Nie ma jejTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

ROZDZIAŁ 2
Piętnaście lat temu

– To już tu? – Michelle zamarudziła z tylnego siedzenia nowego białego lexusa. Zaczęła szarpać pas, którym była przypięta i kopać w tył siedzenia Caroline.

– Proszę, nie rób tego, kochanie – odezwała się matka, obracając się na przednim siedzeniu, by spojrzeć na naburmuszoną pięciolatkę. Obok Michelle spała spokojnie w foteliku Samantha. I tak oto, w wielkim skrócie, pomyślała Caroline, wędrując wzrokiem po dzieciach, przedstawia się różnica między moimi dwiema dziewczynkami: jedna to niespokojny zbiór typowo dziecięcych szablonów, druga – idealna mała śpiąca królewna. Caroline zawsze pogardzała rodzicami, którzy faworyzują jedno z dzieci – jej matka była tutaj najlepszym przykładem – ale musiała przyznać, że unikanie dokładnie takich odruchów okazywało się czasem trudniejsze, niż kiedyś przypuszczała.

– Mam dość tej jazdy.

– Wiem, kochanie. Niedługo będziemy na miejscu.

– Chcę soku.

Caroline zerknęła w stronę fotela kierowcy. Mąż pokręcił głową, nie odrywając wzroku od drogi. Przygarbiła się odruchowo. Rozumiała, że Hunter nie chce ryzykować zalania sokiem beżowej skóry siedzeń swojego nowego wozu, ale wiedziała też, że oznacza to kolejne dwadzieścia minut próśb i kopania.

– Już niebawem będziemy na miejscu, kotku. Wtedy napijesz się soku.

– Chcę teraz.

– Popatrzcie na ocean – rzekł Hunter, próbując odwrócić jej uwagę. – Spójrzcie, jak pięknie...

– Nie chcę patrzeć na ocean. Chcę soku. – Michelle mówiła coraz głośniej. Caroline wiedziała, że dzieciakowi zbiera się na rutynowy napad złości, że to kwestia paru sekund i zaraz doczekają się wybuchu o potężnej skali. Znów zerknęła na Huntera.

– Jeśli teraz jej ustąpimy... – szepnął.

Caroline westchnęła głęboko i wyjrzała przez boczną szybę, wiedząc, że mąż ma rację. Próbowała skoncentrować się na wspaniałym, nieskalanym widoku oceanu, rozciągającym się wzdłuż dobrze utrzymanej, płatnej autostrady. Może Michelle pójdzie za jej przykładem.

– Pić mi się chce – oświadczyła Michelle, szybko pozbawiając ją tej nadziei. A potem o pełną oktawę wyżej, głosem drżącym groźbą łez: – Pić mi się chce!

– Zaczekaj, kochanie – powiedział Hunter. – Zaraz tam będziemy.

I faktycznie, to już była plaża Rosarito i kurort Grand Laguna, luksusowy kompleks hotelowy połączony ze spa, wybrany przez Huntera jako idealne miejsce, żeby uczcić ich dziesiątą rocznicę ślubu. Zlokalizowana między Oceanem Spokojnym a pogórzem Złotego Wybrzeża Zatoki Kalifornijskiej, plaża Rosarito leżała zaledwie trzydzieści mil na południe od San Diego i ta bliskość amerykańsko-meksykańkiej granicy czyniła ją popularnym miejscem wakacji dla mieszkańców południowej Kalifornii, oferując okazję do wyjazdu za granicę i zaznania odmiennej kultury bez niedogodności związanych ze zbyt długą podróżą.

Siedemnaście mil zapierającej dech w piersiach drogi wzdłuż oceanu wiodło do głównej miejskiej dzielnicy Rosarito, czteromilowego odcinka plaży pełnego osiedli mieszkaniowych, sklepów z pamiątkami, restauracji i bajecznych nadmorskich hoteli. Sami wybrali Grand Laguna spośród wszystkich innych, bo strona internetowa hotelu obiecywała nie tylko romantyczne scenerie i oszałamiające zachody słońca, ale też wychwalała codzienny popołudniowy program zajęć dla dzieci poniżej dziesiątego roku życia. Hotel zapewniał również wieczorną usługę opieki nad dziećmi, co oznaczało, że Caroline i Hunter mogliby mieć trochę, tak bardzo im potrzebnego, czasu dla siebie. Mąż ostatnio bywał coraz bardziej niedostępny, głównie dlatego, że kancelaria prawna, w której miał nadzieję awansować na partnera, niedawno połączyła się z inną firmą, czyniąc jego pozycję dość niepewną. Caroline wiedziała, że to kolejny powód, dla którego Hunter upierał się przy Rosarito. Gdyby wezwano go do pracy, mógłby się stawić przy biurku w ciągu paru godzin.

