Krwawe zwierciadło

Tekst
0
Recenzje
Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Streszczenie cyklu „Powiernik światła”

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Rozdział 75

Rozdział 76

Rozdział 77

Rozdział 78

Rozdział 79

Spis postaci

Słowniczek

Dodatek

Od autora

Podziękowania

O autorze

Mapy


Tytuł oryginału:

The Blood Mirror

Copyright © 2016 by Brent Weeks

Copyright for the Polish translation © 2017 by Wydawnictwo MAG

Redakcja:

Urszula Okrzeja

Korekta:

Magdalena Górnicka

Okładka:

Dark Crayon

Projekt typograficzny, skład i łamanie:

Tomek Laisar Fruń

ISBN 978-83-7480-815-6

Wydanie II

Wydawca:

Wydawnictwo MAG

ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa

tel. 22 813 47 43, fax 22 813 47 60

e-mail kurz@mag.com.pl

www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:

Firma Księgarska Jacek Olesiejuk

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A

ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.

tel. 22 721 30 00

www.olesiejuk.pl

Skład wersji elektronicznej

pan@drewnianyrower.com

Kristi,

której „Nie. Nie... nie”, „Tak!”

nauczyło mnie wszystkiego, czego musiałem się dowiedzieć na temat miłości i wydawania książek.


Oraz moim siostrom, Chriście i Elisie,

moim pierwszym (i szalenie entuzjastycznym) czytelniczkom.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

20% rabatu na kolejne zakupy na litres.pl z kodem RABAT20

Streszczenie cyklu „Powiernik światła”

W cesarstwie Siedmiu Satrapii niewielka liczba ludzi rodzi się ze zdolnością, która pozwala im nauczyć się przekształcać światło w namacalną, konkretną substancję zwaną luksynem. Każdy kolor luksynu ma niepowtarzalne fizyczne i metafizyczne właściwości oraz zastosowania w rozlicznych dziedzinach życia, począwszy od budownictwa, skończywszy na działaniach wojennych. Owi krzesiciele, kształceni w stolicy cesarstwa, w Chromerii, wiodą życie ludzi uprzywilejowanych, a satrapie i potężne rody rywalizują ze sobą, zabiegając o ich usługi. W zamian za to krzesiciele zgadzają się, że kiedy nie będą już dłużej mogli bezpiecznie korzystać z magii (co sygnalizuje fakt, że krzesane przez nich kolory przeleją się poza obręb ich tęczówek czyli „pęknie im halo”), zostaną zabici przez cesarza, Pryzmata, podczas ceremonii urządzanej w najświętszym dniu roku – w Dniu Słońca. Krzesicieli, którzy przełamią halo (zwanych kolorakami), ogarnia szaleństwo z powodu krążycego w ich ciele luksynu. Jeśli uciekną, zamiast się poddać, trzeba ich ścigać i zabić. Tylko Pryzmat może krzesać bez ograniczeń i tylko on (lub ona) może przywrócić równowagę wszystkich kolorów w satrapiach, dzięki czemu luksynowy chaos nie zawładnie ziemiami. Co siedem lat (lub wielokrotność tego okresu) Pryzmat także poświęca swoje życie i rządząca rada wyznacza nowego Pryzmata. Jeśli Pryzmat nie zgodzi się umrzeć, on także będzie ścigany i ostatecznie zabity.

 

Obecnie Pryzmatem jest Gavin Guile.

Księga pierwsza: Czarny Pryzmat

Pryzmat Gavin Guile dowiaduje się, że ma syna z nieprawego łoża. Chłopiec mieszka w satrapii, która po raz drugi w ciągu piętnastu lat grozi rozpętaniem wojny domowej. Tyle że Gavin to tak naprawdę Dazen Guile; podczas bitwy, która zakończyła ostatnią wojnę i odebrała życie Gavinowi, skradł tożsamość swojego brata. Teraz musi wziąć na siebie odpowiedzialność za bękarta brata. Gavin udaje się do Tyrei razem z Karris, byłą narzeczoną, a obecnie członkinią elitarnego korpusu straży, Czarnej Gwardii. Odnajdują Kipa, jego syna, w ostatniej chwili ratując go przed zbuntowanym satrapą, który ogłasza się królem Garadulem. Król pozwala im odejść, ale zabiera Kipowi nóż, jedyną rzecz, jaką zostawiła mu jego matka. Gavin zabiera Kipa do Chromerii, żeby rozpoczął magiczną edukację, Karris zaś zostaje w Tyrei, gdzie ma się spotkać ze szpiegiem w armii króla.

