Przeznaczenie Violet i Luke’aTekst

Z serii: The Coincidence #3
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Jessica Sorensen

Przeznaczenie Violet i Luke'a


Tytuł oryginału

The Destiny of Violet and Luke


ISBN 978-83-65676-30-6


Copyright © 2014 by Jessica Sorensen

All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Zysk i S­‍‑ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2016 Redakcja Paulina Tomczyk Fotografia na okładce iStock/Lisa5201 Projekt graficzny okładki Tobiasz Zysk Wydanie 1 Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 faks 61 852 63 26 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Podziękowania

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Epilog

Dla każdego, kto kroczy w rytm bicia swojego serca

Podziękowania

Ogromnie dziękuję mojej agentce Erice Silverman i redaktorce Amy Pierpont. Zawsze będę wdzięczna za waszą pomoc i wskazówki.

Dziękuję rodzinie za wspieranie mnie i podsycanie moich marzeń. Jesteście wspaniali.

Wszystkim, którzy czytają tę książkę, składam stokrotne podziękowania.

Prolog

Luke

Osiem lat

Nienawidzę biegania, ale mam wrażenie, że zawsze to robię. Ciągle gdzieś biegnę. Nieustannie próbuję się schować. Ukrywanie trwa mniej więcej tyle samo czasu co bieganie. Jeśli mi się nie uda, stanie się coś strasznego. Na przykład mnie znajdzie. Albo zmusi do czegoś, od czego robi mi się niedobrze. Do pomagania jej.

— Wychodź. Wychodź, gdziekolwiek jesteś — woła mama śpiewnym głosem, kiedy wybiegam za drzwi. Zaraz zacznie bełkotać, a to znaczy, że znów wzięła lekarstwa. Często je bierze. Zupełnie bez sensu. Też czasem muszę brać lekarstwa, ale robię to tylko wtedy, gdy jestem chory. Kiedy ona je bierze, sprawia wrażenie, że jest z nią gorzej.

Kiedyś taka nie była. Przynajmniej nie do tego stopnia. Mniej więcej rok temu, kiedy jeszcze mieszkał z nami tata, zachowywała się normalnie i nie brała lekarstw. Ale teraz często to robi. Moim zdaniem dostaje świra. A w każdym razie tak mi się wydaje, kiedy porównuję ją z innymi mamami. Obserwuję je, kiedy odbierają ze szkoły moich kolegów. Zawsze wyglądają na szczęśliwe i pewne siebie. Przyjaciele cieszą się na ich widok. Nie uciekają i nie chowają się przed nimi tak jak ja.

Pędzę, by schować się za domem. Uciekam przed dźwiękiem jej głosu. Mama goni mnie i szuka. Zawsze mnie szuka. Nie cierpię tego. Czasem jej nienawidzę — za to, że zmusza mnie, bym biegł i się chował. I za to, że mnie znajduje. Zwykle kryję się pod łóżkiem albo w szafie, czy w innych miejscach w domu, ale ona ostatnio coraz częściej mnie znajduje, więc postanawiam schować się na zewnątrz.

Docieram do schodków wiodących na tylną werandę. Hamuję gwałtownie, dysząc, by wyrównać oddech. Ledwo wystarcza miejsca, bym skulił się pod butwiejącymi deskami. Podciągam kolana pod brodę i opieram na nich głowę. Promienie słońca przesączają się przez szpary między deskami i padają na mnie. Martwię się, bo jeśli słońce mnie widzi, może i ona mnie dojrzy.

Cofam się w głąb, przywierając do najniższego schodka. Usuwam się w cień i wstrzymuję oddech, słysząc, jak skrzypią zawiasy drzwi z moskitierą.

— Luke — odzywa się mama ze szczytu schodów. Szura po deskach stopami w kapciach. Słyszę trzask drzwi z moskitierą. — Luke, jesteś tam?

Chowam twarz w ramionach, powstrzymując łzy, chociaż bardzo chce mi się płakać. Ale jeśli sobie na to pozwolę, ona mnie usłyszy. Pewnie zechce mnie przytulić na pocieszenie, a ja tego nie lubię. Nie znoszę wielu rzeczy, które ona robi. Przez nie czuję się okropnie.

— Luke’u Price — mówi ostrzegawczo, schodząc po stopniach. Zerkam przez szczeliny i dostrzegam różowe puchate kapcie. Od dymu jej papierosa pali mnie w żołądku. — Jeśli tam jesteś i mnie ignorujesz, będziesz miał kłopoty. — Prawie wyśpiewuje te słowa, jakby to była piosenka w grze, w którą się bawimy. Czasem myślę, że z jej perspektywy tak to wygląda. To gra, w którą zawsze przegrywam.

