Uroki Grecji

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Julia James
Uroki Grecji

Tłumaczenie:

Ewa Pawełek

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Anatol Telonidis patrzył posępnie na wnętrze przestronnego, bogato urządzonego salonu. Nie mogło być inaczej, w końcu apartament znajdował się w najmodniejszej i najbardziej luksusowej części Aten. Wszystkie rzeczy wciąż stały na swoim miejscu, zupełnie jak wtedy, gdy jego młodszy kuzyn Marcos Petranakos zaledwie przed kilkoma tygodniami wyszedł z domu, by już nigdy do niego nie powrócić.

Kiedy zadzwonił dziadek, Timon Petranakos, nie mógł uwierzyć w straszliwą wiadomość: „Anatol, on nie żyje! Marcos, mój ukochany wnuk Marcos nie żyje!” – Starszy mężczyzna krzyczał do słuchawki, nie panując nad sobą. Anatol czuł się zdruzgotany. Jego kuzyn w wieku zaledwie dwudziestu pięciu lat zginął w wypadku. Jechał za szybko swoim świetnym, nowiutkim samochodem podarowanym przez dziadka.

Dla nestora rodu śmierć ukochanego wnuka, którego rozpieszczał bez umiaru, od kiedy Marcos, jako nastolatek stracił rodziców, była strasznym ciosem. Kiedy dowiedział się, że jest chory na raka, odmówił leczenia, czekając na śmierć, w której upatrywał końca rozpaczy.

Anatol rozumiał ból dziadka i z trudem przeżywaną żałobę, ale śmierć Marcosa wpływała także na życie wielu innych rodzin. Potężne przedsiębiorstwo, jakim było Petranakos Corporation, bez spadkobiercy musiało przejść w ręce dalszych krewnych, którzy nie mając żadnego doświadczenia, prędzej czy później doprowadzą firmę do upadku, a tym samym tysiące ludzi stracą pracę. Timonowi było to jednak obojętne.

Mimo że Anatol prowadził własne przedsiębiorstwo, poświęcając mu wiele czasu, energii i pracy, wiedział, że gdyby Marcos nie zginął, z charakterystycznym dla siebie zaangażowaniem pokierowałby młodszym kuzynem, aby stał się odpowiedzialnym szefem rodzinnej firmy. Niestety, potencjalny nowy właściciel – zarozumiały i zadufany w sobie arogant w średnim wieku – nie życzył sobie żadnej pomocy.

Z rosnącym przygnębieniem i frustracją spowodowaną nieuchronnym końcem Petranakos Corporation, Anatol zabrał się za porządkowanie rzeczy kuzyna. Na początek postanowił przejrzeć zawartość biurka i bardzo szybko doszedł do wniosku, że Marcos był najbardziej niezorganizowaną osobą, jaką znał. Paragony, rachunki, służbowa i prywatna korespondencja – wszystko było wymieszane i stanowiło niezbity dowód, że Marcos miał bardzo swobodne i beztroskie podejście do życia. Szybkie samochody, liczne przygody miłosne, imprezy, zabawy do białego rana. Taki styl życia był zupełnie obcy Anatolowi, który, zajęty pracą, nie miał czasu na nic innego. Niekiedy spotykał się z kobietami, ambitnymi bizneswoman, ale nie udało mu się stworzyć trwałej relacji. Nie to go jednak martwiło. Większym zmartwieniem było przejęcie firmy przez żółtodzioba, który nie miał pojęcia o zarządzaniu.

Po raz kolejny pomyślał zmartwiony, że wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej, gdyby tylko Marcos był żonaty i miał syna, który w przyszłości odziedziczyłby przedsiębiorstwo po Timonie. Anatol mógłby utrzymać na powierzchni Petranakos Corporation do czasu, aż dziecko by dorosło. Niestety, dla takiego niebieskiego ptaka jak Marcos małżeństwo było ostatecznością. Zawsze powtarzał, że na to przyjdzie jeszcze czas, kiedyś, później. Jak się okazało nie było żadnego „później”…

Z posępną miną zaczął segregować papiery. Służbowe na jedną stertę, osobiste na drugą. Prywatnej korespondencji nie było wiele, co wcale go nie zdziwiło, w końcu żyli w dobie mejli. Zwrócił jednak uwagę na trzy koperty adresowane do Marcosa z londyńskim stemplem i znaczkiem Zjednoczonego Królestwa. Tylko jedna była otwarta.

Anatol zmarszczył brwi. Jasnoliliowa koperta i adres napisany ładnym charakterem pisma sugerowały, że nadawcą była kobieta. Mimo że dramatyczna śmierć Marcosa była obtrąbiona we wszystkich greckich tabloidach, brytyjska dziewczyna jego kuzyna mogła o tym nie wiedzieć. Najrozsądniej byłoby ją powiadomić. Nagle uwagę Anatola przykuły daty na stemplach. Każdy z listów został wysłany co najmniej dziewięć miesięcy wcześniej. Dlaczego Marcos ich nie otworzył?

