Pracująca dziewczyna

Tekst
Oznacz jako przeczytane
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa
Diana Palmer
Pracująca dziewczyna
Tłumaczenie:
Anna Cicha

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Oczy Merlyn Forrest Steele i Jareda Steele’a miały dokładnie ten sam odcień zieleni, z tym że dzisiaj on spoglądał z radością, a jej wzrok wyrażał złość. Oparta o miękkie poduszki luksusowej kanapy w kształcie podkowy, Merlyn spoglądała na ojca z gniewem. Biel obicia podkreślała kruczą czerń jej długich włosów.

– To twoja wina – oświadczyła stanowczo.

– To znaczy co? – spytał ojciec, unosząc ze zdziwieniem brwi.

– Adam.

Jared westchnął ze znużeniem i głębiej wsunął dłonie w kieszenie grafitowych spodni. Nachmurzył się, drgnęły mu siwe wąsy.

– Wiem, co masz na myśli – przyznał – ale przecież przyświecały mi dobre intencje.

– Nie chodzi mi o próby swatania – wyjaśniła Merlyn, wygładzając dłonią zmarszczkę na zielonych jedwabnych spodniach – tylko o to, że jesteś bogaty.

– Cóż, czasem rozważam przekazanie całego majątku na cele dobroczynne i zdanie się na łaskę obcych ludzi – zauważył z ironią Jared.

– Nie mogę się zorientować, czy bardziej pragną moich pieniędzy, czy mnie – ciągnęła, nadal patrząc z gniewem na ojca. – Adam sprawiał wrażenie zakochanego po uszy, a i ja zaczęłam żywić dla niego ciepłe uczucia. I co się okazało? Zaręczył się ze mną, ponieważ marzył o tym, żeby zostać twoim biznesowym partnerem! Nawiasem mówiąc, ciekawe, jak mógł wpaść na ten pomysł, skoro pracuje dla konkurencyjnej firmy komputerowej.

Jared odwrócił się twarzą do okna.

– Popatrz tylko na to słońce! – powiedział z entuzjazmem. – Nie do wiary, że to dopiero wiosna!

– Unikamy tematu, co?

Zgarbił się lekko, zanim zerknął na córkę.

– Kochanie, przecież nie jesteś brzydka.

– Biedna też nie. W tym tkwi problem.

– Wyglądał na sensownego kandydata – bronił się ojciec.

Rzeczywiście sprawiał takie wrażenie, przyznała mu w myślach rację Merlyn.

Ojciec przedstawił jej Adama Jamesa podczas przyjęcia. Uznał, że jego jedyna córka w wieku dwudziestu sześciu lat dojrzała do zakosztowania małżeńskich rozkoszy. W konsekwencji przez ostatni rok narzucał jej towarzystwo, jego zdaniem, odpowiednich mężczyzn. W ocenie Merlyn żałośnie łatwo było rozszyfrować intencje ojca. Może gdyby żyła jej matka, na nią scedowałby troskę o przyszłość córki. Zostali jednak tylko we dwoje i najwyraźniej był zdeterminowany wydać ją za mąż. Żaden godny uwagi kawaler nie umknął jego przenikliwemu oku.

Adam James sprawiał wrażenie wartego podjęcia gry. Zajmował kierownicze stanowisko w konkurencyjnej firmie. Jared zwrócił na niego uwagę podczas jednej z konferencji, po czym zaciągnął go do domu, aby przedstawić córce, dumny jak pies gończy zjawiający się z kaczką w pysku.

Co do samego Adama, od początku okazywał, że jest Merlyn oczarowany, i uganiał się za nią ze sporym entuzjazmem. W końcu udało mu się ją przekonać do siebie niewątpliwie dzięki wdziękowi osobistemu. Co prawda, było tak, jakby tylko przesłanki rozumowe skłaniały ją do tego związku, ponieważ ciało pozostawało zimne w ramionach Adama. Nie udało mu się obudzić jej zmysłów. Zresztą, podobnie jak żadnemu innemu mężczyźnie.

Merlyn była dziewicą, ale wiedziała, że jest zdolna do namiętności. Lubiła czuć adrenalinę, kochała szybkie samochody i wszelkie rodzaje działalności, które ojciec uważał za śmiertelnie groźne.

W miesiąc po zerwaniu zaręczyn z Adamem zaledwie po części uporała się z problemem. Pojechała na dwa tygodnie do Francji, wróciła z opalenizną, w niezbyt dobrym nastroju i z wciąż żywą pretensją do ojca. Nękanie go stanowiło swoistą rozrywkę, bo Merlyn czuła się przede wszystkim znudzona.

– Chcę być kochana dla mnie samej – kontynuowała.

– Ja cię kocham – zapewnił córkę Jared Steele.

– Udowodnij to! – zażądała. – Przestań mi wreszcie narzucać mężczyzn.

– Na litość boską – Jared uniósł obronnym gestem ręce – ja tylko chciałbym się doczekać wnuków.

