ObsydianTekst

Z serii: Lux #1
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Dla mojej rodziny i przyjaciół.

Kocham Was tak, jak kocham ciasto.

Rozdział 1

Popatrzyłam na stos pudeł w mojej nowej sypialni. Naprawdę chciałabym już mieć dostęp do Internetu. Nie zrobiłam nic na moim recenzyjnym blogu od przeprowadzki i czułam się z tym naprawdę fatalnie. Według mojej mamy Katy’s Krazy Obsession był całym moim światem. Rzeczywiście był dla mnie ważny. Mama nie rozumiała książek tak jak ja. Westchnęłam. Byłyśmy tu już od dwóch dni i zostało jeszcze tyle rzeczy do rozpakowania. Nie znosiłam widoku tych pudeł. Nawet bardziej niż przebywania w tym miejscu.

Przynajmniej nie podskakiwałam już na każdy najmniejszy skrzypiący dźwięk, odkąd przeprowadziłyśmy się do zapomnianej przez Boga Wirginii Zachodniej. Ten dom wyglądał jak wyjęty prosto z horroru. Miał nawet wieżyczkę – cholerną wieżyczkę. Do czego niby nam ta wieżyczka?

Ketterman nie miał praw miejskich, czyli nawet nie był prawdziwym miastem. Najbliższym miastem był Petersburg – dwie lub trzy sygnalizacje świetlne dalej, blisko innych miasteczek, które prawdopodobnie nie miały Starbucksa[1]. Nawet nie dostarczano poczty do domu. Musiałyśmy jechać do Petersburga. Barbarzyństwo.

Powróciła natrętna myśl. Florydy już nie było – została kilometry stąd, które przejechałyśmy półciężarówką mamy, by zacząć wszystko od nowa. Nie tęskniłam za Gainesville, za pogodą, starą szkołą czy nawet naszym mieszkaniem. Oparłam się o ścianę i potarłam dłonią czoło. Tęskniłam za tatą.

A tata był na Florydzie. Tam się urodził, tam poznał mamę, tam wszystko było wspaniałe... dopóki się nie rozpadło. Oczy zaczęły mnie szczypać, ale powstrzymałam łzy. Płakanie nie zmieni przeszłości i tacie by się nie podobało, że po trzech latach ciągle chce mi się płakać. Ale tęskniłam też za mamą. Zanim tata umarł, mama kładła się przy mnie na kanapie i czytała swoje kiczowate romanse. To było całe życie temu. A już na pewno pół kraju temu.

Odkąd umarł tata, mama zaczęła pracować coraz więcej i więcej. Kiedyś chciała być w domu. Potem wydawało się, że chciała być od niego najdalej, jak się dało. W końcu zrezygnowała z tego pomysłu i zdecydowała, że powinnyśmy wyjechać. Przynajmniej odkąd tu dotarłyśmy, bardzo chciała być przy mnie częściej, mimo że dalej harowała jak wół.

Zignorowałam wewnętrzny przymus i zostawiłam te przeklęte pudła na dzisiaj. Znajomy zapach dotarł do moich nozdrzy. Mama gotowała. Niedobrze.

Pognałam schodami na dół.

Stała przy kuchence w fartuchu w kropki. Tylko ona mogła się ubrać od stóp do głów w kropki i ciągle wyglądać dobrze. Miała piękne blond włosy proste jak drut i błyszczące piwne oczy. Nawet w fartuchu prezentowała się lepiej niż ja. Wyglądałam nijako z moimi szarymi oczami i nudnymi brązowymi włosami. I jakimś cudem byłam... bardziej okrągła niż ona. Pełne biodra i usta, duże oczy, które mama tak kochała, mimo że nadawały mi wygląd lalki bobasa.

Mama odwróciła się i pomachała łopatką, a niedosmażone jajka spadły na kuchenkę.

– Dzień dobry, kochanie.

Popatrzyłam na bałagan i zastanowiłam się, jak się go pozbyć, nie raniąc jej uczuć. Próbowała robić typowe dla mam rzeczy. To jakiś postęp.

– Wcześnie wróciłaś.

– Pracowałam praktycznie na dwie zmiany ostatniej nocy i dzisiaj. Jestem zawalona pracą od środy do soboty, od jedenastej do dziewiątej rano. To daje mi trzy dni wolnego. I myślę o dodatkowej pracy w jednej z klinik tu niedaleko lub może w Winchester. – Zeskrobała jajka na dwa talerze i postawiła przede mną na wpół spalone danie. Pychota. Chyba za późno na interwencję, więc pogrzebałam w pudle na blacie z napisem „Sztućce i inne”.

– Wiesz, że nie lubię, gdy nie mam nic do roboty, więc niedługo do nich zajrzę.

Jasne, wiedziałam.

