!

Przed chwilą widział przecież, jak źle Kurt strzelał. To spotęgowało jego pewność siebie i butę.

– Ale ja proszę, aby pan major powiedział, co ma do powiedzenia – odezwał się Kurt. – Nie należy się zabijać, skoro są inne sposoby rozstrzygnięcia sporu. Oświadczam, że będę zupełnie zadowolony, jeśli pan pułkownik poprosi mnie o wybaczenie.

– O wybaczenie?! – oburzył się pułkownik. – Tylko szaleniec może tak mówić! Nie ustąpię, gdyż dałem słowo honoru, że jeden z nas zostanie na placu. Zaczynajmy!

Zajęli stanowiska. Obaj jednocześnie podnieśli broń. Kurt celował w rękę von Winslowa. Głowę lekko odchylił w kierunku majora, co miało świadczyć, że z uwagą czeka na jego komendę. Musiał wyprzedzić przeciwnika. Oczywiście nie aż tak, aby to poczytano za nieuczciwość po prostu o sekundę wcześniej należało spuścić kurek. Major zaczął liczyć:

– Raz... dwa... trzy! Padły strzały.

– O, Boże! – zawołał pułkownik. Pistolet wypadł mu z ręki. Lewą dłonią chwycił się za prawą.

– Ugodzony? – zapytał sekundant.

– Tak, w rękę – jęknął.

Lekarz podszedł i zaczął badać ranę. Pokiwał głową i spojrzał na Kurta, który wciąż stał na swoim stanowisku.

– Zmiażdżona, całkowicie zmiażdżona – oświadczył rozcinając nożycami rękaw do łokcia. – Kula przebiła dłoń, rozerwała przegub i przeszyła na wylot przedramię. Chyba leży niedaleko stąd.

– Czy uratuje mi pan rękę? – wykrztusił ze strachem pułkownik.

– Nie, trzeba amputować.

– A zatem niezdolny do służby? – zapytał Kurt.

– Tak – potwierdził lekarz.

– Mogę więc już opuścić stanowisko. – Kurt rzucił pistolet i odszedł. Różyczka oczekiwała go z błyszczącymi oczami. Ogromna duma malowała się w jej spojrzeniu.

– Znowu zwyciężyłeś! – szepnęła radosnym głosem.

Von Platen odjechał, młoda para pieszo poszła do domu. Był jeszcze całkowicie uśpiony, dostali się do środka nie zauważeni przez nikogo. Różyczka odprowadziła Kurta aż do jego pokoju.

– Wejdź na chwilę – poprosił. – Musimy skończyć rozmowę.

– Dobrze. A więc czy naprawdę nie wiesz, jak postąpić?

– Nie wiem. Właściwie powinienem złożyć meldunek pułkownikowi, ale skoro sam brał w tym udział... Odpoczniemy, Różyczko, a potem się zastanowimy. W każdym razie dziękuję Bogu, że mnie ustrzegł od śmierci. I dziękuję tobie! Przecież miałem przy sobie talizman, który mi dałaś.

– Ach, tę kokardkę! Mój rycerzu! Obroniłeś honor swej damy!

– A co będzie z talizmanem? Czy chcesz, bym ci go zwrócił? Stanęła w pąsach.

– Najpierw odpoczniemy. Tak ważna sprawa wymaga namysłu.

– Teraz jesteś naprawdę złą Rosetą! Przyrzekłaś, że rozstrzygniesz ją po pojedynku.

– Być może, że tak powiedziałam, ale czy zależy ci na pośpiechu?

– Rozumie się – odparł wesoło. – Muszę wiedzieć, czy talizman zostanie wykupiony czy nie.

– Pocałunkiem?

– Tak.

Stała przed nim wzruszona. Położyła mu rękę na ramieniu i rzekła:

– Drogi Kurcie! Jak mogłabym nie być z ciebie zadowolona? Przecież dla mnie narażałeś życie! Dlatego pragnę wykupić talizman, jeśli tego sobie życzysz.

Wyjął spod munduru kokardkę i podał jej.

– Oto on, Roseto.

– A oto pocałunek.

Zarzuciła mu ręce na szyję, zbliżyła usta do jego warg i delikatnie pocałowała.

– To ma być pocałunek?

– A niby co to było? – roześmiała się.

– No, pocałunek, ale taki, jakim się na przykład całuje ciotkę, która ma szpetny, długi nos i kilka brodawek na nim.

– Czy wiele ciotek całowałeś, że wiesz tak dobrze?

