ZawiśćTekst

Z serii: Wierni i upadli #1
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Podziękowania

Prolog. EVNIS

Fragment zapisków Halvora

Rozdział pierwszy. CORBAN

Rozdział drugi. VERADIS

Rozdział trzeci. CORBAN

Rozdział czwarty. EVNIS

Rozdział piąty. CORBAN

Rozdział szósty. VERADIS

Rozdział siódmy. CYWEN

Rozdział ósmy. KASTELL

Rozdział dziewiąty. CORBAN

Rozdział dziesiąty. KASTELL

Rozdział jedenasty. CORBAN

Rozdział dwunasty. VERADIS

Rozdział trzynasty. CORBAN

Rozdział czternasty. EVNIS

Rozdział piętnasty. CORBAN

Rozdział szesnasty. CAMLIN

Rozdział siedemnasty. CORBAN

Rozdział osiemnasty. VERADIS

Rozdział dziewiętnasty. CYWEN

Rozdział dwudziesty. VERADIS

Rozdział dwudziesty pierwszy. CORBAN

Rozdział dwudziesty drugi. KASTELL

Rozdział dwudziesty trzeci. CORBAN

Rozdział dwudziesty czwarty. VERADIS

Rozdział dwudziesty piąty. EVNIS

Rozdział dwudziesty szósty. CORBAN

Rozdział dwudziesty siódmy. KASTELL

Rozdział dwudziesty ósmy. CORBAN

Rozdział dwudziesty dziewiąty. CYWEN

Rozdział trzydziesty. VERADIS

Rozdział trzydziesty pierwszy. CORBAN

Rozdział trzydziesty drugi. CAMLIN

Rozdział trzydziesty trzeci. VERADIS

Rozdział trzydziesty czwarty. CORBAN

Rozdział trzydziesty piąty. VERADIS

Rozdział trzydziesty szósty. CORBAN

Rozdział trzydziesty siódmy. VERADIS

Rozdział trzydziesty ósmy. CYWEN

Rozdział trzydziesty dziewiąty. VERADIS

Rozdział czterdziesty. KASTELL

Rozdział czterdziesty pierwszy. CORBAN

Rozdział czterdziesty drugi. VERADIS

Rozdział czterdziesty trzeci. CORBAN

Rozdział czterdziesty czwarty. EVNIS

Rozdział czterdziesty piąty. CORBAN

Rozdział czterdziesty szósty. VERADIS

Rozdział czterdziesty siódmy. CORBAN

Rozdział czterdziesty ósmy. VERADIS

Rozdział czterdziesty dziewiąty. CORBAN

Rozdział pięćdziesiąty. VERADIS

Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. CORBAN

Rozdział pięćdziesiąty drugi. CYWEN

Rozdział pięćdziesiąty trzeci. CORBAN

Rozdział pięćdziesiąty czwarty. VENTOS

Rozdział pięćdziesiąty piąty. VERADIS

Rozdział pięćdziesiąty szósty. CORBAN

Rozdział pięćdziesiąty siódmy. VERADIS

Rozdział pięćdziesiąty ósmy. CORBAN

Rozdział pięćdziesiąty dziewiąty. KASTELL

Rozdział sześćdziesiąty. CAMLIN

Rozdział sześćdziesiąty pierwszy. CORBAN

Rozdział sześćdziesiąty drugi. CORBAN

Rozdział sześćdziesiąty trzeci. CYWEN

Rozdział sześćdziesiąty czwarty. CORBAN

Rozdział sześćdziesiąty piąty. VERADIS

Rozdział sześćdziesiąty szósty. CYWEN

Rozdział sześćdziesiąty siódmy. CAMLIN

Rozdział sześćdziesiąty ósmy. EVNIS

Rozdział sześćdziesiąty dziewiąty. CORBAN

Rozdział siedemdziesiąty. CYWEN

Rozdział siedemdziesiąty pierwszy. CAMLIN

Rozdział siedemdziesiąty drugi. CORBAN

Rozdział siedemdziesiąty trzeci. CORBAN

Rozdział siedemdziesiąty czwarty. KASTELL

Rozdział siedemdziesiąty piąty. CYWEN

Rozdział siedemdziesiąty szósty. CORBAN

Rozdział siedemdziesiąty siódmy. VERADIS

Rozdział siedemdziesiąty ósmy. CORBAN

Rozdział siedemdziesiąty dziewiąty. CORBAN

Rozdział osiemdziesiąty. CYWEN

Rozdział osiemdziesiąty pierwszy. CORBAN

Rozdział osiemdziesiąty drugi. KASTELL

Rozdział osiemdziesiąty trzeci. EVNIS

Rozdział osiemdziesiąty czwarty. CYWEN

Rozdział osiemdziesiąty piąty. CAMLIN

 