Stopnie skrzypią, gdy schodzi po nich powoli, aż staje na samym dole. Popiół z jej papierosa rozsypuje się na schodku i spada mi na głowę. Parę paprochów ląduje w ustach, ale ich nie wypluwam. Siedzę w bezruchu i staram się, by serce nie biło mi tak głośno. Pocą mi się dłonie.

W końcu, kiedy wydaje się, że minęła wieczność, obraca się i wchodzi na górę, do domu.

— Dobrze, niech będzie po twojemu — mówi.

Nigdy nie jest po mojemu, to wiem na pewno. Dlatego nie ruszam się z miejsca nawet wtedy, gdy zamykają się drzwi moskitiery. Ledwo oddycham. Wiatr wieje, a słońce zmierza ku zachodowi. Czekam, aż niebo zszarzeje. Dopiero wtedy wyglądam przez szpary między deskami. Gdybym miał wybór, zostałbym tutaj na zawsze, w kryjówce pod schodami, ale zgłodniałem i czuję zmęczenie.

Nie widzę jej już ani nie słyszę, więc wychylam głowę spod schodków. Wydaje się, że zapanował spokój, dlatego opieram ręce na ziemi i wyczołguję się na trawnik. Staję prosto i otrzepuję piach i kamyki z porwanych dżinsów. Potem robię głęboki wdech i przemykam obok domu. Szybko wspinam się na płot i staję na trawniku przed domem.

Nigdy nie podobała mi się okolica, w której mieszkamy. Trawniki są żółte i wszystkie budynki wyglądają, jakby wymagały remontu. Mama mówi, że jesteśmy biedni i tylko na tyle nas stać. A to wszystko przez tatę, który nas zostawił i już o nas nie dba. Dlatego nigdy nas nie odwiedza. Niezbyt jej wierzę, bo zawsze kłamie. Na przykład cały czas obiecuje mi, że po raz ostatni zmusza mnie, bym robił coś, czego nie chcę.

Przez chwilę stoję na trawniku i myślę, dokąd pójść. Mógłbym wspiąć się przez okno do pokoju mojej siostry i przeczekać tam, dopóki nie wróci do domu. Może będzie mogła mi pomóc. Chociaż ostatnio dziwnie się zachowuje i złości za każdym razem, gdy coś do niej mówię. Ma szczęście, bo wydaje się, że mama nigdy nie zwraca na nią takiej uwagi, jak na mnie. Nie wiem dlaczego. Staram się ze wszystkich sił stopić z otoczeniem. Nie bałaganię. Tak jak lubi, dbam o porządek w domu. Siedzę cicho. Dużo czasu spędzam w swoim pokoju i układam zabawki według kategorii, jak sobie tego życzy, ale zawsze mnie woła. Amy jednak jest dla niej jakby niewidzialna.

Co za szczęście. Chciałbym się stać niewidzialny.

Postanawiam przejść się do stacji benzynowej na rogu. Tam mogę kupić sobie batonik lub coś w tym rodzaju, bo z głodu boli mnie brzuch. Ale gdy dotykam stopami chodnika, słyszę, że otwierają się frontowe drzwi.

— Luke, wracaj natychmiast — mówi rozgorączkowana, strzelając palcami. Wskazuje podłogę u swoich stóp. — Jesteś mi potrzebny.

 

Zamieram. Chciałbym być dość odważny, by pobiec chodnikiem. Po prostu odejść i nigdy nie wrócić. Spać w pudle, bo jest przyjemniejsze od mojego sterylnego domu. Ale nie jestem odważny, więc obracam się i staję z nią twarzą w twarz, tak jak sobie tego życzy. Przytrzymuje otwarte drzwi. Spięła niedbale włosy na czubku głowy. Jak zwykle, ma na sobie fioletowy top i szorty w paski. Zupełnie jakby to był jej mundurek, tylko że ona nie ma pracy. Przynajmniej nie takiej porządnej, do której trzeba wkładać mundurek. Zamiast tego sprzedaje swoje lekarstwa dziwakom, którzy stale gapią się na nią albo na Amy, kiedy siostra wychodzi ze swojego pokoju.

Przyzywa mnie zgiętym palcem.

— Wchodź do środka.

Z moich ust wyrywa się drżące westchnienie. Wlokę się ku frontowym drzwiom, a w żołądku wzbierają mdlące wymioty. Zawsze tak jest, kiedy ona mnie potrzebuje. Niedobrze się czuję na myśl o tym, co każe mi robić.

