Za moje krzywdyTekst

0
Recenzje
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Ewa Lenarczyk

„Za moje krzywdy”

Copyright © by Ewa Lenarczyk, 2019

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

może być reprodukowana, powielana i udostępniana w

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Korekta: Joanna Barbara Gębicka

Redakcja i korekta: Ewa Ambroch

Projekt okładki: Jakub Kleczkowski

Ilustracje na okładce: Yevhenii Kukulka – stock.adobe.com

Skład: Jacek Antoniewski

Skład epub i mobi: Adam Brychcy

ISBN: 978-83-8119-555-3

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/ http://wydawnictwo.psychoskok.pl/ e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Wydane dotychczas powieści:

W przygotowaniu:

Szczególne podziękowania koleżance Iwonie za merytoryczny nadzór policyjny.


Rozdział 1

Budzik rozdzwonił się hałaśliwie, łamiąc prawie absolutną ciszę poranka. Bożena otworzyła oczy i popatrzyła nieprzytomnym wzrokiem na jaskrawozielony wyświetlacz z pulsującą godziną szóstą. „Och nie”– jęknęła w duchu i wyciągnęła rękę, żeby wyłączyć podłe ustrojstwo pilnujące jej harmonogramu dnia. „Mogłam pospać, ale sklerotyczka zapomniałam wyłączyć” – zganiła się w myślach i schowała rękę pod kołdrę. – Brr, co za ziąb. – Skuliła się na boku, kołdrę naciągnęła na czubek głowy i leżała z zamkniętymi oczami.

Dzisiaj nie musiała, jak zawsze, gonić do pracy na ósmą, bo poprzedniego dnia wróciła wieczorem ze szkolenia w Warszawie i gdyński szef łaskawie dał jej czas na odpoczynek aż do południa. Za to miała sporządzić raport z wyjazdu i na czwartkowej odprawie przedstawić w skrócie nowe zasady kwalifikacji czynów zabronionych i wykroczeń młodocianych kobiet. Niewiele się w tym względzie zmieniło, choć pierwszy raz czyny kobiety uznano w Krajowym Systemie Informatycznym Policji – w niektórych przypadkach – za odrębny pakiet czynów przestępczych. Bożena, jako absolwentka psychologii oraz wieloletnia policjantka, planowała poświęcić tej pracy maksimum dwadzieścia minut. W wolnym czasie postanowiła wyspać się i poleniuchować choć trochę w łóżku z miłą i nie skomplikowaną książką w ręku. Nie cierpiała jesiennej szarugi, pluchy i paskudnych wiatrów, które chlastały zimnymi powiewami ludzkie ciała jak bicz sprawiedliwości bożej. Kuliła się wtedy w sobie i chowała w zaciszu jeszcze zimnego mieszkania, bo ogrzewanie włączano dopiero od połowy października.

Od pół roku mieszkała sama, gdyż dorosła córka wyprowadziła się do chłopaka, więc nic nie absorbowało jej w wolnym czasie. W tak zimne, jesienne wieczory zazwyczaj kładła się na kanapie, zawijała kocem, obok stawiała szklankę gorącej herbaty i czytała do upadłego. Czasem nawet zasypiała z książką i budziła się w środku nocy sztywna od niewygodnej pozycji. Zaspana, często zziębnięta przechodziła do łazienki, przebierała się w piżamę i najczęściej bez mycia wskakiwała do paskudnie zimnego łóżka. Teraz aż ją telepało na samą myśl, że trzeba wyjść z tej cieplutkiej, kołderkowo‑misiowej gawry i stawić czoła wrednemu światu.

Niespodziewanie znów coś zabrzęczało stłumionym dźwiękiem i Bożena nadstawiła uszu. – Budzik? Nie, nie budzik. Telefon– jęknęła i znów wystawiła rękę spod kołdry. „Gdzieś miałam piecyk, bo mnie szlag trafi z tego zimna. Kogo tam od rana nosi, żeby wydzwaniać tak wcześnie?” – Zerknęła na wyświetlacz telefonu i zazgrzytała zębami. – „Jasny gwint, miałam mieć wolne. Chłop spać nie może i zawraca głowę”. – Nacisnęła jednak zieloną słuchawkę w telefonie i przeciągle ziewając, zapytała:

– Szef spać nie może? Przecież miałam mieć wolne.