– To je adoptuj!

Teraz on spojrzał z gniewem na córkę.

– Wstydziłabyś się narzekać, że jesteś bogata. Wiele kobiet zamieniłoby się z tobą bez wahania.

– Może chciałabym być dla odmiany biedna. – Merlyn zerwała się z kanapy. – Mieć szansę, że ktoś polubi mnie, a nie moje pieniądze.

– W takim razie na co czekasz? – zareplikował Jared, przyglądając się jej uważnie. – Proszę bardzo. Skoro uważasz, że to zabawne być biednym, spróbuj, jak to smakuje. Ja dorastałem w ubóstwie, ty od początku żyłaś na wysokiej stopie. Przekonajmy się, jak sobie poradzisz bez tego zaplecza. Powiedzmy przez miesiąc. – Oczy Jareda błysnęły złośliwie, przesunął palcami po wąsach, w których miał więcej włosów niż na głowie. – Spróbuj utrzymać się z tego, co sama zarobisz. Jeśli wytrzymasz miesiąc, nie zdradzając nikomu, kim jesteś ani ile posiadasz, to przysięgam, że do końca moich dni zrezygnuję ze swatania.

Merlyn wydęła wargi, teraz i w jej zielonych oczach zatańczyły radosne iskierki.

– Miesiąc, tak?

– Tak.

– Właściwie co mogłabym robić?

– Ukończyłaś studia historyczne – przypomniał jej ojciec.

– Podobnie jak wielu innych ludzi.

Jared namyślał się przez chwilę.

– To prawda, ale wydaje mi się, że miałbym coś dla ciebie.

Merlyn przekrzywiła głowę i spojrzała na niego nieufnie.

– Nie, dziękuję.

– Nie chodzi o mężczyznę – uniósł ręce obronnym gestem – tylko o uroczą damę, która pisze historyczne romanse. Mieszka nad jeziorem Lanier, na północ od nas.

– W Gainesville? – spytała, przyglądając się bacznie ojcu, a on skinął głową. – Co bym robiła?

– Pomagała w zbieraniu materiałów do następnej książki. Jack Thomas wspomniał mi o tej posadzie wczoraj na zebraniu zarządu college’u. Wiesz, tego, w którego radzie nadzorczej obaj zasiadamy. Jack zna dobrze Camerona Thorpe’a, bankiera, a pisarką jest jego matka. Mieszka sama, tylko z gospodynią.

Przedstawiało się to coraz bardziej atrakcyjnie. Merlyn znała jezioro Lanier, zbiornik retencyjny, największy w Georgii. Dick Langley, jeden z jej bliskich przyjaciół od wyścigów samochodowych na Road Atlanta, miał tam ogromny dom, w którym czasem gościła.

– Czy ona pisze pod własnym nazwiskiem? – spytała.

– Nie. Nazywa się Lila Thorpe, publikuje pod pseudonimem Copper O’Mara.

– Ależ to jedna z moich ulubionych pisarek! – wykrzyknęła Merlyn.

– Zatem masz jeden powód więcej, aby ubiegać się o tę pracę – zauważył ze śmiechem Jared. – Chcesz, żebym skontaktował się z Jackiem i poprosił o numer telefonu do pani Thorpe? Bez obaw, nie zdradzę twojej tożsamości. Powiem, że mam krewną, która mogłaby się nadawać do tej pracy.

– Zgoda. Udowodnię ci, że nie jestem pieszczochem systemu.

Jared Steele ogarnął wzrokiem smukłe ciało córki i uśmiechnął się z ojcowską dumą.

– Masz klasę. Tak jak twoja matka.

– Tyle że ona była piękna – powiedziała Merlyn.

– Tak – zgodził się ojciec. – Najpiękniejsza kobieta na świecie. Wciąż mi jej brakuje… – Odwrócił się i wziął do ręki telefon. – No dobrze, zacznijmy działać.

Trzy dni później, w deszczowy piątek, Merlyn podjechała pod duży piętrowy dom położony nad jeziorem. Zbudowany z kamienia i drewna, wyglądał równie atrakcyjnie jak jego otoczenie. Za budynkiem rozciągało się jezioro; w prywatnej zatoczce widać było przystań i hangar dla łodzi. Wokół rozciągały się wzgórza porośnięte sosnami; otwartej przestrzeni nie zapełniały domy, tak jak w pobliżu Gainesville. Pomyślała o tym, jak pięknie dom będzie wyglądał w słońcu, i nie mogła się doczekać zmiany pogody. Lekki ciepły wiatr zwiastował zbliżające się wiosenne kwitnienie rosnących wokół domu dereni, obsypanych pączkami.

Zaniosła walizkę na frontowy ganek i zadzwoniła do drzwi. Otworzyła jej niska drobna kobieta w bawełnianej sukience.

– Jestem – przedstawiła się. – Pani Thorpe czeka w salonie. Proszę pójść za mną.