Anatol wyjął z jedynej rozerwanej koperty pojedynczą kartkę i zaczął czytać krótką wiadomość napisaną po angielsku. Kiedy skończył, przez dłuższą chwilę stał bez ruchu, porażony tym, co odkrył…

Lyn opuściła salę wykładową i westchnęła przygnębiona. O ileż byłaby szczęśliwsza, gdyby mogła studiować ukochaną historię. Niestety, nauki humanistyczne były mało praktyczne w przeciwieństwie do księgowości, po ukończeniu której będzie mogła zarabiać przyzwoite pieniądze, a to było najważniejszym celem. Zwłaszcza, jeśli miała przekonać sąd, że jest w stanie samotnie wychować dziecko – małego Georgiego. Dopóki go nie zaadoptuje, jest tylko przybraną opiekunką, tymczasową rodziną zastępczą. Zdawała sobie sprawę, że sąd wolałby, aby Georgiego przygarnęła jedna z wielu bezdzietnych par, ale Lyn postanowiła, że nie dopuści, by ktokolwiek zabrał jej dziecko. Nikomu na to nie pozwoli!

Nieważne, ile będzie musiała włożyć wysiłku, by wytrwać na studiach, jednocześnie opiekując się dzieckiem, zwłaszcza że brakowało jej pieniędzy. Jakoś sobie poradzi! Z żalem pomyślała, że gdyby wcześniej poszła do college’u, teraz miałaby już odpowiednie kwalifikacje, by pracować. Nie mogła jednak zaraz po szkole kontynuować nauki. Musiała zostać w domu i zaopiekować się Lindą. Nie miała serca, by zostawić młodszą siostrę pod opieką wiecznie pijanej i obojętnej matki. A gdy Linda po ukończeniu szkoły wyjechała do Londynu, gdzie znalazła pracę, i Lyn wreszcie mogła pomyśleć o sobie, zachorowała matka. Płuca i wątroba, od lat zatruwane alkoholem i nikotyną, w końcu się zbuntowały i nie było nikogo poza Lyn, kto mógłby się zaopiekować schorowaną kobietą.

A teraz był jeszcze mały Georgi…

– Lyn Brandon? – Przed nią stała jedna z pracownic uniwersyteckiego sekretariatu. – Ktoś chciałby się z panią zobaczyć – dodała, wskazując ruchem głowy drzwi w końcu korytarza.

Lyn podziękowała za wiadomość i ruszyła w stronę służbowego pomieszczenia, w którym czasami odbywały się informacyjne spotkania ze studentami. Weszła energicznie do środka i zatrzymała się w progu zdziwiona.

Przy oknie stał mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziała. Był wysoki, dobrze zbudowany, miał na sobie czarny kaszmirowy płaszcz i czarny kaszmirowy szalik, okręcony luźno wokół mocnej szyi. Ciemna karnacja i kruczoczarne włosy pozwalały przypuszczać, że nie był Anglikiem. Lyn wpatrywała się w niego jak zaczarowana. Powiedzieć, że był przystojny, to za mało. Był fascynujący.

W jego oczach dostrzegła błysk zaskoczenia, a może rozczarowania? Patrzył na nią z ustami zaciśniętymi w wąską linię i zadartym podbródkiem, jakby się spodziewał kogoś innego. Pozioma zmarszczka przecinała jego czoło.

– Panna Brandon?

Wypowiedział jej nazwisko tonem sugerującym, że wciąż nie jest pewien personaliów młodej, skromnie ubranej dziewczyny, która weszła do pokoju.

Utkwił w niej surowe spojrzenie czarnych jak węgiel oczu i Lyn poczuła, że zaczyna się rumienić. Obecność tego eleganckiego mężczyzny, niczym w jaskrawym świetle obnażyła jej braki. Lyn do tej pory nie przejmowała się własnym wyglądem, ale nagle zdała sobie sprawę, że włosy ma niedbale związane w kucyk, na twarzy ani śladu makijażu, a jedyną zaletą jej stroju była praktyczność.

Po chwili uświadomiła sobie, kim może być ten obcokrajowiec. To nie kto inny jak tylko…

Śródziemnomorski typ urody, drogie ubranie, wyniosłe spojrzenie, aura władzy i respektu… Lyn poczuła, że żołądek skręca jej się boleśnie ze strachu, jakby jechała zbyt szybko na karuzeli.

Anatol dostrzegł panikę na jej twarzy. Nie było to jednak aż tak istotne jak fakt, że wreszcie odnalazł kobietę, która, jak wyśledzili prywatni detektywi, urodziła chłopca.