Większość rodziców wolałaby odpiłować sobie rękę, niż pomyśleć chociażby o zostawieniu nastoletniej córki samej w domu, ale nie moja mama. Ufała mi, bo nigdy nie dałam jej powodu do niepokoju. To nie dlatego, że niczego nie próbowałam. Chociaż... Może jednak byłam troszeczkę nudna.

W moim starym kręgu przyjaciół na Florydzie nie byłam tą cichą, ale nigdy nie wagarowałam, miałam najwyższą średnią i ogólnie byłam dobrą dziewczyną. Nie dlatego, że bałam się zrobić coś lekkomyślnego czy szalonego; nie chciałam dodawać po prostu mamie kłopotów. Nie wtedy...

Złapałam dwie szklanki i napełniłam je sokiem pomarańczowym, który mama musiała kupić po drodze do domu.

– Chcesz, żebym poszła dzisiaj do sklepu? Nic nie ma.

Mama pokiwała i powiedziała z pełną buzią:

– Myślisz o wszystkim. Wycieczka do sklepu będzie idealna. – Złapała ze stołu torebkę i wyciągnęła gotówkę. – Tyle powinno wystarczyć.

Wcisnęłam pieniądze do kieszeni dżinsów, nie patrząc na ich ilość – zawsze dawała mi za dużo.

– Dzięki – wymamrotałam.

– Wiesz... dzisiaj rano widziałam coś ciekawego.

Z nią nigdy nic nie wiadomo. Uśmiechnęłam się.

– Co?

– Zauważyłaś, że naprzeciwko nas mieszka dwójka nastolatków, chyba w twoim wieku?

Zamieniłam się w słuch.

– Naprawdę?

– Nawet nie wyszłaś na dwór, prawda? – Uśmiechnęła się. – Myślałam, że od razu zajmiesz się tą grządką na zewnątrz.

– Popracuję jeszcze nad tym, ale pudła same się nie rozpakują. – Spojrzałam na nią znacząco. Kochałam tę kobietę, ale czasami miałam jej dość. – Nieważne, wróćmy do nastolatków.

– Cóż, dziewczyna wygląda na twoją rówieśnicę. I jest chłopak. – Mama uśmiechnęła się i wstała. – Ciacho z niego.

Jajka stanęły mi w gardle. To naprawdę obrzydliwe, kiedy mama mówi o chłopakach w moim wieku.

– Ciacho? Mamo, jesteś po prostu dziwna.

Mama odepchnęła się od blatu, zabrała ze stołu swój talerz i podeszła z nim do zlewu.

– Kochanie, może i jestem stara, ale na wzrok nie narzekam. I wcześniej też mi nie szwankował.

Skrzywiłam się. Podwójne obrzydlistwo.

– Zmieniasz się w kuguarzycę? Czy to jakiś kryzys wieku średniego? Powinnam się martwić?

Podniosła talerz i spojrzała na mnie ponad ramieniem.

– Katy, mam nadzieję, że chociaż się wysilisz i ich poznasz. Myślę, że dobrze będzie, jeśli zaprzyjaźnisz się z kimś, zanim zacznie się szkoła. – Przerwała i ziewnęła. – Mogliby cię oprowadzić po okolicy, wiesz?

Nie chciałam myśleć o pierwszym dniu w szkole. Wrzuciłam niezjedzone jajka do śmieci.

– Tak, byłoby wspaniale. Ale nie chcę dobijać się do ich drzwi, błagając, by zostali moimi przyjaciółmi.

– To nie byłoby błaganie. Jeśli założyłabyś jedną z tych pięknych letnich sukienek, które nosiłaś na Florydzie... – pociągnęła za rąbek mojej koszulki – …to byłoby flirtowanie.

Spojrzałam po sobie. Napis na mojej koszulce głosił MÓJ BLOG JEST LEPSZY NIŻ TWÓJ VLOG.

– A może pokażę się tam w bieliźnie?

W zamyśleniu podparła podbródek.

– Na pewno zrobiłabyś wrażenie.

– Mamo! – Zaśmiałam się. – Powinnaś teraz na mnie krzyknąć i powiedzieć, że to zły pomysł!

– Kochanie, nie martwię się, że zrobisz coś głupiego. Ale serio, wysil się trochę.

Nie wiedziałam jak.

Znowu ziewnęła.

– No dobrze, skarbie, idę się położyć.

– Okay, a ja pójdę po coś do sklepu. I może po ściółkę, i rośliny. – Grządka na zewnątrz była naprawdę odrażająca.

– Katy? – Mama zatrzymała się w drzwiach ze zmarszczonymi brwiami.

– Tak?

Cień przemknął przez jej twarz, a oczy pociemniały.

– Wiem, że ta przeprowadzka jest dla ciebie trudna, szczególnie przed ostatnim rokiem szkoły, ale to była najlepsza rzecz, jaką mogłyśmy zrobić. Pozostanie tam, w tamtym mieszkaniu, bez niego... Już czas, byśmy znowu zaczęły żyć. Twój tata by tego chciał.