Ruszyły podłużnym holem, gdy nagle na schodach rozległ się tupot nóg i na podeście pojawiła się ciemnowłosa i ciemnooka dziewczynka, która mogła mieć około dwunastu lat. Była ubrana w biało-brązową sukienkę, podkolanówki i buty z lakierowanej skóry. Zatrzymała się niepewnie na widok nieznajomej.

– Dzień dobry. – Merlyn uśmiechnęła się do niej, odrzucając ruchem głowy długie czarne włosy. – Jestem Merlyn Forrest – przedstawiła się, świadomie rezygnując z drugiego członu nazwiska – Steele.

Dziewczynka, najwyraźniej nieśmiała, spojrzała na nią z rezerwą.

– Dzień dobry – odpowiedziała po chwili.

– Prześliczny dom. Mieszkasz tutaj z panią Thorpe?

– To moja babcia.

Głos dziewczynki zabrzmiał niezwykle grzecznie, nie było w niej cienia żywiołowości. Miała maniery stanowczo zbyt powściągliwe jak na jej wiek, ciemne oczy patrzyły poważnie. Dlaczego mieszka z babcią? Co stało się z jej rodzicami? – zastanawiała się Merlyn. Czy jej ojcem jest Cameron Thorpe?

– Tędy, proszę – ponagliła Tilly, zorientowawszy się, że młoda kobieta została z tyłu.

– Tak, oczywiście, przepraszam. – Merlyn puściła oko do dziewczynki i poszła za gospodynią.

Lila Thorpe okazała się wysoką, szczupłą siwowłosą damą o błyszczących bystrych oczach. Na powitanie wyciągnęła smukłą dłoń, którą Merlyn uścisnęła.

– Cieszę się, że pani przyjechała – powiedziała z uśmiechem. – Nie sposób jednocześnie pisać i szukać materiałów. Obecnie jestem wręcz zafascynowana angielskimi rodzinami królewskimi. Co pani wie o Plantagenetach i Tudorach?

Merlyn wzięła oddech i odparła z lekkim uśmiechem:

– Prawdę mówiąc, moja wiedza w tym zakresie jest dość powierzchowna, mimo że angielscy królowie też mnie bardzo ciekawili. Jednak przywiozłam ze sobą wystarczająco dużo literatury, żeby znaleźć wszystko, czego pani by sobie życzyła.

 

– Świetnie. – Pisarka westchnęła z ulgą.

– Czy ta pani będzie tutaj mieszkać? – rozległ się od drzwi dziewczęcy głos.

Merlyn odwróciła się i ujrzała dziewczynkę, którą spotkała w holu.

– Tak – zwróciła się do niej ciepłym głosem Lila. – Wejdź, Amando, poznaj panią Merlyn Forrest. Będzie mi pomagać w kompletowaniu materiałów do nowej książki.

– Ta pani już mi się przedstawiła.

– Rzeczywiście, ale nie podałaś mi swojego imienia – odparła łagodnie Merlyn. – Czy wiesz, że „Amanda” znaczy „warta miłości”? Takie było drugie imię mojej matki.

– Naprawdę? – Dziewczynka się ożywiła, ale tylko na moment, po czym opuściła drobne ramiona. – Moja mama nie żyje.

– To tak jak moja – odrzekła ze współczuciem Merlyn. – Człowiek czuje się wtedy samotny, prawda? Przynajmniej masz babcię.

Amanda przekrzywiła głowę, przyglądając się nowej znajomej. Merlyn była ubrana w dżinsy i welurowy pulower. Nie wzięła ze sobą modeli od najlepszych projektantów mody, wybrała te w umiarkowanej cenie, żeby nie wzbudzić podejrzeń. Nie byłaby sobą, gdyby nie dopełniła zwyczajnego stroju meksykańskim kolorowym ponczo. Wyglądała w nim nietuzinkowo.

– To ponczo jest bardzo ładne – pochwaliła dziewczynka. – Kolorowe jak tęcza.

– Kupiłam je… to znaczy przyjaciel przywiózł je dla mnie z Meksyku – wyjaśniła Merlyn, chociaż osobiście kupiła je w mieście Meksyk. Nie chciała jednak zdradzać się z tym, że podróżowała. – Chętnie ci je kiedyś pożyczę, jeśli będziesz chciała je ponosić.

Amanda rozjaśniła się, ale po chwili twarz jej się wydłużyła.

– Tata mi nie pozwoli – powiedziała. – Zabrania mi nawet chodzić w dżinsach. Boi się, że wyrośnie ze mnie chłopczyca.

Najwyraźniej ojciec małej ma dziwaczne poglądy, uznała Merlyn, ale oczywiście nie wygłosiła żadnej uwagi na ten temat.

– Syn jest bankierem. To moje jedyne żyjące dziecko. Urodziłam jeszcze jednego chłopca, niestety martwego – wyznała Lila. – Cam jest wszystkim, co mam, a jego żona umarła przed laty.