Czy był synem Marcosa? To pytanie rozbudzało nadzieję. Ponieważ, jeśli Marcos rzeczywiście ma syna, to wszystko się zmieni. Wszystko!

Gdyby jakimś cudem potwierdziły się jego przypuszczenia, zabrałby chłopca do domu, do Grecji, a Timon, który słabł z każdym dniem, mógłby zyskać bodziec do walki w chorobą. Poza tym dziadek z pewnością podjąłby inną decyzję dotyczącą firmy, gdyby tylko wiedział, że jego ukochany Marcos ma syna, prawowitego dziedzica Petranakos Corporation.

Anatol nie szczędziłby sił, żeby utrzymać przedsiębiorstwo na dobrym poziomie aż do pełnoletniości chłopca, dbając jednocześnie o miejsca pracy dla wszystkich zatrudnionych.

Kiedy dowiedział się od prywatnych detektywów, gdzie należy szukać niejakiej Lindy Brandon, wyruszył natychmiast, ale teraz nie był pewien, czy dobrze trafił. Marcos nigdy nie spojrzałby na taką dziewczynę drugi raz. Musiał być bardzo pijany, gdy szedł z nią do łóżka.

– Panna Brandon, to pani? – powtórzył niecierpliwie.

Dziewczyna kiwnęła głową, w jej oczach malował się strach.

– Jestem Anatol Telonidis – oświadczył poważnym, uroczystym tonem. – Jestem tutaj z powodu mojego kuzyna, Marcosa Petranakosa, z którym… jak sądzę… – szukał odpowiedniego wyrażenia – …miałaś do czynienia.

Znów obrzucił ją pełnym wątpliwości spojrzeniem. W guście Marcosa były blondynki o pełnych kształtach, a nie chude dziewczątka o ciemnych włosach. Jej reakcja świadczyła o tym, że jest tą, której szuka. Widział, jak zmienia się wyraz jej twarzy, gdy się przedstawił. Cokolwiek ją łączyło z Marcosem, nie miała chyba najlepszych wspomnień.

– A więc nawet nie chciało mu się samemu przyjechać, tylko wysłał kuzyna? – rzuciła szorstko.

– To nie tak, jak myślisz – zamilkł na moment. – Muszę z tobą porozmawiać, ale to… będzie trudne.

 

Lyn odchyliła głowę do tyłu, czując przypływ adrenaliny.

– Nie, to wcale nie będzie trudne – zripostowała. – Cokolwiek chciał mi przekazać Marcos, to nie ma dla mnie żadnego znaczenia. Georgi, jego syn, świetnie sobie radzi bez niego.

– Jest coś, co muszę ci powiedzieć – naciskał Anatol.

– Nie wysilaj się… – zaczęła, ale ostry, poważny głos mężczyzny zagłuszył jej słowa.

– Mój kuzyn nie żyje.

Nastała cisza. Absolutna cisza. Anatol nie chciał, by dziewczyna się dowiedziała w ten sposób, ale nie mógł znieść jej wrogości i pogardy, gdy Marcos leżał w zimnym grobie.

– Nie żyje? – Jej głos łamał się pod wpływem szoku.

– Przykro mi. Nie powinienem był ci tego mówić tak brutalnie – usprawiedliwił się.

– Marcos Petranakos nie żyje? – powtórzyła, wciąż nie dowierzając.

– Wypadek samochodowy. Dwa miesiące temu. Minęło trochę czasu, zanim udało mi się ciebie odnaleźć – wyjaśnił ponuro.

Lyn zachwiała się, jakby miała zaraz upaść. Anatol zareagował natychmiast, podbiegł i przytrzymał ją za łokieć, a kiedy zobaczył, że odzyskuje równowagę, puścił jej rękę i cofnął się.

– Nie żyje? – powtórzyła jak w transie. Ojciec Georgiego zginął…

– Powinnaś usiąść, uspokoić się. Przykro mi, że musiałem ci przekazać taką wiadomość. Wiem… – tym razem ostrożnie dobierał słowa – …jak bardzo był ci bliski, ale…

Zdumiony wyraz jej twarzy powstrzymał go przed dalszym wywodem.

– Był mi bliski?

– No, tak – przyznał. – Wiem z twoich listów, które, wybacz, przeczytałem, jak bardzo byłaś przywiązana do mojego kuzyna, jak pragnęłaś stworzyć z nim rodzinę, niestety on…

– Nie jestem matką Georgiego – przerwała mu szybko.

Anatol przez chwilę sądził, że może źle usłyszał albo nie zrozumiał tego, co mówiła do niego po angielsku. Kiedy jednak spojrzał jej w oczy, wiedział, że zrozumiał doskonale.

– Co? – wrzasnął. – Powiedziałaś, że nazywasz się Linda Brandon! – rzucił w nią twardym oskarżeniem.