Wycieczka zaczęła się dość dobrze. Samantha zasnęła niemal w tej samej chwili, w której samochód ruszył z podjazdu, a Michelle nawet ładnie bawiła się swoją nową lalką Wonder Woman. Niestety, po piętnastu minutach jazdy źle obliczona próba zmuszenia Wonder Woman do latania zakończyła się lądowaniem na podłodze samochodu, gdzie lalka skryła się pod przednim siedzeniem, co doprowadziło do pierwszej powodzi łez Michelle. Potem duży ruch wzdłuż międzystanowej autostrady numer 5 w połączeniu z oczekiwaniem na przejściu granicznym San Ysidro w Tijuanie zamieniły trzydziestomilową podróż w półtoragodzinną mękę. Caroline myślała, że może powinna była posłuchać sugestii Huntera i zostawić dziewczynki w domu na ten tydzień. Ale to oznaczałoby powierzenie ich opiece jej matki, czego za żadną cenę nie chciała. Matka dość już szkody narobiła własnym dzieciom.

Caroline pomyślała o swoim bracie, Steve’em, dwa lata od niej młodszym, przystojnym mężczyźnie o rudawobrązowych włosach, zabójczym uśmiechu i piwnych oczach ze złotymi plamkami na tęczówkach. Ten naturalny urok uczynił go ulubieńcem matki. Uroku miał nadmiar, za to brakowało mu ambicji i większość dorosłego życia spędził, zmieniając pracę równie regularnie, jak wąż zrzuca skórę. Rok temu zajął się nieruchomościami i ku sporemu zdumieniu wszystkich – poza, oczywiście, matką, według której nie mógł zrobić niczego źle – zdawało się, że radzi sobie świetnie. Może wreszcie odnalazł swoje miejsce.

– Pić mi się chceee! – zawodziła Michelle na tylnym siedzeniu. Groziło, że rozciągnie to ostatnie słowo w nieskończoność.

– Kochanie, proszę cię. Obudzisz małą.

– Nie jest mała.

– Ona śpi...

– A mnie się chce pić.

– Dobra, wystarczy tego – uciął Hunter, obracając się na siedzeniu. Pogroził córce uniesionym w górę palcem. – Słuchaj matki i skończ już z tymi głupstwami.

Michelle zareagowała natychmiastową, nieopanowaną histerią. Jej wrzaski wypełniły samochód, odbijając się od przyciemnianych szyb i raptownie budząc Samanthę. Teraz już obie dziewczynki się darły.

– Nadal uważasz, że dzieci to taki dobry pomysł? – spytał z uśmiechem. – Może twój brat ma mimo wszystko rację.

Caroline nie odpowiedziała. Hunter doskonale zdawał sobie sprawę, że Steve i jego żona, Becky, od lat bezskutecznie starali się o własne dzieci. Fakt, że im się nie udawało, stanowił ciągłe źródło napięć między nimi, a całą sytuację starannie wykorzystywała matka Caroline, regularnie karcąc Becky za to, że nie dostarczyła jej więcej wnucząt i wywołując niepotrzebne tarcia między szwagierkami.

Dziel i rządź, pomyślała Caroline. Słowa, którymi kierowała się w życiu jej matka. Stara, oklepana prawda.

– Ile jeszcze? – spytała.

– Powinniśmy zaraz tam być. Cierpliwości.

Oparła głowę o boczną szybę i przymknęła oczy. Wrzaski córek wierciły jej uszy niczym dwie nakładające się na siebie syreny alarmowe. Mało pomyślny początek urlopu. Och, nieważne. Postanowiła się nie przejmować. Teraz może być już tylko lepiej.

Byli tam, czekali na nich.

W pierwszej chwili Caroline zdawało się, że musiała usnąć na tych kilka minut między zamknięciem oczu a przybyciem do wspaniałego nadmorskiego hotelu Grand Laguna, i że chyba jej się to teraz śni. Kiedy jednak usiadła prosto i opuściła szybę od swojej strony, zdała sobie sprawę, że to, co widzi, jest istotnie rzeczywiste, że sześć osób faktycznie stoi przed głównym wejściem do hotelu, macha w ich stronę rękoma i śmieje się z twarzami rozpromienionymi zadowoleniem i satysfakcją. – Co się tu dzieje? – spytała męża, gdy parkingowy w świeżej biało-złotej liberii podskoczył otworzyć drzwi samochodu od jej strony.

– Witamy w Grand Laguna – odezwał się chłopak, a jego słowa niemal utonęły w powodzi okrzyków „Niespodzianka!” całej biegnącej w jej stronę szóstki.

– Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy – powiedział Hunter z uśmiechem, który objął teraz także jego ciepłe, brązowe oczy. Nachylił się, by ucałować żonę.

