O czterech muzykantach z Bremy

Tekst
0
Recenzje
Oznacz jako przeczytane
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Pewien wieśniak miał osła, który przez długie lata dźwigał worki do młyna, wreszcie jednak siły jego wyczerpały się i nie był już zdolny do pracy. Pan jego począł1 więc przemyśliwać nad tym, jak by się go pozbyć, ale osioł zmiarkował2, skąd wiatr wieje, i uciekł w stronę miasta Bremy. Tam, myślał, będzie mógł zostać muzykantem.

Kiedy już uszedł spory kęs3 drogi, ujrzał psa myśliwskiego, który leżał na drodze i dyszał ciężko.

– Czego tak dyszysz, łapaju4? – zapytał osioł.

– Ach – odparł pies – stary jestem i nie nadaję się już do polowania, toteż pan mój chciał mnie zastrzelić, ale uciekłem; jakże teraz zarobię na chleb?

– Wiesz co? – rzekł osioł – idę właśnie do Bremy, aby zostać muzykantem, chodź ze mną i chwyć się także tego zawodu. Ja będę grał na lutni, ty zaś bić będziesz w bęben.

Pies zgodził się i ruszyli razem w drogę.

Po pewnym czasie ujrzeli kota, siedzącego na drodze z miną strapioną.

– No, cóż to się tobie stało, stary wąsaczu? – zapytał osioł.

– Oj, źle, źle na świecie! – odparł kot – stary już jestem, zęby mi stępiały i wolę leżeć za piecem niż uganiać się za myszami, toteż pani moja chciała mnie utopić, ale uciekłem jej i teraz nie wiem, co począć.

1począć – zacząć. [przypis edytorski]
2zmiarkować – domyślić się, zorientować się. [przypis edytorski]
3kęs – tu: kawałek. [przypis edytorski]
4łapaj (daw., pot.) – pies gończy. [przypis edytorski]