– Jestem… Jestem Lynette Brandon – oświadczyła, wciąż blada na twarzy. – Lindy… Linda była moją siostrą. – Z trudem przychodziły jej kolejne słowa. – Ona, to znaczy matka Georgiego, nie żyje. Zmarła, wydając go na świat. Nikt nie się spodziewał, że to się stanie, ale stało się…

Podniosła oczy na Anatola, dostrzegając w jego wzroku współczucie i zrozumienie dla jej cierpienia. Obydwoje stracili bliskie sobie osoby. Nagle uświadomiła sobie, kto w tej sytuacji jest najbardziej poszkodowany. Nie żyli rodzice Georgiego. Nawet nie zdążył ich poznać, poczuć ich obecności.

Po policzkach popłynęły jej gorzkie łzy.

– Powinnaś usiąść – zarządził stanowczo Anatol, podprowadzając ją do krzesła.

Jego umysł wypełniało jedno zasadnicze pytanie: Gdzie jest syn Marcosa? Gdzie on jest? Musiał to wiedzieć natychmiast. Przeniknął go zimny strach. Noworodki pozbawione legalnej opieki są obiektem pożądania bezdzietnych par. Czy syn Marcosa został już adoptowany? Jeśli tak, to czy uda się odzyskać dziecko? I czy adopcyjni rodzice na to pozwolą?

Przełknął ślinę, ze strachem wypowiadając pytanie, które nie dawało mu spokoju.

– Gdzie jest syn mojego kuzyna?

Starał się, by jego głos nie brzmiał szorstko, władczo, ale musiał to wiedzieć.

Dziewczyna uniosła głowę, spoglądając mu w oczy.

– Jest ze mną – usłyszał odpowiedź, krótką, zaciętą, pełną tłumionych emocji.

– Z tobą?

Lyn zaczerpnęła powietrza, zaciskając jednocześnie dłonie na oparciu krzesła.

– Tak! Jest ze mną! I zostanie. To wszystko, co musisz wiedzieć.

Zerwała się na nogi, bliska paniki. Ostatnio wydarzyło się zbyt wiele, jedna tragedia za drugą. Obawiała się, że już więcej nie zniesie, nie wytrzyma.

– Panno Brandon. – Anatol podszedł bliżej, jego głos zdradzał zniecierpliwienie. – Musimy porozmawiać, przedyskutować…

– Nie! Nie mamy o czym dyskutować! – krzyknęła i zanim zdążył odpowiedzieć, odwróciła się na pięcie i wybiegła z pokoju. W głowie jej huczało od nadmiaru wrażeń. Nie potrafiła się nawet skupić na tyle, by przypomnieć sobie, w której sali odbędzie się kolejny wykład. Powtarzała bezgłośnie: Georgi jest mój. Mój, mój, mój!

Lindy powierzyła jej synka na łożu śmierci, to była ostatnia prośba umierającej i Lyn nigdy by jej nie zawiodła. Nigdy! Wciąż dźwięczał jej w głowie słaby, przepełniony bólem głos siostry.

– Opiekuj się Georgim…

To były ostatnie słowa Lindy, zanim ciemność zamknęła się nad udręczonym gorączką umysłem.

Nie zawiodę cię! Będę się nim opiekowała całe życie i nigdy nie pozwolę, by ktokolwiek go skrzywdził. Nigdy go nie opuszczę!

– Tylko ty i ja, Georgi – wyszeptała, gdy po wykładach odebrała siostrzeńca ze żłobka i szła na przystanek autobusowy, by wrócić do domu. W jednej ręce trzymając torbę z książkami, a drugą obejmując dziecko, nie zwróciła uwagi na czarny samochód zaparkowany przy ulicy, który spokojnie ruszył za autobusem.

Dwie godziny później Anatol stał przed brzydkim, pokrytym wulgarnymi napisami kilkupiętrowym blokiem. Budynek, nie dość, że stary i zniszczony, położony był w brzydkiej, odpychającej dzielnicy. To nie było odpowiednie miejsce dla wnuka wielkiego Timona Petranakosa. Nie pozwoli, by jego bratanek wychowywał się w takiej biedzie i upokorzeniu.

Z pełną gotowością, by przeprowadzić swoją wolę, zadzwonił do drzwi.

ROZDZIAŁ DRUGI

Lyn usiadła przy rozchwianym, mocno zużytym stole stojącym w rogu pokoju i wyłożyła na blat akademickie podręczniki. Georgi, nakarmiony i przebrany, ucinał sobie popołudniową drzemkę w starym, ale wciąż funkcjonalnym łóżeczku, postawionym w maleńkiej sypialni. Gdy siostrzeniec spał, Lyn miała godzinę lub dwie na naukę, co było dla niej niezwykle cenne, nawet jeśli potem Georgi marudził w nocy. Tym razem jednak nie potrafiła się skupić na ćwiczeniach z księgowości, wciąż rozpamiętując spotkanie z kuzynem Marcosa.

