HeydrichTekst

0
Recenzje
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Heydrich
Heydrich
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 9,98  7,98 
Heydrich
Heydrich
Audiobook
Czyta Tomasz Ignaczak
5,99  4,73 
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Giancarlo Villa

Heydrich

Saga

HeydrichTłumaczenie Aleksandra Szymańska Tytuł oryginału HeydrichCopyright © 2020, 2020 Giancarlo Villa i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726677003

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA jest wydawnictwem należącym do Lindhardt og Ringhof, spółki w grupie Egmont.

Wstęp

Herr Heydrich!”. Głos młodego niemieckiego żołnierza rozbrzmiewa za drzwiami jego małego gabinetu.

Jego okno wychodzi na centralny plac Pragi. Słońce jeszcze nie zaszło, ale miasto wydaje się już opuszczone, ciche. Gdy zaczyna się godzina policyjna, nikt nie chciałby zostać znaleziony na zewnątrz.

Reinhard nawet nie podnosi głowy znad biurka, zajęty kończeniem cotygodniowego raportu, który ma być wysłany do Hitlera.

Wejść” odpowiada leniwie.

Drzwi się otwierają. Wchodzi niemiecki żołnierz. Heydrich patrzy na niego przez chwilę, po czym wraca do pisania. Mundur młodego Niemca jest zakurzony, twarz napięta. Musiało się wydarzyć coś poważnego.

Co się dzieje? Nie lubię, gdy ktoś mi przeszkadza po obiedzie!”.

Przepraszam, Herr Heydrich, ale złapaliśmy kilka osób, które kradły żywność z magazynu. Sprowadziliśmy je tutaj”. Heydrich wydaje długie, znudzone westchnienie.

O ilu osobach dokładnie mówimy?”.

Złapaliśmy sześć osób” odpowiada żołnierz.

Tak naprawdę, Herr Heydrich, one… wszystkie są kobietami. Dziewczynami, właściwie. Najmłodsza będzie miała zaledwie dziesięć lat”.

Heydrich powoli odkłada pióro i wstaje z biurka.

Zabierz mnie do nich” rozkazuje.

Tak, Herr Heydrich”.

Więźniarki do czasu przesłuchania zostały zamknięte w pokoju tuż pod jego biurem.

Dokładnie tak, jak powiedział żołnierz, były to trzy młode kobiety i trzy dziewczynki.

Na widok Heydricha niektóre z nich wybuchły płaczem, rzucane niekontrolowanymi drgawkami.

Moi ludzie mówią mi, że ukradłyście jedzenie z magazynu. Czy to prawda?”.

Jedna z nich, najstarsza, natychmiast rzuca się do stóp generała, błagając go.

Herr Heydrich, Herr Heydrich, proszę!”

Miejcie litość! To był mój pomysł, moich sióstr nie było! Ukarz mnie, tylko mnie!”.

Heydrich długo patrzy na dziewczynę. Jest zadowolony z szybkości, z jaką padło to wyznanie. Zaoszczędzi mu to czasu. Dziewczyna ma zapewne zaledwie dwadzieścia lat. Nadal płacze u jego stóp. „Byłyśmy po prostu głodne, Herr Heydrich! Nigdy już tego nie zrobimy, nigdy więcej!”.

Na te słowa Heydrich kręci głową uspokajająco. Następnie bierze ją za rękę i pomaga jej wstać.

Jestem pewien, że nigdy więcej tego nie zrobicie” odpowiada z uśmiechem.

Uspokój się teraz. Każę wam przynieść trochę jedzenia”. „Na… Naprawdę?” odpowiada dziewczyna ze łzami na twarzy. Wydaje się, jakby nie wierzyła własnym uszom.

Heydrich zwraca się do żołnierza: „Te kobiety są głodne. Przynieś im trochę chleba, sera i owoców. Następnie powieś je na placu”.

Wszystkie, Herr Heydrich?” pyta niepewnie młody żołnierz, podczas gdy dziewczyna znowu wybucha rozpaczliwymi łzami. „Nawet… nawet te małe?”.

Zwłaszcza te małe” odpowiada Reinhard Heydrich. „Przesłanie dla wszystkich pozostałych będzie dzięki temu jeszcze bardziej jasne”.

I nie waż się znowu przeszkadzać mi z innych błahych powodów, idioto…” dodaje, wychodząc z pokoju „…muszę dokończyć list do Führera…”.