Rozdział osiemdziesiąty szósty. CORBAN

Rozdział osiemdziesiąty siódmy. KASTELL

Rozdział osiemdziesiąty ósmy. CORBAN


Tytuł oryginału: Malice. The Faithful and the Fallen – Book One

Copyright © 2013 by John Gwynne

Copyright for the Polish translation © 2018 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Anna Włodarkiewicz

Korekta: Elwira Wyszyńska

Ilustracja na okładce: Paul Young

Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Tomek Laisar Fruń

Wydanie II

ISBN 978-83-7480-955-9

Wydawca: Wydawnictwo MAG

ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa

tel./fax 228134743

e-mail: kurz@mag.com.pl

www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor: Firma Księgarska Olesiejuk

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A.

ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.

tel. 227213000

www.olesiejuk.pl

Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyrower.com

Dla moich dzieci –

Harriett, Jamesa, Edwarda i Williama,

i oczywiście mej żony Caroline,

bez których byłbym nikim.

Podziękowania

Wielu ludzi przyszło mi z pomocą, gdy pisałem Zawiść. W pierwszej kolejności pragnę podziękować Paulowi Istedowi, którego słowo wsparcia okazało się niezwykle istotne w kluczowych momentach. Chciałem też podziękować wszystkim tym, którym chciało się przeczytać pierwszą wersję rękopisu, choć wiem, że mieli o wiele ważniejsze rzeczy do roboty, a są to Edward Gwynne, Mark Brett, Dave Dean, Irene Gwynne, Mike Howell, Alex Harrison, Mandy Jeffrey, Pete Kemp-Tucker i moja wspaniała żona Caroline, bez wsparcia której nigdy bym nawet nie sięgnął po pióro. Jestem również winien wdzięczność Johnowi Jarroldowi, memu niezwykłemu agentowi, za jego wiarę we mnie i cenne rady. Nigdy w życiu nie spotkałem kogoś takiego jak on, zarazem mędrca, jak i dżentelmena. Dziękuję również Julie Crisp i Belli Pagan, moim redaktorkom w Tor, których talenty zasługują na wszelkie komplementy. Dziękuję także dobremu przyjacielowi za niezwykłe zdjęcia, które z czułością zwiemy „sesjami z Czarną Żmiją”. Ach, chciałem również pozdrowić mego najstarszego przyjaciela Sadaka. Przeczytasz to kiedyś?

Gdyż w kim, jak nie w twórcy zła wszelakiego, mogłaby taka zawiść zakiełkować.

John Milton, Raj utracony

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Prolog
EVNIS

Rok 1122 Ery Wygnańców, Księżyc Wilka

Zeschłe liście chrzęściły pod stopami Evnisa. Wokół jego ust pojawił się obłoczek pary, gdy wyszeptał przekleństwo. Przełknął ślinę, choć w ustach czuł suchość.

W głębi duszy przyznawał, że się boi, ale kto by się nie bał w jego sytuacji? Przez to, na co się poważył tej nocy, mógł przecież zostać okrzyknięty zdrajcą korony albo jeszcze kimś gorszym!

Zatrzymał się i spojrzał za siebie. Wciąż widział kamienny krąg, który wznosił się za skrajem lasu, a dalej mury Badun, jego rodzinnej osady. Kontury budynków srebrzyły się w blasku księżyca. Jakże łatwo byłoby teraz zawrócić, udać się do domu i wybrać dla siebie inną życiową drogę. Nagle zakręciło mu się w głowie, jakby stał na skraju wielkiej przepaści. Czas wyraźnie zwolnił – cały świat czekał na jego decyzję.

Skoro dotarłem aż tak daleko, doprowadzę to do końca, pomyślał.