Na szczęście przedstawiła jasno swoje stanowisko i miała nadzieję, że facet wziął to sobie do serca, wróci do Grecji i zostawi ją w spokoju. Ponownie ogarnął ją trudny do opanowania lęk. Ludzie od adopcji uwierzyli, że nie ma żadnego kontaktu z ojcem Georgiego ani z żadnym członkiem jego rodziny, co było prawdą… aż do dzisiejszego ranka.

Nie, nie wolno jej o tym myśleć. Powinna zostawić to za sobą. Wymazać z pamięci obraz mężczyzny, który, choć niewiarygodnie przystojny, mógł być źródłem wyłącznie problemów.

Zmusiła się do przejrzenia notatek z wykładów, ale zdążyła przeczytać zaledwie dwie strony, gdy nagle usłyszała dzwonek do drzwi.

Odwróciła niecierpliwie głowę. Kto, do diaska…? Nikt jej tutaj nie odwiedzał. Dzwonek ponownie rozbrzmiał ostrym dźwiękiem. Podeszła do drzwi i zapytała szorstko:

– Kto tam?

– Panno Brandon, musimy dokończyć naszą rozmowę.

To był Anatol Telonidis.

Przez chwilę Lyn stała w bezruchu. Nie pozwól mu wejść. Dziecinne, podszyte strachem słowa rozległy się w jej głowie, ale wiedziała, że musi je zignorować. Powinna porozmawiać i zakończyć to raz na zawsze. Potem już nigdy więcej go nie zobaczy, zniknie tak, jak się pojawił, i nie przeszkodzi jej w adopcji małego Georgiego.

Przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi. Mężczyzna był wysoki i wspaniały, tak jak zapamiętała. W jej małym, ciasnym mieszkanku zdawał się jeszcze wyższy. I nie chodziło tylko o postawę i wzrost. Było w nim coś władczego i dominującego. Zafascynowana, nie mogła oderwać od niego oczu, ale po chwili zganiła siebie w myślach. Powierzchowność tego mężczyzny była ostatnią rzeczą, na jaką powinna zwracać uwagę. Poza tym uświadomiła sobie, że on patrzył na nią zupełnie inaczej. Doskonale zdawała sobie sprawę, kogo widział. Ubraną byle jak dziewczynę, nieumalowaną, ze związanymi niedbale włosami, na którą żaden mężczyzna nie spojrzałby drugi raz.

Och, na litość boską, o czym ty myślisz? Skup się! Skoncentruj! Tu chodzi o Georgiego i o to, czego ten człowiek chce. Myśl o tym, jak się go pozbyć.

Cały czas jednak nie spuszczała wzroku z twarzy Anatola, który w milczeniu rozglądał się po pokoju, jakby dokonując wyceny. Cóż, zdawała sobie sprawę, że to nie pałac. Mieszkanie było stare, wysłużone, ale tanie i umeblowane, a ona nie mogła pozwolić sobie na bycie wybredną. Przynajmniej do czasu, aż zacznie przyzwoicie zarabiać. Georgi był malutki i poplamiony dywan czy ohydne zasłony były mu zupełnie obojętne. Jej zresztą też.

Mężczyzna, który tak nagle wtargnął w jej życie, wyglądał, jakby mu się nie podobało to, co widzi, choć w jego wzroku nie było szyderstwa czy pogardy, a jedynie troska.

– Mam nadzieję – zaczął spokojnie – że tym razem uda nam się spokojnie porozmawiać. Powinnaś zrozumieć, jak ważne jest, żebyśmy omówili przyszłość syna Marcosa.

– Nie mam ci już nic więcej do powiedzenia.

Anatol zacisnął wargi. Cały czas upierała się przy swoim. Trudno, prędzej czy później zrozumie, że z nim nie wygra. Teraz najbardziej zależało mu, by wreszcie zobaczyć dziecko kuzyna na własne oczy. Rozejrzał się niecierpliwie po pokoju.

– Gdzie on jest? – zapytał. Wcale nie chciał, by pytanie brzmiało jak rozkaz, ale najwyraźniej dziewczyna zrozumiała to po swojemu, bo wzdrygnęła się gwałtownie. Nawet mu się jej zrobiło żal. Wyglądała jak siedem nieszczęść. Skąd ona brała te koszmarne ubrania?

– Śpi – wyjaśniła.

Jego ciemne oczy spoczęły na jej twarzy.

– Chciałbym go zobaczyć.

Skinęła głową i poprowadziła do drugiego pokoju, gdzie przy tapczanie w malutkim dziecięcym łóżeczku leżało niemowlę, przykryte miękkim kocykiem w misie. Z powodu zasłoniętych rolet Anatol nie był w stanie dostrzec wyraźnie rysów twarzy dziecka.