Karris zostaje pojmana przez ludzi króla i odkrywa, że to prawa ręka króla Garadula, kolorak, który mieni się Księciem Barw, wzniecił rewoltę. To jej brat, o którym myślała, że od dawna nie żyje.

Kip przechodzi próby przed przyjęciem do szkoły krzesicieli i spotyka przyjaciółkę z rodzinnego miasta, Liv Danavis, córkę jednego z największych generałów Dazena. Gavin koncentruje się na zabijaniu koloraków i znalezieniu politycznego rozwiązania, które zapobiegnie wojnie, ale musi także zająć się mężczyzną, którego więzi w tajemnicy głęboko pod Chromerią – swoim bratem. Andross, jego ojciec, wysyła go z powrotem do Tyrei, żeby powstrzymał rebelię, nim zamieni się w wojnę, która pochłonie całe cesarstwo. Ma także odzyskać nóż – ten sam, który zabrał król Garadul, kiedy Gavin ratował Kipa.

Gdy Gavin, Kip i Liv przybywają do stolicy Tyrei, Garristonu, spotykają ojca Liv, byłego generała Corvana Danavisa. Dociera do nich, że miasta nie da się obronić, więc Gavin zaczyna krzesać cały system murów obronnych. Prawie mu się udaje skończyć obwarowanie, kiedy kula armatnia niszczy bramę, którą właśnie krzesał. Siły Gavina osłaniają ucieczkę obywateli Garristonu na barkach. Kip dowiaduje się, gdzie znajduje się Karris, i postanawia ją uratować. Liv rusza za nim, ale rozdzielają się, kiedy Kip wpada w ręce sił Księcia Barw.

Kip zostaje uwięziony razem z Karris. Podczas chaosu walki udaje im się dołączyć do wojska, które maszeruje na miasto. Kip zabija króla Garadula, a Liv ratuje Kipa i Karris, zgadzając się przystąpić do Księcia Barw, jeśli ten wykorzysta swoje umiejętności strzeleckie i zapobiegnie ich śmierci podczas bitwy.

Kip pędzi na spotkanie nowemu zagrożeniu – wie, że młodemu polichromacie Zymunowi polecono zabić Gavina. Nie udaje mu się zapobiec atakowi, ale Gavin przeżywa dzięki interwencji Kipa. Chłopiec przejmuje sztylet, którym posłużył się Zymun, i odkrywa, że to ta sama broń, którą dała mu matka. Gavin, Kip i Karris uciekają na barkach wraz z większością mieszkańców miasta. Gavin nie zdaje sobie sprawy, że jego brat uciekł z pierwszej z rozlicznych cel więziennych w Chromerii.

Księga druga: Oślepiający nóż

Gavin negocjuje z Trzecim Okiem, potężną prorokinią o pozwolenie na osiedlenie się uchodźców na jej wyspie. Karris i Gavin budują port dla floty uchodźców. Gavin poluje także na niebieską marę, potworność formującą się na Morzu Lazurowym. Jeśli jej nie zniszczy, odrodzi się starożytny bóg.

Kip wraca do Chromerii i ubiega się o przyjęcie do Czarnej Gwardii. Zaprzyjaźnia się z kilkoma innymi kandydatami, między innymi Teią, daltonistką, parylową krzesicielką i niewolnicą. Jej właścicielka zmusza ją do wykradania cennych rzeczy i szpiegowania Kipa. Chociaż szkolenie jest bardzo trudne, zainteresowanie jego osobą ze strony dziadka okazuje się znacznie gorsze. Andross żąda od Kipa, by ten grał z nim w karty, w Dziewięć Króli, a stawki zawsze są wysokie.

Bibliotekarka Rea Siluz zapoznaje Kipa z Janus Borig, artystką, która tworzy „prawdziwe” karty do Dziewięciu Króli, pozwalające krzesicielowi doświadczyć historii w taki sposób, w jaki rzeczywiście się rozegrała. Jednakże już wkrótce Kip odnajduje Janus śmiertelnie ranioną przez dwójkę zabójców. Udaje mu się ich zabić, zdobywa ich magiczne peleryny i ratuje talię prawdziwych kart stworzoną przez Janus. Kip posługuje się nową talią, żeby pokonać Androssa w grze w Dziewięć Króli i wygrywa akt własności Teii. Oddaje peleryny, karty oraz nóż od matki ojcu, który właśnie wrócił z Karris. Gavin zniszczył niebieską marę i osiedlił uchodźców, a teraz jest gotowy pomanipulować Spektrum (radą rządzącą Chromerią) tak, by uznała Wyspę Jasnowidzów za nową satrapię i uczyniła Corvana Danavisa nowym satrapą.

