Mały PrincTekst

Przeczytaj fragment
Oznacz jako przeczytane
Jak czytać książkę po zakupie
Nie masz czasu na czytanie?
Posłuchaj fragmentu
Mały Princ
Mały Princ
− 20%
Otrzymaj 20% rabat na e-booki i audiobooki
Kup zestaw za 28,90 23,12
Mały Princ
Mały Princ
Mały Princ
Audiobook
Czyta Mirosław Neinert
9,90
Szczegóły
Czcionka:Mniejsze АаWiększe Aa


Spis treści

Dedykacja

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XIV

Rozdział XXV

Rozdział XXVI

Rozdział XXVII

Słowniczek

Tytuł oryginału

Le Petit Prince

Translation copyright © 2018 by Grzegorz Kulik

Copyright © 2018 for this edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Ilustracje autora

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

Słowniczek języka śląskiego

Grzegorz Kulik

Projekt okładki Scriptor s.c.

W projekcie okładki wykorzystano ilustrację autora.

ISBN 978-83-8008-698-2

Media Rodzina Sp. z o.o.

ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań

tel. 61 827 08 60

mediarodzina@mediarodzina.pl www.mediarodzina.pl

Skład Scriptor s.c.

Konwersja: eLitera s.c.

LÉONOWI WERTHOWI

Prosza dzieci ô przeboczynie za dedykowanie tyj ksiōnżki kōmuś, fto już je majorynt. Moga sie dobrze wyeklerować: ta majoryntno ôsoba to je mōj nojlepszy kamrat na świecie. Moga sie lepij wyeklerować: ta majoryntno ôsoba poradzi spokopić wszyjsko, nawet ksiōnżeczki dlo bajtli. Moga sie jeszcze lepij wyeklerować: ta majoryntno ôsoba miyszko we Francyji, a tam ôn je głodny i umarzniynty. Potrza mu pocieszynio. Jak to cołke eklerowanie to je durch mało, to dedykuja ta ksiōnżka bajtlowi, co wyrōs na majoryntnego. Kożdy majoryntny to było nojprzōd dziecko (ale niywielu ô tym pamiynto). Tōż poprawiōm moja dedykacyjo:

LÉONOWI WERTHOWI,

jak ôn bōł mały synek

I

Jak mi było sześ lot, toch roz widzioł szumny ôbrozek we ksiōnżce ô niyzbadanym lesie, co miała tytuł „Historyje Żywobycio”. To bōł boa dowiciel, co łykoł dziko bestyjo. Wejzdrzijcie sie na kopijo tego rysōnku.


We ksiōnżce stoło: „Boa dowiciele łykajōm swoje ôfiary bez gryziynio. Niyskorzij niy wiedzōm sie rady ruszyć i śpiōm bez sześ miesiyncy trowiynio”.

Potym żech myśloł mocka ô przigodach we dżungli i poradziōłch farbiatym blajsztyftym narysować swōj piyrszy ôbrozek. Mōj ôbrozek numer jedyn. Wyglōndoł tak:


Swoje arcydzieło żech pokozoł majoryntnym i spytołch sie ich, jeźli mōj ôbrozek je dō nich straszny.

Pedzieli:

– Straszny? Czymu hut by mioł być straszny?

Ino że joch niy narysowoł huta. To bōł boa dowiciel, co trowiōł elefanta. Tōż narysowołch postrzodek ôd boa dowiciela, tak coby majoryntni mogli spokopić. Ôni dycki potrzebujōm wiyncyj tuplikowanio. Mōj ôbrozek numer dwa wyglōndoł tak:


Majoryntni doradziyli mi ôstawić ôbrozki boa dowicielōw tak ôtwartych, jak tyż zawartych, i zainteresować sie za to geografijōm, historyjōm, rachōnkami i gramatykōm. Tōż jak mi było sześ lot, toch doł pokōj ze na isto szumnōm karierōm malyrza. Niy podarzōł mi sie ôbrozek numer jedyn ani ôbrozek numer dwa i to mie ôdwiodło. Majoryntni nic niy wiedzōm sie rady spokopić przed siebie i bajtle mynczy tak wszyjsko porzōnd tuplikować...

