Mąż zastępczy

Tekst
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

JOANNA M.
CHMIELEWSKA
Mąż zastępczy


Copyright © 2014, Joanna M. Chmielewska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw.

ISBN: 978-83-7779-184-4

Projekt okładki: Maciej Sadowski

Korekta: Dorota Ring

Skład: Jacek Antoniuk

www.wydawnictwomg.pl

kontakt@wydawnictwomg.pl

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Jurkowi

mojemu Mężowi (nie zastępczemu bynajmniej)

z podziękowaniem za anielską cierpliwość

w rozjaśnianiu zawiłości technicznych

PODZIĘKOWANIA

Dziękuję:

Piotrowi Jasiczakowi – człowiekowi wielu talentów (doktor filozofii, wykładowca akademicki, sportowiec, majsterkowicz, twórca marki Mąż na Godziny) za inspirującą rozmowę i podzielenie się odczuciami, refleksjami i doświadczeniami z działalności Męża na Godziny,

Jurkowi – mojemu mężowi najprawowitszemu od lat 25 z okładem, który był pierwszym czytelnikiem i recenzentem książki, za wyszukiwanie technicznych porównań dla wyrażenia przeżyć męża zastępczego oraz anielską cierpliwość w rozjaśnianiu zawiłości technicznych,

Aldonie Żyjewskiej za towarzyszenie mi przy pisaniu książki, pomysły i zdjęcie na okładkę,

Teresie Gumińskiej – za porady prawne i wiertarkę, jako atrybut prawdziwego mężczyzny,

Przemkowi Żuchowskiemu za porady z zakresu ratownictwa medycznego,

Reni Bodnar za konsultacje psychologiczne,

moim córkom – Julce i Oli za postać Tosi,

Agnieszce i Michałowi Ostrowskim, Beacie Sowie, Danusi Szauer, Ani Kosmendzie, Uli i Kornelii Serewis, Dance Schmeling, Markowi Sawickiemu – za wsparcie i pomysły, które wykorzystałam w książce.

Joanna M. Chmielewska

ROZDZIAŁ 1

– Kurrr… – Piotr nie dokończył. To słowo, które większości ludzi dawno już spowszedniało, jemu nie mogło przejść przez gardło. Odepchnął książkę. W tej też nie znalazł niczego sensownego. Niczego, co pozwoliłoby mu zrozumieć.

„W inkryminowanych predyspozycjach cerebralnych kryją się nieraz eufemistyczne namiastki kompleksów psychicznych, ekwiwalenty fantasmagorycznych efemeryd sensualnej ambiwalencji”[1] – ni z tego, ni z owego przyszło mu do głowy zdanie zasłyszane od Izki kiedyś w podstawówce. Tata Izki wyczytał je w jakiejś książce Dołęgi-Mostowicza, a Piotrek, zafascynowany tym nagromadzeniem niezrozumiałych słów, nauczył się go wtedy na pamięć. Mniej więcej takim żargonem psychologicznym pisana była książka, którą właśnie odłożył. Ostatnia z wypożyczonego jakiś czas temu stosu. Może gdyby poprosił bibliotekarkę o pomoc, znalazłaby mu coś lepszego. Ale wstydził się, bo przecież pani Ania znała jego upodobania czytelnicze. Wiedziała, że lubi sensację i thrillery medyczne. Co miał jej powiedzieć? Że tym razem potrzebuje poradnika, jak zrozumieć kobietę? Nie chciał, żeby zaczęła snuć jakieś domysły. Z działu psychologii wybrał cztery popularne poradniki i tę książkę, którą rzucił przed chwilą. No i co z tego, że je przejrzał? Teraz miał jeszcze większy mętlik w głowie. Zdecydowanie wolał już Poradnik tokarza. Tam przynajmniej były konkrety. Proste zdania mówiły, co zrobić, żeby osiągnąć pożądany efekt. Żeby uzyskać gładką powierzchnię, wałek na tokarce musiał obracać się z dużą prędkością przy małym posuwie noża tokarskiego, żeby wywiercić mały otwór, wiertło musiało mieć duże obroty – w obróbce skrawaniem prawidłowości były jasne, a wynik przewidywalny. W psychologii nie. Dobór odpowiednich środków wcale nie gwarantował oczekiwanego rezultatu, a zmiennych było zbyt wiele, żeby relacje między ludźmi ująć w jakieś sensowne wzory. A do tego wszystkiego jeszcze jakieś niedookreślone pojęcia worki, w które można wrzucić wszystko: subiektywny bilans emocjonalny związku, ambiwalentne pragnienia, emocjonalne niespełnienie.