Karris otrzymuje list od zmarłej matki Gavina i dowiaduje się, że Gavin zawsze ją kochał. Zerwał zaręczyny, żeby Karris nie musiała poślubić mężczyzny, którego być może nie kocha. Karris przychodzi tej nocy do Gavina, ale on jest już w łóżku z inną – z kobietą, której wcale tam nie zapraszał. Rozwścieczony faktem, że znowu stracił Karris, Gavin wyrzuca kobietę na balkon. Ta traci równowagę, wypada za balustradę i ginie.

Przekonany, że zostanie aresztowany za morderstwo, Gavin postanawia uwolnić brata, żeby zajął jego miejsce w roli Pryzmata. Wtedy jednak odkrywa, że jego od dawna uwięziony brat oszalał, więc go zabija. Po powrocie z więzienia dowiaduje się, że Spektrum wypowiedziało wojnę, a jego dwaj Czarnogwardziści, jedyni świadkowie śmierci dziewczyny, przysięgli, że Gavin działał w samoobronie, dzięki czemu nadal może być Pryzmatem.

Tymczasem trwają potyczki eliminujące kolejnych kandydatów do Czarnej Gwardii. Kipowi prawie udaje się zakwalifikować, ale przegrywa w ostatniej rundzie, ponieważ jeden z innych kandydatów oszukuje. Jednakże jego przyjaciel Cruxer wykorzystuję lukę w przepisach, dzięki której Kip mimo to zostaje przyjęty.

Gavin i Karris godzą się i zawierają małżeństwo tuż przed wyruszeniem na wojnę z Księciem Barw. Wraz z nowymi kadetami Czarnej Gwardii i siłami Chromerii muszą zniszczyć zieloną marę, zanim narodzi się z niej nowe bóstwo, Atirat. Liv nadal przebywa w armii Księcia Barw i wykorzystuje swoje umiejętności krzesicielki nadfioletu, by pomóc w narodzinach bóstwa.

Kip, Gavin i Karris zabijają Atirat, ale tracą miasto i satrapię na rzecz sił Księcia Barw.

Po bitwie Kip zdaje sobie sprawę, że Andross jest tak naprawdę czerwonym kolorakiem. Podczas konfrontacji dźga Androssa w ramię nożem, który dała mu matka. Gavin próbuje ich powstrzymać, ale doprowadza tylko do tego, że cios nożem trafia w niego. Wypada za burtę, a Kip skacze za nim. Statek odpływa i tylko Andross wie, co naprawdę się wydarzyło. Gavina wyciąga z wody Artylerzysta, główny kanonier na statku, który bohaterowie wcześniej zniszczyli. Kipa ratuje zaś Zymun, który oznajmia, że jest tak naprawdę od dawna zaginionym nieślubnym synem Gavina i Karris. Gavin budzi się i odkrywa, że jest daltonistą i... galernikiem.

Księga trzecia: Okaleczone oko

Kip dryfuje na łódce z Zymunem, ale udaje mu się uciec i nie zostać wcielonym siłą do załogi statku pirackiego. Kilka tygodni później trafia z powrotem do Chromerii, po tym, jak przetrwał wędrówkę przez dżunglę, głód i znacznie gorsze rzeczy.

Ponieważ Karris poślubiła Pryzmata, zaraz po powrocie zostaje zwolniona z Czarnej Gwardii i otrzymuje rozkaz przejęcia siatki szpiegowskiej Bieli (przywódczyni Chromerii). W tym samym czasie Andross ujawnia, że w cudowny sposób został uleczony i nie jest czerwonym kolorakiem. Pod nieobecność Gavina Guile, ponieważ nadciąga wojna, Spektrum pośpiesznie wybiera Androssa na promachosa, głównego dowódcę sił wojskowych Chromerii.

Teia zostaje wkrótce zwerbowana przez Mordercę Sharpa, zręcznego parylowego krzesiciela pracującego dla Zakonu Złamanego Oka. Kiedy Zakon wykrada jej akt własności, a potem wrabia ją w morderstwo, Teia pojmuje, że nie może się opierać. Z trudem stara się pogodzić szkolenie w Czarnej Gwardii z zadaniami wyznaczanymi przez Zakon, ale w końcu wyznaje wszystko Żelaznej Pięści i Bieli. Oni zaś zatrudniają ją jako szpiega Chromerii w Zakonie. Karris zostaje jej bezpośrednią przełożoną. Podczas gdy Teia kontynuuje swoją inicjację w Zakonie, odkrywa, że jest rozszczepiaczem światła, rzadkim rodzajem krzesiciela, który może korzystać z migotliwych płaszczy (takich jak te, które zdobył Kip), pozwalających jej osiągnąć niemal całkowitą niewidzialność.

