LesioTekst

Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Na mojej ścianie

Część pierwsza. Zbrodnia niedoskonała

Część druga. Napad stulecia

Część trzecia. Droga do chwały

Joanna

Chmielewska

Lesio





© Copyright by Wydawnictwo Klin

ISBN 978-83-62136-44-5

Wydawnictwo Klin

Warszawa, ul. Bruzdowa 117H

tel. +48 501 686 786

fax 22 885 19 53

e-mail: kontakt@wydawnictwoklin.pl

www.wydawnictwoklin.pl

konwersja do formatu epub:

pan@drewnianyrower.com

Na mojej ścianie wisi wielka, melancholijna morda, namalowana własnoręcznie przez Lesia na miękkiej płycie pilśniowej. Niektórzy uważają, że jest to autoportret, przy czym sam Lesio na zmianę to potwierdza owo mniemanie, to mu zaprzecza.

Lesio bowiem istnieje. Istnieje wyraźnie, realnie, zdecydowanie, a niekiedy nawet z hukiem. Czas jakiś temu, porósłszy w pierze i nabywszy pojazd mechaniczny, rozbił nim parkan na jednej z głównych ulic Wiednia, po czym ufundował nowy własnym kosztem.

Nazwy ulicy nie podam przez zwyczajne miłosierdzie. Lesio wciąż jeszcze żyje cichą nadzieją, że powieść o nim nigdy się nie ukaże, jeśli zaś się ukaże, to on nie zostanie rozpoznany. Tylko wyjątkowy takt otoczenia może pozostawić mu to złudzenie. Każdy, kto zna Lesia, bez żadnych wątpliwości będzie wiedział, że to on.

Charakter Lesia, acz szlachetny, jest nad wyraz skomplikowany, dusza pełna fantazji, a życiorys bogaty w wydarzenia. Może nie wszystkie z opisanych tu czynów w rzeczywistości popełnił. Ale z pewnością do wszystkich był zdolny.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Część pierwsza

ZBRODNIA NIEDOSKONAŁA

Lesio Kubajek postanowił sobie, że zamorduje personalną.

Straceńczą myśl podyktowała mu rozpacz. Personalna była jego wrogiem numer jeden oraz zasadniczą przeszkodą na drodze do zrobienia kariery. Dzień w dzień zatruwała mu życie, dzień w dzień sępimi szponami szarpała jego zdrowie i nerwy i każdego poranka przeistaczała się w symbol klęski. Nielitościwie i bez żadnego zrozumienia dla jego artystycznie niezorganizowanej duszy wyłapywała wszystkie jego spóźnienia i bez cienia miłosierdzia zmuszała go do opisywania ich szczegółowo w specjalnej księdze dużego formatu, zwanej książką spóźnień.

Nazwisko Lesia powtarzało się tam z podziwu godną regularnością. Z dawien dawna już zwierzchnicy patrzyli na niego niechętnie i podejrzliwie, coraz wyraźniej dając do zrozumienia, iż uważają go za pracownika niepełnowartościowego, niesolidnego, a nawet wręcz podając w wątpliwość jego przydatność do jakiejkolwiek pracy.

Codziennie z nerwowym drżeniem Lesio przekraczał progi biura i codziennie natychmiast za nimi natykał się na personalną, potępiającym gestem podającą mu ową nieszczęsną książkę spóźnień. Nie było wyjścia, musiał tam coś napisać! Jego inwencja twórcza dawno już odmówiła usług w tych chwilach i w rubryce „powód spóźnienia” figurowały wyjaśnienia jak najgorzej świadczące zarówno o jego poziomie umysłowym, jak i charakterze, nie mówiąc już o trybie życia, budzącym wstręt i odrazę w przyzwoitych ludziach. W samym Lesiu treść wyjaśnień wywoływała najgłębszy niesmak! Personalna była jak granit, jak Nemezys, jak Fatum, nie dawała się niczym omamić ani przekupić, nie było sposobu ominąć jej, oszukać i uniknąć wpisu.

Innym personalnym zdarzały się niedopatrzenia służbowe. Niekiedy miękli, niekiedy zaniedbywali obowiązki, niekiedy okazywali pobłażanie i patrzyli przez palce, niekiedy zaś bywali chorzy i nie przychodzili do pracy. Personalna – pani Matylda – nigdy! Miała niezłomną duszę, żelazne zdrowie i kamienne serce.

Ogarnięty bezdenną rozpaczą, do ostateczności zgnębiony, wyczerpany nerwowo Lesio znalazł jedno, jedyne, radykalne wyjście: popełni zbrodnię doskonałą!