Czy jesteś synem Marcosa? To ciebie szukałem? Pochylił się nisko nad łóżeczkiem, a za nim rozległ się wyraźny szept.

– Proszę, nie obudź go.

Wyraźnie słyszał w jej głosie błaganie, więc po cichu wycofał się z powrotem do salonu.

– Może lepiej będzie, jeśli pani usiądzie, panno Brandon – powiedział, wskazując sofę, zupełnie jakby to on był gospodarzem domu, a nie na odwrót.

– Jeśli chcesz, żebym podpisała dokumenty, w których zrzekam się wszelkich roszczeń co do majątku ojca Georgiego, to nie ma problemu, możemy to załatwić od razu – oświadczyła dumnie i idąc za radą Anatola, usiadła na kanapie. – Nie chcę żadnych pieniędzy, alimentów, niczego. Ja i Georgi świetnie sobie radzimy. – Zawahała się przez moment, przełknęła ślinę i mówiła dalej: – Przykro mi, że twój kuzyn… nie żyje… ale, ale to nie zmienia faktu, że on w ogóle nie był zainteresowany losem własnego dziecka, więc…

– Mój kuzyn jest… był – sprostował z bólem – ukochanym wnukiem naszego dziadka Timona. Rodzice Marcosa zginęli, gdy był nastolatkiem, i wychowywał go właśnie dziadek. – Anatol zamilkł na chwilę. – Załamała go śmierć wnuka. Marcos zginął w wypadku, w samochodzie, który dostał od dziadka na urodziny. Timon był bardzo hojny. Wiedział, że to mogą być ostatnie urodziny wnuka, w jakich będzie mu dane uczestniczyć, bo… – znów zrobił pauzę – dziadek ma zaawansowanego raka. Jestem pewien, że zrozumiesz, ile to będzie znaczyło dla Timona, gdy się dowie, że choć stracił ukochanego wnuka, ma jeszcze prawnuka. – Widział w jej twarzy niechęć, odmowę, musiał ją więc przekonać, wysuwając przemyślany argument. – Zostało bardzo mało czasu. Rak jest zaawansowany, a od śmierci Marcosa dziadek odstawił leki, które mogłyby choć trochę przedłużyć mu życie. Pragnie tylko śmierci. Po wypadku Marcosa stracił wszelką wolę walki i uważa, że nie ma już po co żyć. Dziecko twojej siostry i mojego kuzyna dałoby mu powód, by się nie poddawać.

Podniósł się i popatrzył na nią z góry. Była blada, dłonie opierała na kolanach, ale nie wypowiedziała słowa.

– Muszę zabrać Georgiego ze sobą, do Grecji. Tak szybko, jak to tylko możliwe. Mój umierający dziadek musi się dowiedzieć, że ma prawnuka, że dziecko wychowa się w ojczyźnie jego ojca…

– Nie! Nie pozwolę ci! – wybuchła, zerwawszy się z miejsca.

– Spokojnie, nie denerwuj się. Rozumiem, że możesz być w szoku, to wszystko dzieje się tak szybko. Żałuję, że nie mogę poczekać, żebyś się oswoiła z sytuacją, ale zrozum, nie ma czasu do stracenia. Dziadek może umrzeć w każdej chwili i dlatego nalegam, by jak najszybciej wyjechać do Grecji. Ostatniej rzeczy, jakiej bym chciał, to wojna z tobą. Potrzebuję twojej pomocy, współpracy. Chyba nie muszę ci mówić, że kiedy testy DNA potwierdzą ojcostwo Marcosa, to…

 

– Nie będzie żadnych testów DNA – zaprotestowała ze złością.

Anatol zamilkł. Było coś takiego w jej głosie, a może mimice twarzy, czego nie potrafił zrozumieć. Coś więcej niż upór, więcej niż gniew. Strach… Czyżby Marcos nie był ojcem dziecka? Pełne tęsknoty, nieco naiwne listy, które czytał, wskazywały na to, że matka dziecka nie była rozrywkową imprezowiczką i że naprawdę była zakochana. Nie, dziecko, które nosiła, z pewnością było Marcosa. Nie miał żadnych wątpliwości. Wiedział jednak, że Timon będzie potrzebował dowodu, zanim przepisze majątek na wnuka. Testy DNA będą tylko formalnością.

Czego tak naprawdę obawiała się Lynette? Jeśli dziecko nie byłoby Marcosa, z radością zgodziłaby się na testy tylko po to, by móc je zatrzymać przy sobie. Coś jeszcze budziło jego zdziwienie.

– Dlaczego imię twojej siostry jest prawie takie samo jak twoje? – spytał rzeczowo. – To niecodzienne. Nie spotkałem jeszcze rodzeństwa, które miałoby tak podobne do siebie imiona, Lynette, Linda…

– I co z tego? – odparowała wojowniczo. – O co znowu chodzi? Jakie to ma znaczenie?