– Nie rozumiem.

Pocałował ją jeszcze raz.

– Pomyślałem, że ucieszysz się, kiedy rodzina i przyjaciele też wezmą udział w naszych obchodach.

– Hej, wy tam! – zawołał brat Caroline, Steve. – Pokój byście sobie wynajęli, na litość boską.

– Niezły pomysł. – Hunter się roześmiał, wysiadając z samochodu. Szybko otoczyło go trzech czekających mężczyzn.

– Widziałaś kiedyś coś równie niesamowicie pięknego jak to miejsce? – spytała Becky, podchodząc do Caroline.

Caroline wygramoliła się z samochodu. Rzuciła okiem na dziesięciopiętrową, koralowej barwy budowlę w kształcie podkowy, obramowaną palmami i błękitem nieba. Musiała przyznać, że hotel prezentuje się dokładnie tak wspaniale, jak kazano jej tego oczekiwać.

– Chyba jesteś nieco oszołomiona – szepnęła Peggy, jej przyjaciółka, stając obok i obejmując ją ramieniem. Kręcone brązowe włosy Peggy załaskotały ją w nos. Obie wzrostu około stu sześćdziesięciu siedmiu centymetrów i wagi pięćdziesięciu siedmiu kilogramów, obejmując się, nie czuły żadnego dyskomfortu, jaki zdarza się przy różnicy sylwetek.

– Jestem zdumiona. – Caroline obróciła się do męża. – Jak to wszystko zorganizowałeś?

– Obwiniaj brata. To był jego pomysł.

– Przecież nie mogłem pozwolić, żebyś świętowała dziesięć lat małżeńskiego szczęścia bez nas. – Steve się roześmiał.

Caroline przenosiła wzrok z jednej uśmiechniętej twarzy na drugą: z brata na jego żonę, starych przyjaciół Peggy i Fletchera Banacków, nowych – Jerroda i Rain Boltonów. Prawdę mówiąc, liczyła na to, że przez cały tydzień będzie miała męża wyłącznie dla siebie. Już od dawna pozbawieni byli luksusu obiadów we dwójkę, jakiegoś sam na sam, czasu, by się nieco odprężyć i wszystko sobie odpuścić, by znów nawiązać ze sobą bliższy kontakt. Zbiorowy entuzjazm całego komitetu powitalnego był jednak równie zaraźliwy, co widoczny, i mieszane uczucia szybko jej przeszły.

 

– Mamo! Mamo! Wyjmij mnie stąd!

– Już idę, kochanie.

– Zajmę się tym. – Peggy otworzyła tylne drzwi i pomogła Michelle wyjść z samochodu. – Ojej. Ależ jesteś już dużą dziewczynką.

– Chcę soku – oświadczyła Michelle.

Becky już się zakrzątnęła po drugiej stronie samochodu i wyjęła Samanthę z fotelika, a teraz niosła dwulatkę na rękach, obsypując czubek głowy małej pocałunkami. – Hej, ślicznotko. Jak się ma mój aniołek?

– Nie jest ślicznotką i nie jest aniołkiem – zaprotestowała Michelle.

Samantha wyciągnęła rączki do matki.

– Och, ciocia nie może cię potrzymać na rękach przez chwilę? – Becky niechętnie oddała Samanthę jej matce, a potem cofnęła się, wsuwając końcówki krótkich, ciemnych włosów za uszy. Caroline pomyślała, że pod uśmiechem szwagierka wydaje się zmęczona i zastanowiła się, czy czasem znów się ze Steve’em nie pokłócili.

– Czemu tak długo wam to zajęło? – spytała Rain, gdy boy hotelowy wyjmował torby z bagażnika. – Czekaliśmy ponad godzinę. Dosłownie się roztapiam w tym upale.

– No cóż, roztopiona czy nie, wyglądasz znakomicie.

Rain uśmiechnęła się szeroko, ukazując dokładnie właściwą liczbę idealnie białych zębów i odrzuciła na plecy swoje wijące się, miodowoblond włosy. Oczy miała błękitne, szminkę czerwoną, obnażone ramiona opalone i jędrne. Dawna modelka byłaby piękna nawet i bez tej tony makijażu, który zawsze nakładała. Caroline wciąż nie mogła się nadziwić, że Rain wybrała sobie na życiowego partnera mężczyznę tak przeciętnego jak Jerrod. Niższy od żony o kilkanaście centymetrów, wyglądający o dziesięć lat starzej niż na swoje czterdzieści lat, Jerrod był równie nijaki, co Rain uderzająca. Tworzyli ciekawą parę.