Twórcza ta myśl zakwitła w nim po raz pierwszy w momencie, kiedy stojąc na przystanku autobusowym beznadziejnie usiłował zatrzymywać wszystkie przejeżdżające pojazdy mechaniczne z furgonetką do rozwożenia węgla włącznie. Zegarek nieubłaganie wskazywał ósmą pięć, a po zmąconym paniką umyśle Lesia tłukło się rozpaczliwe pytanie, co też wpisze dziś do przeklętej rubryki.

Możliwości były na wyczerpaniu. Naprawę przewodów gazowych i wodociągowych załatwiał już tylokrotnie, że wreszcie kierownik pracowni, pełen z jednej strony podejrzeń, a z drugiej współczucia, zaproponował mu zorganizowanie przez administrację biura specjalnej ekipy sanitarnej, która doprowadziłaby do porządku jego instalacje domowe. W katastrofach samochodowych i tramwajowych uczestniczył nagminnie, dziwnym trafem wychodząc z nich bez szwanku. Na każdym skrzyżowaniu natrafiał na niewidome staruszki, które przeprowadzał przez ulicę, i na zabłąkane dzieci, które przekazywał komisariatom MO. Cierpiał na tysiączne dolegliwości, spadające na niego nieoczekiwanie wyłącznie we wczesnych godzinach rannych. Gubił klucze od mieszkania, gasił pożary, odbywał zamiejscowe rozmowy telefoniczne, a raz nawet uczestniczył w potężnej awanturze ulicznej, dotyczącej wycinania zieleni miejskiej. Ostatnio, na skutek niepokojącego zaniku inwencji twórczej, systematycznie zasypiał, które to wyjaśnienie, acz niewątpliwie zgodne z prawdą, było nad wyraz niechętnie przyjmowane przez władze zwierzchnie. Tym razem już doprawdy nie wiedział, co ma napisać, i dlatego zalęgła się w nim zbrodnicza myśl.

Zaskoczony nagłym odkryciem tak znakomitego wyjścia, Lesio przestał machać na samochody. Z ręką wpół uniesioną do góry zastygł przy skraju chodnika, znieruchomiałym wzrokiem wpatrzył się w przestrzeń, na jego obliczu zaś ukazał się wyraz niemal ekstazy. Długą chwilę trwał tak w zachwyceniu, pieszcząc w duchu promienną wizję, aż wreszcie opuścił rękę i stanowczym krokiem podążył do kolejki na przystanku autobusowym. Wobec rysującego się przed nim rychłego kresu udręk stratę piętnastu złotych uznał za niepotrzebną.

Rozkwitłe w nim z nagła nadzieje nadzwyczajnie podniosły go na duchu. Śmiałym krokiem wszedł do pokoju personalnej, śmiałym gestem ujął znienawidzony dokument i w przypływie straceńczej odwagi napisał: „Bez powodu”. Następnie oszołomiony własnym zuchwalstwem, udał się do swego pokoju, usiadł przy stole, zapalił papierosa, niewidzącym spojrzeniem obrzucił współpracowników i oddał się rozmyślaniom.

Zamordowanie personalnej będzie oczywiście pozbawione jakiegokolwiek sensu, jeśli on, morderca, zostanie wykryty. Powinien to zrobić tak, żeby nie padł na niego najlżejszy nawet cień podejrzenia. Najlepiej byłoby spowodować śmierć, robiącą wrażenie samobójczej albo też, jeszcze lepiej, naturalnej. Naturalnej… Jaka śmierć może być naturalna?

Przed zapatrzonym w okno Lesiem jęły pojawiać się czarowne obrazy. Wyraźnie widział personalną, wypadającą przez balkon z trzeciego piętra, na skutek niewinnego potknięcia spadającą ze schodów, tonącą w wannie oraz ginącą od trucizny zawartej w kiełbasie, grzybach i lodach. Ginącą łagodnie i bez specjalnych katuszy, miękkie serce Lesia nie mogło bowiem znieść myśli o żadnych torturach. Nie pragnął się mścić na personalnej, po prostu musiał ją usunąć ze swej życiowej drogi.