Kiedy docieram do schodów, ona wycofuje się za próg. Nie wygląda na szczęśliwą, ale też nie sprawia wrażenia smutnej. Przytrzymuje drzwi otwarte na oścież, obserwując mnie brązowymi oczami. Przypominają worek ze szklanymi kulkami, które kiedyś kazała mi wyrzucić, bo nie wyglądały dla niej dobrze. Gdy już jestem w środku, zamyka drzwi na skobel znajdujący się na górze. Zasuwa łańcuch i przekręca zamek w klamce, a potem obraca się do mnie.

Zasunęła zasłony. Na stojącej na stoliku do kawy popielniczce w morskim kolorze leży zapalony papieros, wypełniając pokój dymem. Przy stoliku stoi kanapa, cała zakryta folią, która ma zapobiec „zniszczeniu tapicerki przez brudne powietrze”, jak to kiedyś ujęła. Zawsze uważa, że brudne powietrze zaszkodzi jej albo domowi. Dlatego już rzadko wychodzi na zewnątrz.

— Dlaczego uciekałeś? — Podchodzi do kanapy i siada na niej. Unosi papierosa i strzepuje popiół, zanim włoży go do ust. Zaciąga się głęboko. Parę sekund później chmura dymu otacza jej twarz, pokrytą zadrapaniami. — Bawiłeś się?

Kiwam głową, bo tak będzie dla mnie lepiej, niż gdybym przyznał, że się przed nią chowałem.

— Tak.

Znów się zaciąga, a potem wpatruje w figurki kotów ustawione w rządku na jednej z półek, które wiszą na ścianach salonu. Każda półka zastawiona jest figurkami zwierząt, ułożonymi według gatunków. Uporządkowała je podczas jednego ze swoich epizodów, gdy wzięła za dużo lekarstw. Nie tych, po których traci świadomość, ale tych, przez które nie śpi przez długi, długi czas. Obudził mnie brzęk szkła i niezborne mamrotanie, towarzyszące przestawianiu figurek. Gdy wyszedłem z pokoju, rzucała się jak szalona, próbując ustawić wszystko w porządku, „bo inaczej będzie źle”. Wiedziała, że tak się może stać — czuła to w kościach. Ale ja myślę, że zło już nadeszło. Wiele, wiele zła.

— Luke, skup się — mówi mama.

Odrywam wzrok od figurek. Żałuję, że nie jestem jedną z nich. Stałbym sobie na półce i patrzył, co będzie dalej, zamiast brać w tym udział. Mama przekłada papierosa do drugiej ręki i pochyla się na bok, chwytając drewniane „pudełeczko na lekarstwa”. Kładzie je na udach, po raz ostatni wsuwa papierosa do ust i odkłada go, włączając światło.

— Przestań się ociągać i podejdź bliżej.

Cały sztywnieję. Zerkam przez ramię na drzwi wejściowe. Mam nadzieję, że Amy wróci do domu i przeszkodzi nam, tak bym mógł znaleźć inną kryjówkę. Ale siostra się nie pojawia, a ja zostałem tutaj sam. Z nią.

— Muszę? — bąkam cicho.

Kiwa głową z szaleństwem w oczach.

— Musisz.

Trzęsę się, obracam i podchodzę do kanapy. Siadam obok niej. Klepie mnie kilka razy po głowie, jakbym był jej zwierzątkiem. Często tak robi. Zastanawiam się, jak mnie widzi. Czy jestem dla niej zwierzątkiem, a nie dzieckiem?

— Dzisiaj byłeś niegrzecznym chłopcem. — Jej palce wciąż dotykają moich włosów. Nienawidzę, gdy tak robi. Mam ochotę ogolić głowę na łyso, żeby nie mogła mnie dotknąć. — Powinieneś był przyjść, kiedy cię wołałam.

— Przepraszam — kłamię, bo jest mi smutno tylko dlatego, że mnie znalazła. Muszę wymyślić lepsze kryjówki i siedzieć w nich tak długo, aż przestanie mnie szukać. Może wtedy stanę się niewidzialny jak Amy.

— Nie szkodzi. — Gładzi mnie po twarzy i karku, a potem odsuwa dłoń. Całuje mnie w policzek. Zamykam oczy, wstrzymując oddech. Duszę w sobie okrzyk: „Nie dotykaj mnie!”. — Wiem w głębi serca, że jesteś dobrym chłopcem.

Nie, nie jestem. Jestem okropny, bo cię nienawidzę. Naprawdę. Nienawidzę cię tak bardzo, że chciałbym, żebyś zniknęła.