W tym momencie rozmowa została przerwana pojawieniem się Tilly, która przyniosła kawę i ciasto.

Dlaczego Lila nie nazwała synowej po imieniu? – zadała sobie w duchu pytanie Merlyn, choć nie należała do wścibskich osób. Zaskoczyła ją nieoczekiwanie szczera wypowiedź pisarki na temat spraw rodzinnych i zdziwił formalny stosunek do żony syna. Dobrze, że jedynak pani Thorpe tu nie mieszka, doszła do wniosku. Przez moment przemknęła jej przez głowę zatrważająca myśl, że wbrew solennym zapewnieniom ojciec podjął kolejną próbę wydania jej za mąż, ale uznała to za niemożliwe. Prawdopodobnie Cameron Thorpe wyglądał jak Drakula, na co wskazywałaby jego postawa wobec córki.

Spędziły ze starszą panią przyjemne popołudnie, chcąc się nawzajem poznać. Towarzyszyła im Amanda, wyraźnie zafascynowana Merlyn, która z miejsca poczuła do dziewczynki sympatię. Z własnego doświadczenia wiedziała, jak bardzo można w dzieciństwie odczuwać brak matki. Silnie przeżywający żałobę ojciec pogrążył się w pracy i nie miał dla niej czasu. Niewykluczone, że Amanda znalazła się w takiej samej sytuacji.

Do wieczora Merlyn została zaznajomiona z trybem pracy Lili i rozległością pisarskiego przedsięwzięcia. Zanim położyła się spać, przestudiowała odpowiednie książki, wyszukując informacje, które następnego dnia mogły być przydatne Lili podczas pisania.

Spodobał się jej pokój, który dla niej przeznaczono. Okna wychodziły na jezioro, szerokie łóżko miało baldachim, meble przypominały jej francuską prowincję, zwłaszcza że wystrój był utrzymany w biało-niebieskim kolorycie. Szybko uznała to miejsce za swoje i postanowiła, iż udowodni ojcu raz na zawsze, że potrafi poradzić sobie bez jego pieniędzy. Po historii z Adamem stanowczo miała dość wszelkiego swatania.

Na szczęście Adam nie złamał jej serca, chociaż przyparty do muru przyznał, że przede wszystkim chciał zostać partnerem biznesowym jej ojca, czemu miało sprzyjać zostanie jej mężem i wejście do rodziny. Nie uroniła ani jednej łzy. Zranił jej dumę, to fakt, ale nic ponad to.

Westchnęła i przestała myśleć o Adamie, a mimo to nie mogła usnąć. Być może z powodu zmiany otoczenia, a może sprawiła to burza, która się rozpętała za oknem – tego Merlyn nie wiedziała. W końcu wstała, żeby przygotować sobie filiżankę czekolady. Miała nadzieję, że ciepły napój pomoże jej się uspokoić.

W holu panowały egipskie ciemności, które sporadycznie rozświetlały błyskawice rozdzierające pochmurne nocne niebo. Musi być już dobrze po północy, doszła do wniosku, i najwyraźniej wszyscy domownicy śpią. W świetle jednej z błyskawic zorientowała się, w którym kierunku powinna iść, i pospiesznie ruszyła przed siebie. Po chwili natknęła się na solidną przeszkodę.

ROZDZIAŁ DRUGI

Rzeczywiście nie mógł przewidzieć, że w ciemnościach o bardzo późnej porze natknie się na nią w holu, to Merlyn rozumiała. Ona też nie spodziewała się, że wyrośnie na jej drodze w, zdawałoby się, uśpionym domu. Tylko dlaczego posłał ją na podłogę? – tego nie pojmowała. Na szczęście posadzka była pokryta grubą wykładziną dywanową.

– Co do… – rozległ się niski i dudniący głos. – Kim, do cholery, pani jest?

Merlyn odrzuciła do tyłu długie czarne włosy. W świetle kolejnej błyskawicy mignęła jej twarz żywcem wyjęta z Jane Eyre, powieści Charlotte Brontë. Po chwili rozbłysło światło i zobaczyła intruza dokładniej.

Był ogromny, wcześniej nie zdarzyło się jej stanąć z takim olbrzymem twarzą w twarz. Wysoki, zbudowany jak zapaśnik, w dużych dłoniach trzymał czarną teczkę dyplomatkę i parasol. Miał na sobie granatowy prążkowany garnitur. Nie nosił kapelusza, gęste czarne włosy były potargane i stanowczo wymagały ostrzyżenia. Ciemne oczy, głęboko osadzone pod krzaczastymi brwiami, ciskały błyskawice.

– Nie może pan uważać, dokąd idzie? – rzuciła z pretensją w głosie Merlyn, wciąż zbyt wstrząśnięta, żeby pozbierać się z podłogi. – Prze pan do przodu jak czołg! Szczerze mówiąc – dodała zjadliwie – wyglądem też pan go przypomina.

– Proszę natychmiast wstać!