Uniósł głowę i spojrzał na las, który przypominał teraz mur nieprzeniknionego cienia. Otulił się szczelniej płaszczem i wkroczył w ciemność.

Przez jakiś czas podążał traktem olbrzymów – białym, wyłożonym kamiennymi płytami szlakiem, który łączył królestwa Ardanu i Narvonu. Trakt był od dawna zaniedbany, a klan olbrzymów, który go zbudował, przepadł tysiąc lat temu. Między kruszącymi się płytami rozrastały się mech i grzyby.

Pomimo otaczających go ciemności na szerokiej, otwartej drodze czuł się odsłonięty i bezbronny. Wkrótce zsunął się po pochylonym zboczu i wniknął w leśną gęstwinę. Wiatr pogwizdywał w koronach drzew, gałęzie ocierały się o siebie, a on, zlany potem, brnął w górę i w dół po nierównym terenie. Wiedział, dokąd zmierza, gdyż pokonywał tę drogę wiele razy wcześniej, choć nigdy w nocy. Miał dopiero dziewiętnaście lat, ale znał tę część Ciemnego Boru równie dobrze jak dwakroć starsi od niego tropiciele.

Wkrótce dostrzegł migotanie ognia między drzewami. Podkradł się bliżej i zatrzymał na granicy wytyczonej przez krąg światła. Nie miał odwagi, by opuścić bezpieczną ciemność.

Zawracaj, szeptał głos w jego głowie. Wróć do domu! Jesteś nikim i nigdy nie dorównasz swemu bratu.

Były to słowa jego matki, równie zimne i wyraźne jak w dniu jej śmierci. Evnis zgrzytnął zębami i wkroczył w krąg światła.

Nad ogniem wisiał żelazny kocioł, w którym bulgotała woda. Obok niego dostrzegł postać w płaszczu z kapturem.

– Witaj – usłyszał kobiecy głos.

Nieznajoma odrzuciła kaptur. Srebrne pasemka w jej włosach w blasku ognia zapłonęły miedzią.

– Bądź pozdrowiona, pani! – rzekł Evnis do Rhin, królowej Cambrenu. Jak zwykle jej piękno odebrało mu dech.

Królowa uśmiechnęła się do niego, a wokół jej oczy pojawiły się zmarszczki. Wyciągnęła rękę. Evnis podszedł niepewnie i ucałował pierścień na jej palcu. Jego usta dotknęły zimnego klejnotu. Jej słodki zapach przypominał woń przejrzałego owocu i wręcz uderzał do głowy.

– Nie jest jeszcze za późno – powiedziała i dotknęła palcem jego podbródka, by unieść mu głowę. – Nadal możesz zawrócić.

Stali tak blisko siebie, że Evnis wyczuwał jej ciepły oddech, pachnący nieco winem. Wciągnął powietrze.

– Nie – odparł. – Nie mam do czego wracać, a to moja szansa, by...

Wszelkie myśli przesłoniło wspomnienie twarzy brata – uśmiechniętego, dominującego, władczego. Potem ujrzał oblicze matki – jej skrzywione usta, sceptyczną minę, taksujące, osądzające spojrzenie.

– ...by zrobić coś ważnego. Gethin zaaranżował dla mnie małżeństwo. Mam wziąć za żonę córkę bodajże najuboższego barona w Ardanie.

– Ładna? – spytała Rhin. Nadal się uśmiechała, ale w jej głosie pojawiła się ostrzejsza nuta.

– Spotkałem się z nią tylko raz. Nie, nawet nie pamiętam, jak wygląda – rzekł Evnis i spojrzał na zawieszony nad ogniem kocioł. – Muszę to zrobić. Proszę.

– A co dostanę od ciebie w zamian?

– Całe królestwo Ardanu. Będę nim rządził, ale kłaniał się tobie, moja królowo.

Ta uśmiechnęła się, aż zęby jej błysnęły.

– Spodobały mi się twe słowa, ale tu chodzi o coś więcej niż tylko Ardan. O wiele więcej. Tu chodzi o Wojnę Bogów. O ponowne zstąpienie Asrotha.

– Wiem – szepnął Evnis. Strach wydawał mu się teraz czymś niemalże materialnym, spływał z jego języka, dławił go i dusił, ale mimo to budził podniecenie.