Zaczyna mruczeć wymyśloną przez siebie piosenkę. Zdejmuje pokrywkę z pudełka i ostrożnie odkłada ją na bok. Nie muszę nawet zaglądać do środka, żeby wiedzieć, co tam jest. Łyżka, zapalniczka, mała plastikowa torebka z czymś, co przypomina brązowy cukier, cienka bawełniana ściereczka, pół butelki wody, duża gumowa opaska oraz igła i strzykawka, które pewnie ukradła z moich zapasów do zastrzyków z insuliny.

— Pamiętasz, co robić? — pyta i znów zaczyna podśpiewywać.

Kiwam głową, czując palące łzy w kącikach oczu. Nie chcę tego robić. Nie chcę robić nic, co mi każe.

— Tak.

— Dobrze. — Znów poklepuje mnie po głowie, tym razem bardziej szorstko.

Nie patrzę na nią, gdy otwiera woreczek i wsypuje nieco brązowej substancji na metalową łyżkę, dolewając trochę wody. Mogę sobie wyobrazić jej ruchy, bo widziałem wiele razy, jak to robi. Czasem dwa razy dziennie. Wszystko zależy od tego, ile do siebie mówi. Jeśli często, to tak samo często wyjmuje igłę. Ale czasami, kiedy się uspokaja, nie jest tak źle. Lubię spokojniejsze dni, kiedy skupia się na sprzątaniu albo zamyka się w sobie. Wystarczy mi nawet, kiedy leży nieprzytomna.

Podgrzewa łyżkę zapalniczką, mamrocząc pod nosem słowa piosenki. Ma piękny głos, ale śpiewa przerażające rzeczy. Kiedy już łyżka odpowiednio się rozgrzeje, zawiązuje opaskę wokół ramienia, a ja siadam obok niej. Postukuję palcami w nogę i udaję, że jestem gdzie indziej. Gdziekolwiek, byle nie tutaj.

Nienawidzę jej.

— A teraz, Luke, pomożesz mi, tak? — mówi, kiedy w koń­cu lekarstwo stapia się w kałużę płynu i zostaje wessane do strzykawki.

Obracam się do niej i trzęsę z nerwów. Zawsze się trzęsę. Zawsze jestem zdenerwowany. Cały czas. Zawsze martwię się, że zrobię coś źle. Coś zepsuję. Natychmiast podaje mi strzykawkę i kładzie na moich udach wyprostowaną rękę. Jej ramię nad łokciem pokrywają fioletowe ślady i czerwone kropki w miejscach, gdzie wcześniej igła zanurzała się w ciele. Żyły rysują się ciemnym śladem na skórze. Nie znoszę widoku, kiedy igła zanurza się głęboko, dokładnie tak jak ona lubi. Jak zwykle zbliżam igłę do jej ramienia tam, gdzie widać inne ślady. Ręka mi drży.

— Proszę, nie zmuszaj mnie do tego — szepczę. — Proszę, mamo. — Nie wiem jednak, po co próbuję. Zrobi wszystko, żeby dostać swoje lekarstwo. Naprawdę wszystko. Straszne rzeczy, których normalni ludzie by nie zrobili.

— Oddychaj głęboko, pamiętasz? — Ignoruje mnie, otulając drugą dłonią mój kark. — Pamiętaj, nie omiń żyły. Możesz zranić mnie w ramię, a nawet mnie zabić, jeśli nie będziesz ostrożny, wiesz? — mówi to słodkim głosem, jakby to były miłe słowa, które sprawią, że nie będę się denerwować.

Ale to tylko pogarsza sprawę, zwłaszcza że część mnie chce, bym ominął żyłę. Muszę wziąć kilka głębokich oddechów, zanim uspokoję się w środku i wyrwę myśli z tego mrocznego miejsca, gdzie zawsze wędrują. Przypominam sobie, że nie chcę jej zrobić krzywdy. Nie chcę.

Kiedy opanowuję nerwy, zanurzam igłę w jej żyle, tak jak to robiłem setki razy. Za każdym razem czuję, jakbym robił to sobie sam. Czuję ukłucie. Wzdrygam się, gdy jej mięśnie tężeją pod wpływem wbijającej się igły. Naciskam tłok i lekarstwo wpływa w jej żyły. Parę sekund później wydaje z siebie ten dziwny dźwięk, a potem opada na kanapę, ciągnąc mnie ze sobą. Pospiesznie wyjmuję igłę, zanim całkowicie opadniemy na poduszki.

— Dziękuję, Luke — mówi sennie, klepiąc mnie po głowie i przytulając do siebie. W jej gardle wibruje dźwięk, jakby próbowała znów podśpiewywać, ale głos nie może wyrwać się z uwięzi, tak jak ja.

