Zemsta najlepiej smakuje na zimnoTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Benna Murcatto ratuje życie

I. Talins

Kraina wielu możliwości

Złodziej kości

Ryba wyciągnięta z wody

Szóstka i jedynka

Krwawa lekcja

II. Westport

Trucizna

Nauka i magia

Najbezpieczniejsze miejsce na świecie

Źli przyjaciele

Dwie dwójki

Plany i przypadki

Pełna odpłata

III. Sipani

Mgły i szepty

Sztuka perswazji

Życie pijaka

Wykluczeni

Kilkoro złych ludzi

Rozjemcy

Przepis na kłopoty

Seks i śmierć

To się nazywa rozrywka

Co się stało

IV. Visserine

A zatem zemsta

W dół

Szczury w worku

Rozpaczliwa nadzieja

Miłosierdzie i tchórzostwo

Niedopasowana para

Ciemność

Koneser

Marna galareta

Rachunki innych ludzi

Mistrz szermierczy

V. Puranti

Szóstki

Okularysta

Książę Roztropności

Ani bogaci, ani biedni

Heroiczne Wysiłki, Nowe Początki

Zdrajca

Król trucizn

Nie gorszy

Żniwa

Stary nowy generał

VI. Ospria

Jego plan ataku

Polityka

Koniec zwłoki

Czysty interes

Los Styrii

Zwycięzca bierze wszystko...

Tak wiele za nic

Ruchome piaski

VII. Talins

Powrót do ojczyzny

Skóra na niedźwiedziu

Przygotowania

Zasady wojny

Jeden Naród

Tylko pył

Nieuniknione

I tak fortuna kołem się toczy...

Nasiona

Wszystko się zmienia

Szczęśliwe zakończenia

Podziękowania

O autorze


Tytuł oryginału: Best Served Cold

Copyright © 2009 Joe Abercrombie

Copyright for the Polish translation © 2019 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Joanna Figlewska

Korekta: Magdalena Górnicka

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Tomek Laisar Fruń

Ilustracja na okładce: Dark Crayon

Opracowanie okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-66409-86-6

Wydanie III

Wydawca: Wydawnictwo MAG

ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa

tel./fax 22 813 47 43

www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor: Dressler Dublin sp. z o. o.

ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.

tel. 22 733 50 10

www.dressler.com.pl

Skład wersji elektronicznej

pan@drewnianyrower.com

Dla Grace.

Pewnego dnia to przeczytasz

i nieco się zmartwisz.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Benna Murcatto ratuje życie

Wschodzące słońce miało kolor krwi. Jego blask wyciekał ze wschodu i plamił niebo na czerwono, znacząc strzępy obłoków skradzionym złotem. Poniżej kręta droga wspinała się po górskim zboczu ku fortecy Fontezarmo – skupisku ostrych czarnych wież wznoszących się na tle poranionych niebios. Czerwień, czerń i złoto.

Barwy ich profesji.

– Tego ranka wyglądasz wyjątkowo pięknie, Monzo.

Westchnęła, jakby to było dziełem przypadku. Jakby nie spędziła godziny na mizdrzeniu się przed lustrem.

– Takie są fakty. Ich stwierdzenie to żaden dar. Po prostu dowodzisz, że nie jesteś ślepy. – Ziewnęła i przeciągnęła się w siodle, każąc mu jeszcze chwilę czekać. – Ale chętnie posłucham dalej.

Odchrząknął hałaśliwie, po czym uniósł jedną dłoń, jak kiepski aktor przygotowujący się do wielkiego monologu.

– Twoje włosy podobne są... lśniącemu całunowi z soboli!

– Ty pompatyczny fiucie. Czym były wczoraj? Zasłoną północy. To mi się bardziej podobało, miało w sobie odrobinę poezji. Słabej poezji, ale zawsze.

– Psiakrew. – Zmrużył oczy i zapatrzył się na chmury. – Zatem twoje oczy jaśnieją przeszywająco niczym bezcenne szafiry!

– Czyli mam na twarzy kamienie?

– Usta jak płatki róży?

Splunęła na niego, ale spodziewał się tego, więc uskoczył; flegma minęła jego konia i spadła na wysuszone kamienie obok szlaku.

– Żeby twoje róże lepiej rosły, dupku. Stać cię na więcej.

– Codziennie jest trudniej – mruknął. – Klejnot, który kupiłem, cudownie na tobie wygląda.

