Starożytne Królestwo Lehii. Kolejne dowodyTekst

0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Wstęp

Rozdział I. Rewelacje ujawnione w wykładzie profesora Henryka Samsonowicza

Rozdział II. Druga odsłona Kroniki sławiansko-sarmackiej Prokosza z X wieku, w jej wersji łacińskiej

1. Prezentacja i opis łacińskiego tekstu kroniki oraz tłumaczenie jego wybranych części na język polski

2. Tekst O pochodzeniu Toporczyków według kroniki Zolawy Lamberta z XI wieku

3. Porównanie odnalezionych tekstów kroniki Prokosza w językach polskim i łacińskim

4. Poczet starożytnych władców Lehii w kronice Prokosza wersji łacińskiej oraz polskiej i zastosowanie właściwego przelicznika Roku Świata (R.Ś.)

5. Rozdział VII „O rodzimych bogach Polanów”, którego brak w polskiej wersji kroniki Prokosza

Rozdział III. Księga II Kagnimira z XI wieku O starożytnych rodach w Polanii, znakach rycerskich, zwanych w ojczystej mowie herbami

1. Tekst Księgi II kroniki Kagnimira z XI wieku

2. Listy panujących pierwszych i drugich 12 wojewodów

3. Poczet starożytnych królów Sarmacji według Kagnimira

Rozdział IV. Odpisy Przybysława Dyamentowskiego a najstarsze kroniki lehickie

1. Poszukiwane najstarsze kroniki lehickie i tekst Programma literarium bibliofila biskupa J.A. Załuskiego

2. Poczet starożytnych królów Lehii według odpisu Przybysława Dyamentowskiego

Rozdział V. Wstępny poczet starożytnych królów i książąt Lehii od XXIII wieku p.n.e. do IV wieku n.e., na podstawie pocztów władców według Prokosza, Kagnimira, Dyamentowskiego i Sarnickiego

Rozdział VI. Pełny, poprawiony i uzupełniony poczet władców wielkiej dynastii lehickiej, panujących w starożytności i średniowieczu, od XXI wieku p.n.e. do XIV wieku n.e.

Rozdział VII. Poczty królów i materiały genealogiczne do różnych linii rodowych Ariów-Sławian Indoscytów i Prabałtów, według odpisów Przybysława Dyamentowskiego

Rozdział VIII. Starożytne Królestwo Lehii

1. Królestwo autochtonów Ariów-Sławian

2. Budownictwo, transport lądowy

3. Panujący królowie

4. Iliria i inne królestwa sławiańskie na południu Lehii

5. Organizacja Imperium Lehitów

6. Funkcjonowanie Imperium Sarmatów-Wenedów i żegluga morska oraz śródlądowa

Rozdział IX. Kolejne poczty królów Lehii w źródłach polskich i zagranicznych

Rozdział X. Tekst Historii Sarmacji o Lehu i Synach iego, o położeniu Kraiu Sarmackiego i o Narodach w tymże Kraiu pokoleniami zyiących…, wojewodów Żelizów, z VII–XI wieku

Rozdział XI. Rekonstrukcja Kroniki Lęhitów i Polanów Miorsza z XI wieku

Rozdział XII. Rekonstrukcja Kroniki Lęhitów i Polanów Mateusza Cholewy z XII wieku

Rozdział XIII. Starożytne przykazania oraz szlachetne zasady i zwyczaje sarmackie Ariów-Sławian

Rozdział XIV. Najstarsze kroniki lehickie opisujące Lehię, królów lehickich i Lehitów

Zakończenie

Bibliografia

Okładka


Projekt okładki i stron tytułowych

Radosław Krawczyk

Na okładce: Spotkanie i negocjacje w 58 roku p.n.e. nad Renem, między królem królów Konfederacji Sławów, inaczej Imperium Lehitów, Lehem III Ariowistem a wodzem Cesarstwa Rzymskiego Juliuszem Cezarem.