Jak jednakże nakłonić ją do spożycia trucizny, obojętne w jakiej postaci, do skoku z okna lub tez do utopienia się w wannie? Prawdopodobieństwo, iż zechce uczynić to dobrowolnie, wyłącznie dla ratowania kariery zawodowej Lesia, było raczej znikome. Podstępem…? Tak, tylko podstępem. Albo też, rezygnując z naturalnej śmierci, udusić ją czymkolwiek w sprzyjającej chwili. Ewentualnie dziabnąć nożem. Długim, ostrym nożem, najlepiej Gerlacha…

Na myśl o dziabnięciu kobiety nożem Lesio wzdrygnął się gwałtownie i oderwał wzrok od okna, co pozwoliło mu dostrzec stojącego obok jego stołu kierownika pracowni, który najwyraźniej w świecie już od dłuższej chwili oczekiwał odpowiedzi na jakieś pytanie. Pytanie do Lesia nie dotarło, teraz więc z kolei zapatrzył się w kierownika spojrzeniem uznanym przez tego ostatniego za doskonale bezmyślne. Całkowite przestawienie się z morderczych rozważań na sprawy służbowe wydawało się na razie niewykonalne.

– Pan jest chory? – spytał kierownik pracowni nieco podejrzliwie.

Lesio zamrugał oczami. Jako żywo czuł się najzdrowszy w świecie!

– Chory? – powtórzył z akcentem zdumienia. – A tak, chory – dodał szybko z nagłym ożywieniem, przyszło mu bowiem do głowy, że to istotnie niezła myśl. – Tak się jakoś, wie pan, trochę źle czuję. Chyba się czymś zatrułem…

Kierownik pracowni przyjrzał mu się nieufnie.

 

– Rzeczywiście, trochę niewyraźnie pan wygląda. Niech się pan postara jakoś dojść do siebie. Na którą godzinę zamówił pan kierownika zespołu orzekającego?

Duszą Lesia szarpnął paniczny lęk. Jezus Mario, kierownik zespołu orzekającego!...

Nie zamówił go na żadną godzinę z tego prostego powodu, że zapomniał do niego zadzwonić. W mieszkalnym budynku po drugiej stronie ulicy znana mu z widzenia czarująca blondynka myła wczoraj okna i ten widok, ciągnący jak magnes, zmusił go do spędzenia kilku godzin na służbowym balkonie. Pozostałe godziny wypełniły mu rozkoszne i zupełnie nierealne marzenia o blondynce i kierownik zespołu orzekającego, nie wytrzymawszy tej konkurencji, całkowicie wyleciał mu z głowy. Poprzysięgał sobie zadzwonić do niego dziś o świcie, natychmiast po przyjściu do pracy, ale dziś z kolei zaprzątnęła go bez reszty ponętna myśl o zamordowaniu personalnej.

A teraz trzeba udzielić odpowiedzi na idiotyczne pytanie kierownika pracowni!...

– Czym ja się mogłem zatruć? – powiedział Lesio, zmarszczeniem brwi podkreślając intensywny wysiłek pamięci, a równocześnie usiłując szybko wymyślić jakieś zbawienne łgarstwo. – Może to szynka? W tych sklepach to teraz nie wiadomo, co sprzedają.

– Gdzie pan dostał szynkę? – spytał kierownik pracowni niedowierzająco.

W głębi duszy pomyślał sobie, że już prędzej był to alkohol, ale nie powiedział tego, bo o używaniu alkoholu przez pracowników wolał nic nie wiedzieć, a przy tym sama myśl o piciu w czasie kanikuły wydała mu się przerażająca. Wysiłek umysłowy, malujący się na twarzy Lesia, zaniepokoił go, czym prędzej więc wrócił do tematu.

– To co z tym zespołem orzekającym? Czy pan tam w ogóle dzwonił?

– Oczywiście – odparł Lesio stanowczo. – Dzwoniłem i dzwoniłem, dzwoniłem i dzwoniłem… I dzwoniłem…

– No dobrze, dzwonił pan i co?

– I zupełnie się nie mogłem dodzwonić. Cały dzień się męczyłem.

Troje współpracowników Lesia poniechało czynności służbowych. Kierownik pracowni pomyślał, że zajmuje eksponowane stanowisko, musi się więc jednak opanować.

– Tak – powiedział łagodnie. – Męczył się pan i dzwonił pan, i co? Z jakim rezultatem?

– Negatywnym – powiedział Lesio w natchnieniu. – Dodzwoniłem się wreszcie, ale on nie podał dokładnej godziny. Prosił, żeby zadzwonić jeszcze raz dziś rano.

– No to, na litość boską, na co pan jeszcze czeka?! Za chwilę będę miał telefon od inwestora i nie wiem, na którą godzinę go umówić! On chce od razu zabrać projekt! Niechże pan dzwoni i niech mi pan zaraz poda dokładną godzinę! Ma pan wszystko przygotowane?

– Tak, oczywiście – odparł Lesio bez przekonania, bo nawet nie bardzo wiedział, co powinien mieć przygotowane. Te skomplikowane, administracyjne sprawy jakoś nigdy nie chciały pomieścić mu się w głowie. Powoli zaczął podnosić się z krzesła.