Cała grupa podeszła do przeszklonych drzwi otwierających się na pełen roślin, klimatyzowany hol. Samantha radośnie umościła się w ramionach matki, podczas gdy Michelle kleiła się do jej prawego uda, tak mocno ciągnąc za jej białą bluzkę, że Caroline obawiała się, że ją rozedrze.

– Wszyscy przyjechaliście tu razem? – spytała.

– Steve i Becky przyjechali swoim samochodem – wyjaśniła Peggy. – My zabraliśmy się z Rain i Jerrodem.

– Masz na imię Rain? – zdziwiła się Michelle.

Rain zaśmiała się, potrząsając jasnowłosą grzywą.

– Tak. Moja matka miała skłonności do dramatycznych gestów. I chyba dość głęboką depresję, jak się nad tym zastanowić.

– Moim zdaniem to głupie imię – oświadczyła Michelle.

– Michelle! – ostrzegła ją Caroline, podchodząc do kontuaru recepcji. – Nie bądź niegrzeczna.

– Muszę siusiu – stwierdziło dziecko głośno.

– Cholera – wyrwało się Hunterowi.

– Mamusiu! Tata powiedział brzydkie słowo! – naskarżyła Michelle.

Caroline spojrzała przez hol o hiszpańskim wystroju w stronę dziedzińca usytuowanego między dwoma potężnymi skrzydłami hotelowego budynku.

– Poczekaj, aż obejrzysz wszystko. Mają tu wielki basen i przecudowną restaurację połączoną z ogrodem. Plus basen dla dzieci, no i, oczywiście, jest ocean. – Becky machnęła dłonią gdzieś w jego ogólnym kierunku.

– A pokoje są bardzo piękne – dodała Peggy.

– Wszyscy jesteśmy na tym samym piętrze?

Rain zaśmiała się drwiąco.

– Nawet nie w tym samym skrzydle. Wy mieszkacie po tej stronie. – Wskazała na prawo. – Cała reszta dokładnie po przeciwnej. – Obróciła się w lewo.

– Mamo, muszę siusiu.

– Wiem, kochanie. Wytrzymasz jeszcze parę minut?

– Nie zapomnij zapisać Michelle do klubu dla dzieci – powiedział znaczącym tonem Steve.

– Och, będziecie się tak fajnie bawić – zachwycała się Becky. – Codziennie po południu są zajęcia z plastyki i rękodzieła albo można szukać zakopanego skarbu, albo wybrać się na połów krabów...

– Nie chcę łowić krabów.

– No tak, ale można pływać albo budować zamki z piasku, albo bawić się w różne gry z innymi dziećmi.

– Nie chcę bawić się z innymi dziećmi. Chcę się bawić z mamą.

– Nie martw się, kochanie – odparła Caroline. – Będziemy mieć mnóstwo czasu na zabawę.

– Czy Samantha też pójdzie do klubu dla dzieci? – spytała Michelle.

– Nie, kochanie. Jest za mała.

– Nie jest mała. Jest duża.

– Porozmawiamy o tym później – stwierdził Hunter, odbierając karty do drzwi.

– Apartament sześćset dwanaście – powiedziała młoda recepcjonistka o ciemnych, błyszczących oczach.

– Och, macie apartament – odezwała się Becky z nutką zawiści w głosie. – Bardzo chętnie go zobaczę.

– Dzięki, że przy was wszyscy wypadamy teraz źle – zażartował Fletcher do Huntera, gdy już stłoczyli się w oczekującej windzie.

– Za dużo tutaj ludzi – głośno poskarżyła się Michelle.

Caroline nie zdołała powstrzymać uśmiechu. Pomyślała właśnie dokładnie to samo.

Z czyjejś kieszeni rozległ się temat muzyczny z Gwiezdnych wojen, wypełniając dźwiękami zatłoczoną przestrzeń.

– No chyba żartujesz – sarknęła Becky i przewróciła oczami, gdy Steve wyciągał z kieszeni dżinsów komórkę. – Znowu?

– Cześć, mamo – powiedział Steve, przyłożywszy telefon do ucha jedną ręką, a drugą unosząc w górę, jakby chciał powiedzieć: „No, co ja na to poradzę?”.

– Dzwoniła zaledwie godzinę temu – wyjaśniła Becky reszcie grupy.

– Tak, właśnie przyjechali. Chciałaś rozmawiać z Caroline? Nie? Okej. Tak, na pewno potem do ciebie zadzwoni. – Zerknął na siostrę, szukając potwierdzenia. Rzuciła mu spojrzenie mówiące: „Wielkie dzięki”. – Co? Tak, wiem, że to niebezpieczne. Wierz mi, nie mam najmniejszego zamiaru brać się do parasailingu.

– Boże błogosław to małe, czarne serduszko – powiedziała Becky. – Ta kobieta nigdy nie odpuszcza.