Rycina Petera Johanna Nepomuka Geigera z książki Wilhelma Zimmermanna, Illustrierte Geschichte des deutschen Volkes, tom 1, Stuttgart 1873.

Tłumaczenie tekstów z języka łacińskiego – Maciej Rutkowski

Tłumaczenie tekstów z języka francuskiego – Janusz Bieszk

Redaktor techniczny

Agnieszka Matusiak

Korekta

Teresa Kępa

Grażyna Ćwietkow-Góralna

Redaktor prowadzący

Zofia Gawryś

Copyright © for this edition by Dressler Dublin Sp. z o.o., Ożarów Mazowiecki 2019

Copyright © by Janusz Bieszk, 2019

Wydawnictwo Bellona

ul. J. Bema 87

01-233 Warszawa

tel. +48 22 620 42 91

Zapraszamy na stronę Wydawnictwa

www.bellona.pl Dołącz do nas na Facebooku: www.facebook.com/Wydawnictwo.Bellona Księgarnia internetowa www.swiatksiazki.pl

Dystrybucja

Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o.

05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91

e-mail: hurt@olesiejuk.pl, tel. 22 733 50 10

www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-11-15663-0

Skład wersji elektronicznej

pan@drewnianyrower.com

„[…]są do tej pory zażarte walki między historykami,

którzy widzą początki istnienia właśnie środowiska,

z którego wyrosła polskość, wyrośli Polacy – 1000 lat

przed Chrystusem i są tacy, którzy uważają, że początki

tego procesu, to jest dopiero V, IV–V wiek po Chrystusie,

drobiazg – 1500 lat różnicy”.

Profesor Henryk Samsonowicz

wykład na UW 18.10. 2016 r.

pt. „Początki narodu polskiego”

(patrz cytaty rozdział I, s.17)

I tak historia pozaborowa legła w gruzach!

Autor

Niniejszą IV Księgę lehicką dedykuję wybitnym badaczom i strażnikom wiedzy o Lehii

Przybysławowi Dyamentowskiemu (1694–1774)

Tadeuszowi Wolańskiemu (1785–1865)

Ignacemu Pietraszewskiemu (1796–1869),

którzy wbrew władzom, zaborcom i ich agentom przywrócili wiedzę nam, Sławiano-Polahom, o starożytnej Lehii i naszym prasławiańsko-lehickim rodowodzie, ale przypłacili to niesłusznymi oraz haniebnymi działaniami ówczesnych władz, a mianowicie: infamią fałszerstwa, wyklęciem i próbą spalenia na stosie wraz z książkami oraz pozbawieniem profesury i dochodów!

Wielka sława Im za patriotyzm, niezłomność i poświęcenie dla nas, potomków Ariów-Sławian, Polahów !

Jako autor opisujący dokonania tych „wyklętych badaczy Lehii”, oczekuję od kierownictwa Państwowego Wydawnictwa Naukowego prawdziwych i wyczerpujących notek w Encyklopedii popularnej, w której Tadeusz Wolański i Przybysław Dyamentowski w ogóle nie figurują do dziś, a Ignacemu Pietraszewskiemu nie przypisano posiadania największej na świecie kolekcji monet arabskich i innych – dlaczego ?

Autor

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Wstęp

W IV Księdze lehickiej chciałbym Drogim Czytelnikom zaproponować odwiedzenie wraz ze mną starożytnego Królestwa Lehii, czyli powrót do naszych korzeni sławiańsko-lehickich, również w zakresie użycia starodawnych pięknych nazw i pisowni, a mianowicie: Lehia, Leh, Lehy, Lehici, Lehistan, Ariowie-Sławianie, Sławianie, sławiański, Polah, Polahy, Polehy, Polahia itd., które będą nam stale towarzyszyć w niniejszej narracji.