– Już dzwonię – powiedział, bez powodzenia usiłując uczynić to służbiście.

Kierownik pracowni popatrzył na niego bardzo nieufnie, zawahał się, chciał coś jeszcze dodać, ale zrezygnował z tego, machnął ręką i wyszedł z pokoju z wyrazem przygnębienia na przystojnej twarzy. Lesio odetchnął głęboko i rzucił się do telefonu.

Po kwadransie stało się jasne, że prześladuje go jakiś potworny pech. Przenikliwy, damski głos powiadomił go, że kierownik zespołu orzekającego jest w delegacji i wróci dopiero za dwa dni. Ogłuszony ciosem Lesio przyglądał się bezmyślnie piastowanej w ręku słuchawce telefonicznej.

– Słuchajcie, on się chyba rzeczywiście czymś zatruł – powiedziała siedząca naprzeciwko niego Barbara. – Popatrzcie, jaki blady.

Pozostali dwaj odwrócili się w kierunku Lesia z umiarkowanym zainteresowaniem. Służbowe sprawy niejednokrotnie wywoływały bladość na licach zaangażowanych w nie osób i zdziwienie wzbudziłoby raczej, gdyby Lesio kwitł rumieńcem.

– Jak się nawet zatruł, to chyba czymś, co najgorzej wpływa na umysł – powiedział Janusz, przyglądając mu się krytycznie. – Przyznaj się, gdzieś się wczoraj tak zalał? Wyglądasz już nawet nie na kaca, ale na delirium.

– Może się nie zalał, może jadł nieświeże jajka – powiedział łagodnie Karolek. – To podobno powoduje otępienie umysłowe.

Lesio spojrzał na nich z bolesnym wyrzutem w oczach. Wstrętne, bezduszne kreatury! Ach, gdybyż mógł się poczuć prawdziwym mężczyzną! Gdybyż wreszcie przestało go gnębić to okropne, bezustanne zdenerwowanie i ogłupienie, bez wątpienia spowodowane przeklętymi spóźnieniami! O by im wtedy pokazał! Im wszystkim i tej, która tu siedzi przy najbliższym stole i patrzy na niego nieżyczliwie i z pogardliwym niesmakiem, tej najgorszej i ach!... najpiękniejszej!

Bo Lesio, jak prawdziwy artysta, był niesłychanie czuły na urodę płci, słusznie zwanej piękną. A kobieta, siedząca przy stole, była doprawdy godną tej płci przedstawicielką! Lesio nie potrafił bez drżenia patrzeć w piękne, przepastne, błękitne oczy, ocienione tak nieprzyzwoicie długimi czarnymi rzęsami, nie mógł tkwić nosem w głupiej, prozaicznej pracy, kiedy tuż obok poruszała się giętko smukła kibić i pozostałe bujne kształty, nie mógł powstrzymać się od spoglądania w głęboki dekolt i na nieporównane nogi, nie mógł wyrzec się myśli, że kiedyś tę wspaniałą kobietę zdobędzie. Zdobędzie, przeżyją razem chwilę, jakiej nikt jeszcze dotąd nie przeżył i jakiej nikt nigdy nie przeżyje, a potem ją porzuci. Porzuci, bo musi. Nie będzie przecież rozbijał dwóch małżeństw i niszczył domu niewinnym maleństwom, ona ma męża, on ma żonę, obydwoje mają dzieci, będą nadal spełniać rodzinne obowiązki i wlec te jarzma z podniesionym czołem, a przeżyta chwila utraconego szczęścia będzie im świeciła jak gwiazda na firmamencie…

– Czego się pa na mnie patrzy jak wół na malowane wrota? – powiedziała niechętnie piękna Barbara, nieświadoma swojej tragicznej przyszłości, dzielonej z Lesiem. – Denerwuje mnie to. Niech się pan patrzy gdzie indziej, skoro nie ma pan nic lepszego do roboty.

Brutalne słowa oderwały zagapionego w Barbarę i pogrążonego w rozpamiętywaniu wyśnionego romansu Lesia od marzeń i wróciły go do obrzydliwej rzeczywistości. Prawda, Jezus Mario, ten zespół orzekający, co on ma teraz począć?!

– Janusz, co zrobić? – powiedział bezradnie. – Ten bydlak wyjechał w delegację.

– Nie wygłupiaj się! – przestraszył się Janusz, żywo zainteresowany tematem. – Inwestor dzisiaj przychodzi po projekt! Hipcio mu powiedział, że gotowy!