– Wiem, przepraszam. Obudziłem cię?

– Szósta pięć, więc chciałam pospać.

– Bożena, sorry, ale nie pośpisz. Chłopaki pojechali na zdarzenie i trochę ich psychicznie telepnęło.

– Ktoś z naszych ranny?

– Nie, spokojnie. Komisarz Miron ma wątpliwości i stwierdził, że zdjęcia niewiele ci powiedzą. Lepiej żebyś sama zobaczyła denata na miejscu i wydała swoją opinię.

– Miron Debski?– zapytała całkiem obudzona.

– Tak. Chyba się nie lubicie?

– Delikatnie powiedziane, ale nieważne. Co z denatem? Jakiś poszarpany?

– Raczej osmolony, ale ja nie widziałem. Przyślę po ciebie samochód, bo masz kawałek na Chylonię.

– No dobra, ale gdzie tu sprawiedliwość? Szef w ciepłych pieleszach, a personel gania po polach. OK. Będę za pół godziny przed klatką.

– Jeśli już, to po piwnicach. Potem niech cię odwiozą do domu i masz wolne.

– Nie mam wolnego, bo jestem o czternastej w areszcie na przesłuchaniu tego nielata od narkotyków.

– W takim razie przyjedź tylko na przesłuchanie i jesteś wolna. Szef wydał dyspozycje i szybko się rozłączył, a Bożena przewróciła oczami na znak dezaprobaty. Odłożyła telefon i skrzywiona poszła do łazienki. Odkręciła wodę i wzięła się za mycie zębów, kiedy ponownie usłyszała brzęczący odgłos telefonu. „Porąbało wszystkich? O tej porze? Jakaś wścieklizna?” – Poszła do pokoju i zerknęła na wyświetlony, nieznany numer. „Niech zgadnę: Miron już się dobija”. – Nacisnęła zieloną słuchawkę i niewyraźnie, z ustami pełnymi pasty do zębów, zapytała:

– Słucham? Kto jest taki odważny, żeby mnie o tej porze niepokoić?

– Witam panią psycholog. Debski z tej strony. – Usłyszała ostry, twardy, gardłowy męski głos.

– Komisarz Debski – już wiem. Za pół godziny mam mieć samochód.

– Przepraszam, że dzwonię bezpośrednio, ale już mnie nie ma na zdarzeniu, a wolę panią uprzedzić. Nie o sytuacji, bo nie chcę narzucać swoich spostrzeżeń. Powiem tylko, że widok nieciekawy. Ciało częściowo jest zwęglone.

– Dziękuje za uprzedzenie. Widziałam już co nieco. Raport będzie jutro.

 

– Wolałbym na bieżąco dostawać relacje.

– Jutro – powiedziałam. Dzisiaj mam wolny dzień, a ciału kilka godzin nie pomoże. – Natychmiast się wyłączyła i dokończyła mycie zębów, a potem resztę toalety załatwiła w przyspieszonym tempie. Na koniec przeczesała wilgotnymi palcami krótkie włosy, układając je w odpowiednią stronę. Posmarowała się kremem, naciągnęła wczorajszą bieliznę oraz dresowe szare spodnie, ciepły golf i ciepłą bajową bluzę z kapturem, a na nogi białe adidasy. Zerknęła na zegarek i zaklęła w duchu, a potem poleciała biegiem do kuchni i postawiła czajnik na gaz. Musiała obowiązkowo coś zjeść, bo na pusty żołądek źle przyjmowała drastyczne widoki. Natychmiast dostawała ostrych skurczy żołądka, a potem przez pół dnia bolał ją cały brzuch. Nauczona przez lata pracy swoich reakcji i odczuć, szybko zrobiła sobie kanapkę z serem, popiła herbatą i wyjrzała przez okno na ulicę. Policyjny samochód właśnie podjechał, więc złapała kurtkę i upychając ostatni kęs w ustach, wyszła na klatkę. Zamknęła drzwi i zbiegła po schodach na półpiętro. Przystanęła, puknęła się w czoło i wróciła do mieszkania. „Torba przecież, sklerotyczko” – zganiła się, zabierając służbową dyplomatkę, która stała zawsze gotowa, z pełnym wyposażeniem, w rogu szafy ubraniowej. „Dopiero by się zarozumialec wymądrzał” – dopowiedziała w myślach i jeszcze na wszelki wypadek zerknęła do środka. Przeleciała wzrokiem po wyposażeniu i energicznie zatrzasnęła teczkę. Zamknęła mieszkanie i zbiegła do samochodu.