– Tak jest! – zareagowała złośliwie, patrząc na niego z oburzeniem, i podniosła się na nogi.

Nie podobało się jej to, jak na nią patrzył, więc owinęła ciaśniej cienkim błękitnym szlafrokiem swoje na wpół nagie ciało. Stopy miała bose, bo nie pomyślała o włożeniu kapci. Prawdę mówiąc, chyba w ogóle zapomniała je wziąć.

– Słucham! – ponaglił ją groźnie.

– Wyjaśnienie tego jest trochę skomplikowane – odparła z przesłodzonym uśmiechem – a pan wygląda na nieskomplikowanego mężczyznę. Zastanawiam się, czy został pan zaproszony do tego domu, czy jest pan drobnym włamywaczem – ciągnęła, widząc, że nieznajomy wygląda tak, jakby za chwilę miał wybuchnąć. – Chociaż określenie „drobny” jest tu całkiem nie na miejscu. Fascynujące byłoby obserwować, jak pan się do kogoś podkrada…

W odpowiedzi z głośnym stuknięciem odstawił dyplomatkę na podłogę.

– Kim pani jest, do cholery?!

– Jestem Jane Eyre. – Merlyn wykonała głęboki ukłon. – Przybyłam uczyć dzieci i zapewniać panu romantyczne atrakcje.

– Boże, nie wierzę własnym oczom – powiedział do siebie, przeciągając dłonią po nieogolonej twarzy. – Sześć godzin w samolocie, dwie oczekiwania na odprawę bagażu… Jeśli nie chce pani spędzić reszty nocy na najbliższym posterunku policji, niech mi pani wreszcie powie, kim pani jest, i to szybko.

– W salonie stoi stacjonarny telefon. Wystukam panu numer policji.

Postąpił krok do przodu, a Merlyn cofnęła się o krok.

– Spokojnie – ostrzegła. – Sam pan sobie zaszkodzi.

– Cholernie wątpię – odparł ponuro i zrobił kolejny krok.

– Pani Thorpe! – wrzasnęła Merlyn i rzuciła się przez hol do sypialni starszej damy.

– Co się dzieje? – Rozczochrana i zaspana Lila pojawiła się w drzwiach.

Zaskoczona spojrzała na przyciśniętą do ściany Merlyn, a potem na rozwścieczonego mężczyznę.

– Cameron! – wykrzyknęła i uśmiech rozjaśnił jej pomarszczoną twarz. – Co za przyjemna niespodzianka w taką okropną noc. Podejdź do mnie, niech ci się przyjrzę. Jak widzę, poznałeś już Merlyn Forrest – dodała z uśmiechem. – Merlyn, to mój syn, Cameron.

– Pani syn? – Merlyn zamrugała powiekami. – To jest pani syn? – spytała z niedowierzaniem, patrząc na mężczyznę, który prawdopodobnie ważył dwa razy więcej niż Lila i w przeciwieństwie do niej miał ciemną cerę i czarne włosy.

– Kim ona jest? – spytał lodowatym tonem Cameron Thorpe.

– Kochanie…

– Kim ona jest? – powtórzył nieustępliwie.

– Mówiłam ci przecież – odparła nieco zniecierpliwiona Lila – że szukam kogoś, kto pomoże mi zbierać materiały do następnej książki.

Cameron spojrzał na Merlyn, jakby powątpiewał w jej zdolności umysłowe.

– Gdzie ją wynalazłaś? – spytał szorstko.

– W wyszukiwarce internetowej – powiedziała pod nosem Merlyn. – Wystarczy wpisać „najlepsi szperacze”.

Bankier posłał jej cierpkie spojrzenie.

– Mamo? – Zwrócił się do Lili ponaglającym tonem, na co starsza pani westchnęła ostentacyjnie.

– Przez twojego znajomego, Jacka Thomasa. Jest znajomą jego znajomego.

– Ma jakieś referencje? – zapytał, ignorując obecność Merlyn.

– Ukończony wydział historii – odezwała się Merlyn. – Udawanie, że jest pan wrogo do mnie nastawiony, zda się na nic. Ja i pan jesteśmy jakby dla siebie stworzeni, tylko nie chce pan tego przyznać. – Zrobiła fałszywie skromną minkę. – Gdy się spotkaliśmy, jakby błyskawica rozbłysła…

Zamamrotał coś pod nosem, na szczęście niezrozumiale, i chwycił dyplomatkę oraz parasol. Lila z trudem skryła uśmiech.

– Cameron, proszę cię, tylko nie próbuj zastraszać mojej nowej asystentki – zwróciła się po chwili do syna. – Nie napiszę tej książki samodzielnie, potrzebuję pomocy Merlyn co najmniej przez miesiąc.

– Miesiąc?– spytał takim tonem, jakby go spotkała bardzo nieprzyjemna niespodzianka.

– Dotrzyma towarzystwa mnie i Amandzie – dodała zdecydowanie Lila. – Twoja córka bardzo ją polubiła.