 

Uniosła prawą dłoń, z podziwem przyglądając się rubinowi wielkości migdała, w którym odbijały się pierwsze promienie słońca, upodabniając go do otwartej rany.

– Rzeczywiście, otrzymywałam już gorsze dary.

– Pasuje do twojego ognistego charakteru.

Parsknęła.

– I mojej krwawej reputacji.

– Szczać na twoją reputację! To tylko bełkot idiotów! Jesteś snem. Wizją. Wyglądasz jak... – Pstryknął palcami. – Bogini Wojny we własnej osobie!

– Bogini, co?

– Wojny. Podoba ci się?

– Może być. Jeśli zdołasz choć w połowie tak dobrze podlizywać się księciu Orso, to może dostaniemy premię.

Benna wydął wargi.

– Nie ma to jak pełne, krągłe pośladki Jego Ekscelencji o poranku. Smakują... potęgą.

Kopyta chrzęściły na piaszczystym szlaku, skrzypiały siodła, grzechotały uprzęże. Droga zataczała koła. Reszta świata pozostawała w dole. Niebo na wschodzie wykrwawiło się z czerwieni do różu. Ich oczom powoli ukazała się rzeka wijąca się przez jesienne lasy w głębi stromej doliny. Lśniła jak maszerująca armia, szybko i bezlitośnie płynąc ku morzu. W stronę Talinsu.

– Czekam – powiedział.

– Na co?

– Na moją porcję komplementów, rzecz jasna.

– Jeszcze mi tu, kurwa, pękniesz, jak się będziesz tak puszył. – Podwinęła jedwabne mankiety. – Nie chciałabym mieć twoich flaków na swojej nowej koszuli.

– Cóż za cios! – Benna przycisnął dłoń do piersi. – Prosto w serce! Tak mi się odpłacasz za lata oddania, nieczuła suko?

– Jak śmiesz mówić o oddaniu, prostaczku? Jesteś jak kleszcz oddany tygrysowi!

– Tygrysowi? Ha! Kiedy porównują cię do zwierzęcia, zazwyczaj wybierają węża.

– To lepsze niż robak.

– Dziwka.

– Tchórz.

– Morderczyni.

Temu nie mogła zaprzeczyć. Ponownie zapadła między nimi cisza. Ptak śpiewał na spragnionym przydrożnym drzewie.

Koń Benny stopniowo zrównał się z jej rumakiem i mężczyzna czule wyszeptał:

– Tego ranka wyglądasz wyjątkowo pięknie, Monzo.

To sprawiło, że uśmiechnęła się półgębkiem. Z tej strony, której nie widział.

– No cóż, takie są fakty.

Szybko pokonała kolejny ostry zakręt, a wtedy przed nimi wystrzelił w niebo zewnętrzny mur cytadeli. Wąski most prowadził do stróżówki ponad oszałamiająco głęboką rozpadliną; daleko w dole połyskiwała woda. Na drugim końcu mostu ziało łukowato sklepione wejście, równie zachęcające jak grób.

– Umocnili mury od zeszłego roku – szepnął Benna. – Wolałbym nie próbować oblężenia.

– Nie udawaj, że odważyłbyś się wspiąć po drabinie.

– A więc wolałbym nie musieć posyłać kogoś innego na taki los.

– Nie udawaj, że odważyłbyś się wydać taki rozkaz.

– Zatem wolałbym nie patrzeć, jak ty to robisz.

– Racja. – Ostrożnie wychyliła się z siodła i ze zmarszczonym czołem zerknęła w otchłań po lewej stronie. Potem uniosła wzrok na stromą ścianę po prawej, na poszarpane czarne krawędzie blanków na tle jaśniejącego nieba. – Zupełnie jakby Orso martwił się, że ktoś spróbuje go zabić.

– Ma wrogów? – Benna wstrzymał oddech i wytrzeszczył oczy, udając zaskoczenie.

– Tylko połowę Styrii.

– Więc... my także mamy wrogów?

– Ponad połowę Styrii.

– A tak się starałem, żeby mnie polubili... – Kłusem minęli dwóch srogich żołnierzy, których wypolerowane włócznie i stalowe hełmy lśniły zabójczo. Stukot kopyt odbijał się echem w ciemności długiego tunelu, który stopniowo piął się ku górze. – Już widzę u ciebie ten wyraz twarzy.

– Jaki?

– Koniec zabawy na dzisiaj.

– Hmm. – Poczuła, że twarz wykrzywia jej znajomy surowy grymas. – Ty możesz sobie pozwolić na uśmiech. Jesteś tym dobrym.