Wesoło przywitała się z kierowcą i zaraz skręcili w kierunku trójmiejskiej obwodnicy. Dalej trasą Kwiatkowskiego, Morską i w kilka minut byli pod blokiem numer piętnaście na ulicy Opata Hackiego, gdzie stało już kilka policyjnych samochodów. Kilkoro ludzi robiło spore zamieszanie i trzeba było ich co chwilę odsuwać od drzwi prowadzących na klatkę schodową.

– Witam, Bożenko. – Podszedł do niej Bronek z ekipy dochodzeniowej. Przywitał się, ściskając jej rękę i zaraz poprowadził do piwnicy, ale zanim podeszli do drewnianych drzwi obitych pomalowaną na ciemno blachą, przytrzymał ją za łokieć. – Debski mówił ci, co z tym gościem?

– Nie. Nie chciał nic sugerować, ale szef mówił, że ciało osmolone. A naprawdę jak jest?

– Mężczyzna, jakieś 178 cm, barczysty, lekko puszysty, łysawy, rudy, goły, wiek około czterdzieści osiem lat.

– Goły? Całkiem goły?

– Nie. Portki ma spuszczone do kostek, a koszulę pod brodą.

Ciało jest miejscami głęboko zwęglone.

– Nie czuć tu swądu od pożaru, więc co? Porażenie prądem? Ale czemu taki porozbierany?

– No właśnie. Debski oglądał, ja patrzyłem, prokurator i patolog też już obejrzeli denata. Teraz chcemy poznać twoje zdanie na ten temat, psychologa i kobiety, ale uprzedzam: widok niezbyt przyjemny.

Bożena ciężko westchnęła. Postawiła dyplomatkę na betonowej posadzce, otworzyła ją i wyjęła maseczkę na twarz oraz rękawiczki. Włożyła je na siebie. Potem założyła swoje okulary do czytania i na koniec wzięła dyktafon oraz aparat fotograficzny. Wciągnęła głęboko powietrze i na ten gest Bronek, skinieniem głowy, kazał otworzyć drzwi do piwnicy lokatorskiej numer pięć. Wtedy jej oczom ukazał się dziwny widok, który wzbudził w niej niesamowity napad śmiechu. Zasłoniła sobie usta ręką, a drugą przytrzymała się za brzuch i skulona odwróciła się do Bronka. Co chwilę wybuchała salwą śmiechu, a z oczu popłynęły jej łzy.

Nikt nic nie mówił, wszyscy tylko patrzyli na Bożenę. Dopiero jak się opanowała, wyprostowała, otarła łzy rękawem, nabrała głęboko powietrza, ponownie odwróciła się w stronę komórki i całkiem spokojnie powiedziała:

– Sorry, panowie. Miało być tak strasznie, a widok dosłownie mnie rozbroił. Przepraszam, ale te kształtne pośladki z rudymi kędziorkami gdzieniegdzie sterczącymi całkiem nie pasują do moich pełnych przerażenia oczekiwań.

– Zaraz będziesz miała grozę, gościu tylko od strony wejścia i w świetle naszych reflektorów wygląda tak zabawnie.

– Możliwe, przepraszam. – Bożena skłoniła głowę na boki w kierunku kolegów, ale kąciki ust cały czas jej drgały ze śmiechu. Podeszła bliżej i już całkiem na poważnie przyjrzała się wystającym pośladkom mężczyzny, który częściowo stał na posadzce. Od pasa jakby przełamany wpół leżał na czymś skleconym z nieheblowanych desek, a przypominającym stół. Obok wisiały dwa białe przewody elektryczne zakończone z jednej strony dużymi klemami i przypięte do akumulatora. Z drugiej strony nieizolowane przewody zwisały pod gniazdkiem elektrycznym.

– Wy odłączyliście? – zapytała i wyjęła z kieszeni dyktafon.