Piotr gubił się w tym wszystkim.

Miał już dosyć pogrążania się w przeszłości i grzebania we własnych uczuciach, bo im bardziej się w to zagłębiał, tym było gorzej – tak jakby walcząc z pleśnią, popełnił błąd i zamiast środków grzybobójczych zastosował preparaty sprzyjające jej rozwojowi. Rozrastała się więc, a on nie potrafił się jej pozbyć.

Walnął pięścią w kant stołu. Z całych sił. Tak żeby poczuć ból. Stojący na blacie kieliszek odpowiedział żałosnym brzęknięciem. I znów zapadła cisza. Głucha. Nabrzmiała nieobecnością. Niemal nie do zniesienia.

A jednak Piotr ją znosił.

Codziennie masochistycznie pogrążał się w ciszy, nie mogąc zdobyć się na to, żeby ją przerwać. Z pozoru niby nic trudnego. Wystarczyło wstać z krzesła, sięgnąć po jeden z pilotów i nacis­nąć guzik. Karolina miała zwyczaj rozrzucania pilotów po całym mieszkaniu, lecz tym razem zostawiła je ułożone równo na szafce.

Leżały tam nietknięte od dziewięćdziesięciu dwóch dni.

I od dziewięćdziesięciu dwóch dni Piotr, wchodząc do pokoju, szukał ich wzrokiem z irracjonalną nadzieją, że zmieniły swoje położenie. Ale jedyną zmianą, jaką dostrzegał, była narastająca powoli, lecz nieubłaganie warstwa kurzu. Po odejściu żony ani razu nie włączył telewizora, radia czy odtwarzacza. Zresztą przedtem też rzadko to robił. Częściej wyłączał sprzęt, jeśli Karolina, wychodząc z domu, o tym zapominała.

To dzięki niej dom był pełen dźwięków. W pokoju grał telewizor, w kuchni radio, a Karolina, krzątając się po domu, coś sobie podśpiewywała, rozmawiała przez telefon albo opowiadała Piotrowi, co jej się przydarzyło. Lubił jej słuchać. A właściwie lubił na nią patrzeć, gdy mówiła. Robiła to z takim przejęciem. Potrafiła zachwycać się książką, filmem, czwórką z chemii syna znajomych, który przychodził do niej na korepetycje, odkryciem naukowym, o którym usłyszała w telewizji, kilogramami straconymi przez odchudzającą się koleżankę, ładną pogodą i osiągnięciami sąsiada, który zajął pięćdziesiąte szóste miejsce w biegu na sto kilometrów.

Przypomniało mu się, jak kiedyś po pokazie jakiegoś sprzętu kuchennego chyba przez godzinę opowiadała o cudach, jakie można z pomocą tego urządzenia przygotować. Piotr z natury nie był podejrzliwy, ale jej zaangażowanie i rumieńce na policzkach spowodowały, że spytał, kto prowadził ten pokaz. Jego obawy okazały się bezpodstawne. Wcale nie chodziło o faceta. Za to później, kiedy naprawdę miałby powody do zazdrości, nie wykazał się czujnością. Zresztą czy to by coś zmieniło? Nie umiał znaleźć odpowiedzi na to pytanie. Podobnie jak i na wiele innych dotyczących Karoliny.

Nie miał pojęcia, dlaczego właściwie go pokochała. I nie miał pojęcia, dlaczego przestała go kochać. Czy stało się to nagle pod wpływem oczarowania, czy też on był ślepy i nie zauważył zapowiedzi zbliżającej się katastrofy?

W życiu Piotra niewiele było pewników. Karolina była jednym z nich. Pewnie, że raz układało się między nimi lepiej, raz gorzej, jak to w małżeństwie, ale Piotrowi nigdy nie przyszło do głowy, że mógłby zdradzić żonę i nigdy też nie przyszło mu do głowy, że ona mogłaby to zrobić.