Oto ojciec, Cameron Lodowate Serce, pomyślała Merlyn. Uosobienie biznesmena, który skupia się wyłącznie na interesach. Nic dziwnego, że jego córka wygląda na wycofaną i stłamszoną. Przyglądała się bankierowi w milczeniu, wyobrażając sobie, że stoi przed nimi ubrany jedynie w bokserki w kropki. Musiała przygryźć wargę, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

– A podobno dzieci mają wyjątkową intuicję – zauważył zgryźliwie.

Merlyn zmierzyła go wzrokiem i owinęła się ciaśniej szlafrokiem.

– Tak się cieszę, panie Thorpe, że się panu spodobałam – powiedziała z emfazą. – I z wzajemnością. Mroczni, ponurzy mężczyźni zawsze mnie pociągali – wyjawiła i uśmiechnęła się promiennie.

Sprawiał wrażenie, że ostatkiem sił powstrzymuje się od wybuchu.

– Jest bardzo późno, na pewno jesteś zmęczony, kochanie – stwierdziła Lila. – Należy ci się odpoczynek. Zostaniesz na cały weekend?

– Tak. Będę ci zobowiązany, jeśli utrzymasz Jane Eyre z daleka od moich gości.

– Gości? – spytała z ożywieniem Lila.

– Charlotte i Delle Radner. Przyjadą jutro z Atlanty.

Lila westchnęła, jej mina nie wyrażała entuzjazmu.

– Aha. Oczywiście są mile widziane, jak wszyscy twoi goście – dodała sztywno.

– Przyzwyczaisz się do nich – zapewnił ją.

– Cóż, będę musiała – odparła zrezygnowanym tonem Lila.

– Domyślam się, że jedna z nich jest pańską bliską znajomą. – Merlyn wydęła usta. – Łamie mi pan serce. Pomyśleć, że zakochałam się w panu od pierwszego wejrzenia, panie… przepraszam, zapomniałam imienia.

Chciał coś powiedzieć, ale w końcu zrezygnowanym gestem machnął dłonią, obrócił się na pięcie i odszedł holem, ciężko stąpając. Dziwne, że szyby nie drżą, pomyślała Merlyn, a Lila dała upust długo powstrzymywanemu śmiechowi.

– Och, moja droga! – Otarła łzy z kącików oczu. – Nigdy przedtem nie widziałam go w takim stanie.

– Podejrzewam, że niewiele osób miało taką okazję – odparła Merlyn, patrząc w kierunku, w którym odszedł Cameron. – Nieźle mnie wystraszył, gdy wyrósł przede mną nieoczekiwanie. Nie spodziewałam się, że pani syn się dzisiaj zjawi.

– W całym tym zamieszaniu związanym z twoim przyjazdem zapomniałam cię uprzedzić – usprawiedliwiła się Lila. – Rzeczywiście wspominał, że zaprosi Delle i jej matkę wtedy, gdy przyjadą do Atlanty odwiedzić krewnych. – Zrobiła zmartwioną minę. – Charlotte Radner tutaj… – Westchnęła ciężko. – Wątpię, żeby wyściubiła nos z domu. Co to by była za zgroza, gdyby słońce musnęło jej nieskazitelną białą skórę.

– Która z nich jest sympatią pani syna?

– Delle. Córeczka swojej mamusi. Panie Radner tutaj… A tak bardzo chciałam jutro przystąpić do pracy… Nieważne. Chodźmy spać, moja droga, przecież możemy robić swoje nawet podczas ich obecności.

 

– Już wieczorem zajęłam się gromadzeniem materiałów- powiedziała Merlyn, gdy szły holem. – Znalazłam bardzo ciekawy wątek z początkowego okresu dynastii Tudorów. Mam nadzieję, że będzie to pani odpowiadać.

Oczy Lili pojaśniały.

– Fantastycznie! Plantagenetami zajmę się w następnej książce. Rano mogłybyśmy zacząć szkicować zarys fabuły. Myślę, że nas to wciągnie i sprawi nam przyjemność.

– Ja też mam taką nadzieję – odparła niepewnie Merlyn, patrząc w kierunku, w którym oddalił się Cameron Thorpe.

– Nic się nie martw. Stworzymy wspólny front przeciwko niemu – obiecała Lila. – Żałuję, że nie będzie sam, mógłby wreszcie spędzić trochę czasu z Amandą. Wpada tu tylko na weekendy. Przyznano mu prawa rodzicielskie po rozwodzie, ale zamieszkał w Charlestonie i nie ma nikogo, kto mógłby się nią opiekować. Jak wiesz, matka mojej wnuczki nie żyje.

– A dlaczego Delle nie może się nią zająć? – spytała rzeczowo Merlyn.

– Delle? – powtórzyła niemal z przerażeniem Lila. – Miałaby się opiekować dzieckiem?

– Przepraszam. – Merlyn zaczynała mieć coraz pełniejszy obraz pań Radner.