– Nie, elektryk – zaczął wyjaśnienia Bronek. – Około dwudziestej trzeciej – oczywiście ostatniej nocki – nastąpiło zwarcie i lokatorzy w sąsiedztwie mieszkania denata nie mieli prądu, więc prawie każdy z nich dzwonił do spółdzielni po elektryka.

– Czyli mamy przypuszczalną godzinę zgonu.

– Dokładnie. Właściwie wszystko mamy, ale Miron chce poznać twoje zdanie o przyczynie.

– Przecież wiadomo. Porażenie prądem, nawet ten zapach ozonu o tym świadczy. Majsterkowicz, trzepło go i po wszystkim.

– Nie tak za bardzo, choć masz rację, walnęło chłopa na amen, ale do tego nie trzeba psychologa. – Bronek odwrócił się do kolegów i skinął na nich ręką. – Odwrócić denata na bok.

Oboje się odsunęli w ciasnej piwnicznej komórce i dwaj młodsi, mocno napakowani policjanci bardzo wolno i ostrożnie przekręcili mężczyznę na bok. Wtedy oczom Bożeny ukazał się okropny, a zarazem dziwny widok. Na prowizorycznym stole leżał duży kawał surowego, a w niektórych miejscach czarnego, zwęglonego mięsa. Na nim kłębiły się częściowo zwęglone wnętrzności denata, które były przyklejone do mięsa i w chwili pierwszego odchylenia mężczyzny oderwały się od jego ciała. Ten widok na moment aż cofnął Bożenę pod ścianę. Ściągnęła brwi, wzięła głęboki oddech i nagrała opis na dyktafon. Następnie ostrożnie, dwoma palcami podniosła część zsuwających się z mięsa jelit denata. Nasunęła je na resztę wnętrzności. Dyktafon włożyła do kieszeni i drugą ręką przesunęła sztywne, ale niespopielone czarne powłoki brzuszne. Nachyliła się i z dużym niesmakiem zerknęła pomiędzy rozwarstwiające się powłoki ciała, bo zauważyła, że jego całkiem czarny członek z resztą wnętrzności podbrzusza właściwie tkwił w równie czarnym kawałku mięsa. Zdziwiona, popatrzyła na Bronka. Odwróciła się do policjantów i z powrotem patrzyła na ciało denata.

– Czy macie takie samo wrażenie, że facet się pieprzył z mięsem?

– I to pod prądem – dodał jeden z policjantów.

– Sam sobie wsadził te kabelki do kontaktu? Świr jakiś? –

Bożena była zaskoczona, więc odsunęła kawałek skóry, żeby dokładnie sprawdzić umiejscowienie genitaliów.

– Nie – zaprzeczył Bronek. – Patrz, tam stoi akumulator od ciągnika albo ciężarówki. Musiało nieźle grzmotnąć, bo aż ma ścianki rozerwane po bokach.

Podszedł bliżej i palcem wskazał na kabelki z małymi krokodylkami wpiętymi w mięso, a ona przeleciała wzrokiem po półkach. Kilka słoików z dżemem, jakieś butelki po winie, ogórki kiszone, a pod sufitem podczepiony na sznurkach wisiał duży, płaski karton po telewizorze. W rogu, na samej ziemi, leżała sterta starych czasopism przewiązana sznurkiem. Wzrok jej ponownie wrócił na stół i ciało denata.

– Jasny gwint, ale facet miał jazdy. Żonaty? – zapytała Bożena.

– Tak. Miron zabrał żonę na komendę jako główną oskarżoną – wyjaśnił Bronek.

– Szybko, konkretnie i po sprawie. Młode pokolenie działa jak pershing, tylko czy rozważnie? – Bożena skrzywiła usta.

– Jasne. Żona nakryła zboczonego męża i podpięła go do 230 volt, a on nic nie zauważył zajęty seksualnymi uciechami z mięsem? Jasny gwint, ale ludzie mają jazdy. – Odsunęła się i nagrała znów swoje spostrzeżenie. Potem zerknęła na denata. – Chyba żartujecie. Naprawdę myślicie, że żona, tak znienacka, wpadła, wsadziła kabelki do gniazdka i mąż nic nie widział? Bzdura.