 

Odkryjemy wszystkim Sławianom-Polahom starożytny świat ich wielkich przodków, a także początki naszej zinstytucjonalizowanej państwowości, w obecnie dla nas trudno wyobrażalnym okresie XXI wieku p.n.e.! Poznamy 93 władców starożytnych panujących w okresie do V wieku n.e. oraz dalszych 73 średniowiecznych rządzących do XIV wieku n.e., razem 166 władców Lehii panujących przez 35 wieków, a dokładnie 3448 lat, od 2078 roku p.n.e. do 1370 roku n.e. – od króla Sarmaty do króla Kazimierza III Wielkiego.

Jednocześnie muszę wyjaśnić, że według nowo odkrytych źródeł, omówionych w kolejnych rozdziałach, nasi lehiccy kronikarze odnośnie do lat panowania starożytnych władców Lehii zastosowali inny przelicznik Roku Świata (R.Ś.), a mianowicie Rok Stworzenia Świata (R.S.Ś) to 4000 lat p.n.e., a nie stosowany dotychczas przeze mnie, to jest w moich książkach – 3761 lat p.n.e., nowy przelicznik wydłużył okres panowania władców starożytnej Lehii, ale także ukazał rzeczywisty czas. Musiałem bezwzględnie skorygować te daty (patrz szczegóły w rozdziale II, pkt 4).

W rozdziale I prezentuję cytaty z rewelacyjnego wykładu profesora Henryka Samsonowicza, ujawniającego istnienie grupy historyków, która przyjmuje za początki narodu polskiego 1000 lat p.n.e. i potwierdza zwycięskie walki naszych przodków w starożytności z Gallami, Aleksandrem Macedońskim oraz Sarmatów z Juliuszem Cezarem i Rzymianami. Profesor uznał także Leha za protoplastę Polaków, a Kadłubka i Długosza za naszych największych historyków średniowiecznych, przekazujących wiedzę (!) o początkach naszego narodu.

Powyższe rewelacje, moim zdaniem, zdecydowanie obalają dotychczasową pozaborową narrację naszej historiografii i potwierdzają moje badania historyczne oraz ich wyniki zawarte w czterech Księgach lehickich!

Chciałbym w tym miejscu podziękować panu profesorowi Henrykowi Samsonowiczowi za te wypowiedzi, które zapowiadają duże pozytywne zmiany w postrzeganiu i badaniu strożytnej Polski, czyli Lehii, zgodnie zresztą z licznymi źródłami lehickimi, polskimi i zagranicznymi, które cytuję w moich czterech Księgach lehickich.

W rozdziale II, kolejny raz wyręczając historyków, jako pierwszy w kraju publikuję i omawiam tekst Księgi I (Liber I), kroniki Prokosza w wersji łacińskiej, i porównuję do Księgi I w wersji polskiej, w tym dotychczas nieznany tekst „O pochodzeniu Toporczyków”, pochodzący przede wszystkim z kroniki biskupa Zolawy Lamberta z XI wieku. Po analizie obydwu tekstów, wersji polskiej i łacińskiej (przetłumaczonej na język polski), prezentuję łączny poczet starożytnych królow Lehii według Prokosza.

W rozdziale III jako pierwszy publikuję i omawiam tekst odnalezionej Księgi II Kagnimira z XI wieku O starożytnych rodach w Polanii, znakach rycerskich, zwanych w ojczystej mowie herbami. Tekst ten umożliwił, także po raz pierwszy w polskiej historiografii, opracowanie list panujących w Lehii 12 wojewodów, w dwóch okresach. Również prezentuję poczet starożytnych królów Sarmacji, inaczej Lehii, według Kagnimira.

W rozdziale IV omawiam zaginione i poszukiwane najstarsze kroniki lehickie i przedstawiam tekst Programma literarium bibliofila biskupa J.A. Załuskiego z 1743 roku. Jednocześnie obalam kuriozalne, bezpodstawne i fałszywe oskarżenia polskiej historiografii wobec bibliofila i historyka Przybysława Dyamentowskiego o sfałszowanie kilkunastu lehickich kronik! Prezentuję także poczet starożytnych królów Lehii według odpisów Dyamentowskiego, który opracował go, opierając się na dostępnych mu w XVIII wieku kronikach Nakorsza Warmisza i Wojnana z IV–VIII wieku oraz Prokosza z X wieku.