– O, nie! Stare ciotki całuje się niechętnie.

– A kogo chętnie?

– Młode, śliczne Różyczki.

– Co ty wygadujesz? Muszę cię za to ukarać. Nie chcę wcale tego talizmanu. Bierz go sobie z powrotem!

Chwycił kokardkę, położył ją na stole i rzekł z poważną miną:

– W tak doniosłych sprawach, jak zwracanie talizmanu trzeba postępować uczciwie i bez egoizmu.

– O czym ty mówisz?

– Zapłaciłaś za talizman, prawda? Skoro więc mi go zwracasz, jestem obowiązany oddać zapłatę.

Serce jej żywiej zabiło. Krew uderzyła do głowy, skronie i policzki pałały! I naraz ciemno przed oczami, coraz ciemniej... Zamknęła powieki. I wtedy poczuła, że ręce Kurta ją obejmują.

– Różyczko, droga Różyczko, spójrz na mnie!

– Nie! Nie mogę...

– Czy jesteś zła na mnie?

– O, nie, wcale nie! – szepnęła.

Zaczął całować jej oczy – prawe, potem lewe. Później jego ciepłe wargi dotknęły jej policzków i... wreszcie ust. Naprzód leciutko, potem mocniej i z każdą chwilą gwałtowniej. To odrywały się, to znów przyciskały do nich. Czy miała się bronić? Ani nie mogła, ani nie chciała tego robić.

– Zła jesteś na mnie, Różyczko? – spytał.

– Nie, Kurcie!

Jego pocałunki stały się jeszcze gorętsze. Bóg wie, ile by to trwało, ale w sieni rozległy się kroki służącego.

Otworzyła oczy, a Kurt szybko odskoczył od niej. Nigdy go jeszcze takim nie widziała. Niby ten sam, a zupełnie inny. Może dlatego zdawało się jej, że ich dusze się zespoliły? Ujął ją za ręce i rzekł miękko:

– Widzisz, Różyczko, to był właśnie pocałunek. Odzyskała swobodę.

– Nie takim, jakim się całuje ciotkę?

– Starą...

– Z długim nosem...

– I z brodawkami.

Roześmieli się oboje. Różyczka zapomniała o pojedynku i o tym, że jest wnuczką hrabiego, Kurt zaś, że jego ojciec był zwykłym sternikiem. Dziewczyna pierwsza ochłonęła.

– Muszę już iść – powiedziała.

– Och, jaka szkoda!

– Do widzenia, mój drogi!

– Do widzenia, Różyczko! Spróbuję trochę się przespać i na pewno będę śnił o tobie.

– A opowiesz mi sen?

– Oczywiście!

Kiedy wyszła długo stał przy drzwiach i trzymając rękę na sercu, mówił do siebie:

– O, jakże kocham, jakże ją kocham!

A ona nie mogąc usiedzieć na miejscu, w kółko chodziła po swoim pokoju i szeptała:

– Co to było? Co ja uczyniłam? O mój Boże, tego nie mogę opowiedzieć mamie! Nigdy, przenigdy!

Rozległo się pukanie i weszła służąca. Zdziwiła się, że panienka już nie śpi. A kiedy zobaczyła, że posłanie jest nietknięte, zdumienie jej nie miało granic.

– Mój Boże, panienka wcale nie spała!

– Nie – potwierdziła. – Przynieś mi czekoladę. Tylko się pospiesz, bo zaraz wyjeżdżam.

Była punktualnie ósma, gdy służący pomógł Różyczce wsiąść do powozu.

– Do ministra wojny – rzuciła stangretowi.

Jego ekscelencja spał jeszcze. Musiała poczekać w salonie. Kiedy się obudził, zameldowano mu, że niejaka panna Sternau ośmieliła się go niepokoić o tak wczesnej porze. Minister dobrze znał to nazwisko. Ubrał się szybko i kazał wprowadzić dziewczynę do gabinetu.

Służący w przedpokoju słyszał najpierw, że interesantka opowiada coś długo ze swadą, a potem nastąpiła ożywiona rozmowa. Panna Sternau opuściła gabinet z rozpromienioną twarzą, jego ekscelencja zaś kazał natychmiast sprowadzić podporucznika von Platena z huzarów gwardii.

Kiedy Różyczka wróciła do domu, zastała domowników przy śniadaniu.

– Gdzie byłaś? – spytała matka.

Gdy wyznała, że u ministra, zasypano ją pytaniami. Chcąc nie chcąc, musiała na wszystkie odpowiedzieć.