– Nie. – Bronek podszedł bliżej i kazał położyć denata ponownie na stół. – Popatrz tutaj – wskazał palcem na niedużą rankę pod lewą łopatką. – Najprawdopodobniej nóż rzeźnicki i pchnięcie bardzo precyzyjne. Prosto w serce.

– Pchnięcie czy dźgnięcie? Bo jest różnica. – Bożena pochyliła się i z bliska obejrzała mały, może półtoracentymetrowy otwór. – Coś mi nie pasuje. Nie wierzę, że żona go zabiła. Może kochanek?

Przeszła od strony wejścia i przyjrzała się pośladkom najpierw z daleka, a potem nachyliła się i rozchyliła je.

– Trzeba sprawdzić, czy miał stosunek analny. A w ogóle, jak żona zareagowała? Ona go znalazła? Nie, nie, mówiłeś, że elektryk, a o której?

– Około piątej, bo nie mogli znaleźć zwarcia. Latali po wszystkich mieszkaniach i ciągle korki wywalało.

– To dlatego ma takie wielokrotne głębokie zwęglenia. Za każdym razem jak go trzepnęło, zsuwał się i kolejne… brr – Bożena wstrząsnęła się.

– Nie przeżywaj. Myślę, że już pierwszego nie czuł po tym pchnięciu czy dźgnięciu. Patolog wszystko opisze, ale ja też myślę, że to nie żona. Nikt przy zdrowych zmysłach po takiej egzekucji nie poszedłby spokojnie spać, a ją obudzili półprzytomną.

– No wiesz, można naćpać się prochów i odlot, ale jestem przekonana, że żona go nie zabiła.

– Więc kto?

– Bronek, wyluzuj. Daj się młodemu wykazać. – Bożena nagrała ponownie komentarz i wyszła z komórki.

Rozdział 2

Po powrocie do domu Bożena zrobiła sobie kawę i na spokojnie odsłuchała własne wypowiedzi nagranych na dyktafon. Co chwilę upijała kilka łyków i dalej słuchała, nie dowierzając własnym słowom ani obrazom, które godzinę temu oglądała w ciasnej piwnicy. Owszem, uczyła się o różnych zboczeniach seksualnych, ale w swojej praktyce raczej miała do czynienia z pokrzywdzonymi kobietami, najczęściej wolnego zawodu związanego z seksem. Zdarzało się, że wkładano im to i owo w różne otwory, ale męskie kręgi, pomijając te, w których szeroko propagowano wolność kochania inaczej, były ściśle zamknięte. Za to mężczyźni częściej się obnażają publicznie i chyba w ogóle częściej latają na golasa po mieszkaniu. „Widać lubią, jak im dynda na świeżym powietrzu. No i są jeszcze transwestyci” – zastanawiała się. „A może nigdy nie trafiłam na takie wiadomości”.

Wzruszyła ramionami i skrzywiła się, bo przyszły jej na myśl dzieciaki, i to obu płci, wykorzystywane właściwie tylko przez mężczyzn. „Ale żeby prądem? Nie, prądem musiał go ktoś inny załatwić. Nie, jednak prądem, bo zapewne harce z akumulatorem były jego pomysłem”. – Jasny gwint, ale ludzie mają pomysły. „Muszę pogrzebać w książkach, bo we łbie mi się to nie mieści, ale najpierw kąpiel. Trzeba zmyć z siebie te brudy”.

Dopiła kawę i poszła do łazienki. Nie była nigdy kobietą zbytnio dbającą o swój wygląd, może nawet w ogóle o niego nie dbała, ale po różnych nieciekawych oględzinach zawsze zmywała z siebie wszelkie zło sytuacji.