– Nie. Jazda konna po plaży też mnie nie interesuje. Człowiek nigdy nie wie, co te konie piły. Nie, nie kpię z ciebie. Całkowicie rozumiem twoje obawy. Tak, dobrze. Pogadamy później. Też cię kocham. Na razie. – Steve schował telefon do kieszeni. – Co mam wam powiedzieć? – odezwał się ze śmiechem. – Po prostu troszczy się o synka.

– Babcia Mary ma czarne serce? – zapytała Michelle.

– Nie, kochanie – odparła Caroline. – Oczywiście, że nie.

– Będziemy musieli poczekać na sekcję zwłok, żeby się upewnić – rzucił Hunter.

– Chyba żartujesz. – Becky zaśmiała się kpiąco. – Ona nas wszystkich przeżyje.

– Niezła gadka, moi drodzy – odezwał się Steve. – Mówicie o matce mojej i Caroline. Okażcie trochę szacunku.

Szydercze parsknięcie Becky głośno zabrzmiało w ciasnej windzie.

– Nie to akurat miałem na myśli – dodał.

– Szóste piętro – oświadczył Hunter, ku ogromnej uldze Caroline. – Wszyscy wychodzić.

*

– No i co o tym sądzisz? – zapytał Hunter Caroline, kiedy pozostali już wyszli z ich trzypokojowego apartamentu.

Trzymając Samanthę na rękach, Caroline przeszła przez jasno umeblowany salonik do okna wychodzącego na dziedziniec i spojrzała w stronę restauracji w ogrodzie pod nimi. Kwitnące koralowo i biało krzewy rozmieszczono w dokładnie właściwych odstępach. Wielki basen w kształcie ameby znajdował się nieco z boku, otoczony pasiastymi, czerwono-białymi leżakami. Wszystko było tu dosłownie na wyciągnięcie ręki. Cały świat tuż pod nosem, pomyślała Caroline, znów obracając się w stronę męża. Spojrzała na jasnożółte ściany pokoju, na czerwoną pluszową sofę i czerwono-złoty fotel z wysokim zagłówkiem.

– Jest pięknie. Wszystko piękne. Dobrze wybrałeś. – Obeszła stolik do kawy z ciemnego drewna i pozwoliła się objąć jego oczekującym ramionom.

– Naprawdę się zdziwiłaś, czy tylko udawałaś?

– Żartujesz? Byłam totalnie zaskoczona.

– Taa? No cóż, pani Shipley, możliwe, że mam dla pani jeszcze parę niespodzianek. – Delikatnie przygryzł płatek jej ucha.

– Mamusiu! – zawołała Michelle z łazienki. – Mamusiu, skończyłam. Chodź mi wytrzeć pupę.

Caroline oparła czoło o ramię męża.

– Nie jest dość duża, żeby to robić sama? – spytał Hunter, gdy żona przekazywała mu Samanthę i ruszała w stronę łazienki.

*

– No i co o tym myślisz? – Zaprowadziwszy Michelle do żółto-białej dziecięcej sypialni, Caroline spytała córkę, powtarzając pytanie zadane jej przez Huntera zaledwie parę minut temu. Pod jedną ścianą stało pojedyncze łóżko przykryte kapą drukowaną w jasnoczerwony, biały i złoty wzór. Pod przeciwną ścianę, tuż obok okna, wstawiono dziecięce łóżeczko zaścielone identyczną, tylko mniejszą kapą.

– Nie podoba mi się.

Czemu nie jestem zdziwiona? – przemknęło przez głowę Caroline.

– Co ci się nie podoba, kochanie?

– Chcę pokój dla siebie.

– Daj spokój. Fajnie jest dzielić pokój z siostrzyczką.

– Chcę spać we własnym pokoju.

Zadzwonił telefon. Dzięki Bogu, pomyślała Caroline, zadowolona z tego przerywnika. Już rozmowa z matką byłaby lepsza niż to.

– Rain dzwoniła – odezwał się Hunter, zaglądając do sypialni chwilę później. – Zrobiła rezerwację w restauracji w ogrodzie na ósmą dziś wieczorem.

– Zakładając, że uda nam się załatwić opiekunkę.

– Już załatwiona.

Caroline przeniosła wzrok z uśmiechniętego malucha w ramionach męża na naburmuszoną dziewczynkę u własnego boku, a potem znów spojrzała na Huntera.

– Mój bohaterze – powiedziała.

ROZDZIAŁ 3
Dzisiaj

„Ja chyba naprawdę mam na imię Samantha. Chyba jestem pani córką”.

Te słowa tłukły się Caroline w głowie niczym uderzenia młotem. Miała wrażenie, że jej mózg zmienia się w galaretę, że ten ciepły, gęsty płyn zalewa przestrzeń tuż za oczami, że napiera tam tak silnie, że nie zdoła długo tego wytrzymać i poszuka ulgi, pozwalając mu wylać się łzami na policzki.