Tamtego dnia świeciło słońce, ptaki śpiewały jak szalone, w powietrzu nareszcie czuć było wiosnę, a ludzie spragnieni ciepła po długiej zimie tłumnie wylegli na ulicę. W taki dzień grzechem było siedzieć w murach, więc Piotr dwoił się i troił, żeby skończyć pracę wcześniej niż zwykle. Zamarzyło mu się, żeby zabrać żonę na wycieczkę rowerową. Nie mógł sobie przypomnieć, kiedy ostatnio pojechali gdzieś razem rowerami. To musiało być jakieś trzy… nie… chyba jednak cztery lata temu. A przecież dawniej…

Ruszył energicznym krokiem do domu, zadowolony, że spędzą razem czas. Miał nadzieję, że Karolinę ucieszy jego pomysł.

Już w korytarzu poczuł, że coś jest nie tak.

Była w domu.

Jej buty stały tuż przy drzwiach, jakby gdzieś się spieszyły, tuż obok nich czerwona torebka. A przecież Karolina nigdy nie stawiała torebki na podłodze. Żartowała, że to dlatego, by pieniądze z niej nie uciekły. „Przesąd nie przesąd – mówiła – ale lepiej nie ryzykować”.

Piotr odruchowo podniósł torebkę, postawił na szafce i poprawił zsuwający się z wieszaka płaszcz żony. Zaniepokoiły go dźwięki dochodzące z pokoju; jakieś szuranie, trzaskanie zamykanych szafek, słyszał je wyraźnie, bo wyjątkowo Karolina nie włączyła ani telewizora, ani radia.

Przecisnął się przez uchylone drzwi, które tarasowała wypchana walizka. Na jego widok Karolina upuściła tekturową teczkę, którą właśnie wyjęła z szuflady. Dokumenty rozsypały się po podłodze.

– Wyjeżdżasz? – spytał zdziwiony, bo nic mu wcześniej o żadnym wyjeździe nie wspominała.

– Miałeś wrócić później!

– Miałem, ale pogoda taka, że szkoda siedzieć w domu. Chciałem cię zabrać na rower. Pamiętasz, kiedy ostatnio byliśmy na rowerach? – Piotr mówił szybko, słowami próbując przywrócić zwyczajność. – Moglibyśmy pojechać na Owcze Górki albo do tego zajazdu pod lasem, zapomniałem, jak on się nazywa.

Karolina, nie patrząc na niego, nerwowo zgarniała porozrzucane papiery. Milczała.

– Jak nie chcesz rowerem, to możemy się wybrać samochodem. Pochodzimy sobie po lesie.

 

Wciąż nie odzywała się.

– Co się stało? – spytał bezradnie.

– Odchodzę. – Nie patrzyła mu w oczy.

– Co powiedziałaś?!

– Odchodzę.

Nie wierzył. To nie mogła być prawda. Gorączkowo szukał w myślach jakiegoś wytłumaczenia. I nagle go olśniło. Wybuchnął histerycznym śmiechem. Śmiał się, śmiał i nie mógł przestać.

– Czemu się śmiejesz? – spytała zaskoczona jego reakcją.

Nie odpowiedział. Nie mógł. Łzy leciały mu z oczu, mięśnie policzków bolały, ale nie potrafił się uspokoić.

– Przestań! Zwariowałeś?! – krzyknęła Karolina.

Udało mu się opanować tylko na moment i zaraz znowu zaczął się śmiać. Właściwie powinien być na nią zły, bo przecież są jakieś granice żartu, lecz uczucie ogromnej ulgi nie pozwalało mu się złościć.

– Ależ ci się udało! – wykrztusił wreszcie między napadami śmiechu.

– O czym ty mówisz? – Patrzyła na niego jak na wariata.

– Prima aprilis! Zupełnie zapomniałem. Nie wiedziałem, że z ciebie taka aktorka!

Nie uśmiechnęła się. Kartki, które trzymała w rękach, drżały.

– Odchodzę – powtórzyła.

Śmiech ucichł jak ucięty nożem.