Zaciskam wargi i gapię się w ścianę, prawie nie oddychając. Po chwili jej ramię opada bez życia na bok, a dłoń uderza o podłogę. Powieki drżą, a ja na jakiś czas uwalniam się z jej objęć.

Siadam prosto, powstrzymując łzy. Nienawidzę jej, że mnie do tego zmusza. Nienawidzę siebie, bo w głębi duszy cieszę się, że straciła przytomność. Rzucam strzykawkę na stolik i wstaję. Zbierając wszystkie siły, przekręcam ją na bok, bo czasem wymiotuje. Teraz w całym domu panuje cisza, tak jak lubię. A jednocześnie nie podoba mi się to, bo pustka mnie pochłania. Chcę tylko tego, co mają inne dzieci, te, które bawią się w parku na huśtawkach, a rodzice bujają je coraz wyżej. Zawsze są radosne, zawsze się śmieją. Wydaje się, że wszyscy są tacy, tylko nie ja. Nawet gdy mam lepszy nastrój, ciągle przypominam sobie to uczucie, które ogarnia mnie teraz: ohydne i lepkie, zmieszane z nienawiścią i smutkiem. Przez nie czuję cały czas mdłości. Zawsze ściera uśmiech z mojej twarzy, a mnie nawet nie chce się przywołać go ponownie. Szczęście nie jest prawdziwe. To tylko życzenie.

Wrzucam strzykawkę i łyżkę do pudełka. Zastanawiam się, czy moje życie zawsze będzie tak wyglądać. Czy zawsze będę nosić w sobie tyle smutku i nienawiści. Zaczynam się trząść, zanim wszystkie rzeczy lądują w pudełku. Chcę gdzieś uciec — znów dokądś pobiec. Nie zniosę tego dłużej. Nie zniosę mieszkania tutaj. Z nią.

— Nie mogę tego znieść! — wrzeszczę z całej siły i walę pięścią w stolik do kawy. Dłoń odskakuje z głuchym odgłosem. Boli tak bardzo, że łzy szczypią mnie w oczy. Płaczę z bólu i osuwam się na podłogę, ale oczywiście nikt mnie nie słyszy.

Nigdy mnie nikt nie słyszy.

Violet

Trzynaście lat

Nie cierpię się przenosić. Nie tylko z domu do domu, ale i od rodziny do rodziny. Nie znoszę tego, że muszę ruszać rękami i nogami, posuwać się do przodu, bo to oznacza kolejne nowe miejsce, do którego właśnie zmierzam. Gdyby to zależało ode mnie, siedziałabym w bezruchu. Nigdy nie poszłabym do przodu. Nigdzie bym się nie ruszyła. Sęk w tym, że muszę. To nie wybór. Nigdy nie wiem dokładnie, dokąd trafię ani kto mi przypadnie. Czasem rodziny są w porządku, ale czasem nie. Pijacy. Religijne świry. Opętani nienawiścią. Wędrujące rączki.

Moi obecni opiekunowie ciągle mi mówią, że wszystko robię źle i powinnam być jak ich córka Jennifer. Zacznijmy od tego, że nie wiem, po co mnie przyjęli. Zdaje się, że są zadowoleni z dziecka, które już mają, a ja jestem tylko dekoracją, błyskotką do pokazania przyjaciołom, by ci wiedzieli, jacy moi gospodarze są wspaniałomyślni, biorąc pod opiekę dziecko z takimi problemami. Jestem niechcianą sierotą, którą wzięli w nadziei, że mnie naprawią, a ich rodzina będzie wydawać się jeszcze wspanialsza.

— To takie miłe z waszej strony, że daliście jej dom — mówi Amelii, mojej obecnej matce, kobieta z ogniście czerwonymi włosami. W domu odbywa się właśnie sąsiedzkie przyjęcie. Amelia często je wydaje, a potem uskarża się na nie mężowi. — Te biedne dzieci naprawdę potrzebują dachu nad głową.

Amelia zerka na mnie. Siedzę na krześle przy stole, gdzie kazano mi zostać przez całe przyjęcie.

— Tak, ale to trudne, wiesz? — Ma na sobie żółty sweter, który przypomina mi kanarka w domu innych przybranych rodziców. Nigdy nie przestawał ćwierkać. Amelia układa krakersy i plastry sera na dużym półmisku w kwiaty i podchodzi do lodówki. — Jest problematycznym dzieckiem. — Otwiera drzwi i wyjmuje wielki dzban lemoniady. Znów na mnie zerka, a potem pochyla się do rudej, zniżając głos: — Cały czas jest wściekła. Pewnego dnia zbiła wazon, bo nie mogła znaleźć butów… ale pracujemy nad nią.