Mówi się, że tylko wrażliwa dusza może osiągnąć sukces w muzyce. Mówi się, że aby móc grać na wyrafinowanym instrumencie, takim jak skrzypce, trzeba mieć wielką zdolność odczuwania emocji. Do tego zaś potrzebny jest muzyk o tak wielkiej i hojnej duszy, by potrafił włożyć swoje uczucia w muzykę. Cóż, w rzeczywistości to tylko historie. Reinhard Heydrich w latach trzydziestych należał do najlepszych skrzypków w Niemczech. Potrafił oczarować słuchaczy nutami swoich skrzypiec, które zdawały się unosić w powietrzu i pieścić ich uszy.

Ale w nim nie, duszy, nie było żadnego śladu.

Heydrich-Żyd

Reinhard Tristan Eugen Heydrich rodzi się w Halle an der Saale w Niemczech, 7 marca 1904 r. Jego ojcem jest kompozytor i muzyk Richard Bruno Heydrich, matką niemiecka pianistka Elisabeth Krantz.

Miłość jego rodziców do muzyki jest tak wielka, że decydują się nazywać syna „Reinhard”, tak jak bohater sztuki ojca, oraz „Tristan”, od męskiego bohatera słynnej opery Tristan i Izolda. Nie dziwi zatem, że pasja do muzyki kiełkuje także u młodego Reinharda, a miłość do skrzypiec będzie mu towarzyszyć przez całe życie: będzie na nich grał nawet w latach nazizmu i polowań na Żydów i nigdy nie przestanie imponować swoim talentem.

Reinhard Heydrich, jeśli miał duszę, wkładał ją całą w grę na skrzypcach, w czystość brzmienia, w doskonałość muzycznych niuansów. Niektórzy określili go jako wyjątkowo utalentowanego muzyka, który potrafił sprawić, by jego instrument śpiewał.

Rodzina Heydricha była zamożna. Jego ojciec założył Konserwatorium Muzyczne w Halle, a matka uczyła tam gry na fortepianie. W mieście, wszyscy znali ich i szanowali. Ojciec Heydricha, oprócz tego, że był znanym kompozytorem, był także zdecydowanym nacjonalistą i patriotą z ideałami, które, nawet w tym przypadku, wkrótce przekaże synowi.

Ojczyzna, muzyka, ciężka praca, doskonalenie się. To hasła przewodnie młodości młodego Reinharda. Doskonały student, pasjonat nauki. Przez lata Reinhard rozwija również postawną i muskularną sylwetkę. Wraz ze swoim bratem Heinzem uprawia szermierkę i staje się jej wielkim fanem.

Jest także znakomitym gimnastykiem i pływakiem, co pozwoli mu wyrobić sobie cechy, które po latach pomogą mu przetrwać na polu bitwy.

Jednak obok tych osiągnięć akademickich i sportowych Reinhard jest też nieśmiałym, introwertycznym i często wyszydzanym chłopcem. Tym, co uczyniło go zamkniętym i niepewnym, były w szczególności dwa elementy: jego kobiecy, wysoki głos, niezbyt odpowiedni dla tak męskiego chłopca, oraz pogłoski, akurat w latach narodzin nazizmu, według których miał żydowskich przodków.

„Moses” to przydomek, który nadali mu niektórzy jego rówieśnicy. „Mojżesz”.

Pogłoski, które będą prześladować Heydricha całe życie i które będą miały znaczny wpływ na wewnętrzną nienawiść do narodu żydowskiego, pozostającą z Reinhardem aż do jego śmierci. Nienawiść, która uczyni go prawdziwym architektem ostatecznego rozwiązania, planu zorganizowanej eksterminacji sześciu milionów Żydów.

Halle an der Saale, Niemcy, 1920 r.

Ty, tam, ze spiczastym nosem!”. Reinhard trzyma w ręku książkę. Jest świetnym uczniem, który wykorzystuje przerwy między lekcjami na przeczytanie raz jeszcze swoich notatek. Słysząc wezwanie, odwraca się.

Przed nim stoi trzech rówieśników w wieku około szesnastu lat. Muszą być nowi, nigdy wcześniej ich nie widział, ale wyglądają na znudzonych łobuzów. Wydaje się, że szukają ofiary do tortur. „A wy kim jesteście?” pyta Reinhard.

Największy z trzech interweniuje, ignorując jego pytanie.

Powiedzieli nam, że jesteś Żydem” mówi mu z kpiącym uśmiechem. „To prawda? Naprawdę jesteś Żydem?”.

Jego głos jest pełen szyderstwa, pogardy.

Twarz Reinharda rumieni się, jego policzki stają się czerwone.

To przebrzydłe kłamstwo!” odpowiada rozgorączkowany. „Nie jestem Żydem”.

Trójka łobuzów wybucha śmiechem, zadowolona z jego reakcji. „Żyd się zarumienił!” krzyczą. „Spójrzcie no na niego, jaki zawstydzony!”.