W moim gardle na myśl o Florydzie urosła gula.

– Wiem, mamo. Nic mi nie jest.

– Naprawdę? – Zacisnęła dłonie w pięści. Promienie słoneczne odbiły się od złotej obrączki na jej palcu.

Pokiwałam szybko głową, bo musiałam ją przekonać.

– Nic mi nie jest. I pójdę do sąsiadów z naprzeciwka. Może powiedzą mi, gdzie jest sklep. Wiesz, wysilę się.

– Wspaniale! Jeśli będziesz czegoś potrzebowała, dzwoń. Okay? – Oczy mamy zwilgotniały przy kolejnym długim ziewnięciu. – Kocham cię, skarbie.

Już miałam jej powiedzieć, że też ją kocham, ale zniknęła na schodach.

Przynajmniej starała się zmienić. A ja byłam zdeterminowana, by się tu dopasować. A nie kryć w pokoju z laptopem całymi dniami – mama bała się, że tak właśnie będę robić. Ale spędzanie czasu z osobami, których nigdy nie spotkałam, nie było dla mnie. Wolałam poczytać książkę i przejrzeć komentarze na blogu. Zagryzłam wargę. Prawie słyszałam głos taty, jego ulubione zdanie mające mnie zachęcić: „No dalej, Katy, nie pozwól, by życie przeleciało ci koło nosa”. Potarłam ramiona. Tata nie pozwalał, by życie go omijało.

A pytanie o najbliższy sklep było niewinnym sposobem, aby się przedstawić i zawrzeć znajomość. Jeśli mama miała rację i oni rzeczywiście byli w moim wieku, to nie powinno się okazać taką wielką porażką. Głupia rzecz, ale zamierzałam to zrobić. Wyszłam na podwórko i przeszłam przez podjazd, obawiając się, że za chwilę stchórzę. Wskoczyłam na szeroki ganek, otworzyłam oszklone drzwi i zapukałam, potem cofnęłam się i wygładziłam koszulkę. Nic mi nie jest. Spokojnie. Nie było nic dziwnego w pytaniu o drogę.

 

Po drugiej stronie usłyszałam ciężkie kroki. Drzwi się otworzyły, a ja ujrzałam bardzo szeroką, opaloną i dobrze umięśnioną klatę. Nagą. Spuściłam wzrok i tak jakby... przestałam oddychać. Dżinsy wisiały nisko na jego biodrach, ukazując ciemną linię włosów, która znikała za brzegiem spodni. Miał wyrzeźbiony brzuch. Idealny. Absolutnie wart dotykania. Nie taki jak zazwyczaj u siedemnastoletnich chłopców, bo chyba tyle miał lat, ale tak, nie narzekałam na widoki. I nic nie powiedziałam. Gapiłam się. Mój wzrok w końcu powędrował w górę. Zauważyłam gęste, ciężkie rzęsy rzucające cienie na wysokie kości policzkowe. Przez te rzęsy nie widziałam koloru jego oczu, kiedy patrzył na mnie w dół.

– W czym mogę pomóc? – Pełne, idealne do całowania usta wykrzywiły się w rozdrażnieniu.

Jego głos był głęboki i silny. Taki głos, jaki zachęcał ludzi do słuchania i poddania się mu bez obiekcji. Pod rzęsami w końcu dostrzegłam oczy – tak zielone i błyszczące, że nie mogły być prawdziwe. Miały intensywny, szmaragdowy kolor, który cudownie kontrastował z opaloną skórą.

– Halo? – powiedział ponownie, kładąc jedną dłoń na klamce i pochylając się w przód. – Potrafisz mówić?

Wciągnęłam ostro powietrze i cofnęłam się o krok. Uczucie zażenowania rozpaliło moją twarz.

Chłopak uniósł rękę, odgarniając z czoła falowane włosy. Spojrzał ponad moim ramieniem, a potem znowu na mnie.

– Liczę do trzech...

Gdy już odzyskałam głos, chciałam tylko umrzeć.

– Zastanawiałam się, czy wiesz, gdzie jest najbliższy sklep. Mam na imię Katy. Wprowadziłam się naprzeciwko. – Wskazałam na mój dom, plącząc się jak idiotka. – Jakieś dwa dni temu...

– Wiem.

Ooooo-kay.

– Więc miałam nadzieję, że znasz najkrótszą drogę do sklepu i może do jakiegoś miejsca, gdzie sprzedają rośliny.

– Rośliny?

To nie zabrzmiało jak pytanie, ale poczułam, że powinnam wyjaśnić.

– No tak, widzisz, z przodu jest taka grządka...

Wygiął brew lekceważąco i nic nie powiedział.