Tymczasem von Platen zląkł się co niemiara, gdy usłyszał rozkaz ministra. Z koszar pospieszył do domu, aby się przebrać w strój galowy. Był przeświadczony, że chodzi o pojedynek. Ale skąd minister tak wcześnie dowiedział się o tym? Kiedy wszedł do przedpokoju, służący zapytał:

– Pan podporucznik von Platen?

– Tak.

– Jego ekscelencja jest jeszcze zajęty. Niech pan tymczasem tutaj wejdzie.

Von Platen omal się nie cofnął; gdy stanął w drzwiach małego, bogato umeblowanego buduaru, ujrzał panią ministrową siedzącą na szezlongu z książką w ręku. Na jego widok podniosła się lekko i skinęła przyjaźnie:

– Zbliż się, pan, podporuczniku von Platen. Mój mąż jeszcze nie może pana przyjąć, poleciłam więc, aby przyprowadzono pana do mnie. Chciałabym się dowiedzieć o pewnym zdarzeniu, którego podobno był pan świadkiem.

Drzwi, które prowadziły do sąsiedniego pokoju, były lekko uchylone. Podporucznik zorientował się w sytuacji. Minister dowiedział się o pojedynku, ale nie chciał od razu nadawać tej sprawie biegu służbowego. Von Platen miał opowiedzieć jego żonie o wszystkim, a minister wysłucha tego z ukrycia i będzie mógł powziąć decyzję. Okoliczność, że wezwano jego, sekundanta Kurta, kazała dobrze wróżyć młodemu huzarowi.

– Powiadają, że zna pan podporucznika Ungera? – zaczęła ministrową.

– Mam honor być jego przyjacielem.

– A więc dobrze mnie poinformowano. Pozwoli pan, że będę mówiła wprost. Ten podporucznik pojedynkował się dzisiaj rano?

– Owszem, nie proszono mnie o dyskrecję.

– Z kim?

– Ze swoim podpułkownikiem i z podporucznikiem von Ravenowem z tego samego szwadronu.

– A z jakim wynikiem?

– Von Ravenowowi odciął prawą rękę, pułkownikowi zmiażdżył dłoń. Obaj przeto nie mogą dalej pełnić służby.

– Mój Boże, co za nieszczęście. Ale proszę o szczegóły poprzedzające te wypadki.

Von Platen opowiedział o zmowie oficerów, o przyjęciu, jakiego doznał Kurt, o oburzającym stosunku do niego i o męskiej reakcji Ungera. Mówił prawdę i nie rzucił najmniejszego cienia na przyjaciela. Kiedy skończył, ministrowa powiedziała:

– Dziękuję panu, panie podporuczniku. Pański przyjaciel jest interesującym człowiekiem. Myślę, że czeka go świetna przyszłość. Ale jak zamierza uniknąć następstw nieszczęsnego pojedynku?

– Uniknąć? Unger nie jest tchórzem! Na pewno zamelduje o wszystkim przełożonym, choć nie on powinien odpowiadać za to, co się wydarzyło.

– Zdaje się, że ufa mu pan całkowicie?

– Bywają ludzie, którzy z miejsca zdobywają powszechne zaufanie. Do takich właśnie zaliczam Ungera.

– Mimo to sytuacja jest nader przykra. Proszę więc pana, abyś nie wspominał nikomu, co było treścią naszej rozmowy.

W tym momencie drzwi do drugiego pokoju zostały zamknięte. Małżonka ministra łaskawie pożegnała podporucznika. Skłoniwszy się głęboko, wyszedł. Ledwie zrobił dwa kroki, służący poprosił go do ministra.

Wszedł do gabinetu. Minister czytał – albo udawał, że czyta – jakieś akta. Odłożył je natychmiast, podniósł się i uśmiechnął łagodnie. Obejrzawszy od stóp do głów młodego oficera, powiedział życzliwie:

– Kazałem pana wezwać, aby obarczyć go ważną misją, panie von Platen – i jak gdyby szukając stosownych słów, dodał po chwili:

– Słyszałem, że brał pan dziś udział w polowaniu?

Von Platen od razu zorientował się, że minister ma na myśli pojedynek. Odpowiedział więc:

– Według rozkazu, ekscelencjo!

– Niestety, dowiedziałem się – mówił minister – że przebieg polowania był fatalny. Dwaj panowie zapomnieli, że z bronią należy obchodzić się ostrożnie.