W rozdziale V, w ramach „metody kolejnych przybliżeń”, przedstawiam do dalszej analizy wstępny, roboczy poczet starożytnych władców Lehii od XXIII wieku p.n.e. do IV wieku n.e., opierając się na pocztach królów według Prokosza, Kagnimira, Dyamentowskiego i Sarnickiego.

W rozdziale VI prezentuję finalny, pełny, poprawiony i uzupełniony poczet władców wielkiej dynastii lehickiej, panujących od XXI wieku p.n.e. do XIV wieku n.e.

W rozdziale VII jako pierwszy publikuję w dwóch zbiorach 25 bezcennych obszernych pocztów królów plemion Ariów-Sławian Indoscytów oraz Prabałtów, zachowanych do dziś dzięki odpisom Dyamentowskiego z najstarszych kronik lehickich.

W rozdziale VIII omawiam starożytne Królestwo Lehii jako królestwo autochtonów Ariów-Sławian, w tym jego budownictwo i transport lądowy, panujących królów, inne królestwa związane sojuszami, jak również organizację i funkcjonowanie imperium Lehitów oraz imperium Sarmatów-Wenedów wraz z żeglugą morską i śródlądową.

W rozdziale IX przedstawiam kolejnych 10 pocztów królów Lehii według polskich i zagranicznych źródeł, obejmujących okres od VI do XI wieku, które dowodzą panowania tych królów.

W rozdziale X prezentuję tekst i omawiam jako pierwszy unikatową nieznaną Historię Sarmacji o Lehu i Synach iego; o położeniu Kraiu Sarmackiego i o Narodach w tym kraiu pokoleniami żyiących, pisaną z przerwami przez trzech wojewodów Żelizów, w okresie od VII do XI wieku.

W rozdziale XI przedstawiam zrekonstruowaną Kronikę Lęhitów i Polanów Miorsza z XI wieku.

W rozdziale XII prezentuję zrekonstruowaną Kronikę Lęhitów i Polanów Mateusza Cholewy z XII wieku.

W rozdziale XIII publikuję sławne starożytne przykazania oraz szlachetne zasady i zwyczaje sarmackie Ariów-Sławian.

W rozdziale XIV przedstawiam i omawiam uaktualnioną o nowe źródła listę 25 kronik lehickich opisujących Lehię, Lehów i Lehitów.

Chciałbym też wyrazić wdzięczność i podziękować wszystkim Czytelnikom, którzy nawiązali ze mną kontakt i przesłali do wykorzystania różne informacje i materiały źródłowe. Szczególnie Panu Waldemarowi Wróżkowi za pomoc w znajdowaniu i opracowywaniu nowych ciekawych źródeł historycznych dotyczących Lehii, jak również Panu Sławomirowi Sosnowskiemu. W ten sposób wspólnie odtwarzamy starożytne dzieje naszej ukochanej sławiańskiej ojczyzny Lehii, czyli Polski.

Wielka sława starożytnemu Królestwu Lehii i jego lehickim królom!

Autor

Rozdział I
Rewelacje ujawnione w wykładzie profesora Henryka Samsonowicza

Poniżej prezentuję trzy wybrane znamienne cytaty z wykładu profesora Samsonowicza „Początki narodu polskiego”, wygłoszonego w auli Uniwersytetu Warszawskiego 18 października 2016 roku (patrz film na You Tube i bibliografia).

Cytat 1

„Tym bardziej że są do tej pory zażarte walki między historykami, którzy widzą początki istnienia właśnie środowiska, z którego wyrosła polskość, wyrośli Polacy – 1000 lat przed Chrystusem – i są tacy, którzy uważają, że początki tego procesu to jest dopiero IV–V wiek po Chrystusie, drobiazg – 1500 lat różnicy, ale jednak dosyć istotna różnica w oglądzie tego właśnie zjawiska”.