Zażenowanie znikało, a jego miejsce zajęła narastająca złość.

– I cóż, muszę kupić jakieś rośliny...

– Na tę grządkę. Łapię. – Oparł się o futrynę i założył ramiona na piersi. Coś błysnęło w jego zielonych oczach. Nie złość, ale coś innego.

Wzięłam głęboki oddech. Jeśli ten koleś przerwie mi jeszcze raz... Mój głos zabrzmiał jak głos mamy, kiedy byłam młodsza i bawiłam się ostrymi przedmiotami.

– Chciałabym znaleźć sklep, w którym mogłabym kupić artykuły spożywcze i rośliny.

– Jesteś świadoma tego, że to miasteczko ma tylko jedną sygnalizację świetlną, tak?

Obie jego brwi uniosły się teraz do linii włosów, jakby się zastanawiał, jak mogłam być taka głupia. I wtedy zauważyłam, co błyszczało w jego oczach. Rozbawienie ze sporą dawką protekcjonalności. Przez moment mogłam tylko na niego patrzeć. Był prawdopodobnie najseksowniejszym facetem, jakiego widziałam. I był palantem.

– Wiem, chciałam tylko jakieś wskazówki. Najwyraźniej to zły czas.

Uniósł kącik ust.

– Każdy czas jest zły, kiedy pukasz do moich drzwi, dzieciaku.

– Dzieciaku? – powtórzyłam z rozszerzonymi oczami.

Ponownie wygiął w kpinie ciemną brew. Zaczynałam ją nienawidzić.

– Nie jestem dzieciakiem. Mam siedemnaście lat.

– Naprawdę? – Zamrugał. – Wyglądasz na dwanaście. No, może trzynaście. Moja siostra ma lalkę, która trochę mi ciebie przypomina. Taką bezmyślną i z wielkimi oczami.

Przypominałam mu lalkę? Bezmyślną lalkę? Ciepło rozpaliło moją klatkę piersiową i gardło.

– Wow. Sorry, że cię niepokoję. Nie zapukam więcej do twoich drzwi. Wierz mi. – Zaczęłam się odwracać. Chciałam odejść, zanim poddam się dzikiemu pragnieniu i trzasnę go pięścią w twarz. Lub się rozpłaczę.

– Hej – zawołał.

Zatrzymałam się na górnym stopniu, ale się nie odwróciłam. Nie chciałam, by zobaczył, jaka byłam wściekła.

– Co?

– Jedź drogą nr 2 i skręć na stanową 220, północną, nie południową. Pojedziesz nią do Petersburga. – Odetchnął zirytowany, jakby robił mi wielką łaskę. – Foodland jest zaraz w mieście. Nie przegapisz go. Chociaż, w sumie, może tobie by się to udało. Gdzieś obok jest sklep ze sprzętem, tak mi się zdaje. Powinni mieć coś do ziemi.

– Dzięki – wymamrotałam i dodałam pod nosem: – Palant.

Zaśmiał się głęboko i gardłowo.

– To nie przystoi damie, Kittycat.

Odwróciłam się.

– Nigdy więcej mnie tak nie nazywaj – warknęłam.

– Brzmi lepiej niż palant, nie sądzisz? – Odepchnął się od drzwi. – To była pouczająca rozmowa. Będę rozmyślał o niej jeszcze przez długi czas.

Okay. Dość tego.

– Wiesz, masz jednak rację. Nie powinnam była nazywać cię palantem. To dla ciebie za łagodne słowo – powiedziałam i uśmiechnęłam się słodko. – Dupek z ciebie.

– Dupek? – powtórzył. – Uroczo.

Pokazałam mu środkowy palec.

Zaśmiał się znowu i pochylił głowę. Falowane włosy opadły na czoło i prawie zasłoniły szmaragdowe oczy.

– Bardzo cywilizowane zachowanie, Kotek. Jestem pewien, że masz obszerny zasób ciekawych nazw i gestów dla mojej osoby, ale nie jestem zainteresowany.

Miałam o wiele więcej do powiedzenia i zrobienia, ale pozbierałam swoją godność, obróciłam się i poszłam do domu. Nie dałam mu tej przyjemności i nie pokazałam, jak bardzo byłam wkurzona. W przeszłości zawsze unikałam konfrontacji, ale on uaktywniał we mnie tryb zołzy jak nikt inny. Kiedy dotarłam do samochodu, otworzyłam szeroko drzwi.

– Do zobaczenia później, Kotek! – zawołał i zaśmiał się, zanim zamknął za sobą drzwi.

Łzy złości i upokorzenia zaczęły szczypać mnie w oczy. Wsunęłam kluczyki do stacyjki i wycofałam samochód. „Wysil się trochę” – powiedziała mama. Tak się dzieje, kiedy się człowiek trochę wysili.

[1] Starbucks Corporation – największa na świecie sieć kawiarni (przyp. red.).