– W istocie, ekscelencjo. Wprawdzie nie są ranni śmiertelnie, ale według orzeczenia lekarza stracili zdolność do służby.

– To rzecz godna ubolewania. Poinformowano mnie, że poszkodowani są sobie sami winni. Czy sprawa nabrała rozgłosu?

– Jestem przekonany, że wręcz przeciwnie, ekscelencjo.

– Pragnę więc, aby zachowano ją w najgłębszej tajemnicy. Uda się pan natychmiast do uczestników polowania, aby im w moim imieniu surowo nakazać milczenie. Obaj ranni zapewne nie zamierzają opuścić swoich pokojów, ale ponadto żądam, aby nie przyjmowali wizyt; nikt nie powinien wiedzieć, w jakim są stanie. Mają się tak zachowywać, jak gdyby byli skazani na areszt domowy. Udaję się na audiencję do jego królewskiej mości i zdam mu sprawę ze zdarzenia. Punktualnie o jedenastej niech pan się u mnie zamelduje – gestem pożegnał podporucznika.

Von Platen poszedł najpierw do pułkownika. Zastał go w łóżku, otoczonego bliskimi. Żona von Winslowa podeszła do von Platena. Twarz jej pałała nienawiścią.

– Podporuczniku! – zawołała. – Muszę panu powiedzieć...

– Przepraszam łaskawa pani – przerwał jej szybko. – Podporucznikiem nazywają mnie tylko koledzy i tylko ci, których do tego upoważnia przyjaźń.

Podniosła głos:

– No dobrze, mój szanowny panie podporuczniku von Platen! Muszę panu oświadczyć, że to podłość w ten sposób okaleczyć mego męża!

 

Von Platen spodziewał się, że pułkownik skarci żonę. Gdy to nie nastąpiło, rzekł:

– Jeśli mowa o podłości, to w każdym razie nie doświadczył jej na sobie pan pułkownik. Nie będę zważał na te dosadne wyrażenia, gdyż pani, jako małżonka, nie może osądzić sprawy bezstronnie.

– Osądzam ją nader sprawiedliwie! Jeszcze przed południem zażądam, aby pociągnięto do odpowiedzialności tego człowieka, który śmiał zranić swego przełożonego.

– Mogę zaoszczędzić pani fatygi. Przychodzę z rozkazu jego ekscelencji ministra wojny.

– Ach! – zawołała przerażona. Ranny podniósł głowę.

– Ministra? – zapytał. – O co chodzi?

– Mam panu zakomunikować rozkaz, aby aż do odwołania zachował pan sprawę w tajemnicy. Nie wolno panu opuszczać pokoju, ani przyjmować wizyt.

– A więc jestem więźniem?

– To właśnie miał na myśli ekscelencja. Przez wzgląd na mego przyjaciela Ungera, minister zdecydował się przyjąć, że został pan przypadkowo ranny podczas polowania. Należy się więc spodziewać, że uchroni to pana od twierdzy. Żegnam pana, panie pułkowniku!

Stuknąwszy obcasami, wyszedł, nieciekaw wrażenia, jakie wywarły jego słowa.

Von Ravenow wysłuchał von Platena w milczeniu, z zaciśniętymi zębami.

Po odwiedzeniu obu sekundantów, arbitra i lekarza von Platen udał się do Ungera. Ponieważ Kurt spał jeszcze, przyjął go don Manuel. Hrabia kazał natychmiast obudzić swego ulubieńca. Kurt był zdumiony, dowiedziawszy się, że minister wojny wie już o pojedynku. Również von Platen łamał sobie nad tym głowę. Wówczas hrabia opowiedział im o porannej wizycie Różyczki. Chciał zaprowadzić von Platena do pań, ale podporucznik musiał wrócić do ministra. Pożegnał się i przyrzekł, że przyjdzie ponownie, gdy tylko będzie mógł.

Hrabia i Unger weszli do pokoju, w którym znajdowali się wszyscy domownicy.

Kurt ujął rękę Różyczki i rzekł wzruszony:

– A więc ty za mnie działałaś? Ale czy zdajesz sobie sprawę, jak bardzo ryzykowałaś?

– Musiałam działać, skoro ty wolałeś spać! Nie sądzę jednak, że bardzo ryzykowałam. Decyzje ministra świadczą o czymś wręcz przeciwnym.

Tymczasem von Platen zameldował się u ministra. Ten przyjął go życzliwie, stojąc przy stole, na którym leżały zapieczętowane listy.