Za bramą zaczynał się inny świat, w którym powietrze wypełniała woń lawendy, a wszystko tonęło w lśniącej zieleni, tak odmiennej od szarego górskiego krajobrazu. To był świat starannie przystrzyżonych trawników, żywopłotów, którym w bólach nadano cudowne kształty, fontann rozpylających połyskującą mgiełkę. Nastrój nieco psuli ponurzy strażnicy ubrani w białe kasaki z naszytymi czarnymi krzyżami, stojący przy każdym wejściu.

– Monzo...

– Tak?

– Może to będzie nasza ostatnia kampania – rzekł Benna prosząco. – Ostatnie lato w pyle. Znajdźmy sobie jakieś wygodniejsze zajęcie. Dopóki jesteśmy młodzi.

– A co z Tysiącem Ostrzy? Teraz to już prawie dziesięć tysięcy czekających na nasze rozkazy.

– Mogą je otrzymywać od kogoś innego. Dołączyli do nas, żeby móc rabować, a my daliśmy im ku temu wiele okazji. Zależy im wyłącznie na zysku.

Musiała przyznać, że oddział Tysiąc Ostrzy nigdy nie stanowił elity ludzkości, a nawet elity pośród najemników. Większość z nich była niewiele lepsza od pospolitych bandytów. Większość pozostałych była od nich gorsza. Ale nie to było najważniejsze.

– Trzeba się czegoś trzymać w życiu – mruknęła.

– Nie widzę takiej potrzeby.

– Taki już jesteś. Jeszcze rok, a Visserine upadnie, Rogont się podda, a Liga Ośmiu pozostanie tylko złym wspomnieniem. Orso będzie mógł ogłosić się królem Styrii, a my roztopimy się w tłumie i zostaniemy zapomniani.

– Zasługujemy na to, by nas pamiętano. Moglibyśmy otrzymać własne miasto. Mogłabyś zostać szlachetną księżną Monzcarro z... skądś...

– A ty nieustraszonym księciem Benną? – Roześmiała się. – Ty głupi ośle. Bez mojej pomocy ledwie sobie radzisz z władaniem własnymi kiszkami. Wojna to wystarczająco ciemna robota, wolę nie mieszać się w politykę. Wycofamy się po koronacji Orso.

Benna westchnął.

– Myślałem, że jesteśmy najemnikami. Cosca nigdy nie trzymał się kurczowo jednego pracodawcy.

– Nie jestem Coscą. Zresztą, niemądrze jest odmawiać władcy Talinsu.

– Ty po prostu kochasz walczyć.

– Nie. Kocham zwyciężać. Jeszcze jeden sezon, a potem ruszymy w świat. Odwiedzimy Stare Imperium. Zobaczymy Wyspy Tysięczne. Popłyniemy do Adui i staniemy w cieniu Domu Stwórcy. Zrobimy to wszystko, o czym rozmawialiśmy.

Benna wydął wargi, jak zawsze, gdy coś przebiegało nie po jego myśli. Wydymał wargi, ale nigdy się nie sprzeciwiał. Czasami drażniło ją, że zawsze musi sama podejmować decyzję.

– Najwyraźniej tylko jedno z nas ma jaja. Nigdy nie czujesz potrzeby, abym ci ich użyczyła?

– Tobie z nimi bardziej do twarzy. Poza tym przypadł ci w udziale cały rozum. Lepiej, żeby trzymały się razem.

– A co ty dostałeś?

Benna wyszczerzył zęby.

– Ujmujący uśmiech.

– A więc się uśmiechaj. Jeszcze przez jeden sezon.

Zeskoczyła z siodła, wyprostowała pas z bronią, rzuciła wodze stajennemu, po czym ruszyła w stronę wewnętrznej stróżówki. Benna musiał się pośpieszyć, żeby za nią nadążyć, i po drodze zaplątał się w swój miecz. Jak na człowieka, który zarabiał na życie dzięki wojnie, upokarzająco źle radził sobie z bronią.

Wewnętrzny dziedziniec podzielono na szerokie tarasy rozpościerające się na wierzchołku góry i obsadzono egzotycznymi roślinami. Strzeżono go jeszcze pilniej niż zewnętrznego dziedzińca. Na środku wznosiła się pradawna kolumna, która podobno pochodziła z pałacu Scarpiusa, a jej odbicie migotało na wodzie wypełniającej okrągły zbiornik, w którym kłębiły się srebrzyste ryby. Z trzech stron otaczał go potężny pałac księcia Orso zbudowany ze szkła, brązu i marmuru, niczym olbrzymi kot trzymający w łapach mysz. Od wiosny dobudowano rozległe nowe skrzydło wzdłuż północnego muru. Rusztowania wciąż częściowo zakrywały ozdobne kamienne girlandy.