Rozdział 2

Uspokajałam się całą drogę do Petersburga. Ale nawet gdy już tam dotarłam, czułam mieszaninę złości i upokorzenia. Co, do diabła, było z nim nie tak? Myślałam, że ludzie w małych miasteczkach powinni być mili, a nie zachowywać się jak pomioty szatana.

Bez problemu znalazłam Main Street, która dosłownie była główną ulicą. Zobaczyłam bibliotekę Grand County, co przypomniało mi, że muszę wyrobić sobie tam kartę czytelnika. W sklepie wybór artykułów spożywczych był ograniczony. Foodland, który wyglądał obecnie jak FOO LAND, bo brakowało D, był tam, gdzie ten palant powiedział, że będzie. Przednie okna oklejono ulotkami o zaginionej dziewczynie w moim wieku z ciemnymi włosami i roześmianymi oczami. Informacja pod spodem mówiła, że widziano ją po raz ostatni przeszło rok temu. Oferowano nagrodę, ale skoro minęło już tyle czasu, wątpiłam, czy była jeszcze aktualna. Weszłam do środka. Szybko zrobiłam zakupy, nie marnując czasu na czytanie etykietek. Wrzucając rzeczy do koszyka, zauważyłam, że potrzebujemy więcej, niż myślałam. Nasze szafki świeciły pustkami. I wkrótce mój koszyk był wypełniony po brzegi.

– Katy?

Wyrwana z zamyślenia podskoczyłam na dźwięk delikatnego kobiecego głosu i upuściłam opakowanie jajek na podłogę.

– Cholera!

– Och! Bardzo, bardzo przepraszam! Przestraszyłam cię. Często to robię. – Opalone ręce szybko zabrały opakowanie jajek z podłogi i umieściły je z powrotem na półce. Dziewczyna wzięła kolejne i przytrzymała je w smukłej dłoni.

– Te nie będą rozbite.

Podniosłam wzrok znad jajecznej brei, żółtek rozlanych po całym linoleum i... momentalnie mnie zatkało. Moja pierwsza myśl na widok dziewczyny – zbyt piękna, by stać w sklepie spożywczym z opakowaniem jajek w ręce. Była jak słonecznik pośród zboża. W porównaniu z nią każdy wypadał blado. Ciemne, falowane włosy, dłuższe niż moje, sięgały talii. Była wysoka i szczupła, a w jej idealnych niemal rysach kryła się pewna niewinność. Przypominała mi kogoś, szczególnie te błyszczące, zielone oczy. Zacisnęłam zęby. Jakie były szanse?

Uśmiechnęła się.

– Jestem siostrą Daemona. Mam na imię Dee. – Włożyła niezniszczone opakowanie jajek do mojego koszyka. – Nowe jajka! – Uśmiechnęła się.

– Daemona?

Dee wskazała na wściekle różową torebkę na przodzie jej koszyka. Na górze leżał telefon.

– Rozmawiałaś z nim jakieś trzydzieści minut temu. Wstąpiłaś, żeby... zapytać o drogę?

Ach, więc ten palant miał imię? Daemon – nawet pasowało. I oczywiście jego siostra musiała być tak atrakcyjna, jak on. A czemu by nie? Witamy w Wirginii Zachodniej – świecie zagubionych modeli. Zaczynałam wątpić, że się dopasuję do tutejszego towarzystwa.

– Przepraszam, nie myślałam, że mnie ktoś zawoła. – Zatrzymałam się. – Zadzwonił do ciebie?

– Tak. – Zręcznie usunęła się z drogi biegnącemu pomiędzy półkami dzieciakowi. – Krótko mówiąc, widziałam, że się wprowadziłyście, i chciałam wpaść, ale kiedy powiedział, że tu jesteś... byłam tak podekscytowana, że przyjechałam od razu. Powiedział mi, jak wyglądasz.

Już ja widzę ten opis...

W jej oczach zobaczyłam ciekawość, kiedy mi się przyglądała.

– Nie wyglądasz dokładnie tak, jak cię opisał, ale wiedziałam, gdzie będziesz. Tutaj i tak znam prawie wszystkich.

Pulchne dziecko właśnie dobierało się do półki z pieczywem.

– Twój brat mnie chyba nie lubi.

Zmarszczyła brwi.

– Co?

– Twój brat. Myślę, że mnie nie lubi. – Odwróciłam się do koszyka, żeby wrzucić do niego paczkę mięsa. – Raczej nie był... pomocny.

– O nie – powiedziała i zaśmiała się. Spojrzałam na nią ostro. – Przepraszam. Mój brat jest humorzasty.

Co ty nie powiesz...

– Jestem prawie pewna, że to coś więcej niż humorzastość.

Potrząsnęła głową.