Piotr nie był w stanie wykrztusić słowa. Miał wrażenie, że ogląda scenę z filmu, a jednocześnie sam gra w tym filmie, tylko że nikt mu nie wyjaśnił, na czym polega jego rola. Widział swoją żonę składającą papiery, robiła to z wyjątkową dokładnością. Inaczej niż zwykle. Przecież Karolina zawsze była roztrzepana. Wiecznie coś jej ginęło – rachunki, dokumenty – znajdowała je potem w różnych dziwnych miejscach, albo nie znajdowała wcale. To on w końcu posegregował i powkładał do teczek te papiery, które Karolina teraz rozdzielała na dwa stosy. Jedne schowała do walizki, inne odłożyła do szuflady. Potem podeszła do wiszącego na ścianie obrazu. Musiała wspiąć się na palce, żeby go dosięgnąć. Abstrakcja, której sensu nie potrafił pojąć. Kolorowe mazaje przypominały plątaninę kabli, to coś niebieskie w prawym górnym rogu mogło być pinezką, ale reszta z niczym mu się nie kojarzyła. Karolina kupiła ten obraz jakiś miesiąc po ślubie. Pamiętał, że nie mogła zdecydować się, gdzie go powiesić. A gdy w końcu nowy nabytek zawisł na gwoździu wbitym przez Piotra w ścianę, kochali się na dywanie pod tym obrazem. Potem leżeli nasyceni miłością, Karolina wpatrywała się w obraz, a Piotr próbował zobaczyć go jej oczami, odkryć w nim to coś, co ją zachwyciło. Nie umiał. Nie potrafił tego dostrzec, choć bardzo się starał. Karolina powiedziała mu wtedy, że sztuki nie pojmuje się rozumem, lecz sercem.

Nie rozumem, lecz sercem…

Te słowa przypominały mu się czasami, kiedy usiłował ją zrozumieć – na przykład, gdy Karolina miała do niego jakieś pretensje i wydawało mu się, że mówi o rozwodzie, a jej chodziło jedynie o romantyczną kolację, gdy usiłował pojąć, jak można jednocześnie obierać ziemniaki, mieszać sos, rozmawiać przez telefon i nie pogubić się w tym wszystkim, albo jak można ciągle coś tłuc, strącać i czegoś szukać, przecież wystarczy skoncentrować się na jednej czynności i wtedy wszystko jest pod kontrolą. Albo gdy Karolina nagle ni z tego, ni z owego zaczynała płakać, a na pytanie, co się stało, odpowiadała, że właściwie nic, ale czasami tak jej się nazbiera i wtedy po prostu musi się wypłakać. Parzył jej wtedy herbatę i podawał pudełko chusteczek.

Ale ani rozum, ani serce nie podpowiedziały mu, co zrobić, żeby Karolina z powrotem włożyła dokumenty do szuflady, powiesiła obraz na ścianie i żeby wszystko było jak dawniej. Albo nie jak dawniej, niechby nawet było inaczej, byle razem.

Próbował ją zatrzymać, ale oświadczyła, że ma już trzydzieści dziewięć lat i to ostatni dzwonek, żeby coś w życiu zmienić, że gdyby nie spróbowała, żałowałaby do końca życia, długo się wahała, ale teraz już się nie cofnie, bo między nimi wszystko się wypaliło, a ona znowu się zakochała, nie planowała tego, nie spodziewała się, ale stało się, dostała prezent od losu…

Gdy to mówiła, miała w oczach coś takiego, że Piotrowi przypomniały się nagle ich pierwsze randki, ukradkowe pocałunki, głośne bicie jej serca, gdy po raz pierwszy nieporadnie rozpinał jej bluzkę, zatęsknił nagle za tym wszystkim, ale nie umiał znaleźć słów, które by ją zatrzymały. Nigdy nie umiał znaleźć odpowiednich słów…

Czy tamten je znalazł?

Ten nędzny wypłosz, inżynierek w okularkach, który nawet worka cementu nie potrafił udźwignąć. Fałszywy drań. „Jesteś moim najlepszym pracownikiem, wiem, że ludzi dopilnujesz, roboty nie spieprzysz i uczciwie się rozliczysz” – powiedział, wysyłając Piotra z brygadą na budowę pod Hamburg, a potem do Essen. A on, głupi, był dumny, że szef mu ufa i dobrze płaci. Przez ponad rok bywał jedynie gościem w swoim domu. Przywoził Karolinie perfumy i słodycze, kupił nowy telewizor, odnowili mieszkanie i nie musieli liczyć się już z wydatkami jak dawniej. Kiedy przyjeżdżał, żona przygotowywała jakieś wymyślne potrawy, a on nie mówił, że wolałby zwykłego schabowego i dzielnie przełykał krewetki, które stawały mu w gardle. Piotrowi wydawało się, że wszystko jest w porządku. Że Karolina jest zadowolona, bo nareszcie mieli trochę finansowego luzu. Kupiła sobie kilka nowych ubrań. I jakoś tak młodziej wyglądała, myślał, że to po tej serii zabiegów u kosmetyczki, a że kochać się już nie chciała… Powiedziała, że bierze lekarstwa, takie tam sprawy ginekologiczne. Zapytał tylko, czy to nic poważnego, a gdy uspokoiła go, nie dopytywał się więcej. Nawet nie przyszło mu do głowy, że mogłaby mieć inny powód. Taki był naiwny.