– Boisz się? – spytała Rhin, więżąc go swoim spojrzeniem.

– Tak. Ale doprowadzę to do końca. Przemyślałem wszystkie za i przeciw.

– Dobrze. Chodź więc bliżej.

Rhin uniosła dłoń i pstryknęła palcami. Spomiędzy drzew wyłonił się ciemny kształt, który wkroczył w krąg światła. Był to olbrzym, potężny, przewyższający dorosłego człowieka o kilka głów. Miał bladą, ostro zarysowaną twarz o wydatnych kościach policzkowych. Pod masywnymi brwiami lśniły niewielkie, czarne oczy. Długie, ciemne wąsy przybysza, oplecione rzemykami, opadały aż na klatkę piersiową. Wzdłuż jednego ramienia ciągnął się tatuaż przedstawiający kolczastą winorośl, która nikła pod rękawem kaftana kolczego. Olbrzym był ubrany w skóry i futra, a w ramionach trzymał skrępowanego człowieka. Jego ciężar nie sprawiał mu żadnych trudności.

– Oto Uthas z klanu Benothi – rzekła Rhin, machnąwszy dłonią. – To mój sojusznik. W przeszłości korzystałam już z jego pomocy.

Olbrzym podszedł do ognia i opuścił człowieka na ziemię. Ten jęknął, wijąc się niemrawo na mchu. Miał więzy na kostkach i nadgarstkach.

– Pomóż mu wstać, Uthas.

Olbrzym nachylił się, złapał człowieka za włosy i podniósł go szarpnięciem. Twarz jeńca była opuchnięta i posiniaczona, a policzki i usta powalane zaschniętą krwią. Ubranie miał brudne i podarte, ale na wysłużonym, skórzanym napierśniku Evnis dopatrzył się herbu z wilkiem Ardanu.

Mężczyzna usiłował coś powiedzieć. Popękane, poranione usta poruszyły się parokrotnie, z kącika pociekła ślina. Rhin w milczeniu wyciągnęła nóż i poderżnęła mu gardło. Z rany buchnęła ciemna krew, a jeniec osunął się w ramionach olbrzyma. Ten jednakże, trzymając go w mocnym uścisku, pochylił go do przodu, tak by krople krwi wpadały do kotła.

Evnis opanował dziką ochotę, by odwrócić się i rzucić do ucieczki. Rhin mruczała coś do siebie, a młodzieniec słuchał słów recytowanych niskim, gardłowym głosem, aż z kotła buchnęła struga pary. Pochylił się, nie mogąc oderwać wzroku. Przez polanę przemknął potężny podmuch wiatru, a w parze zaczęła się materializować jakaś postać, która obracała się i wykrzywiała. Evnisa owionął smród rzeczy dawno nieżywych i gnijących. Żółć podeszła mu do gardła, ale nie mógł oderwać spojrzenia od pary, pośród której migotało już dwoje oczu. Dojrzał formującą się twarz, starą i pomarszczoną. Wydawała się szlachetna, mądra i pełna smutku, ale po chwili zarysowały się na niej głębokie zmarszczki, surowość i duma. Evnis zamrugał, a twarz na sekundę zdała mu się gadzia. Wirujące wokół kłęby pary przybierały kształt rozwijających się gadzich skrzydeł. Przeszył go dreszcz.

– Asroth – szepnęła Rhin i padła na kolana.

– Czego sobie życzysz? – rozległ się syczący głos.

Evnis przełknął ślinę. W ustach wciąż czuł suchość.

Muszę przejąć to, co należy do mnie, pomyślał. Muszę wyjść z cienia brata! Muszę dokończyć to, co zacząłem.

– Władzy – wyszeptał, a potem nabrał tchu i rzekł już głośniej: – Władzy! Chcę przejąć władzę. Chcę rządzić moim bratem i całym Ardanem.

W odpowiedzi usłyszał śmiech. Z początku był cichy, ale narastał i stawał się coraz głośniejszy, aż wreszcie wypełnił całą polanę. Potem niespodziewanie nastała cisza, gęsta i ciężka niczym pajęczyny zwisające z okolicznych drzew.

– A więc otrzymasz ją – rzekł nowo przybyły.