Znów miała ten sam dziwny wyraz twarzy, jak wówczas, gdy wspomniał o testach.

– Kiedy pan wreszcie zrozumie, panie Telonidis, że pański przyjazd tutaj to strata czasu. Przykro mi z powodu pańskiego kuzyna, z powodu pańskiego dziadka, ale Georgi zostanie ze mną. Nie pozwolę go zabrać do Grecji. Jest mój!

– Czyżby?

– Tak!

Anatol spojrzał jej w oczy, szybko oceniając sytuację. Kiedy dowiedział się tego ranka, że matka dziecka nie żyje, zlecił prawnikom zbadanie sprawy. Musiał wiedzieć, czy istnieje możliwość, by osierocony chłopiec zamieszkał z nim w Grecji. Nie dostał jeszcze odpowiedzi, ale ciotka malca zachowywała się tak, jakby już miała wszelkie prawa. Czy rzeczywiście tak było?

– Jak rozumiem, masz oficjalną zgodę sądu? Masz przyznane prawo do opieki nad Georg’em?

– Tak! – powtórzyła zaciekle.

Zmarszczył brwi, wykrzywiając lekko wargi.

– Czyli adoptowałaś go?

Na policzkach Lynette wykwitły czerwone plamy.

– Jestem w trakcie – wyjaśniła szybko. – Na to potrzeba trochę czasu i mnóstwa dokumentów. Biurokracja, sam rozumiesz, ale już niedługo Georgi będzie moim synem.

Anatol domyślał się, że dla brytyjskich władz oczywiste jest, że dzieckiem powinna się zająć siostra zmarłej. Właściwie determinacja Lynette, by zatrzymać chłopca, wzbudzała w nim respekt. Z pewnością nie było jej łatwo pogodzić studiów z opieką nad dzieckiem, a warunki, w jakich żyła, również pozostawiały wiele do życzenia.

Mimo to nadal chciał znaleźć sposób, by ją przekonać, że syn Marcosa nie może dorastać w takim miejscu. To było nie do pomyślenia. Kiedy Timon dowie się o jego istnieniu, będzie nalegał resztkami sił, żeby dziecko jego ukochanego wnuka wychowywało się w Grecji. Dlatego musiał przekonać ciotkę malca, by przestała utrudniać mu zadanie. Tylko jak to zrobić? Oczywiście istniała pewna metoda, którą z powodzeniem wykorzystywał w interesach, kiedy chciał osiągnąć cel. Metoda, której wcale nie chciał zastosować w tym konkretnym przypadku, ale skoro musiał… Tak, nie miał innego wyjścia. Był to winien dziadkowi i Marcosowi, a także tysiącom pracowników Petranakos Corporation, których posady były zagrożone.

– Jestem przekonany, że Timon życzyłby sobie, abym podziękował ci za opiekę nad jego wnukiem, że byłby bardzo wdzięczny za to, że zapewniłaś mu dom, ale sama rozumiesz, że nasza rodzina jest w stanie zapewnić dziecku lepsze warunki. Doceniamy twoje poświęcenie i oddanie i nie mam wątpliwości, że dziadek będzie chciał ci wynagrodzić twój trud, ofiarowując finansowe zabezpieczenie na przyszłość.

I już. Powiedział to. Powinna zrozumieć, że przyjmując jego ofertę, bardzo na tym skorzysta. Czekał spokojnie na jej reakcję, pozwalając, by słowa wybrzmiały. Ona jednak patrzyła na niego z obojętnością, która go zaskoczyła. Czy nie słyszała, co powiedział?

– Chcesz kupić ode mnie Georgiego? – Jej głos pozostawał równie obojętny, co spojrzenie.

– Oczywiście, że nie – zaprotestował. Czy musiała stawiać sprawę w ten sposób? – Chodziło mi o to, że…

– …twój dziadek zapłaci mi, jeśli pozwolę zabrać Georgiego do Grecji – dokończyła zdawkowo, bez cienia emocji na twarzy.

– Nie! To wcale nie tak!

– Właśnie, że tak! – krzyknęła z furią w oczach, zrzucając maskę obojętności. – Jak śmiesz! Jak śmiesz przychodzić tu i proponować mi sprzedaż siostrzeńca!? Jak śmiesz robić coś tak podłego!? – Jej głos rósł w siłę, stawał się coraz wyższy, coraz ostrzejszy. – Miałabym wziąć pieniądze za oddanie dziecka zmarłej siostry? Jak śmiesz, jak śmiesz! Przysięgłam jej, że nigdy nie zostawię chłopca, że zawsze będę go kochała, że zaopiekuję się nim najlepiej, jak potrafię, w zastępstwie za nią, bo ona wiedziała, że umiera. Wiedziała, że nigdy nie zobaczy, jak jej synek dorasta, jak staje się mężczyzną, że nigdy go nie przytuli, nigdy, nigdy, nigdy…

Mówiła żarliwie, każdą sylabę wyrywając prosto z serca. Długie palce zacisnęła na oparciu krzesła, jakby w ten sposób chciała pokazać, że będzie walczyła z całym światem, aby dziecko zostało z nią.