Cały czas wściekła. Chyba wszyscy to powtarzają. Jestem taka zła na świat. To zrozumiałe, zważywszy przez co przeszłam, ale mimo to nikt nie chce mieć z tym do czynienia. Pewnie przechowuję w sobie za dużo gniewu. Jestem zepsuta. Niestabilna. Może nawet niebezpieczna. Mam w sobie wszystko, czego dorośli nie chcą widzieć w dziecku. Oni pragną uśmiechów i dzieci, dzięki którym sami się uśmiechają. Ja jestem mroczną, przerażającą stroną dzieciństwa. Daję słowo, czekają tylko, aż zrobię coś, co da im pretekst, by się mnie pozbyć. Wtedy będą mogli wszystkim powiedzieć, że się starali, ale mam za dużo problemów, żeby mi można było pomóc.

— I te jej koszmary — ciągnie Amelia. — Co noc budzi się z krzykiem. Kiedyś zmoczyła się w łóżko. Przybiegła nawet do naszej sypialni, mówiąc, że boi się spać sama. — Kieruje wzrok na wytartego fioletowego misia, którego przytulam. — Jest bardzo niedojrzała i wszędzie nosi ze sobą tego pluszaka… To dziwne.

 

Nienawidzę jej. Nie rozumie, jak to jest zobaczyć rzeczy, które zdaniem większości ludzi nie powinny istnieć. W mojej głowie tkwi brzydka prawda, namalowana czerwienią. Nie mogę się otrząsnąć z tych obrazów. Śmierć. Okrucieństwo. Przerażenie. Ludzie odbierający życie innym, jakby to nic nie znaczyło. Zostawiający mnie w tyle, bym niosła w sobie ohydną, zgniłą prawdę. Samotna. Czemu mnie zostawili? Pluszowy miś jest wszystkim, co pozostało z czasów, zanim moje życie zatonęło w brzydocie.

Odwracam głowę od dźwięku jej głosu i gapię się przez okno na promienie słońca odbijające się w przypominającej tulipana ozdobie na trawniku. Przytulam do piersi misia. Tata dał mi go jako przedwczesny prezent urodzinowy na dzień przed swoją śmiercią. Na tulipanie przyklejono małe paciorki w kształcie serduszek. Kiedy pada na nie słońce, błyszczą się, a na betonowej posadzce tylnej werandy tańczą iskierki. To piękny widok. Skupiam się na nim, tłumiąc gniew gdzieś w głębi siebie. Staram się kontrolować emocje. Inaczej wszystkie pogrzebane uczucia wydostaną się ze środka i nie będę miała wyboru, jak tylko znaleźć sposób, by się od nich odciąć — znów poczuć przypływ adrenaliny.

Poza tym Amelia nie musi przypominać mi o tym, co już wiem. Wiem, co robię każdej nocy, tak samo jak wiem, kim dla nich jestem i że za mniej więcej parę miesięcy zmęczą się mną i odeślą gdzie indziej, do innego domu. Wszystko, co robię, znów będzie denerwować innych ludzi, więc przekażą mnie dalej. To działa jak mechanizm w zegarku. Nie spodziewam się niczego więcej. Oczekiwania prowadzą do rozczarowań. Kiedy byłam mała, miałam oczekiwania — że będę szczęśliwa, będę uśmiechać się i dorastać z mamą i tatą — ale to marzenie skończyło się w dniu, w którym umarli.

— Violet — warczy Amelia.

Szybko obracam głowę. Ona i jej ruda przyjaciółka gapią się na mnie ze zmartwieniem i cieniem przestrachu w oczach. Zastanawiam się, ile jej towarzyszka o mnie wie. Czy dowiedziała się o tamtej nocy? O tym, co widziałam? Przed czym uciekłam? Przed czym nie udało mi się uciec? Czy przez to się mnie boi?

— Słuchasz mnie?

Potrząsam głową.

— Nie.

Unosi brew i otwiera szafkę nad głową.

— Nie, a co dalej?

Sadzam misia na kolanach i mówię sobie, że muszę odciąć się od gniewu, bo ostatnim razem, kiedy dałam mu upust, zniszczyłam wiele rzeczy i wtedy wysłano mnie tutaj.

— Nie, proszę pani.

Opuszcza brew i wyciąga z górnej szafki kilka puszek fasoli.

— Dobrze, a jeśli po raz pierwszy mnie posłuchasz, to znajdziemy się na dobrej ścieżce.

— Słucham teraz. — Widzę, że się marszczy. — Przepraszam. Słucham teraz, proszę pani.

Patrzy na mnie twardo zimnym wzrokiem, ustawiając puszki na blacie. Wyciąga otwieracz do konserw z szuflady.