– Rozbudowują się – zauważyła.

– Oczywiście. Jak młody książę Ario pomieściłby swoje buty w marnych dziesięciu salach?

– W dzisiejszych czasach mężczyzna nie może być modny bez przynajmniej dwudziestu sal z obuwiem.

Benna ze zmarszczonym czołem przyjrzał się swoim butom ze złotymi sprzączkami.

– Sam mam najwyżej trzydzieści par. Boleśnie odczuwam ten brak.

– Jak my wszyscy – mruknęła.

Wzdłuż linii dachu stały na wpół ukończone rzeźby. Książę Orso dający jałmużnę biedakom. Książę Orso dający wiedzę niewykształconym. Książę Orso osłaniający słabych.

– Dziwię się, że nie kazał stworzyć rzeźby, na której cała Styria liże go po dupie – szepnął jej do ucha Benna.

Wskazała częściowo ociosaną bryłę marmuru.

– Ona będzie następna.

– Benna!

Hrabia Foscar, młodszy syn Orso, pędem okrążał zbiornik. Przypominał rozradowanego psiaka. Jego buty chrzęściły na świeżo zagrabionym żwirze, a piegowata twarz promieniała. Od ich ostatniego spotkania próbował zapuścić brodę, jednak rzadkie jasne włoski nadawały mu jeszcze bardziej chłopięcy wygląd. Być może odziedziczył całą uczciwość swego rodu, lecz uroda przypadła w udziale komuś innemu. Benna uśmiechnął się szeroko, objął Foscara jedną ręką, a drugą zmierzwił mu włosy. W wykonaniu kogokolwiek innego ten gest zakrawałby na obrazę, jednak u Benny wyglądał uroczo bezpretensjonalnie. Benna zawsze potrafił sprawiać ludziom radość, co w oczach Monzy urastało do niemal magicznej zdolności, gdyż jej talent dotyczył zgoła odmiennych zachowań.

– Zastaliśmy twojego ojca? – spytała.

– Owszem, mojego brata także. Są u swojego bankiera.

– W jakim jest nastroju?

– Wydaje mi się, że w dobrym, ale wiecie, jak to jest z ojcem. Chociaż nigdy nie gniewa się na was dwoje, prawda? Zawsze przywozicie mu dobre wieści. Dzisiaj też tak jest?

– Mam mu powiedzieć, Monzo, czy...

– Borletta padła. Cantain nie żyje.

Foscar nie triumfował. Nie był żądny śmierci jak jego ojciec.

– Cantain był dobrym człowiekiem.

Monzie ta odpowiedź wydała się bardzo nie na miejscu.

– Był wrogiem twojego ojca.

– Ale zarazem człowiekiem godnym szacunku. W Styrii niewielu takich zostało. Naprawdę nie żyje?

Benna wydął policzki.

– No cóż, ścięto mu głowę i zatknięto na włóczni ponad bramą, więc jeśli nie znasz naprawdę dobrego lekarza...

Wysokim, łukowato sklepionym przejściem dotarli do ciemnej sali rozbrzmiewającej echem jak cesarski grobowiec. Światło spływało z góry w postaci zakurzonych kolumn i rozlewało się po marmurowej posadzce. Stare lśniące zbroje stały w milczeniu na baczność, ściskając w stalowych pięściach wiekowe bronie. Ostre stukanie obcasów odbiło się od ścian, gdy w stronę przybyszów ruszył mężczyzna w ciemnym mundurze.

– Zaraza – syknął Benna. – Jest tutaj ten gad Ganmark.

– Daj mu spokój.

– Nawet gdybym tylko w połowie był mężczyzną, zaraz bym...

– Nie jesteś, więc daj mu spokój.

Generał Ganmark miał dziwnie miękkie oblicze, obwisłe wąsy i bladoszare wodniste oczy, co nadawało mu wygląd człowieka wiecznie smutnego. Chodziły słuchy, że został wyrzucony z wojska Unii za nietaktowne uwodzicielskie zachowania wobec innego oficera, po czym wyruszył za morze w poszukiwaniu władcy o szerszych horyzontach. Szerokość horyzontów księcia Orso była nieskończona, jeśli tylko jego słudzy okazywali się skuteczni. Monza i Benna stanowili tego najlepszy dowód.