Tōżech musioł sie ôbrać inkszy fach. Nauczōłch sie lotać fligrami. Ôbleciołch cołki świat. I geografijo – to prowda – moc mi sie przidała. Wiedziołch, jak jednym wejzdrzyniym poznać Chiny abo Arizōna. Przidowo sie, jak sie stracisz w nocy.

Bez cołke swoje żywobycie miołch siyła kōntaktōw ze wielōma istymi ludźmi. Żōłch ze majoryntnymi. Widziołch ich z bliska. Nic to niy polepszyło mojij ôpinije ô nich.

Coch trefioł jakigoś, co sie zdoł barzij światły, toch mu pokazowoł ôbrozek numer jedyn, co żech go dycki mioł. Prōbowoł żech sie dowiedzieć, jeźli to je ôsoba, co richtich poradzi spokopić. Ale ôn zawdy ôdpowiadoł: „To je hut”. Tōż niyskorzij niy prawiōłch dō niego ani ô boa dowicielach, ani ô niyzbadanych lasach, ani ô gwiozdach. Schodziōłch do jego poziōmu. Ôsprawiołch ô brydżu, golfie, polityce i bindrach. A majoryntny bōł rod znać takigo usōndnego chopa.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes

II

Tōż żōłch sōm, bez żodnego, co bych mōg z nim ôsprawiać, aż do wypadku na Saharze sześ lot tymu. Coś sie poprzniyło we mojim motorze. A skirz tego, iżech niy mioł ani mechanika, ani pasażera ze sobōm, przirychtowołch sie na prōba sprawiynio wszyjskigo przed siebie. To była kwestyjo żywobycio i śmierci. Ledwoch mioł wody do picio na jedyn tydziyń.

We piyrszo noc żech usnōł na piosku tysiōnc mil ôd nojbliższego zamiyszkanego landu. Bōł żech barzij sōm jak rozbitek na mataczce na postrzodku ôceanu. Tōż możecie sie wyforsztelować moje udziwiynie, jak jak sie rozwidniało, to śmiyszny głosik mie ôbudziōł. Pedzioł:

– Narysuj mi ôwieczka, prosza!

– Co!

– Narysuj mi ôwieczka...

Skoczōłch na nogi, choćby mie grōm trzasnōł. Wytar żech ôczy do porzōndku. Dziwołch sie. I widziołch moc niyôbyczajnego syneczka, co na mie patrzoł z powogōm. To je nojlepszy ôd niego portret, coch poradziōł potym narysować.

Ale mōj ôbrozek niy je taki efektowny jak model. To niy moja wina. Ôdwiedli mie ôd kariery malyrza majoryntni, jak mi było sześ lot, i żech sie niy nauczōł rysować nic ôkrōm zawartych boa i ôtwartych boa.

Patrzołch na ta nogło figura ze ôczami połnymi udziwiynio. Niy zapōmnijcie, iżech bōł tysiōnc mil ôd nojbliższyj zamiyszkanyj ziymie. Jak żech w kōńcu poradziōł godać, toch pedzioł dō niego:

– Co ty sam robisz?

A ôn zaś prawiōł dō mie bardzo spokojnie, jakby to była nojbarzij isto rzecz:

– Prosza, narysuj mi ôwieczka...

Jak tajymnica je za moc niyôbyczajno, to ani niy śmiymy niy suchać. Chocioż wyglōndało to dō mie absurdalnie tysiōnc mil ôd zamiyszkanych ziym i we niybezpieczyństwie śmierci, wyciōng żech z kabzi kartka papiōru i filok. Alech wtynczos sie spōmnioł, iżech sztudiowoł geografijo, historyjo, rachōnki i gramatyka, i pedziołch małymu karlusowi (tyż ze lekimi nerwami), iże niy wiym, jak sie rysuje. Ôn ôdpowiedzioł:

– To niyma ważne. Narysuj mi ôwieczka.

Ale joch nigdy niy rysowoł ôwcy. Tōż narysowołch mu jedyn ze tych dwōch ôbrozkōw, coch je rysowoł. To bōł zawarty boa. I moc bōłch zaskoczōny, jak żech usłyszoł syneczka godać:

 

– Niy, niy, jo niy chca elefanta we boa. Boa je fes niybezpieczny, a elefant je za bardzo niyustawny. Tam, kaj jo miyszkōm, wszyjsko je maluśke. Potrzebuja ôwieczka. Narysuj mi ôwieczka.