Jako panienka, na studiach i jeszcze na początku swojej kariery zawodowej, była zadbaną, można powiedzieć, śliczną dziewczyną. Z czasem i z powodu natarczywych podrywów grubiańskich kolegów zaczęła się maskować i tuszować swoją urodę oraz kobiecość. Słabo skutkowało, ale Bożena upodobniona do chuligańskiego, dresiarskiego elementu czuła się pewniejsza. Mężowi, oczywiście policjantowi, nie przeszkadzał taki obraz kochanej kobiety, bo przynajmniej miał partnerkę na siłowni i w codziennych biegach po parku. W mundur też Bożena rzadko wskakiwała i tylko na komendzie, a wtedy nigdy nie obeszło się bez gwizdów często nabuzowanych testosteronem kolegów. W jej domowej szafie wisiały przede wszystkim dresy, jedna wyjściowa spódnica, oczywiście czarna, jedne czarne spodnie w kancik i tak zwana mała czarna na specjalne okazje. Poza tym plejada różnego rodzaju dżinsów, bluz i sportowych koszulek, ale większość w czarnym albo w szarym kolorze. W łazience oprócz szamponu do włosów, mydła, pasty do zębów i kremu Nivea nie było żadnych kosmetyków. Jeśli nawet ktoś wpadł na pomysł i podarował Bożenie jakieś cudeńko kosmetologii, zazwyczaj lądowało nierozpakowane w szufladzie. Po jakimś czasie Bożena bez zastanowienia i jakichkolwiek skrupułów obdarowywała tym często wcześniejszego darczyńcę. Za to lubiła po ciężkim dniu w pracy albo po drastycznych przeżyciach na wizjach lokalnych uwalić się do gorącej kąpieli i wylegiwać nawet godzinę. Nie szorowała się, nie używała płynów do kąpieli, po prostu leżała i patrzyła bezmyślnie w sufit, odreagowując przeżycia. Co chwilę spuszczała trochę wody i dolewała gorącej, aż jej ciało robiło się rozmiękłe jak ręce starej praczki. Potem tylko myła włosy, wychodziła z wanny, jak kudłata psina strzepywała resztki wody z siebie i natychmiast zawijała się w wielkie prześcieradło kąpielowe. Nie wycierała się, tylko czekała na wyschnięcie, a w tym czasie suszyła krótko ostrzyżone włosy, co dwa tygodnie malowane u fryzjera prawie na czarno. Po takim zabiegu zwykle wracała oczyszczona do realnego świata. Ale nie tym razem, bo nieznośny telefon brzęczał gdzieś w porzuconej torebce. Wkurzona, chyba za trzecim dzwonkiem przerwała swój rytuał i wyszła z wanny. Zawinęła się tylko ręcznikiem i mokrymi stopami, ale na placach, poszła do pokoju, robiąc ślady na jasnym parkiecie. Zerknęła na numer i już jej krew buzowała. „Debski. Jasne, geniusz dochodzeniówki. Przecież ma już winną”. – Nacisnęła zieloną słuchawkę i kurtuazyjnie powiedziała:

 

– Słucham.

– Pani psycholog już ma raport gotowy? – usłyszała głos komisarza.

– Pani psycholog ma wolny dzień.

– Mówiłem, że chcę poznać pani zdanie.

– Moim zdaniem facet miał akt seksualny z kawałkiem mięsa podpiętym pod akumulator, co świadczy o jego chorobowych dewiacjach seksualnych. Sprawcą najprawdopodobniej był jego kochanek. Męski kochanek, a żona na mój nos nie ma z tym nic wspólnego.

– Pani psycholog, nie interesuje mnie pani nos. Chcę mieć raport.

– Jutro. Jutro jestem w pracy, ale najpierw chciałabym chociażby zobaczyć protokół patologa z oględzin.

– Pani jest impertynencka i butna.

– Od oceniania ludzkich osobowości raczej ja jestem z racji zawodu, ale dziękuję za fachowe zaszeregowanie.

– Pani, p… – Nagle w słuchawce usłyszała odgłos sygnału, co oznaczało gwałtowne zakończenie rozmowy ze strony komisarza Debskiego, więc tylko westchnęła i poszła ponownie do wanny. Dolała sobie gorącej wody i cała zanurzyła się w niej oraz swoich myślach.

Nie umieli nigdy spokojnie rozmawiać, bo Miron oskarżał ją o chorobę swojej matki i szybką jej śmierć na nieuleczalną, bardzo bolesną odmianę nowotworu kości. Ona również nie potrafiła wyzbyć się poczucia winy po prawie dziesięciu latach, jakie upłynęły od krótkiego romansu z jego ojcem, Michałem Debskim. Krótkiego, ale burzliwego.