— Powiedziałam, żebyś poszła do garażu i przyniosła mi trochę mięsa na hamburgery z zapasowej zamrażarki.

Kiwam głową i zeskakuję z krzesła. Zabieram ze sobą misia. Czuję ulgę, że mogę wydostać się z dusznej kuchni, z dala od jej przyjaciółki, która patrzy na mnie tak, jakbym miała ją zaraz dźgnąć nożem. Wychodząc za drzwi, słyszę, jak Amelia mówi:

— Chyba skontaktuję się z opieką społeczną, żeby ją zabrali… Nie okazała się taka, jak się spodziewałam.

„Nigdy niczego się nie spodziewaj”. Chcę się obrócić i powiedzieć jej te słowa, ale zamiast tego idę do garażu. Światła się palą. Zbiegam po schodkach i omijam niewielki samochód, kierując się ku zamrażarce w kącie. Ale zastygam, widząc tam Jennifer. Towarzyszy jej chłopak i dwie dziewczyny. Grzebią coś przy rowerach.

— Patrzcie, kogo przyniosło — szydzi ze mnie Jennifer, zdejmując rower ze ściany. Jest różowy jak jej sukienka. Kiedyś też miałam rower, tylko fioletowy, bo nie znoszę różu. Ale nigdy nie nauczyłam się na nim jeździć. Teraz to część mojego dawnego życia, spakowana w karton i sprzedana razem z resztą mojego dzieciństwa. — To Violet i głupi miś. — Zerka na przyjaciół. — Zawsze go ze sobą nosi, jak niemowlaka.

Trzymam misia przy sobie i ignoruję ją najlepiej, jak umiem, bo tylko tyle mogę zrobić. To nie mój dom ani nie moja rodzina. Nikt nie stanie po mojej stronie. Jestem sama na świecie i wcześnie to zrozumiałam. Dzięki temu, że przyzwyczaiłam się do wiecznej samotności, moje życie od paru lat stało się łatwiejsze.

Przemykam obok niej i jej przyjaciół, którzy śmieją się, kiedy mówi ściszonym głosem, że zalatuje ode mnie jak od bezdomnego. Otwieram zamrażarkę i wyciągam porcję mrożonego mięsa na hamburgery. Zamykam pokrywę i obracam się ku tylnym drzwiom. Jennifer porzuca swój rower i staje strategicznie na mojej ścieżce.

— Przesuniesz się, proszę? — pytam grzecznie, wtykając mięso pod jedno ramię, a misia pod drugie. Robię unik, ale Jennifer zastawia mi drogę, wyciągając ręce w bok.

— Troll — śmieje się chłopak. Dziewczyny mu wtórują.

— To mój dom — Jennifer uśmiecha się złośliwie — nie twój, więc nie mów mi, co mam robić.

Unoszę mięso, z całych sił starając się powściągnąć gniew.

— Tak, ale twoja mama kazała mi to przynieść.

Kładzie ręce na biodrach i mówi do mnie wyniośle:

— To dlatego, że uważa cię za naszą służącą. Podsłuchałam, jak mówiła kiedyś tacie, że po to cię przyjęli. Potrzebowali kogoś do sprzątania domu.

Nie pozwól, by cię sprowokowała. To się nie liczy. Nic nie ma znaczenia.

— Zejdź mi z drogi — mówię przez zaciśnięte zęby.

Potrząsa głową.

— Nie ma mowy. Nie muszę cię słuchać, fujaro. Śmierdząca wariatka.

Pozostali wybuchają śmiechem. Wiele mnie kosztuje, żeby nie walnąć jej w twarz. Nauczono cię być lepszą od takich ludzi. Mama i tata chcieliby, byś była lepsza. Przesuwam się w drugą stronę, ale ona naśladuje mój krok i kopie mnie w goleń. Ból promieniuje w mojej nodze, ale nie daję jej satysfakcji i nie reaguję. Zachowuję spokój.

— Nic dziwnego, że nie masz rodziców. Pewnie cię nie chcieli — szydzi ze mnie. — O, czekaj, właśnie. Umarli… pewnie sama ich zabiłaś.

— Zamknij się — ostrzegam ją. Trzęsę się, kiedy do niej podchodzę. Czuję płonący we mnie gniew. Jestem na skraju wybuchu.

— Bo co? — Nie cofa się. Chłopak wstaje z podłogi i zmierza w naszym kierunku. Jego twarz ma taki wyraz, że chcę uciekać. Ale nie zrobię tego. Jestem pewna, że goniliby mnie. Na koniec i tak mnie o wszystko obwinią.