– Przykro mi, że mój syn cię zdenerwował – zmieniła temat Lila.

– Trzeba mu uczciwie oddać, że nie spodziewał się zastać nikogo w holu. Szłam, żeby przygotować sobie filiżankę czekolady, ale spotkanie z nim było na tyle emocjonujące, że czuję się wystarczająco zmęczona, aby zasnąć.

– Zobaczysz, jak ci się tutaj spodoba, gdy deszcz przestanie padać – zapewniła ją starsza pani. – Mieszkam nad jeziorem od czterech lat i nie wyobrażam sobie, że mogłabym się przeprowadzić gdzie indziej. Wkrótce poprawi się pogoda i zaroi się od żaglówek.

– Widziałam jezioro wiele razy, jeżdżąc szosą – powiedziała Merlyn, nie zamierzając wspominać, że jej przyjaciel Dick ma tu olbrzymi dom. – Wiem, że niezależnie od funkcji rekreacyjnej pełni ważną rolę, zaopatrując Atlantę i cały obszar metropolitalny w wodę pitną.

– Zdaje się, że te okolice nie są ci obce – zauważyła Lila. – Dobrej nocy.

– Pani również.

Merlyn weszła na górę i ze szczytu schodów rzuciła ostatnie spojrzenie na hol, zanim zamknęła za sobą drzwi sypialni. Zawsze musi być jakaś łyżka dziegciu w beczce miodu! Cameron Thorpe mógł jej przysporzyć niemałych kłopotów, a jego znajome nie zapowiadały się na przyjemne osoby. Trochę zrzedła jej mina, nie była już taka pewna, że z palcem w nosie odegra rolę pracującej dziewczyny. Musi być ostrożniejsza, inaczej się zdradzi.

Może ranek okaże się lepszy od minionego wieczoru i części nocy, pomyślała i wzdychając, opatuliła się kołdrą.

Nadzieja okazała się płonna. Wprawdzie dzień wstał jasny i ciepły, ale gdy weszła na patio, Cameron Thorpe, który wraz z matką spożywał śniadanie, rzucił jej wrogie spojrzenie, po czym bez skrępowania otaksował ją wzrokiem.

Włożyła wyblakłe jasnoniebieskie dżinsy i jaskrawopomarańczowy podkoszulek z długimi rękawami, ozdobiony z przodu napisem „Pocałuj mnie, jestem żabą”. Długie czarne włosy opadały jej swobodnie na ramiona, jasnozielone oczy patrzyły bystro. Nie była tak piękna jak jej zmarła matka, ale miała subtelne rysy twarzy i perfekcyjną figurę, której zazwyczaj nie wahała się podkreślać. Dzisiaj z rozmysłem wybrała najdziwniejszy podkoszulek, jaki miała, licząc na to, że zdenerwuje Pana Konserwatywnego, i się nie zawiodła.

– Zawsze tak się pani ubiera? – spytał.

– Cóż, z wyjątkiem sytuacji, kiedy jestem nago – rzuciła ze swobodnym uśmiechem.

Przyjrzała się bankierowi. Miał na sobie garnitur, białą koszulę i krawat. Założyłaby się, że w swojej szafie trzyma kilka takich jednakowo wyglądających garniturów.

– Chcesz jeszcze jajecznicy? – zwróciła się do syna Lila.

– Nie, dziękuję – odparł, nie spuszczając wzroku z Merlyn, gdy siadała za stołem, brała tost i nalewała sobie kawy.

Spostrzegła, że jego twarz ma wyraziste rysy, nos jest niezwykle kształtny, a szczęka mocno zarysowana.

– Ocenia mnie pan? Noszę spodnie w rozmiarze dziesięć, podkoszulek „M”. Bielizny dzisiaj nie włożyłam- poinformowała szeptem, nachylając się do Camerona.

Twarz mu poczerwieniała, ciemne oczy rozbłysły.

– Pani sposób bycia nie wydaje mi się ani trochę zabawny – osadził ją. – Ponadto nie życzę sobie, aby moja córka była narażona na wysłuchiwanie takich uwag.

– Nie ma jej tu, podobnie jak innych dzieci – odparła Merlyn, przyglądając mu się uważnie. – Pani Thorpe wspomniała, że jest pan bankierem.

– Jestem – rzucił takim tonem, jakby rozmowa z nią była męczarnią.

– Ekscytujące. – Zdusiła ziewnięcie.

– Gdzie pani kończyła studia? – spytał nieoczekiwanie.

– Na Uniwersytecie Georgii – poinformowała go i upiła łyk kawy.

– Jakaś specjalizacja?

– Nie. Historia starożytna interesowała mnie na równi z innymi okresami.

– Czy w takim razie może pani podjąć się tej pracy? – spytał szyderczo. – Ma pani jakieś referencje?

– Zupełnie jakbym się znalazła w czasach hiszpańskiej inkwizycji – odcięła się Merlyn. – Pańska matka uznała moje kwalifikacje za wystarczające.