Nie miał pojęcia, jak długo go oszukiwała. I być może ciągnęłaby to dalej, gdyby nie fakt, że na początku marca przyjechał do domu na dłużej. Następna robota za granicą szykowała się dopiero za dwa miesiące, a do tego czasu szef zatrudnił brygadę Piotra na miejscu. Robili wykończeniówkę w galerii handlowej.

Piotr cieszył się, że nareszcie pobędzie trochę w domu, ale Karolina długo nie wytrzymała tej sytuacji.

Rzuciła go po trzech tygodniach. On tego samego dnia rzucił robotę.

Od tego czasu trzy razy podejmował pracę. Oczywiście w budowlance, na tym przecież znał się jak mało kto.

Pierwszą robotę zostawił po tym, gdy szef próbował oszukać go przy wypłacie, drugą, bo traktowali go jak chłopca na posyłki, a trzecią, bo nie mógł dłużej znosić partactwa, patrzeć na marnowanie materiałów ani udawać, że nie widzi worków kleju pakowanych do bagażnika Zygmunta i wypchanej wkrętami torby Mariana.

– Bierz – Marian podsunął mu raz garść wkrętów – zawsze się przydadzą. A może co innego ci trzeba, to weź se, tylko nie za dużo, żeby Profesorek nie zobaczył.

– Nie chcę.

– A co ty, kurwa, taki święty? – oburzył się Marian. – Jakiś gratis nam się chyba za robotę należy!

Piotr nie mógł milczeć, widząc to wszystko, nie mógł też patrzeć w oczy Profesorkowi, który na budowlance się nie znał i na życzenie fachowców posłusznie zakupił rurki miedziane w ilości wystarczającej na instalacje wodne w dwóch takich mieszkaniach jak jego, a farby tyle, że trzy duże pokoje, a nie dwa malutkie dałoby się pomalować.

– Kurwa, zielona! Moja stara chciała żółtą, ale ma za darmochę, to niech się nie czepia – mruknął Marian, chowając dwa wiaderka farby do samochodu, ale gdy do trzeciego dolał wody, tego już było dla Piotra za dużo, szczególnie że Profesorek, kiedy wypłacał im tygodniówkę, powiedział:

– Panowie, ja się zupełnie na tym nie znam, ale ufam, że robicie jak dla siebie.

– Jasne, szefie – odpowiedział Marian – rodzonej mamusi lepiej bym nie zrobił.

Piotr dokończył swoją robotę i oznajmił, że więcej nie przyjdzie, niech szukają kogoś innego. Potem zadzwonił do Profesorka i poradził, żeby ludziom na ręce patrzył, a najlepiej gdyby miał jakiegoś znajomego, co na remontach się zna i mógłby ich sprawdzać, jak robią.

Teraz nie pracował już dwa tygodnie. Niby to niedużo, ale Piotrowi wydawało się, że minęły wieki. W robocie nie miał czasu na rozpamiętywanie. Tynkował, przecierał, szlifował, kleił, malował, próbując myśleć tylko o tym, żeby zrobić dobrze i równo, a najbardziej lubił te prace, które wymagały planowania. Wtedy w jego głowie nie było już miejsca na Karolinę. Pracował do późnych godzin, wieczorem wracał wykończony, padał na łóżko i zasypiał niemal od razu. Ale gdy całymi dniami nie miał konkretnego zajęcia, ciągle o niej myślał.

Pewnie, że i w domu robotę jakąś mógłby sobie znaleźć, na przykład uszczelkę w kranie przydałoby się wymienić albo silikon przy wannie nowy położyć.

Ale po co? Dla kogo?

Bez Karoliny dom nie był prawdziwym domem. Jakby nagle zabrakło mu duszy.

Dziś po raz pierwszy zobaczył ich razem. Z daleka. Na ulicy. Trzymali się za ręce jak nastolatki. Wypłosz coś mówił, Karolina się śmiała. Na szczęście byli zbyt zajęci sobą, żeby go zauważyć. Karolina szepnęła Wypłoszowi coś na ucho, a on ją pocałował. Potem wsiedli do samochodu. Piotr stał jak wmurowany, dopóki jakaś kobieta nie ofuknęła go, że tarasuje drogę.