Na krótką chwilę zapadła cisza. Wymowna, dzwoniąca w uszach cisza. I nagle ten pozorny spokój przerwało głośne, dziecięce zawodzenie.

Lyn wykrzywiła wargi w grymasie niezadowolenia. Och nie, obudziła Georgiego. Rzuciła Anatolowi wściekłe spojrzenie.

– Proszę, idź już!

W pośpiechu skierowała kroki do sypialni, skąd dobiegał płacz. Georgi, wyrwany ze snu, uspokoił się dopiero, gdy Lyn wzięła go na ręce. Ona także odzyskiwała spokój, czując w ramionach ciepłe, sprężyste i mocne ciałko chłopca. Jak ktokolwiek mógł pomyśleć, że zechce go dobrowolnie oddać? Kochała to dziecko mocniej niż kogokolwiek na świecie. Georgi był wszystkim dla niej, a ona wszystkim dla niego. Teraz, leżąc cichutko w jej ramionach, był bezpieczny. Nigdy go nie opuści.

– Mogę go zobaczyć?

Głos za jej plecami sprawił, że dreszcz przebiegł jej po karku. Anatol stał w progu i patrzył wyczekująco. W jego wzroku dostrzegła coś jeszcze, jakiś czuły błysk. Do tej pory postrzegała go jako niezwykle pociągającego, ale groźnego przeciwnika, który chce odebrać jej to, co dla niej najważniejsze. Bała się jego władzy i siły. Teraz zobaczyła, jak twarde, surowe rysy twarzy mężczyzny łagodnieją, gdy patrzył na chłopca w jej objęciach.

Georgi odwrócił główkę i przez chwilę spoglądał na dużą postać stojącą w drzwiach. Wydał z siebie dźwięk zadowolenia, po czym wyciągnął pulchne ramionka w stronę mężczyzny.

Anatol sięgnął do kieszeni kurtki i wyjął niedużą fotografię, którą zabrał z gabinetu dziadka. Patrzył w skupieniu na zdjęcie, przesuwał wzrok na twarz dziecka, po czym znów wracał do zdjęcia.

– To syn Marcosa – oświadczył na pozór obojętnym tonem, choć z trudem panował nad wzruszeniem. – Sama popatrz – dodał, pokazując Lyn czarno-białą fotografię.

Podobieństwo chłopca ze zdjęcia do Georgiego było uderzające. Te same duże oczy, kształt ust i głowy, to samo spojrzenie i uśmiech.

– Wcześniej uważałem, że niezbędne będą testy DNA, żebym mógł mieć pewność. Teraz jednak nie mam już żadnych wątpliwości. To syn mojego kuzyna, jego jedyny syn. Jedyny ślad, jaki został po jego krótkim życiu. Georgi musi być częścią rodziny swojego ojca. Uwierz mi, że nie chcę z tobą walczyć. Powinniśmy znaleźć jakiś sposób, by się porozumieć. Przepraszam za to, co powiedziałem wcześniej. Źle się zachowałem i miałaś prawo poczuć się obrażona. Czy przyjmiesz moje przeprosiny?

Lyn z trudem przełknęła ślinę, jakby w gardle miała ciężki kamień o ostrych krawędziach. Była wściekła, kiedy Anatol wysunął swoją obrzydliwą ofertę, by sprzedała dziecko. Teraz jednak, kiedy widziała, w jaki sposób patrzył na Georgiego… Ciepło w jego oczach… w głosie. Zapewne w dziecku, które tuliła do piersi, widział zmarłego kuzyna… Ona widziała w Georgim siostrę Lindę.

Powoli pokiwała głową.

– Dziękuję – powiedział niskim głosem.

Lyn przygarnęła chłopca mocniej i wymijając mężczyznę, przeszła do salonu. Z mocno bijącym sercem i nogami jak z waty usiadła na sofie. Anatol był jakiś inny. Czuła to wyraźnie. Zniknął przeraźliwy chłód z jego oczu, wrogość. Ona również zmieniła swoje nastawienie. Czy to dlatego, że w końcu zaakceptowała fakt, że Georgi jest kimś więcej niż tylko synem jej zmarłej siostry, że ma rodzinę ojca, dla której jest najcenniejszym skarbem? Nie mniej cennym niż dla niej? Długo nie chciała pogodzić się z prawdą, próbowała z tym walczyć, ale musiała się poddać.

To koniec darmowego fragmentu. Czy chcesz czytać dalej?