– No właśnie. A on wyjechał i będzie dopiero pojutrze. Co teraz?

– Rany boskie, nie wiem! Lećże do niego! Musisz go tym uszczęśliwić, zanim inwestor zdąży zadzwonić. No, słowo honoru, nie chciałbym być teraz w twojej skórze!

Lesio też bardzo nie chciał być. Skóra zamieniła mu się w zwyczajną gęsią skórkę i niemiły dreszcz przeleciał po krzyżu. Siedział dalej z otępiałym wyrazem twarzy.

– No dobrze, ale co ja mu powiem? Sam słyszałeś, że mówiłem, że on mówił, że dziś będzie…

– Trzeba było głupio nie mówić – przerwała z gniewem Barbara. – Teraz pan nawet zełgać nie potrafi, Boże, co za niedojda! Niech pan powie, że musiał nagle wyjechać w nocy. Pradziadek mu umarł.

W umyśle Lesia błysnęła iskra inwencji. Spojrzał na Barbarę dziękczynnie i z uwielbieniem, wstał z krzesła, wypiął pierś, odchrząknął i bez trudu przywołując na oblicze wyraz przygnębienia, udał się do kierownika pracowni.

Kierownik wisiał właśnie na słuchawce, wmawiając uprzejmie wiszącemu po drugiej stronie linii telefonicznej inwestorowi, że projekt jest dla niego do odebrania w każdej chwili. Przyniesiona przez Lesia i gorączkowo wyszeptana mu w drugie ucho nowina sprawiła, że nagle zmienił front i starając się ukryć zaskoczenie, ni z tego, ni z owego zaczął się umawiać na pojutrze. Równie zaskoczony inwestor zgodził się przyjść za dwa dni, sam nie bardzo rozumiejąc dlaczego. Zanim zdążył oprzytomnieć i zaprotestować, kierownik pracowni szybko zakończył rozmowę, odłożył słuchawkę i zwrócił się do Lesia…

Po bardzo długiej chwili blady Lesio wyszedł z gabinetu i oko jego padło na personalną.

No tak, więc jednak musiał ją zamordować. Drugiej takiej nie ma na całym świecie. Po jej śmierci nikt już nie będzie go tak pilnował, nikt nie będzie mu podtykał przeklętej książki spóźnień, skończy się ten poranny koszmar, rujnujący mu całą egzystencję! Lesio wreszcie odetchnie, będzie mógł żyć jak człowiek, a nie jak zaszczute zwierzę, przestanie się dławić zdenerwowaniem, przestanie popełniać te kretyńskie pomyłki i niedopatrzenia i narażać się na takie sceny! I dopiero wtedy pokaże, co potrafi! Będzie tytanem pracy, spod rąk będą mu się sypać stosy genialnych rysunków, te wszystkie głupie gęby rozdziawią się ze zdumienia! Będzie otoczony powszechnym podziwem, uznaniem, szacunkiem…!

– No i co? – spytał z zainteresowaniem Janusz.

– Nic – odparł Lesio niedbale. – Inwestor przyjdzie pojutrze. Przekonałem go.

Usiadł przy stole, zapalił papierosa i zaczął myśleć. W głowie układał mu się stopniowo znakomity morderczy plan…

Natychmiast po zakończeniu dnia pracy przemyślany do ostatniego szczegółu morderczy plan pchnął Lesia pod Cedet i ustawił w ogonku po lody Calypso. Zadziwiającym trafem lody Calypso były w sprzedaży. W wyniku długich rozważań przyszły zbrodniarz uznał je za praktyczniejsze niż Bambino z uwagi na brak patyka w opakowaniu.

Na wszelki wypadek nabył osiem porcji. Nie miał wprawdzie pewności, czy personalna zgodzi się skonsumować taką ilość, brał jednak pod uwagę możliwość zniszczenia części surowca przy obróbce i przetwarzaniu go na śmiercionośny specyfik. Zakup ukrył w teczce, dla siebie zaś dokupił jedną porcję lodów Bambino.

Nerwowo jadł obiad, zaprzątnięty myślą o zbrodniczych czynnościach, nie mogąc doczekać się chwili, kiedy wreszcie do nich przystąpi. Wstępne przygotowania chciał mieć już jak najszybciej za sobą. Jak kania dżdżu spragniony był posiadania zabójczej substancji, którą będzie mógł zadysponować dowolnie, która da mu do ręki władzę nad personalną, która wywrze zbawienny wpływ na całą resztę jego życia!