To było kilka godzin temu, ale do tej pory nie potrafił wyrzucić z głowy obrazu swojej żony szepczącej słodkie słówka innemu facetowi. Sięgnął po butelkę z wódką. Napełnił kieliszek i opróżnił go jednym haustem. Skrzywił się. Zakaszlał. Nie czekał długo – swędzące czerwone plamy na twarzy i szyi pojawiły się jak zwykle po kilku minutach.

Jej to podobno nie przeszkadzało.

– Uczulenie na alkohol? I to u faceta? Nie, to się w głowie nie mieści! – podśmiewała się trochę już wstawiona Gośka. To było na ich weselu. Piotr nie odezwał się wtedy – czekał na reakcję swojej dopiero co poślubionej żony. Nie mógł sobie teraz przypomnieć jej słów, ale stanęła po jego stronie i powiedziała coś takiego, że Gośce w pięty poszło.

Wypłosz (Piotr nie potrafił już myśleć o nim po imieniu) nie miał uczulenia. W każdym razie nie na alkohol. Mocnej głowy też nie miał, ale pił. A przecież w ich fachu okazje do picia zdarzały się ciągle. To fundamenty trzeba było oblać, to znowu strop, wiechę obowiązkowo, podłogi, żeby się nie rozeschły, kafelki, żeby nie odpadały, rozpoczęcie roboty, zakończenie roboty, a jak już żadnego powodu nie dało się znaleźć, to piło się bez okazji i już. Piło się często i dużo. Piotr musiał się tłumaczyć. O uczuleniu na alkohol mało kto słyszał, jedni nie dowierzali, myśląc, że to wymówka, że pić z nimi nie chce, bo taki ważniak, drudzy spoglądali na niego z litością, a jeszcze inni nawet nie próbowali ukryć pogardliwego uśmieszku. Przecież prawdziwy facet powinien pić i umieć rzucić mocnym słowem. Dać w mordę, kiedy trzeba. Posadzić drzewo, zbudować dom i spłodzić syna.

Drzewo Piotr chciał posadzić zaraz po ślubie. Na pamiątkę. Ale Karolina się nie zgodziła, bo – „jeżeli uschnie, to będzie zły znak, daj sobie spokój”. Domu też nie chciała – „dla nas dwojga nie warto”.

W tym „dla nas dwojga” Piotr wyczuwał wyrzut, choć to przecież nie on był winien, że nie mieli dzieci, ona zresztą też nie, niby badania lekarskie wykazywały, że wszystko jest z nimi w porządku, ale co z tego, kiedy dziecka jak nie było, tak nie było.

Wypłosz miał dzieci. Dwie córki. Piotr pamiętał, jak kilka lat temu, gdy matka dziewczynek wyjechała do sanatorium, ojciec przyprowadził je na budowę i na przerwie śniadaniowej zrobił im kanapki. Krzywo ukrojone, złożone pajdy były tak grube, że dzieci ledwie mogły je ugryźć, ale ta młodsza, śliczna blondyneczka o niebieskich oczach, powiedziała: „Tato, twoje kanapki są najlepsze na świecie. Gdybyś mieszkał z nami…” i rozpłakała się nagle. Starsza przytuliła ją wtedy, a Wypłosz nie wiedział, co zrobić.

Piotr nie chciał myśleć o Wypłoszu, o dzieciach, których nie miał i które mieli inni, o Karolinie, o robocie, nie zamierzał wcale robić życiowego bilansu, bo jasno i niezbicie z niego wynikało, że jest nieudacznikiem i zwyczajnym dupkiem.

Wstał, gwałtownie odsuwając krzesło. Żeby nie ugrzęznąć w myślowym szambie, musiał natychmiast zająć się czymś konkretnym. Butelka do barku. Kieliszek umyć. Zepsuta uszczelka. Klucz dziewiętnastka. Zakręcić zawór, odkręcić nakrętkę przy kranie, zdjąć wylewkę, wymienić uszczelkę, przykręcić wylewkę, odkręcić zawór. Sprawdzić. Seria dobrze znanych czynności. Przewidywalny efekt. Satysfakcja. Właściwie mógł to zrobić już wcześniej. Karolina kilka razy prosiła go, żeby naprawił kran. Ale Piotr nie lubił, kiedy jej oczekiwania zmieniały jego plany. Taka uszczelka to niby drobna rzecz, lecz chciał zrobić to sam z siebie, a nie wtedy, kiedy ona mu przypominała. Tylko że… nie zdążył.