– To nie jest zabawne – szepnęła do telefonu. Zaczynała się trząść. – Nie powinnaś tego robić.

– Naprawdę przepraszam – powiedziała dziewczyna po drugiej stronie linii. – Wiem, jak to musi brzmieć.

Caroline mocniej ścisnęła telefon, jakby mogła w ten sposób pomóc sobie ustać na nogach.

– Nie masz pojęcia, jak to brzmi.

– Pewnie jak marny wygłup.

– Marny to za słabe słowo. Wygłup zresztą też – odparła Caroline zdumiona dźwiękiem własnego głosu, tym że w ogóle jest w stanie sformułować zrozumiałą wypowiedź. – To podłość. I okrucieństwo.

– Przepraszam. Nie takie były moje intencje.

– To jakie miałaś intencje?

– Sama nie wiem. Nie jestem pewna, po prostu pomyślałam...

– Nie myślałaś. – Caroline była już teraz zła. Jak ta dziewczyna, ta obca dziewczyna, jak ta cała Lili śmie rościć sobie prawo do imienia jej córki, do jej tożsamości?

– Widziałam zdjęcia. Nie byłam pewna, co zrobić.

– Kim ty u diabła jesteś?

– Powiedziałam pani.

– Jesteś jakąś reporterką, tak?

– Nie, przysięgam.

– No to po co to robisz?

– Bo wydaje mi się...

– Wydaje ci się, że jesteś moją córką?

– Tak.

– Bo wyglądasz jak jakiś szkic umieszczony w internecie – stwierdziła Caroline bezdźwięcznym tonem, zupełnie jakby jakiś tir zmiażdżył jej struny głosowe.

– Częściowo dlatego.

– Częściowo?

– Chodzi o coś więcej.

– O co?

– No... o całą masę rzeczy.

– Jakich rzeczy?

Chwila milczenia.

– No cóż, po pierwsze, jestem w tym samym wieku.

Kpiące parsknięcie.

– Mnóstwo dziewczyn ma siedemnaście lat. Kiedy masz urodziny?

– Podobno dwunastego sierpnia.

– Samantha urodziła się w październiku.

– Ja wiem, ale...

– Ale co?

– Przecież akt urodzenia można sfałszować?

– Myślisz, że ktoś sfałszował twój akt urodzenia?

– Być może. To znaczy, to nie jest wykluczone.

– Niewykluczone, ale mało prawdopodobne. Co jeszcze?

Kolejna pauza, tym razem dłuższa.

– Sporo się przeprowadzaliśmy, kiedy byłam mała.

– I co?

– Z jednego miasta do drugiego, z jednego kraju do drugiego – ciągnęła dziewczyna mimo rosnącego zniecierpliwienia Caroline. – Ciągle się pakowaliśmy i wyjeżdżaliśmy. Nigdy nie zostawaliśmy nigdzie na dłużej.

– My, to znaczy?

– Moi rodzice i bracia.

– A więc masz rodziców.

– Ojciec umarł w zeszłym roku.

 

– Ale twoja matka nadal żyje?

– Tak.

– Byłaś adoptowana?

– Ona mówi, że nie.

– Nie wierzysz jej?

– Nie.

– Dlaczego nie? Natknęłaś się na jakieś dokumenty ukrywane na poddaszu? Ktoś inny w rodzinie kiedyś dał do zrozumienia, że mogłaś być adoptowana?

– Nie.

– To dlaczego uważasz, że tak było? – spytała Caroline, usiłując nie zadawać sobie pytań pilniejszych, a mianowicie: dlaczego nie przerwała połączenia, dlaczego jeszcze rozmawia z tą dziewczyną, z tą całą Lili, która w najlepszym razie ma łagodne urojenia, a w najgorszym jest zupełnie szalona. Dlaczego po prostu nie skończy rozmowy?

– Zupełnie nie jestem podobna ani do braci, ani do rodziców.

– Wiele dzieci nie jest podobnych do rodziców czy rodzeństwa.

– To coś więcej.

– Co takiego?

– Uczono mnie w domu, nie chodziłam do szkoły, trzymano mnie z daleka od innych dzieci.

– W obecnych czasach wiele dzieci pobiera nauki w domu. To nie świadczy o żadnej zbrodni. A w twoim przypadku brzmi rozsądnie, jeśli przeprowadzaliście się tak często, jak twierdzisz.

– Ale ja po prostu tak bardzo się od nich wszystkich różnię. Nie tylko wyglądem, ale charakterem, tym, w czym jestem dobra, jak odczuwam... jak odczuwam wszystko. Zupełnie jakby oni żyli na innej planecie, a ja na innej. Po prostu nigdy nie czułam się na swoim miejscu.