– Miał zły dzień. Jest gorszy niż dziewczyna, wierz mi. Nie nienawidzi cię. Jesteśmy bliźniakami. Nawet ja mam ochotę go zabić – średnio siedem dni w tygodniu. Daemon bywa trudny. Nie dogaduje się dobrze... z ludźmi.

Zaśmiałam się.

– Tak myślisz?

– Cóż, cieszę się, że cię spotkałam – krzyknęła, nagle zmieniając temat. – Nie wiedziałam, czy nie będę przeszkadzać, jeśli wpadnę do ciebie w czasie rozpakowywania i w ogóle.

– Nie, nie przeszkadzałoby mi to. – Próbowałam podtrzymywać konwersację. Za szybko przeskakiwała z jednego tematu na drugi. Potrzebne jej chyba były leki na ADHD.

– Powinnaś była mnie widzieć, kiedy Daemon powiedział, że jesteś w naszym wieku. Prawie wróciłam do domu, żeby go uściskać. – Poruszyła się w podekscytowaniu. – Gdybym wiedziała, że będzie niemiły, zamiast tego bym mu przyłożyła.

– Rozumiem. – Uśmiechnęłam się. – Też chciałam go walnąć.

– Wyobraź sobie, że jesteś jedyną dziewczyną w sąsiedztwie i musisz większość czasu spędzać z wkurzającym bratem. – Spojrzała ponad ramieniem, marszcząc delikatne brwi.

Podążyłam za jej wzrokiem. Mały chłopiec trzymał w ręce mleko, co mi przypomniało, że ja też go potrzebowałam.

– Zaraz wrócę. – Podeszłam do lodówek.

Matka dziecka w końcu pojawiła się za rogiem, krzycząc:

– Timothy Roberts, zaraz mi to odłóż! Co ty...?

Dzieciak wytknął język. Czasami przebywanie wśród dzieci było świetnym ćwiczeniem na cierpliwość. Chociaż ja tego nie potrzebowałam. Wzięłam mleko i wróciłam do Dee, która czekała wpatrzona w podłogę. Zaciskała palce na rączce koszyka tak mocno, że jej kłykcie zrobiły się białe.

– Timothy, wracaj tu w tej chwili! – Matka złapała jego pulchne ramię. Kosmyki włosów uciekły z jej koka. – Co ja ci mówiłam? – wysyczała. – Masz się do nich nie zbliżać.

Nich? Myślałam, że zobaczę jeszcze kogoś. Ale była tylko Dee i... ja. Skołowana spojrzałam na kobietę. Zszokował mnie widok wstrętu w jej ciemnych oczach. Czyste obrzydzenie. I strach, widoczny w jej drżących wargach. Jej wzrok utkwiony był w Dee.

Następnie kobieta złapała niepokornego chłopca na ręce i uciekła, zostawiając koszyk na środku przejścia.

Odwróciłam się do Dee.

– Co to miało być, u diabła?

Uśmiech Dee był lekko napięty.

– Małe miasteczko. Lokalni mieszkańcy są tu dziwni. Nie zwracaj na nich uwagi. Tak w ogóle musisz być już znudzona rozpakowywaniem i jeszcze zakupami. To chyba dwie najgorsze rzeczy na świecie. To znaczy piekło mogłoby polegać na tych dwóch rzeczach. Pomyśl tylko, rozpakowywanie pudeł i zakupy w spożywczaku przez wieczność!

 

Nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Próbowałam nadążyć za Dee, która non stop świergotała, dopóki nie skończyłyśmy napełniać koszyków. Normalnie ktoś taki jak ona zmęczyłby mnie po pięciu sekundach, ale podniecenie w jej oczach i sposób, w jaki szła na wysokich szpilkach, były zaraźliwe.

– Coś jeszcze musisz kupić? – zapytała. – Ja już właściwie skończyłam. Przyszłam tylko, żeby cię złapać, i wciągnęła mnie alejka z lodami. Przywoływały mnie.

Zaśmiałam się i spojrzałam na mój pełny koszyk.

– Tak, chyba już mam wszystko.

– To chodźmy razem do kasy.

Kiedy czekałyśmy przy kasie, Dee ciągle trajkotała, a ja zapomniałam o dziwnym incydencie przy mleku. Dee uważała, że Petersburg potrzebuje kolejnego sklepu spożywczego, bo w tym nie sprzedawano organicznego jedzenia, a ona chciała organicznego kurczaka do dania, które przyrządzała z Daemonem na kolację. Po kilku minutach już nawet nie próbowałam za nią nadążać i właściwie zaczęłam się rozluźniać. Nie paplała bez sensu, była tylko bardzo... żywa. Może mnie tym zarazi. Kolejka do kasy poruszała się szybciej niż w większych miastach. Kiedy już byłyśmy na zewnątrz, Dee zatrzymała się przy nowym volkswagenie i otworzyła bagażnik.