Pod koniec obiadu przeraziło go żądanie żony udania się na miasto po zakupy. Nieśmiałe bąknięcie o fatalnym samopoczuciu, zdegustowana jego dziwnym roztargnieniem małżonka, skwitowała lodowatym spojrzeniem i poleceniem ubrania dziecka. W normalnych warunkach czynność ta była dla Lesia nad wyraz skomplikowana, tym razem zaś przekroczyła wręcz jego możliwości. Ubierał przecież dziecko mordercy!...

Niedopatrzenia w postaci osobliwego fasonu włożonych tył na przód spodenek i nieproporcjonalnie wielkiej w stosunku do dziurek ilości guzików naprawiła osobiście żona mordercy.

W kolejce po żółty ser Lesio przeżywał tortury. W Domu Dziecka odcierpiał gehennę, z nienawiścią patrząc na niedorzecznie uprzejmą ekspedientkę, w nieskończoność wyciągającą dziecinne sweterki. W stoisku z warzywami doznał uczucia najwyższej odrazy do bułgarskich moreli. W pobliżu delikatesów usiłował przejść na przeciwną stronę ulicy, co uniemożliwiła mu małżonka.

– Zobaczymy, czy jest szynka – powiedziała zachęcająco, kierując się ku wstrętnej instytucji.

Lesiem wstrząsnęło obrzydzenie.

– Ależ skąd szynka! – zaprotestował gwałtownie. – Żadnej szynki nie ma, nie warto nawet wstępować!

Żona wykazała niepojęty upór.

– Owszem, warto. Od wieków nie widziałam na oczy szynki, a może akurat jest? Nie mogę karmić dziecka bez przerwy jajkami!

– Oczywiście, że jajkami, jajka są bardzo zdrowe. W tym upale szynka jest zepsuta. Zresztą na pewno nie ma.

– Właśnie wstąpimy i zobaczymy.

Lesio chwycił małżonkę pod rękę.

– Nie, no, Kasieńko, kochanie, nie chodź tam, nie fatyguj się, nie warto. Nie ma sensu, jaka tam szynka, kto jada szynkę…

– Puść mnie, czyś oszalał?! Przestań mnie ciągnąć, co cię napadło?! Może właśnie jest… Puść mnie w tej chwili!

– Ależ, skarbie, po co ci to…

Zirytowana Kasieńka energicznym ruchem wyrwała mężowi ramię i weszła do sklepu. Szynka była. Piękna, konserwowa, bez tłuszczu, leżała w stosach na ladzie, przed nią zaś kłębił się odrażający tłum mięsożernych fanatyków. Z duszy Lesia wydarł się jęk rozpaczy.

– Jedziemy taksówką – powiedział z determinacją, wyszedłszy z szynką ze sklepu.

– Przy takiej pogodzie? Po co? Niech się dziecko przespaceruje.

Lesio zaczął odczuwać żywą niechęć do własnego dziecka.

– Śpieszy mi się – powiedział w zdenerwowaniu. – To jest… nie, źle się czuję.

Żona przyjrzała mu się uważnie i podejrzliwie.

 

– Jak się źle czujesz? Co ci jest?

– Tak ogólnie… Zęby mnie bolą.

– Na zębach nie chodzisz. Dobrze, że mi przypomniałeś, wstąpimy jeszcze do apteki i przy okazji kupię ci weramon.

Przepełniający Lesia nerwowy niepokój doszedł do zenitu. W domu, w ukrytej w przedpokoju teczce, leżał trujący jad, gronkowce już się w nim zapewne lęgły, kto wie, może nawet rozłaziły się wokoło, a on tu, skazany na jakąś straszliwą katorgę, musiał się błąkać bez celu, bez sensu, po jakichś sklepach, czy czymś takim… Lukrecja Borgia… Czy Lukrecja Borgia też robiła zakupy…?

Wybicie godziny dziewiętnastej i zamknięcie większości punktów sprzedaży położyło kres nieznośnym katuszom. Lesio mógł wreszcie wrócić do domu.

Półprzytomny ze zdenerwowania w pierwszej chwili rzucił się ku teczce z lodami, ale nim jej dopadł, przypomniał sobie, że powinien przecież działać w ukryciu. Czym prędzej więc rzucił się w przeciwnym kierunku, którym okazała się rzadko przezeń odwiedzana kuchnia, w głowie błysnęła mu myśl, że teczkę trzeba schować głębiej, i ponownie rzucił się do przedpokoju. Następna myśl, że gołymi rękami dotykał trucizny, a teraz będzie tymi rękami jadł kolację, sprawiła, że rzucił się do łazienki. Osobliwe to miotanie się po apartamencie wzbudziło żywy niepokój małżonki, która jęła przyglądać mu się coraz bardziej podejrzliwie i nieufnie. Po kilku nie kończących się wiekach, wypełnionych dalszymi torturami w postaci kolacji, wycierania naczyń, mycia dziecka i oglądania telewizji, ukochani najbliżsi poszli wreszcie spać i do szaleństwa zdenerwowany Lesio został sam.