Cytat 2

„Chwała na przykład należy się wielkiemu dziejopisowi, jakim był Wincenty Kadłubek, który starał się nie tylko opisać początki narodu polskiego, ale wprowadzić go do historii powszechnej. Wykorzystywał tutaj znajomość dzieł antycznych, by wplatać własną tradycję, własne doświadczenia z przeszłości, ale też narracje wywodzące się z wiedzy biblijnej i z tradycji grecko-rzymskiej, z obu naraz, no i trzeba powiedzieć, że przyczynił się niesłychanie do stworzenia, no nie wiem, czy legendy? Wiedzy o naszej przeszłości i o naszym współuczestnictwie w tworzeniu nowej Europy.

Już nie mówię o tym, że nasza chwała polega między innymi na tym, według właśnie Wincentego Kadłubka, żeśmy walczyli skutecznie, zwycięsko z nie byle kim, pokonaliśmy Juliusza Cezara, pokonaliśmy Rzymian, pokonaliśmy rozmaitych najeźdźców, między innymi tych, którzy uciekli z Troi i próbowali zabrać nam nasze ziemie, no pewnie, że szukali czegoś lepszego niż te tereny nad Morzem Śródziemnym, ale im się nie udało tego zrobić, bo my pokonaliśmy ich własną bronią, czyli mieczem. Notabene chcę powiedzieć, że myśmy pobili również nie tylko Juliusza Cezara, myśmy pokonali też Aleksandra Macedońskiego. Czy potrzeba jeszcze jakiegoś innego przykładu, żeby pokazać wielkość naszego kraju i wielkość jego historii? No chyba rzeczywiście już nie potrzeba. Mimo żeśmy pokonali również nie tylko z Cezarem Rzymian, ale już wcześniej Gallów też pokonaliśmy”.

Cytat 3

„Decydującą rolę pełnił tutaj w tworzeniu tej genealogii Polaków największy nasz historyk żyjący w XV wieku, Jan Długosz. On podtrzymał biblijny wywód od Noego, kreując jednocześnie Leha na protoplastę Polaków, takiego samego, jakim Eneasz był dla Rzymian. Te lektury zresztą nie tylko tych pisarzy, ale także Ptolemeusza, Herodota, Hipokratesa, pozwalały później uzupełniać, korygować narrację Długoszową, która pozostała dla szesnastowiecznych historyków polskich głównym źródłem wiedzy o początkach narodu, niekiedy poddawana bezlitosnej krytyce, ale to poeta krytykował, Jan Kochanowski, tak że nie wiem, czy warto się na niego powoływać.

Natomiast co warto na pewno zrobić, to jest, że sytuacja, o której pisali później tacy pisarze jak Decjusz, Wapowski, Bielski, Gwagnin, z upodobaniem opisywali starożytności sarmackie, podkreślając fakt zwycięskich, bohaterskich bojów Sarmatów z Rzymianami. Również Rzymian żeśmy pokonali, i to nie raz, parokrotnie, już nie będę mówił o rozmaitych innych wydarzeniach”. (Opracował autor).

Komentarz autora

Tak, tak drodzy historycy, absolwenci i studenci historii, jednak „niemożliwe” w 2016 roku stało się wreszcie „możliwe”! Przełomu w naszej pozaborowej historii dokonał właśnie w tym wykładzie nestor i guru polskiej historii, profesor Henryk Samsonowicz, i wielka Sława Mu za to!

Po raz pierwszy ujawnił on, że:

1) Funkcjonuje podział wśród zawodowych historyków na dwie spierające się grupy. Pierwsza to zwolennicy początków historii Polski od 1000 lat p.n.e., a druga od IV–V wieku n.e. Jedynie szkoda, że profesor nie podał nazwisk przedstawicieli tych grup, tak więc walka ta odbywa się po cichu, w gronie zainteresowanych naukowców, bez informowania społeczeństwa. Odnośnie do pierwszej grupy wydaje się, że podana cezura, 1000 lat p.n.e., jest tylko orientacyjna i umowna, która może ulec zmianie w zależności od uznania jeszcze starszych, udokumentowanych w źródłach wydarzeń czy artefaktów, na przykład panowania założyciela sarmacji europejskiej, króla Sarmaty, już na początku XXI wieku p.n.e., o czym przekona się Czytelnik w dalszej części tej książki.