— Co masz na myśli, mówiąc, że ona ich zabiła? — pyta, ścierając kciukiem jakąś smugę z czoła.

Jennifer uśmiecha się złośliwie i obraca do niego.

— Nie słyszałeś jej historii?

— Zamknij się — przerywam, przysuwając się tak blisko, że niemal zbijam ją z nóg. Unoszę przed sobą dłoń, jakbym miała ją popchnąć. — Ostrzegam cię.

Ale ona kontynuuje, jakbym nie istniała.

— Jej rodzice zostali zamordowani. — Zerka na mnie z nienawiścią i okrucieństwem w oczach. — Słyszałam, jak moja mama mówiła, że to ona ich znalazła. Ale pewnie stało się tak dlatego, że sama to zrobiła. Jest obłąkana.

Widzę mamę i tatę w sypialni. Otacza ich krew. Wszystko znika. Szybko wyrzucam obraz z głowy, aż widzę tylko czerwień. Wszędzie. Krew. Czerwień. Krew. Śmierć. I głupią dziewczynkę, która stamtąd nie odchodzi.

Rzucam mięso na hamburgery na podłogę. Nie obchodzi mnie to, co się ze mną stanie. Łapię w garść jej blond włosy i szarpię za nie.

— Cofnij te słowa! — krzyczę, ciągnąc mocniej. Okrążam przód samochodu, oddalając się od chłopaka. Wlokę za sobą Jennifer.

Zaczyna płakać z odchyloną do tyłu głową. Łzy ciekną jej z oczu.

— Ty zła suko!

— Puść ją! — wrzeszczy chłopak, biegnąc wokół samochodu. — Ty obłąkana psychopatko! — Obraca się do pozostałych dziewczyn i mówi im, by poszły po kogoś, a one wybiegają. Też patrzą na mnie jak na wariatkę.

Wiem, że za chwilę pojawi się Amelia i niedługo potem zadzwoni po kogoś z opieki, żeby mnie zabrał. Trzęsę się z gniewu i nienawiści. Kieruję wszystko ku Jennifer, bo to ona przede mną stoi. Nikt inny. Obrazy i uczucia mieszają się ze sobą. Znów jestem w domu rodzinnym i wchodzę do pokoju, widząc krew… słysząc głosy…

Trzęsę się tak bardzo, że palce nie mają siły przytrzymać Jennifer. Wypuszczam ją. Natychmiast zatacza się w przód, na maskę samochodu. Odzyskuje równowagę, obraca się i uderza mnie tak mocno, że padam na ziemię, waląc głową w ścianę.

— Ty psychopatko! — wrzeszczy, cała czerwona na twarzy. Łzy ciekną jej z oczu. — Mama i tata cię odeślą.

Wpatruję się w podłogę przed jej stopami. W bezruchu przytulam misia.

Chrząka z frustracją i tupie nogą, a potem wybiega z garażu.

Parę chwil później wpada Amelia. Krzyczy, jeszcze zanim się do mnie zbliży.

— Już cię tu nie ma! Rozumiesz?

— Tak. — Nie ma we mnie nawet kropli emocji, a mój głos brzmi głucho.

— Tak, i co dalej? — Czeka z założonymi rękami, aż jej odpowiem.

Nic nie mówię, bo już nie muszę. Skończyłam z tym domem. To, co się zdarzyło, nie zostanie wymazane. Nie mogę zmienić przeszłości tak samo, jak nie mogę kontrolować przyszłości.

Wścieka się, a jej twarz różowieje, gdy próbuje powstrzymać gniew. Mówi mi, że jestem nic niewarta. Mówi, że nikt mnie nie zechce. Mówi, że stąd odchodzę. Mówi wszystko to, co już wiem.

— Czy ty mnie w ogóle słuchasz? — wrzeszczy, a ja potrząsam głową. W napadzie gniewu wyrywa mi misia.

Otrząsam się z transu.

— Hej, to moje! — krzyczę, podnosząc się gwałtownie. Rzucam się po misia. Uderzam ramieniem w jej rękę, gdy usuwa go spoza mojego zasięgu.

Cofa się i chowa rękę za plecami.

— To kara za to, że skrzywdziłaś moją córkę.

— Twoja córka na to zasłużyła. — Wpadam w panikę. Jeśli zrobi coś mojemu misiowi, nie zniosę tego. Potrzebuję go, inaczej nie przetrwam. Nie chcę przetrwać. Czemu ja przeżyłam?

— Cóż, kiedy będziesz gotowa, żeby przeprosić Jennifer, odzyskasz go. — Kieruje się w stronę drzwi, gdzie stoi Jennifer z uśmiechem na ustach.