Zaciskając zęby, żeby nie szczękały hałaśliwie, i usiłując nie oddychać zabrał z przedpokoju teczkę z lodami, na palcach udał się do kuchni, postawił teczkę na krześle, otworzył ją i zachłannie zajrzał do środka. W środku była zupa nic, w której tkwiły zgniecione nieco opakowania lodów Calypso.

Przez długą chwilę okropnie zaskoczony Lesio, wpatrywał się bezmyślnie w ten niezrozumiały widok. Potem wstąpiło w niego radosne ożywienie i ucieszyła go nadzwyczaj myśl, że w tej rozmazanej po wnętrzu teczki zupie gronkowce musiały się już wspaniale rozwinąć. Teraz trzeba je tylko zamrozić na powrót w odpowiedniej formie i trucizna gotowa!

Wyjął z kredensu półmisek i ostrożnie ułożył na nim osiem opakowań. Uformował je stosownie, następnie wyjął jeszcze salaterkę i wlał do niej zawartość teczki. Wyjął z salaterki kilka dokumentów służbowych i prywatnych, legitymację związkową, podanie o urlop i kalendarz techniczny NOT-u, otrząsnął je nieco z kremowej mazi, po czym, nie zadając sobie trudu dokładnego ich wycierania, włożył do teczki z powrotem. Następnie przystąpił do działalności zasadniczej. Wziął łyżeczkę i z bijącym sercem pracowicie zaczął nią wlewać zupę do opakowań.

Opakowania były nieszczelne. To, co wlał górą, wylewało mu się dołem. Uświadomiwszy sobie po bardzo długim czasie beznadziejność swoich wysiłków, Lesio zaprzestał na chwilę syzyfowej pracy, pomyślał, ostrożnie odłożył łyżeczkę, na palcach udał się do pokoju i przyniósł sobie stamtąd taśmę klejącą i żyletkę. Pozlepiał opakowania taśmą od jednej strony i na nowo podjął to niesłychanie męczące i skomplikowane zajęcie.

Po dwóch godzinach udało mu się napełnić i umieścić w lodówce sześć opakowań. Pot płynął mu z czoła strumieniami, ręce mu się trzęsły, a w sercu zakwitło gorące współczucie dla wszystkich morderców świata. Doprawdy, nigdy dotychczas nie przypuszczał, że popełnienie zbrodni wymaga aż tak potwornych wysiłków!

Wyczerpany do ostateczności, wylał do zlewu resztę zawartości salaterki, wyrzucił dwa pozostałe opakowania i jął usuwać inne ślady swojej zbrodniczej działalności. Najwięcej trudności sprawiło mu krzesło, na którym ulokował teczkę z lodami, teczka bowiem była nieszczelna i część zupy nic przeciekła. Po dalszym kwadransie katorżniczej pracy padł na oczyszczone krzesło i otarł pot z czoła.

Teraz dopiero zaczęła mu powoli wracać zdolność myślenia. Okropne zajęcie, któremu w takim napięciu oddawał się przez kilka godzin, zaabsorbowało go do tego stopnia, że na żadne dodatkowe refleksje nie było miejsca. Teraz jęły napływać ze zdwojoną siłą. Ciało Lesia zażywało dobrze zasłużonego odpoczynku na nie doschniętym krześle, a rozbudzony zbrodniczymi namiętnościami duch rozpoczął intensywną działalność.

Narzędzie mordu, przygotowane, zamarzło w zamkniętej lodówce. Przed zapatrzonym w jej drzwiczki Lesiem zaczęły pojawiać się upojne obrazy. Personalna, z apetytem kończąca ostatnią paczkę lodów, wokół niej porozrzucane pięć pierwszych opakowań… Personalna w trumnie, na marach, otoczona kolumnadą płonących gromnic i bujnym kwieciem chryzantem w doniczkach… Gustowny nagrobek na Bródnie… Puste krzesło pani Matyldy i porzucona w kącie, pleśnią porosła, znienawidzona książka spóźnień…

W udręczonej duszy Lesia coś nagle drgnęło. Obraz ukwieconych mar powrócił i utrwalił się na tle zamkniętych drzwi lodówki. W otwartej trumnie spoczywały zwłoki. Lesiowi zrobiło się jakoś nieprzyjemnie i nie wiadomo czemu satysfakcja, jaką się przed chwilą napawał, uległa zmniejszeniu. Z niesmakiem pomyślał, że powinni byli zamknąć tę trumnę, uczuł w sobie narastającą pretensję do tego kogoś, kto się tak wygłupił, po czym znienacka dreszcz panicznego przerażenia przeleciał mu po krzyżu. Specjalnie zostawili otwartą!... Pani Matylda teraz usiądzie i palcem wskaże swego zabójcę!...