Odnośnie do drugiej grupy także nastąpił postęp, ponieważ przesunięto o dwa wieki (z VI na IV wiek) żałosny, nieprawdziwy i alochtoniczny dogmat niemieckich historyków, dotyczący przybycia na nasze tereny Sławian z bagien Prypeci w VI wieku! Na razie chociaż tyle.

2) Zarówno Kadłubek, jak i Długosz byli wielkimi historykami, przekazywali wiedzę (!) o początkach narodu polskiego, wprowadzonego przez nich do historii powszechnej i współuczestniczącego w tworzeniu nowej Europy.

3) Leh był protoplastą Polaków.

4) Chronologicznie rzecz biorąc, nasi przodkowie pokonali następujących najeźdźców:

– uciekinierów z Troi,

– wojska Gallów,

– wojska Aleksandra Macedońskiego,

– legiony rzymskie Juliusza Cezara,

– Rzymian w zwycięskich, bohaterskich bojach Sarmatów, i to parokrotnie.

5) Nie warto powoływać się na krytykę poety Jana Kochanowskiego.

W związku z powyższymi stwierdzeniami profesora Henryka Samsonowicza mam ogromną osobistą satysfakcję, wieńczącą moje sześcioletnie badania dziejów starożytnej Lehii, czyli Polski, zgodnie z którymi funkcjonowała ona już od XXI wieku p.n.e. Wyniki tych badań zawarłem w moich czterech Księgach lehickich, wydanych w latach 2015–2019.

Opisałem w nich m.in. wyżej wymienione wydarzenia i działania militarne naszych przodków Lehitów czy Sarmatów oraz poparłem je 490 cytatami źródłowymi ze 165 kronik, roczników, dzieł oraz różnych opracowań lehickich – polskich i zagranicznych – w siedmiu językach obcych wraz z tłumaczeniem na język polski i komentarzem.

Zalecam wszystkim historykom, studentom, a także wszelkiej maści prześmiewcom i krytykantom Lehii zapoznanie się z omówionym wykładem oraz stosowanie zawartych w nim stwierdzeń i wniosków profesora Henryka Samsonowicza.

Jednocześnie zachęcam pierwszą grupę historyków, zwolenników początków Polski sprzed 1000 lat p.n.e., do ujawnienia się i odważnej prezentacji oraz obrony swojego stanowiska wobec sławiańskiego społeczeństwa polskiego i drugiej grupy historyków ortodoksyjnych. Jest bowiem najwyższy czas i sprzyjające warunki ku temu, ponieważ społeczeństwo polskie łaknie udokumentowanej informacji o swojej prawdziwej przeszłości i dziejach lehickich przodków oraz przywrócenia starożytnej lehickiej tożsamości narodowej Polski.

 

W końcu należy zrozumieć, że nieodwołalnie nastąpiło już otwarcie w badaniach starożytnej Polski, inaczej Lehii, w historiografii polskiej. Rozpoczął się proces ujawniania społeczeństwu polskiemu prawdziwych starożytnych lehickich dziejów narodu polskiego, pomijanych dotychczas w szkołach i na uczelniach.

Proszę również Szanownych Czytelników, aby przy czytaniu dalszych rozdziałów tej książki, w której po raz pierwszy w polskiej historiografii rekonstruuję, uwiarygodniam i przywracam sławiańskiemu społeczeństwu Polahów, czyli Polaków, najstarsze lehickie źródła historyczne z ich bogatą i bezcenną treścią, wzięli pod uwagę powyższe twierdzenia profesora Henryka Samsonowicza.