Caroline omal nie parsknęła śmiechem. Oparła się o kuchenny blat, wolną dłonią potarła grzbiet nosa.

– Zdajesz sobie sprawę, że opisujesz niemal każdego amerykańskiego nastolatka?

– Pewnie tak.

– Co twoja matka ma do powiedzenia?

– O czym?

– O czym?! – powtórzyła Caroline z niedowierzaniem. – O tym wszystkim, co mi właśnie powiedziałaś. – Na chwilę zapadła cisza. Ta cisza zawisła nad jej głową niczym miecz. – Ona nie wie, tak?

Długie milczenie.

Oczywiście, że dziewczyna nie skonfrontowała z matką swoich podejrzeń. Ani planów skontaktowania się z Caroline. Ten pomysł był poroniony, naciągany, wręcz niedorzeczny.

A jednak tak pociągający, tak pokrzepiający, taki cudowny.

Jej córka. Żywa. Po drugiej stronie linii telefonicznej. Po tych wszystkich latach.

Czy to możliwe? Czy to w ogóle możliwe?

Nie, niemożliwe. Samo zadawanie sobie takich pytań czyni z niej osobę równie psychicznie rozchwianą, jak ta dziewczyna po drugiej stronie linii.

– Słuchaj – odezwała się Caroline stanowczo. – Muszę kończyć. Jestem już spóźniona do pracy.

– Nie, proszę się nie rozłączać.

– Posłuchaj mnie, Lili. – Usiłując zapanować nad emocjami, powiedziała głosem najłagodniejszym, na jaki umiała się zdobyć. – Postaram się uwierzyć ci na słowo. Założę, że jesteś po prostu bardzo wrażliwą, samotną młodą osobą, która ogromnie tęskni za ojcem i nie umie pogodzić się z jego śmiercią. Wyobraźnia cię ponosi. Popatrzmy jednak na to realnie. To, że jesteś bardziej podobna do paru zobaczonych w internecie szkiców niż do własnej rodziny, nie znaczy jeszcze, że...

– Nigdy nie mieliśmy w domu komputera – przerwała dziewczyna.

– Nie rozumiem. Co to ma wspólnego z tym wszystkim? – spytała Caroline, chociaż informacja faktycznie zabrzmiała dziwnie. Kto w obecnych czasach nie ma komputera, zwłaszcza jeśli uczy swoje dzieci w domu? – Jestem pewna, że twoi rodzice mają powody...

– Powiedzieli, że nie chcą stać się jedną z tych rodzin, których życiem rządzi technologia, że dzieci spędzają za dużo czasu na Facebooku i oglądają pornografię...

– No, sama widzisz. Czekaj – przerwała jej Caroline, rzucając się na wyraźną sprzeczność tak łapczywie, jak głodny ptak na dżdżownicę. – Mówiłaś mi przedtem, że zobaczyłaś szkice w internecie. Skoro nie macie komputera...

– Byłam w bibliotece – wyjaśniła Lili gładko. – Taki jeden chłopak ciągle się na mnie gapił. Powiedział, że wyglądam dokładnie jak dziewczyna, która zaginęła piętnaście lat temu. To on mi pokazał te zdjęcia.

– To nie są zdjęcia, tylko przybliżone podobizny. To tylko czyjeś interpretacje, oparte na takich zmiennych jak budowa kostna czy wykrój oczu. Nikt nie wie, czy są rzeczywiście dokładne. Posłuchaj. To bez znaczenia. Liczy się to, że nie jesteś moją córką.

– Skąd może pani wiedzieć na pewno?

Caroline nie odpowiedziała. Rozłącz się, pomyślała. Rozłącz się, ale już.

– A jeśli zrobię test DNA? – spytała dziewczyna.

– Test DNA? – powtórzyła Caroline, bo nie zdołała znaleźć żadnych innych słów.

– W ten sposób wiedziałybyśmy na pewno, w jedną albo w drugą stronę, prawda?

Caroline pokiwała głową, ale nic nie powiedziała. W jej fantazjach Samantha po prostu stawała w progu i padała w ramiona matki. Pojawiała się ta natychmiastowa, instynktowna więź. W żadnej z tych wyobrażonych scen nie dochodziło do czegoś równie formalnego, jak testy DNA.

– To jak mogę zrobić taki test?

– Nie mam pojęcia. – Caroline kręciło się w głowie, umysł tkwił w jakiejś gęstej mgle, niezdolny do łączenia słów czy formułowania sensownych myśli. – Pewnie musiałabyś się skontaktować z odpowiednim urzędem – wykrztusiła wreszcie.

– Czyli z jakim?