Nie nazywajcie mnie tak, powiedziałem” odpowiada Reinhard, wstając. Jego ręce drżą ze złości, prawa instynktownie sięga do kieszeni, w której nosi ciężki zegarek spacerowy, pamiątkę, którą dostał od ojca.

Patrzcie, obraził się” cała trójka naśmiewa się z niego, nieświadoma niebezpieczeństwa. „Co teraz zrobisz? Zadzwonisz do swojej żydowskiej mamusi?”.

Reinhard, na to ostatnie słowo, niespodziewanie wyskakuje do przodu.

Wyciąga metalowy zegarek i uderza nim z całej siły w czaszkę najbliższego chłopca. Scena trwa krócej niż chwilę. Reinhard jest szybki jak wąż. Łobuz natychmiast pada na kolana, a rzeka krwi już płynie po jego twarzy. Jego oczy są szeroko otwarte ze zdziwienia. Reinhard bez mrugnięcia okiem patrzy, jak traci przytomność u jego stóp.

 

Pozostali dwaj chłopcy, teraz przerażeni, krzyczą i proszą o pomoc.

Jedna z nauczycielek była świadkiem tej sceny i biegnie na ratunek rannemu chłopcu. Leży na ziemi, nieprzytomny. Z jego rany rozciąga się jezioro krwi.

Reinhard! Reinhard!” woła przejęta nauczycielka. „Ale co zrobiłeś? Akurat ty, zawsze taki nieśmiały, taki grzeczny! Dlaczego zrobiłeś coś takiego?”.

Nazwał mnie Żydem” odpowiada prosto Reinhard.

Żeglarz-zdrajca

W 1919 roku, w wieku 15 lat, Heydrich dołącza do Freikorps, co sam określa jako „przebudzenie polityczne”. Są to lata, w których młody Reinhard zaczyna definitywnie odkładać na bok swoją nieśmiałość i bardziej bez skrupułów podchodzi do sprawy niemieckiego nacjonalizmu.

Jego idee patriotyczne są dodatkowo podsycane przez następstwa traktatu pokojowego w Versailles, z jakimi Niemcy muszą się zmierzyć. Po klęsce I wojny światowej Niemcy czują się upokorzone i zmuszone są do zapłacenia zwycięskim państwom bardzo wysokich odszkodowań gospodarczych.

To bardzo trudne lata dla całego kraju. Gospodarka rozpada się, inflacja osiąga niespotykane wcześniej poziomy. Potrzeba wozów pełnych franków, aby kupić kilka podstawowych artykułów pierwszej potrzeby, takich jak chleb, mleko i ser.

Bieda szerzy się również w Saksonii i prawie żadnego z mieszkańców Halle pod Saale nie stać już na uczęszczanie do rodzinnego konserwatorium.

Struktura w kilka miesięcy popada w ruinę. To szybko niszczy dobytek Heydrichów i rzuca Reinharda, który desperacko poszukuje teraz pracy, w ramiona armii.

W 1922 roku Reinhard Heydrich jest już dorosłym mężczyzną.

Zaciąga się do marynarki wojennej, zwabiony bezpieczeństwem i wynagrodzeniem, jakie oferuje praca. Zostaje kadetem w Kilonii, a po zaledwie dwóch latach awansuje na podoficera. W 1926 roku zajmuje już prestiżowe stanowisko na pokładzie niemieckiego okrętu wojennego na Morzu Północnym. Proporcjonalnie wzrasta również jego ego, a według wielu innych marynarzy, także arogancja. Po nieśmiałym, wystraszonym przez swoją barwę głosu chłopcu nie ma już śladu.

Jego bezwzględność czyni go również bardzo pożądanym kochankiem. Heydrich staje się zatem znany ze swoich niezliczonych romansów. Przede wszystkim, kiedy po złożeniu obietnicy córce jednego ze swoich przełożonych, zdradza ją z młodszą kobietą, Liną Von Osten, która później zostanie jego żoną. Zdarzenie nie pozostaje jednak niezauważone i wywołuje poważne konsekwencje. Córka oficera, zdruzgotana zdradą, natychmiast zgłasza incydent swojemu ojcu, który wpada w szał.

Heydrich zostaje potępiony przez admirała Ericha Raedera za coś, co zostało określone jako „zachowanie, które nie przystoi zarówno oficerowi, jak i dżentelmenowi”.

Zostaje na stałe zwolniony z marynarki wojennej w kwietniu 1931 roku, a jego honor jest być może na zawsze splamiony.

Бесплатный фрагмент закончился. Хотите читать дальше?