– Jest pan punktualny, panie podporuczniku. Panowie oficerowie z pańskiego regimentu schodzą się o tej porze w kasynie na śniadaniu. A pan?

– Zazwyczaj także tam jadam, ekscelencjo.

– No, dobrze. Polowanie, o którym mówiliśmy, było zaplanowane w kasynie i tam powinno się skończyć. Uda się pan do pułkownika von Märzfelda z piechoty i wręczy mu te listy. Niech je przejrzy, a następnie odczyta w kasynie w obecności pańskiego przyjaciela Ungera. Proszę go o tym zawiadomić. To wszystko. Pańskie postępowanie w tej sprawie jest godne pochwały.

Włożył listy do teczki i wręczył ją von Platenowi. Serce młodego oficera przepełniała radość. Nieczęsto zdarzało się usłyszeć takie słowa z ust ministra. Wsiadł do dorożki i pojechał najpierw do Ungera. Proszono go, aby został dłużej, lecz grzecznie odmówił. Musiał przecież wykonać rozkaz.

Kurt był bardzo ciekaw tego, co miało się rozegrać w kasynie. Poszedł tam natychmiast. Von Platena jeszcze nie zastał, ale sala była już pełna. Wszak balu u wielkiego księcia nie zdołano dotąd omówić we własnym gronie. Brakowało tylko von Winslowa i von Ravenowa. Odgadywano powód ich nieobecności, ale nie dopytywano się, choć major von Palm i obaj sekundanci mogli dokładnie poinformować, co się im przydarzyło.

Zjawienie się Kurta wprawiło oficerów w zakłopotanie. Zmówili się przeciwko niemu, prawda, lecz na balu przekonali się, jakie ten mieszczanin ma potężne plecy. Dłużej nie mogli go lekceważyć. Odpowiedzieli więc na jego ukłon w sposób wymijający – ani grzeczny, ani obraźliwy. Kurt kazał sobie podać szklankę wina i zajął się gazetą.

Po pewnym czasie nadszedł von Platen i przysiadł się do niego.

– No i co? – zapytał Kurt.

– Pułkownik von Märzfeld był oczywiście zdumiony rozkazem. Domyślam się, o co chodzi.

– Nietrudno odgadnąć. Dostanie nasz regiment. Ponieważ jest z piechoty liniowej, spotyka go wyróżnienie, natomiast oficerów naszego pułku – kara jak najdotkliwsza.

– A jak myślisz? Co zawierały pozostałe listy?

– Cierpliwości! Zaraz się dowiemy.

Niedługo zjawił się von Märzfeld. Oficerowie byli zdumieni. Pułkownik z liniowej piechoty? W ich kasynie? Czego tu może chcieć? I dlaczego w galowym uniformie, z orderami na piersiach?

Wszyscy się podnieśli, aby go powitać. Podpułkownik i majorowie podeszli doń także. Uścisnął im ręce i rzekł:

– Dziękuję za przywitanie, moi panowie! Sprowadza mnie tu sprawa służbowa, a nie chęć zjedzenia z wami śniadania. – Wyjął z teczki listy ministra i dodał: – Jego ekscelencja pan minister wojny przysłał mi to przez pana von Platena, abym was, moi panowie, zawiadomił o kilku zarządzeniach, które uważano za stosowne poczynić.

Rozległy się szmery. Rozkaz ministra w kasynie? Nie w rozkazie pułkowym? Tego jeszcze nie było! I ma go odczytać pułkownik liniowy? Von Platen mu przyniósł? A co on ma do tego?

Spojrzenia obecnych przechodziły z von Platena na pułkownika. Von Platen udawał, że ich nie spostrzega. Pułkownik rozłożył pierwszy list. Były oznaczone kolejnymi numerami.

– Proszę o uwagę, panowie. Numer pierwszy.

Przeczytał krótki komunikat. Dotyczył on dymisji pułkownika regimentu von Winslowa. Oficerowie byli oszołomieni.

– Numer drugi, moi panowie!

Szmery ucichły. Treść pisma była nie mniej zaskakująca od poprzedniej. Podporucznik von Ravenow otrzymał dymisję i to bez zachowania pensji, podobnie jak pułkownik. Nie wspomniano też o wizytach pożegnalnych.

– Numer trzeci.

Słuchano z coraz większym napięciem. Porucznik von Branden został pozbawiony adiutantury i wraz z podporucznikiem von Golzenem przeniesiony do obozu.