Ganmark ukłonił się sztywno Monzie.

– Pani generał Murcatto. – Równie sztywno skłonił się Bennie. – Generale Murcatto. Hrabio Foscarze, mam nadzieję, że nie zaniedbujesz ćwiczeń.

– Odbywam sparingi każdego dnia.

– Zatem jeszcze zrobimy z ciebie szermierza.

Benna parsknął.

– Raczej nudziarza.

– To również nie byłoby takie złe – ciągnął Ganmark z urywanym unijnym akcentem. – Mężczyzna pozbawiony dyscypliny nie jest lepszy od psa. Żołnierz pozbawiony dyscypliny nie jest lepszy od trupa. Prawdę mówiąc, jest od niego gorszy, trup bowiem nie stanowi zagrożenia dla towarzyszy.

Benna otworzył usta, ale Monza nie pozwoliła mu dojść do głosu. Później będzie mógł zrobić z siebie osła, jeśli zapragnie.

– Jak ci minął sezon?

– Odegrałem swoją rolę, utrzymując Rogonta i jego Ospriańczyków z dala od waszych skrzydeł.

– Opóźniłeś Króla Zwłoki? – Benna uśmiechnął się złośliwie. – Nie lada wyzwanie.

– To tylko drugoplanowa rola. Komediowy przerywnik w wielkiej tragedii, ale mam nadzieję, że spodobał się publiczności.

Echa ich kroków przybrały na sile, gdy znaleźli się w kolejnym łukowato sklepionym przejściu prowadzącym do wysokiej rotundy w sercu pałacu. Duże płaskorzeźby na zakrzywionych ścianach ilustrowały dawne wydarzenia. Wojny demonów z magami i temu podobne bzdury. Potężną kopułę wysoko w górze zdobiły freski przedstawiające siedem skrzydlatych kobiet na tle burzowych chmur – uzbrojonych, odzianych w zbroje i rozwścieczonych. Boginie Losu przynoszące ziemi przeznaczenie. Największe dzieło Aropelli. Monza słyszała, że pracował nad nim osiem lat. W tym miejscu zawsze czuła się mała, słaba i całkowicie pozbawiona znaczenia. Właśnie taki był zamiar twórcy.

 

Wspięli się całą czwórką po szerokich schodach, na których zmieściłoby się dwukrotnie więcej osób idących ramię w ramię.

– I dokąd cię doprowadził twój komediowy talent? – spytała Monza Ganmarka.

– Do ognia i morderstwa, do bram Puranti i z powrotem.

Benna się skrzywił.

– Uczestniczyłeś w prawdziwych walkach?

– A po cóż miałbym to robić? Nie czytałeś Stolicusa? „Tylko zwierzę walczy o zwycięstwo...”.

– „Generał do niego maszeruje” – dokończyła Monza. – Wzbudziłeś dużo śmiechu?

– Myślę, że nie u wrogów. W zasadzie prawie u nikogo, ale taka jest wojna.

– Mnie czasem udaje się zachichotać – wtrącił się Benna.

– Niektórym śmiech łatwo przychodzi. To czyni z nich uroczych kompanów przy biesiadnym stole. – Miękkie oczy Ganmarka zwróciły się ku Monzie. – Ale widzę, że ty się nie uśmiechasz.

– Zrobię to, gdy upadnie Liga Ośmiu, a Orso zostanie królem Styrii. Wtedy wszyscy będziemy mogli odwiesić broń.

– Z doświadczenia wiem, że broń nie nadaje się do wiszenia na kołku. Zawsze znajduje sposób, by wrócić do ręki właściciela.

– Sądzę, że Orso cię zatrzyma – powiedział Benna. – Chociażby po to, żebyś mu polerował posadzki.

Ganmark tylko cicho westchnął.

– Zatem Jego Ekscelencja będzie miał najczystsze podłogi w całej Styrii.

Na szczycie schodów znajdowały się wysokie drzwi zdobione lśniącymi drewnianymi intarsjami w kształcie lwich pysków. Przed nimi ujrzeli krępego mężczyznę, który chodził tam i z powrotem jak lojalny pies pilnujący sypialni pana. Wierny Carpi, kapitan o najdłuższym stażu w Tysiącu Ostrzy, którego szeroką, ogorzałą, szczerą twarz znaczyły blizny pozostałe po setkach walk.