Była wtedy w strasznym dołku po nagłej śmierci męża, który roztrzaskał sobie głowę na motorze, i potrzebowała czyjejś bliskości. Czyichś ciepłych, cierpliwych i mocnych ramion. Od niedawna pracowała w wojewódzkiej i szef specjalnie wysłał ją na kurs do Łodzi razem z nowo awansowanym komisarzem, Michałem Debskim. Byli jedyni z Gdyni, mieli pokoje obok siebie i tak się wszystko zakręciło, że już trzeciego dnia Bożena wylądowała z Michałem w łóżku. Tylko w łóżku, bez seksualnych zabaw, bo podpita wypłakała się za wszystkie czasy, wytrzepała wszystkie swoje żale i zasnęła w jego objęciach. Za to następnej nocy wszystko poszło gładko i Bożena nawet nie miała wyrzutów sumienia, że ledwie męża pochowała, a już poszalała z innym. Michał też wydawał się szczęśliwy przez tych kilka dni w Łodzi. Po powrocie przynajmniej raz w tygodniu wpadali do policyjnej bursy na wydłużony numerek, aż któregoś dnia wezwał ich komendant wojewódzki na dywanik. Obsztorcował, zagroził przeniesieniem służbowym i rozkazał zaprzestać, tylko nie powiedział czego. Uznali, że korzystania z policyjnej bursy i przenieśli się do pokoju wynajmowanego przez jednego z kolegów. Niestety za blisko było Michała mieszkanie, a oni byli za mało ostrożni i po dwóch miesiącach przyuważyła ich sąsiadka Debskich. Usłużna doniosła żonie i się posypało. Młody Miron właśnie kończył liceum, więc był świadomy wszystkiego, a poza tym w domu była napięta sytuacja. Awantura za awanturą i rozterka, którą wybrać. Klara, żona Michała, płakała, Bożena milczała, a Miron zaczął się buntować, aż w końcu odezwał się w nim instynkt śledczego. Postanowił zbadać sytuację, odnaleźć winną, osądzić wedle swojego kodeksu moralnego i wydać wyrok. Oczywiście odnalazł Bożenę i dumny ze swojego osiągnięcia wraz z dwoma kolegami wtargnął kiedyś do jej mieszkania. Na szczęście Kasia nie wróciła jeszcze ze szkoły, bo może i jej by się dostało, a na pewno straciłaby dobre zdanie o matce. W efekcie zajścia Bożena oberwała kilka razów w brzuch, parę kopnięć, na skutek czego miała wybity ząb i rozciętą wargę oraz złamane dwa żebra, nie licząc siniaków na plecach.

Szum się wtedy zrobił straszny, bo uznano pobicie za jakieś kryminalne porachunki, a Michał wszczął osobiście śledztwo. Po dwóch tygodniach przyprowadził trójkę chłopaków do jej gabinetu i sprawa wyszła na jaw. Dwaj koledzy przeprosili, a Miron napluł jej w twarz i słowa nie wypowiedział. Oczywiście oboje zdecydowali, że wyciszą sprawę, ale jeszcze nie przestali się widywać, choć chwilowo nie baraszkowali ze względu na bolące żebra Bożeny. Dopiero wstrząsająca wieść o ciężkiej, nieuleczalnej chorobie i rychłej śmierci Klary oddaliła ich od siebie. Michał przeniósł się do Pruszcza Gdańskiego i po sześciu miesiącach ognistego romansu wszystko się nagle zakończyło. Bożena ani nie rozpamiętywała, ani nie rozpaczała po niesamowitym kochanku. Zajęła się pracą i córką, która właśnie kończyła podstawówkę, i właściwie zapomniała o Michale. Wszystko wróciło dopiero miesiąc temu, kiedy na korytarzu w komendzie natknęła się na młodego mężczyznę. Zatrzymał się niespodziewanie w drzwiach do gabinetu szefa.

Bożena naprawdę była pracownikiem Komendy Wojewódzkiej w Gdańsku, ale mieszkała w Gdyni. Od jakiegoś czasu tak się składało, że większość spraw wiązało się z Gdynią, więc zorganizowano jej mały pokoik w gdyńskiej komendzie, żeby nie latała tam i z powrotem. Znała tutaj prawie wszystkich i oni traktowali ją jak swoją, więc ze wszystkimi witała nowego, który właśnie wchodził do szefa i mierzył ją bardzo krytycznym wzrokiem. Była przyzwyczajona do oblepiających ją, mimo luzackiego stroju, spojrzeń, więc nie reagowała, ale coś ją zaintrygowało.