– Rzeczywiście – poparła ją Lila i nachmurzyła się. – Cameron, nigdy bym nie przypuszczała, że potrafisz zachowywać się tak niegrzecznie w stosunku do gościa.

– Ale też wcześniej nie mieliśmy takiego – podkreślił – gościa.

– Jakie to smutne. – Merlyn uśmiechnęła się do niego promiennie. – I oto w końcu jestem.

– Muszę zadzwonić. – Cameron wstał od stołu, mierząc Merlyn jawnie niechętnym wzrokiem. – Dobrze się składa, bo jeszcze pięć minut w towarzystwie Jane Eyre i zacznę się rozglądać za jakimś tępym narzędziem.

– Podniecająca perwersja – prowokowała go dalej Merlyn. – Zwykle mężczyźni są ekstremalnie podnieceni, gdy do tego dochodzi. Jest jakaś szansa, że uwiedzie mnie pan nad jajecznicą?

Lila pospiesznie przyłożyła serwetkę do ust.

– Nawet gdybym był nastolatkiem z trądzikiem, nie wykazałbym się taką desperacją.

– Serce panu pęknie, kiedy uświadomi pan sobie, z czego zrezygnował. – Merlyn rzuciła ostatnią uwagę, zanim wszedł do domu, zatrzaskując za sobą drzwi.

Lila opuściła serwetkę i się roześmiała.

– Biedny Cameron – powiedziała w końcu. – Zawsze taki dominujący w stosunku do kobiet.

– Nie tym razem – oświadczyła z zadowoleniem Merlyn. – Jestem niezależna. Poza tym nie lubię mężczyzn.

– Istnieje jakiś powód tej niechęci?

– Narzeczony, który okazał się wysysającym krew wampirem. Zerwałam zaręczyny i usiłuję się pozbierać.

– Przykro mi.

– Mnie też. Skończyłam dwadzieścia sześć lat i jestem gotowa się ustatkować. Nie miałabym nic przeciwko mężowi i dzieciom. Jednak na razie potrzebuję czasu, aby zapomnieć o tym, co się wydarzyło.

– Jesteś jeszcze młoda, kochanie – zapewniła ją z uśmiechem Lila.

– Chyba tak – zgodziła się Merlyn i zmieniła temat. – Gdzie będziemy pracować? Wewnątrz? – Spojrzała niespokojnie na dom.

– Nie byłoby to rozsądne, co? – zauważyła Lila. – Oczami wyobraźni widzę, jak ciskasz przedmiotami w Camerona.

– Och, w grę wchodziłyby co najwyżej jakieś drobne meble. – Merlyn westchnęła i zmieniła ton. – Proszę się nie obawiać, pani Thorpe, przyzwyczaję się do niego, tak samo jak przekonałam się do szparagów i kabaczków.

Starsza pani znów się roześmiała.

– Zwracaj się do mnie Lila, nie pani Thorpe. Sądzę, że po jakimś czasie przywykniesz do mojego syna, a on do ciebie. Dobrze mu zrobi uzmysłowienie sobie, że nie dla każdej kobiety jest wyrocznią. – Wstała. – Jest tak ciepło, że możemy poczynić wstępne ustalenia tutaj, na patiu. Pójdę po notatnik, a ty przynieś książki, które wczoraj przydźwigałaś.

– Już po nie idę.

Po kilku minutach Merlyn wróciła z kilkoma tomami, zadowolona, że nie natknęła się na Camerona Thorpe’a.

– Amanda długo dzisiaj śpi – zauważyła, siadając przy niewielkim białym stoliku.

– Tak, ale nic w tym niezwykłego – odpowiedziała Lila. – W czasie wiosennych ferii nie pojawia się przed jedenastą. Biedne dziecko, czuje się taka samotna… Cameron na mało czasu.

– Znalazłby go, gdyby chciał – orzekła Merlyn. – Ja też czułam się samotna w dzieciństwie. Mama umarła, gdy byłam mniej więcej w wieku Amandy. Ojciec nie mógł pogodzić się ze stratą. Rzucił się w wir pracy, nie szukał kontaktu ze mną. Dopiero gdy byłam nastolatką, uprzytomnił sobie swój błąd i stopniowo zbudowaliśmy więź, ale tamte lata są bezpowrotnie stracone.

– Boję się, że Cameron będzie tak postępował przez całe życie. – Pani Thorpe wbiła wzrok w swoją smukłą piękną dłoń. – Zmarła żona nie była osobą, jakiej potrzebował. Efektowna i ekscytująca, nie lubiła przesiadywać w domu i nie chciała dzieci. Usunęłaby ciążę, gdyby Cameron nie zagroził jej, że rzuci ją na pożarcie konserwatywnej prasie. Zostawiła go natychmiast po urodzeniu Amandy. Kilka lat później zginęła w wypadku samochodowym. Tragiczny związek, i to pod każdym względem.