Evnis poczuł kroplę potu spływającą po czole.

– Czego żądasz w zamian? Jaką cenę mi wyznaczysz?

– Ty jesteś zapłatą – odezwała się postać falująca wśród pary, przenikając go wzrokiem. – Chcę ciebie. – Jej usta nagle drgnęły i pojawił się na nich cień uśmiechu.

– A więc niech tak będzie – rzekł Evnis.

– Przypieczętujmy to krwią – warknął prastary przybysz.

Rhin uniosła nóż.

Doprowadź to do końca, powtarzał niczym mantrę Evnis. Doprowadź to do końca.

Zacisnął mocniej zęby. Lepką od potu ręką złapał nóż, by pośpiesznie przeciąć nim wnętrze drugiej dłoni, po czym zacisnął ją w pięść. Krew ściekła do kotła, gdzie natychmiast zaczęła się gotować. Evnis poczuł uderzenie w pierś. Moc, która je zadała, zdawała się przenikać przez jego ciało. Sapnął i padł na kolana, łapczywie nabierając tchu. W jego głowie eksplodował krzyk, a po całym ciele rozlał się ból. Wrzasnął przeraźliwie.

– Już po wszystkim – rzekł głos.

Fragment zapisków Halvora

Odkryte w 1138 roku Ery Wygnańców w lochach pod zrujnowaną twierdzą Drassil, ponad dwa tysiące lat po ich spisaniu

Świat się rozłamał.

Wojna Bogów zmieniła wszystko. Intrygi Asrotha i gniew Elyona doprowadziły do wielu zniszczeń i ogromnej deprawacji. Po ludziach nie ma już śladu, ulegli zagładzie bądź zbiegli z tych wybrzeży. Nas zaś, Rozdzielonych, została zaledwie garstka. Należymy do jedynego ocalałego klanu olbrzymów, ale tak skłóconego, iż nie ma siły, która by nas na powrót pogodziła.

Ja, Halvor, Głos Króla, stąpam po tym świecie od tysiąca lat. Wielki Skald już nie żyje, a jego ród rozproszył się. Nie będzie mi dane przeżyć kolejnego tysiąca. Opłakuję przeszłość. Wspominam dawne dzieje i szlocham.

 

Nadal jestem Głosem, choć nie wiem, kto będzie mnie słuchał. Niemniej, jeśli nie przemówię, jeśli nie zacznę pisać, nie zostanie nic dla tych, którzy nadejdą po nas. Wszystko, do czego doszło, zostanie zapomniane.

Siadam więc i ujmuję pióro...

Żałuję, że nie posłuchaliśmy ludzi, gdy spadł gwiezdny kamień. Powinniśmy byli się od niego odwrócić, ale jego moc śpiewała i wabiła nas, tak jak to zaplanował Asroth.

Asroth był pierwszym stworzonym, ukochanym Elyona, dowódcą Ben-Elim, Zrodzonych z Mocy. Nie wystarczyło mu to jednak. Powodowany zawiścią, rozsiewał niegodziwość i rozpowiadał oszczerstwa wśród Ben-Elim, aż zgromadził wokół siebie zastęp popleczników. Nazwano ich Kadoshim, Odwróconymi. Elyon widział, co się działo, ale nie potrafił podnieść ręki na swego ukochanego, i tak oto w Zaświecie, gdzie mieszka Duch, rozgorzała wojna między Kadoshim oraz wiernymi Ben-Elim. Asroth został pokonany i za karę zesłany do dalekiej krainy Zaświata, a Elyon wcielił w życie swój plan tworzenia. Zbudował materialny świat, w którym jako pierwsza powstała ziemia. Po niej stworzeni zostali olbrzymy i ludzie, nieśmiertelni strażnicy wszystkiego, co rosło bądź wędrowało. Żyli oni w harmonii ze swym stwórcą i wszystkimi jego dziełami.

Asroth zaś nienawidził nas.

Gwiezdny kamień Asrotha spadł na ziemię, ogromny i przepełniony mocą. Nie wiedzieć jak utworzył związek między światem cielesnym a duchowym, między ziemią a Zaświatem. Ludzie bali się tego przerażającego znaleziska, ale olbrzymy zaczęły wykuwać z niego przedmioty o wielkiej mocy, zwane później Skarbami. Jako pierwszy powstał kocioł, który miał uzdrawiać. Następnie torkwes dla Skalda, króla Olbrzymów oraz naszyjnik dla Nemain, jego królowej.