Włosy zjeżyły mu się na głowie. Zabójca to on, Lesio! On popełnił tę zbrodnię! Zamordował ją bezpowrotnie, nieodwołalnie, na zawsze!...

Ogarnął go niepokój tak silny, że niewiele brakowało, a byłby zerwał się z krzesła w celu natychmiastowego zniszczenia rezultatów wielogodzinnej, żmudnej pracy i już nawet uczynił pierwszy ruch, ale powstrzymała go myśl o książce spóźnień. O nie! Nie zniesie dłużej tego koszmaru! Będzie mordercą, do końca życia będzie nosił w sercu posępną tajemnicę, odrzuci precz te niedorzeczne skrupuły i ten zbędny niepokój! Po trupach wespnie się na szczyty! Nie zadrży mu ręka, nie zawaha się, nie odczuje litości! Będzie truł!!!...

Zaniepokojona dziwnym zachowaniem Lesia w ciągu popołudnia i wieczoru Kasieńka obudziła się w nocy i stwierdziwszy nieobecność małżonka na posłaniu, postanowiła go poszukać. Zajrzała do drugiego pokoju, zajrzała do łazienki i wreszcie znalazła go w kuchni. Siedział na krześle w spodniach pochlapanych jakąś białawą substancją, z twarzą pełną rozpaczy i przerażenia, i dzikim wzrokiem wpatrywał się w drzwi lodówki.

Zaniepokojona znacznie bardziej Kasieńka postanowiła na wszelki wypadek ograniczyć wymagania finansowe…

* * *

Poranek dnia następnego należał z całą pewnością do najgorszych, jakie przytrafiły się Lesiowi od chwili urodzenia. Świadomy jadowitej zawartości lodówki, za żadną cenę nie mógł dopuścić żony i dziecka do upiornego urządzenia. Ustawicznie zrywał się i rzucał w jego kierunku, wyjmując zeń to masło, to szynkę, to znów wkładając jakieś produkty na powrót. Zwlekał z wyjściem do pracy, męcząc się okropnie nad wynalezieniem przyczyn tej opieszałości, a równocześnie denerwując kolejnym spóźnieniem. Wybiegł wreszcie wraz z żoną, skłonny wręcz odebrać jej klucze od mieszkania, taksówką przybył do biura i zaraz za progiem natknął się na kierownika pracowni, któremu musiał długo i zawile wyjaśniać, jak to zepsuła mu się pełna szynki lodówka i jak naprawa tego urządzenia zatrzymała go w domu. Kiedy dopadł swego stołu, był blady z wyczerpania i niemal bliski obłędu.

– No, nareszcie! – powitał go zniecierpliwiony okrzyk Janusza. – Gdzie, u diabła, masz ten załącznik do założeń, który dostałeś tydzień temu od inwestora?

– Od jakiego inwestora? – spytał mechanicznie Lesio, nie mogąc tak całkowicie przyjść do siebie.

– Od spółdzielni mieszkaniowej. No, ten, w sprawie kotłowni.

– A, ten. W teczce.

– No to oddajże go, do pioruna, po cholerę go nosisz?! Powinien być w aktach, ja go szukam, jak idiota, po całej pracowni!

– Już ci daję, już, nie gadaj tyle…

Otworzywszy szybko teczkę, Lesio spojrzał i zdrętwiał. Załącznik był jednym z dokumentów, które wczoraj wyciągnął z salaterki i których nie miał czasu porządnie wytrzeć. Teraz w teczce tkwił plik papierów wprawdzie cienki, ale za to bardzo dokładnie zlepiony rozmazanymi lodami. Koszmarny ten widok otumanił Lesia do reszty. Stał z oczami wlepionymi we wnętrze teczki, niezdolny do ruchu i niezdolny do myślenia.

– Co ty tak stoisz? – spytał Janusz z irytacją podchodząc do niego. Chwycił teczkę i zajrzał do środka.

– O rany boskie…!

Zaciekawieni tonem okrzyku Barbara i Karolek również zerwali się z miejsc i zajrzeli do teczki. Przez chwilę wpatrywali się w tę dziwną rzecz w środku, a potem spojrzeli na siebie…