– Bożena Kalinowska? – zapytał niespodziewanie mężczyzna.

– Tak, a kto pyta? – Była zaskoczona bezpośredniością młodego człowieka.

– Miron Debski. Ten Miron Debski – dodał, skrzywił usta w jakimś grymasie i wszedł do gabinetu szefa.

Zaskoczona skamieniała. Nie mogła się ruszyć, dopiero sekretarka popchnęła ją lekko do ponownie otwartych drzwi. Otrząsnęła się i niepewnym krokiem weszła do gabinetu, w którym byli wszyscy funkcjonariusze i personel cywilny. Część kolegów siedziała, część stała łukiem wkoło szefa i nowego naczelnika Wydziału Dochodzeniowo‑Śledczego w KMP Gdynia – komisarza Mirona Debskiego. Za nią weszło jeszcze dwóch policjantów i rozpoczęła się procedura przyjmowania nowego naczelnika. Szef odczytał krótki życiorys, przypomniał rodzinne koligacje, przeczytał nominację i wreszcie nastąpił kurtuazyjny przemarsz przed nowo przyjętą osobą z honorowymi uściskami dłoni. Niektórzy poklepali go po ramieniu, jeden w żartobliwej przenośni życzył Mironowi „rozwiązłych spraw” i niby wszystko było jak zawsze, normalnie, wesoło i gładko. Niby, bo Bożena stojąca z boku i obserwująca nowego śledczego, może uprzedzona dawnymi poczynaniami, miała dziwne przeczucie nadciągających kłopotów. Pięć minut później Bronek, stary śledczy jeszcze z byłej milicyjnej obyczajówki, potwierdził jej obawy, kiedy już siedzieli w swojej kanciapce przy kawie.

– Jak ci się widzi nowy? Bufon jak ta lala. Ojciec to był gość, ale młody jest zadufany w sobie, jakby z Sherlockiem robił – powiedział.

„Jakby był Sherlockiem” – w duchu jeszcze dodała Bożena. „Miał dobre początki”.

W następnych dniach kilka razy wpadali na siebie, raz musiała uczestniczyć razem z nim w przesłuchaniu nielata, a teraz po prostu wydawał jej polecenia. Jej – nadkomisarzowi, zwykły komisarz ostro narzucał pisanie raportów w wolny od pracy dzień. „Chyba przesadził z tą impertynencją. Powinien mnie przeprosić za przeszłość i teraźniejszość, bo gdybym wtedy potwierdziła jego udział, a nawet przywództwo w pobiciu, na pewno nie dostałby się do policji. Co tam nie dostał? Siedziałby w pierdlu. A matka? Przecież nie ja byłam winna jej choroby. Stres na pewno przyspieszył koniec, ale nie zabił. Michał też nigdy więcej się nie odezwał, choć zaraz po rozpoznaniu chłopaków przeprosił. Przeprosił i zniknął, a teraz już pewnie jest na emeryturze. A tam ze wspomnieniami”. – Chlapnęła ręką wodę w wannie i zanurzyła się znów cała. „Było, minęło i nie wróci więcej, a młodemu trzeba utrzeć nosa”.

Postanowiła zakończyć rozważania i kąpiel. Jak zawsze, wstała z wanny, otrzepała się i dopiero wtedy spuściła wodę. Wyszła na zewnątrz i otuliła się prześcieradłem kąpielowym. – Brr, jak zimno. Jasny gwint, gdzie ja mam ten cholerny piecyk. Zęby można sobie powybijać.

Wysuszyła włosy i poszła do dawnego pokoju Kasi, a tam wskoczyła do niezasłanego łóżka. Powierzgała nogami, nasuwając kołdrę na siebie, a potem wygrzebała rękę ze zwojów prześcieradła kąpielowego i naciągnęła przykrycie aż na głowę. Zatelepała się z zimna, skuliła, a po chwili już czuła się całkiem dobrze. Rozgrzana, wyciszona, wymyta z doznań, ale dalej wojowniczo nastawiona do nowego naczelnika.

Na czternastą pojechała na przesłuchanie i nowe doznania całkiem zatarły poranne wydarzenia.