Asroth wykorzystał gwiezdny kamień, by rozciągnąć swe wpływy na ziemię, by szeptać i deprawować. Wkrótce Skald został zamordowany, a jego torkwes skradziony. Na ziemię zawitała śmierć. Elyon odebrał wówczas wszystkim jej mieszkańcom nieśmiertelność, chcąc ich ostrzec i ukarać, a potem nastąpiło Rozdzielenie.

Wybuchła wojna, w której olbrzym obrócił się przeciwko olbrzymowi, a nasz naród rozpadł się na wiele klanów. Z gwiezdnego kamienia wykuto kolejne Skarby, lecz tym razem były to narzędzia wojny – włócznia, topór i sztylet. Ostatecznie powstał również kielich, o którym mówiono, że obdarza siłą i długim życiem wszystkich, którzy z niego piją.

W miarę, jak wojna obejmowała coraz dalsze tereny, na ziemię padł cień śmierci. Do zmagań dołączyli ludzie, którzy złożyli przysięgę posłuszeństwa klanom olbrzymów w nadziei, że uda im się przejąć Skarby i odzyskać nieśmiertelność. Rzekami spłynęła krew, a Asroth się radował.

W końcu przebudził się gniew Elyona. Wydał on wyrok na ziemię, który my nazwaliśmy Plagą. Wysłał zastępy Ben-Elim, które wykonywały jego decyzję z pomocą ognia, wody i rozlewu krwi. Morza kipiały, góry strzelały żarem, a ziemia pękała. Elyon niszczył wszystko, co sam stworzył.

Gdy jego wyrok został wymierzony niemalże do końca, Elyon usłyszał głos, który rozbrzmiał echem w Zaświecie. Był to śmiech Asrotha.

Wówczas pojął, z jak okrutnym podstępem przyszło mu się zmierzyć. Zrozumiał, że nieświadomie wpadł w pułapkę, że wszystkie działania Asrotha miały go skłonić do rozpoczęcia dzieła zniszczenia. Przerażony, przerwał wykonywanie wyroku i ocalił resztę mieszkańców ziemi przed zagładą. Jego rozpacz nie miała granic. Odwrócił się wówczas od nas i od wszystkiego, co stworzył, po czym zaszył się w miejscu, gdzie mógł oddawać się żałobie, odcięty od całego świata. Nadal tam przebywa.

Ben-Elim oraz Kadoshim toczą nieprzerwanie swą wieczną wojnę w Zaświecie. Asroth na czele upadłych aniołów wciąż chce nas zniszczyć, a Ben-Elim robią wszystko, by nas ocalić na znak swej nieustającej miłości dla Elyona.

Tu zaś, w świecie materialnym i cielesnym, życie toczy się nadal. Niektórzy próbują odbudować to, co zostało utracone wśród popiołów i zniszczeń. A ja nadal tkwię w Drassil, ongiś wielkim mieście, sercu całego świata. Opłakuję tragedię ziemi, popękanej i zniszczonej jak wszystko inne. Nawet moi pobratymcy odchodzą. Twierdzą, iż Forn stał się zbyt dziki i nazbyt niebezpieczny, a nas jest zbyt mało. Uciekają na północ i porzucają wszystko. Porzucają mnie. Ja jednakże zostanę.

Pogrążam się we śnie, a napływające zewsząd szepty i fragmenty obrazów być może zwiastują to, co ma nadejść. Mówią o powrocie Asrotha, o tym, że wielki krętacz ma wrócić do formy cielesnej, o ostatniej wielkiej bitwie Ben-Elim oraz o awatarach toczących raz jeszcze Wojnę Bogów.

Pozostanę tu, by dokończyć mą opowieść. Mam bowiem nadzieję, że przyniesie ona jakąś korzyść, że pewnego dnia dostrzegą ją czyjeś oczy i świat pozna prawdę. Przyszłość nie może powtórzyć błędów z przeszłości. Oto moja modlitwa, lecz po co mamy się modlić do boga, który od wszystkiego się odwrócił...