Po powrocie do domu Kip informuje Spektrum i Karris, że Gavin żyje, ale nie zdradza roli Androssa w wypadku, dzięki czemu zyskuje w nim potężnego, chociaż niegodnego zaufania sojusznika. Jego nauczycielką krzesania zostaje Karris. Kip wraca do swojej starej czarnogwardyjskiej drużyny – Mocarzy: Ben-hadada, Dużego Leo, Teii, Ferkudiego, Winsena, Gossa i Daelosa. Andross przyznaje grupie dostęp do bibliotek, do których normalnie wstęp jest ograniczony, dzięki czemu mogą badać temat heretyckich kart do Dziewięciu Króli oraz Powiernika Światła, dawno temu przepowiedzianego zbawcy satrapii. Mają nadzieję dowiedzieć się czegoś, co umożliwi im zwycięstwo w wojnie. Podczas tych poszukiwań Kip zaprzyjaźnia się z bojaźliwym Quentinem Naheedem, luksjatem i nadzwyczajnym młodym uczonym.

Gavin, który teraz nie może krzesać żadnego koloru, spędza miesiące jako galernik na pirackim statku, wiosłując obok szalonego proroka, kpiąco przezwanego Orholamem, imieniem boga, któremu służy. Podczas chaosu potyczki morskiej ze statkiem, który piraci próbowali przechwycić, młody ruthgarski arystokrata, Antonius Malargos, wskakuje na ich pokład i proponuje, że uwolni galerników, jeśli pomogą mu uratować jego statek. Udaje im się. Przy okazji biorą także do niewoli Artylerzystę i przechwytują Oślepiający Nóż. Niestety Antonius zabiera Gavina do Ruthgaru, gdzie Guile zostaje uwięziony przez kuzynkę Malargosa, Eirene. Tam jej sojuszniczka – paryjska Nuqaba – organizuje publiczne oślepienie Gavina.

Mocarze odkrywają, że wszystko na temat heretyckich kart, a także większość informacji na temat Powiernika Światła usunięto z archiwów. Kip zdaje sobie także sprawę, że broń, dzięki której tworzy się i zabija kolejnych Pryzmatów, to ten sam nóż, którym został dźgnięty Gavin. Kiedy Kip zgłasza się na ćwiczenia do Karris, kłócą się z powodu żartu wypowiedzianego w złej chwili. Wkrótce potem zagaduje go Tisis Malargos, siostra Eirene. Proponuje małżeństwo, żeby związać ich rodziny. Kip znajduje później ukryte przez ojca prawdziwe karty do Dziewięciu Króli. Omyłkowo krzesze w ich pobliżu, traci przytomność i wkracza do Wielkiej Biblioteki, gdzie spotyka nieśmiertelnego Abaddona. Kip absorbuje wszystkie karty z wyjątkiem jednej – karty Powiernika Światła. Udaje mu się zabrać migotliwy płaszcz Abaddona, ale umiera z powodu przyswojenia tak wielu kart. Na szczęście Teii udaje się go reanimować. Kip oddaje Teii pelerynę, którą ukradł Abaddonowi. Ona zdaje sobie sprawę, że to prawzór migotliwych płaszczy, znacznie potężniejszy od pozostałych peleryn.

Andross tak manipuluje Kipem, aż ten wyznaje, że odnalazł zarówno zaginioną talię Androssa, jak i prawdziwe karty Janus Borig, ale chłopiec kłamie, mówiąc, że wszystkie były puste. Andross każe mu poślubić Tisis i wyruszyć do Ruthgaru, gdzie ma zostać jego szpiegiem, podczas gdy Zymun (który właśnie przybył do Chromerii i ogłosił, że jest zaginionym synem Karris i Gavina) odsłuży siedem lat jako Pryzmat.

Karris w ostatniej chwili dowiaduje się o miejscu pobytu Gavina i zbiera małą ekipę ratunkową. Niestety Gavin traci jedno oko, zanim zostanie uratowany. Wracają razem na Jaspisy, gdzie znajduje się Chromeria. Karris zostawia Gavina pod opieką medyczną, a sama niespodziewanie bierze udział w ceremonii, która ma wyłonić nową Biel, ponieważ poprzednia zmarła, a ona sama otrzymała nominację.