– Niezły samochód – skomentowałam. Najwyraźniej byli przy kasie albo Dee miała pracę.

– Kocham go. – Pogłaskała karoserię. – To moja dziecinka.

Wpakowałam zakupy do mojego sedana.

– Katy?

– Tak? – Zaczęłam okręcać niecierpliwie kluczyki na palcu. Miałam nadzieję, że będzie chciała spotkać się później bez wkurzającego brata. Nie wiedziałam, jak długo mama będzie spała.

– Powinnam przeprosić za brata. Znając go, jestem pewna, że nie był miły.

Zrobiło mi się trochę przykro z jej powodu, bo była spokrewniona z takim młotkiem.

– To nie twoja wina.

Zacisnęła palce na kluczykach i pochwyciła mój wzrok.

– Jest nadopiekuńczy, nie lubi obcych.

Jak pies? Prawie się uśmiechnęłam, ale w jej szeroko otwartych oczach zobaczyłam szczery strach, że mogłabym jej nie przebaczyć. Posiadanie takiego brata musi być straszne.

– Nie ma sprawy. Może rzeczywiście miał zły dzień.

– Może. – Uśmiechnęła się, ale był to chyba wymuszony uśmiech.

– Serio, nie martw się. Między nami jest okay – powiedziałam.

– Dzięki. I naprawdę cię nie prześladuję, przysięgam. – Mrugnęła. – Ale może spotkamy się po południu. Masz jakieś plany?

– Właściwie myślałam, żeby posadzić jakieś kwiaty na grządce przed domem. Chcesz pomóc? – Miło byłoby mieć towarzystwo.

– Och, brzmi świetnie. Zawiozę zakupy do domu i od razu wpadnę – powiedziała. – Ale jestem podekscytowana! Nigdy nie zajmowałam się ogrodem.

Zanim zdążyłam zapytać, dlaczego nawet w dzieciństwie nie uprawiała pomidorów, wsiadła do samochodu i opuściła parking. Zamknęłam bagażnik i podeszłam do drzwi kierowcy. Otworzyłam je i już miałam wsiąść, kiedy poczułam, że jestem obserwowana. Rozejrzałam się po parkingu, ale był tam tylko facet w czarnym garniturze i okularach przeciwsłonecznych, który patrzył na zdjęcie zaginionej osoby. Do głowy przyszedł mi film Faceci w czerni. Potrzebował tylko tego urządzenia do wymazywania pamięci i gadającego psa. Nawet bym się zaśmiała, ale nie było w nim nic śmiesznego. Szczególnie teraz, kiedy na mnie patrzył.

***

Chwilę po pierwszej Dee zapukała do frontowych drzwi. Kiedy wyszłam na zewnątrz, znalazłam ją przy schodach, w butach na koturnach. Nie tak rozumiałam ogrodnictwo. Jej włosy otoczone były słoneczną poświatą, a na ustach rozciągał się psotny uśmiech. W tym momencie przypominała wróżkę albo księżniczkę. A może raczej Dzwoneczka, biorąc pod uwagę usposobienie.

– Hej! – Wyszłam na ganek i cicho zamknęłam za sobą drzwi. – Mama śpi.

– Mam nadzieję, że jej nie obudziłam – wyszeptała teatralnie.

Potrząsnęłam głową.

– Nie, ona przespałaby huragan. To już się właściwie raz stało.

Dee wyszczerzyła zęby w uśmiechu i usiadła na huśtawce. Objęła się za łokcie. Wyglądała na zawstydzoną.

– Jak tylko wróciłam do domu ze sklepu, Daemon zjadł połowę mojej paczki chipsów, moje dwa lody na patyku w czekoladzie i pół słoika masła orzechowego.

Zaczęłam się śmiać.

– Wow. Jakim cudem jest ciągle... – Pomyślałam „taki przystojny”, ale na głos powiedziałam: – w formie?

– Niesamowite, prawda? – Podciągnęła nogi i objęła kolana ramionami. – Tak dużo je, że zazwyczaj musimy latać do sklepu dwa, trzy razy w tygodniu. – Spojrzała na mnie z łobuzerskim błyskiem w oczach. – Cóż, ja też mogłabym zjeść konia z kopytami. Chyba nie powinnam jemu wymawiać.

Zazdrość była niemal bolesna. Ja nie byłam obdarzona szybkim metabolizmem. Moje biodra i tyłek były tego dowodem. Nie miałam nadwagi, ale naprawdę nie znosiłam, kiedy mama mówiła o mnie „kształtna”.

– To niesprawiedliwe. Ja zjem paczkę chipsów i zarobię dwa dodatkowe kilogramy.

– Mamy szczęście. – Jej uśmiech był teraz trochę napięty. – Musisz mi opowiedzieć o Florydzie. Nigdy tam nie byłam.

Oparłam się o balustradę ganku.