– Wierny! – Benna chwycił masywną dłoń starego najemnika. – Górska wspinaczka w twoim wieku? Nie powinieneś raczej być w burdelu?

– Gdybym tylko mógł. – Carpi wzruszył ramionami. – Ale Jego Ekscelencja po mnie posłał.

– A ty, jak na posłusznego żołnierza przystało... usłuchałeś.

– Dlatego nazywają mnie Wiernym.

– Jak wyglądały sprawy w Borletcie, gdy wyjeżdżałeś? – spytała Monza.

– Było spokojnie. Większość mężczyzn zakwaterowałem poza murami z Andiche’em i Victusem. Uznałem że lepiej, aby nie podpalili miasta. Część bardziej godnych zaufania pozostawiłem w pałacu Cantaina pod czujnym okiem Sesarii. To weterani tacy jak ja, pamiętający czasy Coski. Zaprawieni w bojach, mało impulsywni.

Benna zachichotał.

– Czyli niezbyt bystrzy?

– Powolni, ale konsekwentni. W końcu zawsze osiągamy cel.

– Zatem wchodzimy?

Foscar pchnął ramieniem skrzydło drzwi, otwierając je na oścież. Ganmark i Wierny podążyli za nim. Monza na chwilę zatrzymała się w progu, starając się przybrać jak najsurowszy wyraz twarzy. Gdy uniosła wzrok, zobaczyła, że Benna się do niej uśmiecha. Niewiele myśląc, odwzajemniła uśmiech. Nachyliła się do jego ucha.

– Kocham cię – szepnęła.

– Pewnie, że tak. – Wszedł, a ona ruszyła za nim.

Osobisty gabinet księcia Orso miał postać marmurowej sali o rozmiarach miejskiego rynku. Wzdłuż jednej ze ścian pyszniły się wysokie otwarte okna, przez które wpadały podmuchy wiatru, z szelestem poruszające jaskrawymi zasłonami. Na zewnątrz rozciągał się długi taras, jakby zawieszony w powietrzu nad najbardziej stromym zboczem góry.

Przeciwległą ścianę pokrywały olbrzymie malowidła stworzone przez najznamienitszych styryjskich artystów, przedstawiające wielkie historyczne bitwy. Zwycięstwa Stolicusa, Haroda Wielkiego, Faransa i Verturia, wszystkie efektownie odmalowane farbami olejnymi. Trudno było przegapić przesłanie, że Orso jest ostatnim z rodu królewskich zwycięzców, mimo że jego pradziad był uzurpatorem i pospolitym przestępcą.

Największe malowidło znajdowało się naprzeciwko drzwi; miało co najmniej dziesięć kroków wysokości. Któżby inny, jak nie wielki książę Orso? Siedział na rumaku stającym dęba, wysoko unosząc lśniące ostrze i kierując przenikliwe spojrzenie w stronę horyzontu, prowadząc swoich ludzi do zwycięstwa w bitwie pod Etreą. Malarz najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, że tamtego dnia Orso trzymał się w odległości pięćdziesięciu mil od pola bitwy.

Jednakże efektowne kłamstwa zawsze wygrywają z nudną prawdą, jak często powtarzał książę.

Władca Talinsu siedział zgarbiony za biurkiem, dzierżąc pióro, a nie miecz. Obok niego stał wysoki, chudy mężczyzna o haczykowatym nosie. Patrzył w dół jak sęp czekający na śmierć spragnionych podróżnych. W cieniu pod ścianą czaiła się potężna postać Gobby, książęcego ochroniarza o szyi grubej jak u świni. Książę Ario, najstarszy syn Orso i zarazem jego następca, siedział ze skrzyżowanymi nogami na pozłacanym krześle. W dłoni trzymał kielich z winem, a na jego pozbawionej wyrazu przystojnej twarzy widniał bezbarwny uśmiech.

– Znalazłem tych żebraków włóczących się po pałacu! – zawołał Foscar. – Pomyślałem, że polecę ich twemu miłosierdziu, Ojcze!

– Miłosierdziu? – Ostry głos księcia Orso odbił się echem w rozległej sali. – Nie wydaje mi się, bym z niego słynął. Rozgośćcie się, przyjaciele, a ja wkrótce do was dołączę.

– Czyż to nie Rzeźniczka z Caprile – mruknął Ario – oraz jej mały Benna?

– Wasza Wysokość. Dobrze wyglądasz. – Monza uważała, że Ario wygląda jak leniwy kutas, ale zachowała tę myśl dla siebie.