 

Kip i Tisis zgadzają się zawrzeć małżeństwo i uciec z Chromerii, a Mocarze nalegają, że odpłyną razem z nimi. Zymun rozkazuje świeżo utworzonej Świetlanej Gwardii zabić ich, jednak udaje im się uciec. Goss ginie, a Daelos zostaje raniony, lecz pozostali Mocarze spotykają się z Tisis w porcie. Brat Żelaznej Pięści, Wibrująca Pięść, osłania ich ucieczkę, a sam ginie w wybuchu, do którego doprowadza, żeby powstrzymać pościg Świetlanych Gwardzistów. Kip i Tisis pobierają się przed wejściem na pokład, a Teia postanawia zostać w Chromerii. Bardziej przyda się w wojnie, walcząc z Zakonem, niż wspierając Kipa.

Chociaż wybór Bieli powinien być kwestią przypadku, Karris zauważa, że ktoś nim manipuluje, udaje jej się jednak przechytrzyć oszusta. Zabija dwóch innych kandydatów, którzy próbują ją zabić, i zostaje ogłoszona nową Bielą.

Zanim Żelazna Pięść odnajdzie umierającego brata, spotyka się potajemnie z wujem, podstępnym Grinwoodym, który ukrywa się na widoku jako niewolnik Androssa Guile. Tak naprawdę jest Starcem z Pustyni, przywódcą Złamanego Oka. Żelazna Pięść od lat należał do Zakonu. Oddaje Grinwoody’emu czarny krystaliczny zalążek, do którego dostęp mieli tylko Biel i dowódca Czarnej Gwardii.

Tymczasem na rozkaz Księcia Barw Liv Danavis polowała na nadfioletowy krystaliczny zalążek. Chociaż Książę Barw próbuje zmusić ją do noszenia naszyjnika z czarnym luksynem, żeby mieć nad nią kontrolę, udaje się jej pokrzyżować jego plany i samodzielnie zdobywa krystaliczny zalążek.

Gavin zostaje wykradziony spod opieki medyków na Wielkim Jaspisie i budzi się w celi więziennej.

„In regione caecorum rex est luscus.

W królestwie ślepych jednooki jest królem”.

Erazm z Rotterdamu

Rozdział 1

Jak domowy niewolnik, który zmiata śmieci na kupkę, Orholam zebrał w stosie wszystkie grzechy i okropieństwa tego świata. Pogwizdując dziecinną piosenkę, zgromadził barbarzyńskie czyny, okrucieństwa i akty przemocy, podczas gdy Gavin leżał na plecach z rozłożonymi rękami w samym środku tego wszystkiego i szamotał się w więzach. Z szufelką napełnioną po brzegi żrącymi grzechami Orholam po raz pierwszy odwrócił się do Gavina.

Kiedy to uczynił, jego twarz była oślepiająco jasna, niepoznawalna, kłąb ostrego jak brzytwa światła, ale kącik ust i broda drgnęły w radości typowej dla oprawcy.

– Servient omnes – powiedział Orholam.

Wszyscy będziemy służyć.

Opróżnił szufelkę na twarz Gavina. Gavin wrzasnął, ale odebrano mu słowa, jak wydziera się jedwab ze szpuli we wnętrznościach pająka, rozwijając go tak długo, aż nić się urwie i pozostawi wnętrze pająka spustoszone i zniszczone. Próbował się obrócić, wykręcić, odwrócić wzrok, ale powieki rozwarto mu przemocą. Nie było ucieczki od zakrzepłej grudy łajna ześlizgującej się ku jego oku.

Cała masa spadła. A spadając, zajęła się ogniem i płonęła w powietrzu, skwierczała, pryskała i trzaskała.

I płonąc, wszystkie grzechy światła wpadły do oka Gavina i je podpaliły. Płomienie skwierczały w jego oczodole, gazy uciekały z sykiem, który brzmiał jak westchnienie ojca rozczarowanego synem-nieudacznikiem.

I z ogniem pałającym w oku Gavin wrzeszczał przez niezliczone wieki, aż zdarł gardło, aż zaschło mu w ustach, aż pustynie zasypały jałowym piaskiem śnieg, a jego próby krzyku osłabły, skóra stwardniała i popękała, a płonący odłamek, na który go nadziano, przyszpilający go do świata, ochłodniał (lecz tylko w kategoriach temperatury, nie bólu) i się skrystalizował. Kiedy dym się rozwiał, ślepe oko Gavina przeszywał czarny pryzmat.

Łapiąc gwałtownie powietrze, Gavin obudził się i odkrył, że otacza go ciemność, ale jego ręce skuto żelaznymi okowami.

Przykuto go do stołu z rozłożonymi na boki rękami. Koszmar nie minął.

Koszmar dopiero się zaczął.