Zły na siebie, że znowu o niej myśli, zabrał się do porządkowania w szafce z narzędziami. Wrzucił do pudełka wkrętaki i kończył właśnie segregowanie porozrzucanych śrubek i gwoździ, gdy nagle zadzwonił dzwonek. Zanim Piotr zdążył dojść do drzwi, zniecierpliwiony dzwonek odezwał się po raz drugi.

 

– Och, już bałam się, że pana nie ma w domu! Niech mnie pan ratuje, panie Piotrusiu! – Zawsze elegancka pani Augustyna tym razem miała na sobie szlafrok i turban z ręcznika na głowie.

– Źle się pani czuje?

– Ja? Nie! Toaleta! Całkiem mi się zapchała! Przepraszam za mój strój. – Starsza pani zarumieniła się, przytrzymując rozchylające się poły szlafroka. – Próbowałam przepchać szczotką, „kreta” wlałam i tak to zostawiłam. Ale jak wypuszczałam wodę z wanny, to zaczęło wylewać się z muszli! Całe szczęście, że byłam w łazience. Zatkałam wannę i od razu wytarłam podłogę. Mam nadzieję, że nie zalałam sąsiadów! Pomoże mi pan, panie Piotrusiu?

– Za moment będę u pani, tylko spiralę z piwnicy wezmę.

– Uff! To ja już idę i czekam na pana.

Piotr wcale nie był zaskoczony, że pani Augustyna zwróciła się właśnie do niego. Sąsiedzi z kamienicy często prosili go o pomoc. Jeśli ktoś niespodziewanie potrzebował gwoździ, wkrętów, nietypowych kluczy, uszczelek, rozpuszczalnika, pierwsze kroki zazwyczaj kierował do niego i dalej już nie musiał szukać. A ileż to razy Piotr woził bliźniaki Brygidy z trzeciego piętra do lekarza. Brygida samochód miała, ale prawa jazdy już nie, a jej męża marynarza prawie nigdy w domu nie było, za to bliźniakom co rusz coś się przytrafiało – a to ręka złamana, to znowu noga skręcona, rozcięta głowa, fasola w nosie czy też gorączka, której nie dało się zbić. Kamili z oficyny Piotr naprawił kiedyś pralkę, innym razem skręcił meble, a jak wyjechała, to karmił jej kota i kwiaty podlewał. Te sąsiedzkie prośby czasami bywały nieco kłopotliwe, ale Piotr nigdy nie odmawiał pomocy.

Szybko wbiegł po schodach na drugie piętro, gdzie mieszkała pani Augustyna.

Kiedy otworzyła mu drzwi, zauważył, że zdążyła zmienić szlafrok na spódnicę i bluzkę oraz wysuszyć włosy. Wyglądała teraz nobliwie jak zawsze. Tylko rumieńce zdradzały, że jest podenerwowana.

– No, niech pan sam zobaczy, panie Piotrusiu, co to się stało! Trochę mi głupio, że ja pana do takiej brudnej roboty proszę. Gdyby tak mój Stasiu żył… – Westchnęła głęboko, prowadząc Piotra do łazienki. – Och, samotnej kobiecie czasami trudno sobie ze wszystkim poradzić. Ale kiedy ma się dobrych sąsiadów, to zawsze lżej. No, to ja już panu nie przeszkadzam. A jak coś będzie potrzeba, to proszę mówić. – Wycofała się do kuchni, zostawiając go samego.

Piotr rozwinął spiralę, a ponieważ w starej instalacji kanalizacyjnej nie było otworu rewizyjnego, wsunął ją do muszli i zaczął kręcić. Złapał się na tym, że dostosowuje ruchy do rytmu muzyki płynącej z radia. Ogólnie rzecz biorąc, przepychanie rur nie było miłym zajęciem, ale dzisiaj mu to nie przeszkadzało. Nareszcie był komuś potrzebny. Robił coś pożytecznego i wiedział, że robi to dobrze.