– Ty także, jak zawsze. Gdyby wszyscy żołnierze wyglądali tak jak ty, być może sam skusiłbym się na udział w kampanii. Nowe świecidełko? – Ario machnął udekorowaną klejnotami wątłą dłonią w stronę rubinu na palcu Monzy.

– Było pod ręką, kiedy się ubierałam.

– Żałuję, że mnie tam nie było. Wina?

– O świcie?

Zerknął spod przymkniętych powiek w stronę okien.

– Dla mnie to nadal wczorajsza noc. – Zupełnie jakby siedzenie do późna było bohaterskim wyczynem.

– A ja chętnie skorzystam. – Benna już nalewał sobie wino do kielicha. Nie przegapiał żadnej okazji, by się popisać. Zapewne w ciągu godziny upije się i narobi sobie wstydu, ale Monza miała dosyć matkowania mu. Minęła potężny kominek podtrzymywany przez posągi Juvensa oraz Kanediasa i podeszła do biurka Orso.

– Proszę podpisać tutaj, tutaj i tutaj – odezwał się chudy mężczyzna, wodząc kościstym palcem nad dokumentami.

– Znasz Mauthisa, prawda? – Orso posłał mężczyźnie kwaśne spojrzenie. – Trzyma mnie na smyczy.

– Zawsze do usług, Wasza Ekscelencjo. Dom bankierski Valint i Balk zgadza się na prolongowanie pożyczki na rok. Bardzo żałuję, ale później będziemy zmuszeni doliczyć odsetki.

Orso parsknął.

– Tak jak plaga żałuje zmarłych. – Zamaszyście zakończył ostatni podpis i rzucił pióro na blat. – Każdy musi przed kimś klękać, czyż nie? Przekaż swoim przełożonym wyrazy mojej bezgranicznej wdzięczności w związku z odroczeniem płatności.

– Tak uczynię. – Mauthis zebrał dokumenty. – To już ostatnia sprawa, Wasza Ekscelencjo. Muszę natychmiast wyruszyć, jeśli mam zdążyć na wieczorny przypływ i wrócić do Westportu...

– Ależ zostań jeszcze chwilę. Mamy do omówienia pewną kwestię.

Pozbawione życia oczy Mauthisa zerknęły na Monzę, a potem ponownie na Orso.

– Jak Wasza Ekscelencja sobie życzy.

Książę płynnym ruchem wstał zza biurka.

– A więc przejdźmy do weselszych spraw. Przynosisz dobre wieści, Monzcarro?

– Owszem, Wasza Ekscelencjo.

– Ach, cóż bym bez ciebie zrobił. – Od ich ostatniego spotkania, w czarnych włosach księcia pojawiła się nutka siwizny, a zmarszczki w kącikach jego oczu nieco się pogłębiły, jednak Orso był równie władczy jak zawsze. Nachylił się i ucałował ją w oba policzki, po czym szepnął jej do ucha: – Ganmark potrafi dowodzić żołnierzami, ale jak na mężczyznę, który ssie fiuty, brakuje mu poczucia humoru. Chodź, opowiesz mi o swoich zwycięstwach na świeżym powietrzu. – Objął ją ramieniem i wyprowadził na taras, mijając kpiąco uśmiechniętego księcia Ario.

Słońce wspinało się po nieboskłonie, napełniając świat kolorami. Krew odpłynęła z nieba, które przybrało jaskrawobłękitną barwę. Wysoko w górze pełzły białe obłoki. Na dnie przepastnej rozpadliny rzeka wiła się przez zadrzewioną dolinę pośród bladozielonych, pomarańczowych i jasnożółtych jesiennych liści. Na wschodzie las rozpadał się w szachownicę pól – kwadraty zielonych ugorów, czarnej żyznej gleby i złocistych zbóż. Jeszcze dalej rzeka spotykała się z szarym morzem, rozlewając się w szeroką deltę usianą wysepkami. Monza z trudem dostrzegła zarysy malutkich wież, budynków, mostów i murów. Wielki Talins, nie większy od jej paznokcia.

Zmrużyła oczy pod wpływem ostrego wiatru i odgarnęła kosmyk włosów z twarzy.

– Nigdy nie nudzi mi się ten widok.

– Nic dziwnego. Właśnie po to zbudowałem to przeklęte miejsce. Stąd mogę zawsze mieć swoich poddanych na oku, tak jak czujny rodzic obserwuje dzieci, by się upewnić, że nie zrobią sobie krzywdy podczas zabawy.