– Nie jestem pewna. Może trzeba by zacząć od departamentu policji San Diego.

– Nie mieszkam w San Diego.

Caroline przypomniała sobie charakterystyczny dzwonek zamiejscowej, który zatrzymał ją, gdy kierowała się do wyjścia z domu. Nie powinna była zawracać, nie powinna w ogóle tego telefonu odbierać.

– To gdzie mieszkasz?

Pełne wahania westchnienie.

– Wolałabym nie mówić.

Kolejne westchnienie, tym razem ze strony Caroline. Oczywiście, że dziewczyna wolała tego nie mówić.

– Do widzenia, Lili.

– Mieszkam w Calgary.

– Calgary?

– Calgary, w stanie Alberta.

– Jesteś Kanadyjką?

– Nie, mówiłam już pani. Przenosiliśmy się ciągle. Jesteśmy tu od prawie dwóch lat. Przedtem mieszkaliśmy w Seattle, a jeszcze wcześniej w Madison, w Wisconsin. Większość dzieciństwa spędziłam w Europie. Przyjechaliśmy do Calgary niedługo przed tym, gdy ojciec zachorował.

– I chciałabyś przyjechać do San Diego?

– Tak, ale nie mogę. Nie mam pieniędzy...

– Aha – powiedziała Caroline. W jej głowie coś zaczęło świtać. – Już rozumiem. Chcesz, żebym wysłała ci pieniądze... – Ależ ze mnie idiotka, pomyślała.

– Nie. Nie. Nie chcę od pani pieniędzy.

– No to czego chcesz? Chcesz, żebym ci wysłała bilet lotniczy? Mogę to zrobić – naciskała Caroline, czując nagły przypływ kontroli. Zmuszała dziewczynę do odkrycia kart, tak jak powinna postąpić już na samym początku. – Będę tylko musiała znać twoje nazwisko, żeby zrobić rezerwację.

– Nie mogę tego pani powiedzieć.

– Naprawdę? Dlaczego nie?

– Bo to nie ma znaczenia. Co to za różnica? Już pani powiedziałam, że nie mogę przyjechać.

– Wiesz co? Mogę nawet załatwić bilet dla twojej mamy. Może przylecieć z tobą.

– Nie. Moja mama nie może się o tym dowiedzieć.

– Myślałam, że uważasz, że to ja jestem twoją mamą.

– Bo tak było. Tak jest. O Boże, sama nie wiem już, co mam myśleć. – Milczenie pełne groźby łez. – Proszę posłuchać. Nawet jeśli ona nie jest moją prawdziwą matką, to mnie wychowała. Nie chcę jej robić przykrości i nie mogę po prostu wyjechać, nic jej nie mówiąc. Oszalałaby ze zmartwienia.

Caroline zamknęła oczy, wspominając panikę tamtej strasznej nocy sprzed piętnastu lat, kiedy zajrzała do łóżeczka Samanthy i przekonała się, że jest puste. Przerażenie znów przeszyło ją tysiącem cienkich igieł, zatruwając krew i ściskając serce. Dostała zawrotów głowy, zrobiło jej się słabo, poczuła mdłości.

– A więc wygląda na to, że mamy impas – powiedziała, kiedy udało jej się wydobyć z siebie głos.

– Może pani mogłaby tu przyjechać.

– Co?

– Przyjechać do Calgary. Mogłybyśmy pójść do szpitala czy jakiejś kliniki, znaleźć kogoś, kto wykonałby test. W ten sposób wiedziałybyśmy na pewno.

– Ja wiem już teraz – odparła Caroline. Czy rzeczywiście? Jeśli była aż tak cholernie pewna, że ta dziewczyna nie jest jej córką, to dlaczego nadal z nią rozmawiała? – No dobrze. Posłuchaj. Muszę przemyśleć to wszystko, co od ciebie usłyszałam. Pozwól mi się nad tym zastanowić i odezwać do ciebie.

– Nie.

– Co?

– Nie mogę dać pani swojego numeru telefonu. Nie może pani do mnie dzwonić.

Caroline poczuła gniew. Co się z nią działo? Od piętnastu lat miewała już do czynienia z podobnymi bzdetami, czasem ludzie mieli dobre i szczere intencje, w większości jednak przewrotne i po prostu łajdackie. To był albo sprytny szwindel, albo chory żart. Chwyt, by wyłudzić pieniądze lub próba zdobycia uwagi. A najprawdopodobniej jakaś kolejna dziennikarska pijawka usiłowała żerować na jej słabości, na jej łatwowierności, żeby ożywić nowymi szczegółami starą historię, zdobyć wszelkie możliwe świeże informacje, może wymusić jakieś wyznanie. Pewnie wszystko o tej dzisiejszej rozmowie przeczyta w jutrzejszej prasie.