Obaj oficerowie byli w kasynie. Na twarzach ich malował się przestrach. Z gwardii do obozu – to dopiero kara! Koledzy chcieli im wyrazić współczucie, ale nie śmieli. Spojrzenia wszystkich skierowały się ku Ungerowi. Zrozumiano, że zmiany te są zadośćuczynieniem dla niego.

– Numer czwarty.

A więc na tym nie koniec? Co jeszcze mogło się zdarzyć? Otóż podpułkownik, major i rotmistrz ze szwadronu Kurta zostali przeniesieni do linii na ich własną prośbę, jak dodano. W ten sposób osłodzono im gorzką pigułkę.

Numer piąty zawierał nominację pułkownika von Märzfelda na dowódcę regimentu huzarów gwardii. Z tego samego pisma dowiedziano się, że von Platen został mianowany porucznikiem i adiutantem pułkownika, a Unger awansowany na porucznika huzarów gwardii i odkomenderowany do sztabu generalnego.

Tego wyróżnienia można było pozazdrościć najlepszemu przyjacielowi, a cóż dopiero człowiekowi, z którym postępowano tak niegodnie! Zawiść przepełniła więc serca wielu oficerów. Pułkownik natomiast podszedł do Kurta, uścisnął mu dłoń i powiedział:

– Panie poruczniku, cieszy mnie, że ode mnie dowiedział się pan o nominacji. Bardzo żałuję, że nie znajdę pana w szeregach mego regimentu, chociaż jestem przeświadczony, że w sztabie, gdzie potrafią się na panu poznać, szybciej się wyróżnisz niż w pułku. Muszę jeszcze panu napomknąć, że jego ekscelencja punktualnie o czwartej gotów będzie osobiście przyjąć pańskie podziękowanie.

Oficerowie mieli nowy powód, by zazdrościć Kurtowi. Tylko von Platen objął go serdecznie i szepnął:

– Któżby pomyślał, że dzięki tobie dostanę awans! Patrz, Kurcie, jak ci dumni panowie z gwardii winszują staremu Märzfeldowi! Życzą mu z całej duszy, aby poszedł do licha, ale sami tam idą... do piechoty. Chodź, wyjdziemy! Otrzymałeś wspaniałą satysfakcję! Nic tu już po nas! Pożegnam tylko mego dowódcę i poproszę o urlop. Muszę wyjechać do Moguncji.

– Do Moguncji? A więc niedaleko moich rodzinnych stron.

– Tak. Wuj Wallner przysłał mi list. Chce się ze mną porozumieć w sprawie pewnego spadku. Mam nadzieję, że dostanę urlop, bo stary Märzfeld będzie sam potrzebował trochę czasu, aby się zadomowić w naszym regimencie.

– Czy to ten wujek, który jest bankierem?

– Tak. Mówiłem ci, że jest tak samo spokrewniony ze mną, jak z naszym dotychczasowym majorem.

Von Platen podszedł do pułkownika. Jak przypuszczał, urlop otrzymał bez przeszkód. Obaj przyjaciele opuścili kasyno, pożegnawszy z uszanowaniem von Märzfelda. Na zaproszenie Kurta von Platen przyrzekł odwiedzić go wieczorem.

W domu nominacja Kurta wywołała istną burzę zachwytów. O oznaczonej godzinie Kurt pojechał do ministra i został przyjęty szczególnie serdecznie. Kiedy młody człowiek podziękował za awans, minister rzekł:

– Był mi pan gorąco polecony. Otrzymałem odpis pańskich prac, które wykonał pan dla swoich dotychczasowych przełożonych. Cenię je wysoko. Dlatego postanowiłem przenieść pana do sztabu. Naturalnie pod warunkiem – w głosie jego pojawiła się żartobliwa nutka – że na przyszłość będzie się pan wystrzegał pewnych polowań, które mogą pozbawić pana zdolności do służby. No, ale dość o tym. Niech pana nie zdziwi, że na razie nie przedstawię pana szefowi sztabu generalnego. Nim bowiem pan tam trafi, powierzę panu pewną misję, również wojskową, ale zarazem dyplomatyczną. Do jej wykonania potrzebny jest człowiek odważny, z zimną krwią i przebiegły jak detektyw; taki jednocześnie, który może robić wrażenie bardzo niedoświadczonego i nie zagrażającego nikomu. Myślę, że odpowiada pan tym warunkom. Czeka pana dłuższa podróż. Daję panu tydzień na przygotowanie, ale zanotuję sobie pana adres na wypadek, gdyby był pan wcześniej potrzebny.

To koniec darmowego fragmentu. Czy chcesz czytać dalej?