– Twoi poddani mają szczęście, że czuwa nad nimi taki sprawiedliwy i troskliwy ojciec – skłamała gładko.

– Sprawiedliwy i troskliwy. – Orso z namysłem zmarszczył brwi, patrząc w stronę odległego morza. – Myślisz, że takim mnie zapamięta historia?

Monza szczerze w to wątpiła.

– Co powiedział Bialoveld? „Historię piszą zwycięzcy”.

Książę uścisnął jej ramię.

– Widzę, że znasz się na rzeczy. Ario jest ambitny, ale brakuje mu wnikliwości. Nie potrafiłby za jednym posiedzeniem przeczytać nawet drogowskazu. Obchodzą go tylko dziwki. No i buty. Tymczasem moja córka Terez wylewa gorzkie łzy, ponieważ wydałem ją za króla. Nie wątpię, że gdybym zaproponował jej za męża wielkiego Euza, to i tak marudziłaby, że to kandydat niegodny jej pozycji. – Orso ciężko westchnął. – Żadne z moich dzieci mnie nie rozumie. Wiesz, że mój pradziad był najemnikiem. Nie lubię się obnosić z tym faktem. – A jednak wspominał o tym niemal przy każdym spotkaniu. – Przez całe życie nie uronił nawet jednej łzy i nosił na nogach to, co akurat miał pod ręką. To był nisko urodzony wojownik, który przejął władzę w Talinsie dzięki ostrości umysłu i miecza. – Raczej za sprawą okrucieństwa i brutalności, jak słyszała Monza. – Ty i ja jesteśmy ulepieni z tej samej gliny. Sami do wszystkiego doszliśmy, zaczynając od zera.

Orso urodził się w najbogatszej książęcej rodzinie w Styrii i przez całe życie nie przepracował ani jednego dnia, ale Monza ugryzła się w język.

– Czynisz mi zbyt wielki zaszczyt, Wasza Ekscelencjo.

– Zasługujesz na więcej. A teraz opowiedz mi o Borletcie.

– Słyszałeś o bitwie na Wysokim Brzegu, książę?

– Słyszałem, że rozbiliście wojska Ligi Ośmiu, tak samo jak pod Słodkimi Sosnami! Ganmark twierdzi, że armia księcia Saliera trzykrotnie przewyższała was liczebnością.

– Liczna armia to tylko kłopot, jeśli żołnierze są leniwi, źle wyszkoleni i dowodzeni przez idiotów. Armia rolników z Borletty, szewców z Affoi, dmuchaczy szkła z Visserine. Amatorzy. Obozowali nad rzeką, myśląc, że jesteśmy daleko. Rozstawili nieliczne straże. W nocy podeszliśmy lasem i zaskoczyliśmy ich o świcie. Nawet nie mieli na sobie zbroi.

– Wyobrażam sobie, jak ten tłusty wieprz Salier zerwał się z posłania i rzucił do ucieczki!

– Wierny poprowadził szturm. Szybko ich rozbiliśmy i przejęliśmy ich zapasy.

– Słyszałem, że złote kukurydziane pola spłynęły czerwienią.

– Prawie się nie bronili. Dziesięciokrotnie więcej utonęło w rzece niż zginęło w walce. Wzięliśmy ponad cztery tysiące jeńców. Za niektórych otrzymaliśmy okup, za niektórych nie, część powiesiliśmy.

– Bez wielkiego żalu, co, Monzo?

– Nie z mojej strony. Skoro tak bardzo chcieli żyć, mogli się poddać.

– Tak jak w Caprile?

Popatrzyła prosto w czarne oczy Orso.

– Właśnie, tak jak w Caprile.

– Zatem Borgetta jest oblężona?

– Już padła.

Twarz księcia rozpromieniła się jak u małego chłopca w dniu urodzin.

– Padła? Cantain się poddał?

– Gdy jego ludzie usłyszeli o porażce Saliera, stracili nadzieję.

– A ludzie pozbawieni nadziei są niebezpieczni, nawet w republice.

– Zwłaszcza w republice. Tłum wywlókł Cantaina z pałacu, powiesił go na najwyższej wieży, otworzył bramy i zdał się na łaskę Tysiąca Ostrzy.

– Ha! Zarżnięty przez ludzi, o których wolność tak zabiegał. Oto wdzięczność prostaczków, co, Monzo? Cantain powinien był przyjąć ode mnie pieniądze, gdy mu je proponowałem. Obaj ponieślibyśmy mniejsze koszty.