– Przypominam, że rozmawiamy dzisiaj o nietypowych profesjach – odezwała się prowadząca program. – Czekamy na państwa telefony i maile. Właśnie zadzwoniła do nas pani Alina, która ostatnio skorzystała z usług męża do wynajęcia. Dzień dobry, pani Alino.

– Dzień dobry.

Piotr nastawił ucha.

– Nasi słuchacze pewnie są zaciekawieni i spodziewają się jakiejś pikantnej historii. No cóż… Pani Alino, proszę nam zdradzić, jak doszło do tego, że postanowiła pani wynająć męża i czym właściwie taki mąż do wynajęcia się zajmuje?

– Zaczęło się od zepsutej lampy w łazience, która raz świeciła, a raz nie, a ja bałam się ją włączać, żeby mnie prąd nie poraził. Zadzwoniłam do elektryka, ale ten powiedział, że takimi drobiaz­gami się nie zajmuje. I wtedy sobie przypomniałam, że czytałam kiedyś artykuł o mężu do wynajęcia. To po prostu fachowiec od drobnych napraw, przysłowiowa „złota rączka”. W internecie znalazłam numer telefonu, no i umówiłam się.

– I mąż poradził sobie z lampą?

– Poradził sobie, i to nie tylko z lampą, bo przy okazji poprosiłam go o zawieszenie suszarki łazienkowej. Ten pan wszystko wykonał błyskawicznie, na dodatek posprzątał po sobie, a przy tym był bardzo sympatyczny, więc umówiłam się z nim jeszcze na malowanie kuchni.

– Dziękuję, pani Alino. Myślę, że niejednej z nas przydałby się taki mąż i od razu przychodzi mi do głowy kilka rzeczy, z którymi sama bym sobie nie poradziła. Na przykład skręcanie mebli. Znam kobiety, które doskonale radzą sobie z takimi zadaniami, moja koleżanka nie tylko meble skręca, ale dom i dwie łódki zbudowała i u niej mąż do wynajęcia pewnie roboty by nie znalazł, ale ja zmys­łu technicznego nie mam, więc u mnie miałby co robić. I u wielu moich znajomych również. A wśród klientek pewnie znalazłyby się nie tylko kobiety samotne, ale również niejedna mężatka, która miesiącami nie może się doprosić, żeby mąż wbił kilka gwoździ w ścianę. O, mamy kolejny telefon.

– Dzień dobry. Uważam, że mąż do wynajęcia to rewelacyjny pomysł! Koniecznie muszę znaleźć kogoś takiego. Chociaż my z koleżanką znalazłyśmy trochę inną metodę. Po prostu wymieniałyśmy się mężami. Tylko do prac domowych oczywiście. Bo ja to mogłam mojemu sto razy powtarzać, żeby coś naprawił, ale jak Kasia spojrzała na niego sarnim wzrokiem i zapytała: „Andrzejku, a czy ja mogłabym mieć do ciebie taką maleńką prośbę? Okap kupiłam do kuchni i trzeba go zamontować, a Darek jakoś się do tego nie zabiera, wiesz, on chyba nie bardzo wie, jak to zrobić i głupio mu się przyznać, nie każdy jest taką złotą rączką jak ty. Mogę na ciebie liczyć?” – to przecież nie mógł jej odmówić. A ja z kolei prosiłam Darka, żeby mi kran w łazience wymienił, bo ten mój Andrzej chyba nie bardzo wie, jak to zrobić, a nie każda ma takie szczęście jak Kasia, która trafiła na męża złotą rączkę. I sprawa była załatwiona. Albo zajął się tym mąż koleżanki, albo własny mąż unosił się honorem i brał do roboty, w każdym razie problem techniczny był rozwiązany.

– Panie Piotrusiu kochany, jak pan skończy, zapraszam na szarlotkę. Dzisiaj piekłam. – Głos pani Augustyny zagłuszył radio. – O, widzę, że już pan sobie poradził! Co ja bym bez pana zrobiła?

Starsza pani patrzyła na niego jak na cudotwórcę, w radiu leciała piosenka We are the champions, woda spływała w głąb rur, unosząc fekalia oraz resztki papieru toaletowego, a Piotr poczuł, jakby równocześnie coś nagle odetkało się w jego mózgu i cały ten szlam, który tak długo zapychał mu głowę, spłynął do kanalizacji.

We are the champions… ­- zanucił, myjąc ręce i jednocześnie układając w myślach plan działania.

Wyprostował zgarbione plecy i odetchnął głęboko. Był gotów.