– Pomyśl o niekończących się centrach handlowych i parkingach. O, ale te plaże. Dla nich warto.

Uwielbiałam ciepło słońca na skórze i zanurzanie palców w mokrym piasku.

– Wow – powiedziała Dee, patrząc na drzwi naprzeciwko, jakbyśmy na kogoś czekały. – Będzie ci się ciężko przyzwyczaić do tego miejsca. Przyzwyczajanie się może być... trudne, kiedy pochodzi się z zupełnie innego miejsca.

Wzruszyłam ramionami.

– Nie wiem. Chyba nie jest tu tak źle. Oczywiście, kiedy pierwszy raz usłyszałam o przeprowadzce, myślałam, że to żart. Nawet nie wiedziałam, że takie miejsce istnieje.

Dee się zaśmiała.

– Dużo ludzi o tym nie wie. Byliśmy zszokowani, kiedy tu dotarliśmy.

– O, to wy też nie jesteście stąd?

Jej uśmiech zamarł i odwróciła wzrok.

– Nie, nie jesteśmy stąd.

– Wasi rodzice przeprowadzili się tu z powodu pracy? – Tak naprawdę nie wiedziałam, jaką pracę można było tu wykonywać.

– Tak, pracują w mieście. Nie widujemy ich często.

Miałam dziwne wrażenie, że to nie wszystko.

– To musi być trudne. Ale... pewnie macie dużo wolności. Mojej mamy też często nie ma.

– Więc chyba rozumiesz. – Jej oczy wypełnił dziwny smutek. – Tak jakby jesteśmy na siebie skazani.

– A powinno być tak ekscytująco bez rodziców.

Wyglądała na zamyśloną.

– Słyszałaś kiedyś powiedzenie „Uważaj, czego sobie życzysz”? Też tak kiedyś myślałam. – Rozhuśtała się, a żadna z nas nie próbowała wypełnić nagłej ciszy, która zapadła. Wiedziałam aż za dobrze, co miała na myśli. Nawet nie pamiętam, ile razy marzyłam, leżąc w nocy w łóżku, żeby mama się otrząsnęła i ruszyła dalej... I witaj, Wirginio Zachodnia.

Ciemne chmury pojawiły się znikąd, rzucając cień na podwórko. Dee zmarszczyła brwi.

– Och, nie! Chyba nadchodzi jedna z tych sławnych popołudniowych ulew. Zazwyczaj trwają kilka godzin.

– Nie jest tak źle. Może lepiej pogrzebiemy w ogrodzie jutro. Masz czas?

– Jasne. – Dee zadrżała w nagle chłodnym powietrzu.

– Zastanawiam się, skąd to się wzięło. Wygląda, jakby znikąd, nie sądzisz? – zapytałam.

Dee zeskoczyła z huśtawki i wytarła dłonie o spodnie.

– Na to wygląda. Cóż, twoja mama już chyba wstała, a ja muszę obudzić Daemona.

– Śpi? Nie za późno na to?

– On jest dziwny – powiedziała Dee. – Wrócę jutro i możemy iść do sklepu ogrodniczego.

Odsunęłam się od balustrady ze śmiechem.

– Może być.

– Świetnie! – Zeszła po schodach i się odwróciła. – Przekażę Daemonowi, że mówisz cześć!

Moje policzki zrobiły się wściekle czerwone.

– Eee, to nie jest konieczne.

– Wierz mi, jest! – Zaśmiała się i cała w skowronkach pognała do drzwi naprzeciwko.

Mama była już w kuchni z kawą w ręce. Odwróciła się, rozlewając na blat parujący, brązowy płyn. Spojrzała na mnie niewinnie.

Wzięłam ręcznik i podeszłam do blatu.

– Mieszka naprzeciwko, ma na imię Dee i wpadłam na nią w czasie zakupów. – Starłam plamy po kawie. – Ma brata. Ma na imię Daemon. Są bliźniakami.

– Bliźniaki? Ciekawe. – Uśmiechnęła się. – Dee jest miła, kochanie?

Westchnęłam.

– Tak, mamo, Dee jest bardzo miła.

– Cieszę się. Już czas, żebyś wyszła ze swojej skorupy.

Nie wiedziałam, że mam jakąś skorupę.

Mama podmuchała kawę i upiła łyk, patrząc na mnie znad kubka.

– Umówiłyście się na jutro?

– Przecież wiesz. Podsłuchiwałaś.

– Oczywiście. – Mrugnęła. – Jestem twoją mamą. Mamy tak robią.

– Podsłuchują rozmowy?

– Tak. Skąd inaczej mam wiedzieć, co się dzieje? – spytała niewinnie.

Przewróciłam oczami i poszłam do salonu.

– Trochę prywatności, mamo.

– Kochanie – zawołała z kuchni – nie ma czegoś takiego jak prywatność.