Toch narysowoł.


Patrzoł pozornie i prawiōł:

– Niy! Ta je już bardzo niymocno. Narysuj inkszo.

Narysowołch:


Mōj kamrat uśmiychnōł sie delikatnie i ze litościōm:

– Widzisz... To niyma ôwieczka, to je barōn. Ôn mo rogi...

Tōż narysowołch jeszcze roz:


Ale ta tyż niy była przijynto, tak jak inksze.

– Ta je za staro. Jo chca ôwieczka, co bydzie dugo żyć.

Wtynczos, skuli braku ciyrpliwości, boch sie uwijoł do rozkłodanio mojigo motoru, nakryklołch tyn ôbrozek:

I ciepnōłch:

– Tyn jest za stary. A jo chcę baranka, co bydzie długo żył.

Wtedy już cołki nerwyrwyr, bo nie chciołym mudzić czasu i chciołym się wziąć za ten rozbebłany motor, nagryzdołym takie tam coś.

I objaśniłym:

– To je pudołko. Twoja ôwieczka je we postrzodku.


Alech bōł bez miary udziwiōny widzieć ôświycōno gymba ôd modego syńdzie:

– To je gynau tako, jako żech chcioł! Myślisz, iże ta ôwieczka bydzie potrzebować siyła trowy?

– Czymu?

– Bo mōj dōm je fes mały...

– Na zicher styknie jij trowy. Dołch ci mało ôwieczka.

Przibliżōł ôczy do ôbrozka:

– Niy tako zaś mało. Wejzdrzij sie! Poszła spać...

I tak trefiōł żech nowego koleksa we ôsobie Małego Princa.


To je nojlepszy ôd niego portret,

coch poradziōł potym narysować.

III

Moc czasu mi wziōnło sie dowiedzieć, skōnd ôn je. Mały Princ, co stawioł mi siyła pytań, zdowoł sie nigdy niy słyszeć mojich. To ze strzympōw, słowo po słowie, kōncek po kōncku, wszyjsko sie pokozało. Tōż jak widzioł po piyrszy roz mōj fliger (niy narysuja swojigo fligra, to je za skōmplikowany dlō mie ôbrozek) spytoł mie:

– Co to je za rzecz?

– To niyma rzecz. To loto. To fliger. To je mōj fliger.

I rod żech bōł mu pedzieć, iże lotōm. Wtynczos ôn krziknōł:

– Ja! Tyś spod z nieba!

– Toć – pedziołch skrōmnie.

– Ach! To je dopiyro śmiyszne...

I Mały Princ wziōn sie piyknie śmioć, co mie fes snerwowało. Wola, żeby moje niyszczyńścia były brane na poważnie. Potym dodoł:

– Tōż ty żeś tyż je z nieba! Z jakij planety żeś je?

Znod żech dziura we tajymnicy jego ôsoby i naroz żech spytoł:

– Toś ty je z inkszyj planety?


Ale ôn mi niy ôdpowiedzioł. Leko przikiwnōł bez ôdrywanio ôczōw ôd mojigo fligra.

– To prowda, iże na takim czymś żeś z daleka niy mōg przilecieć.

I zawar sie we swojich myślach na dugi czas. Potym wyciōng moja ôwca ze swojij kabzi i wziōn medykować nad swojim skarbym.

Możecie sie forsztelować, jaki żech bōł zaciekawiōny tōm skrytōm prowdōm ô „inkszych planetach”. Toch prōbowoł przewiedzieć sie wiyncyj:

– Skōnd żeś ty je, mōj mały kamracie? Kaj je „w dōma”? Kaj ty chcesz weznōńć moja ôwieczka?

Ôdpowiedzioł po dugszyj chwili:

– Fajne je to, iże to pudołko, coś mi doł, ôna bydzie mogła sie używać w nocy za chałpa.

– Toć. A jak bydziesz miyły, to dōm ci tyż huzda do prziwiōnzanio bez dziyń. I supek.

– Prziwiōnzać ja? Co za śmiyszno idyjo!

– Ale jak jij niy prziwiōnżesz, to ôna pōdzie kajś i sie straci.

Mōj kamrat zaś wziōn sie śmioć:

– A kaj ôna by poszła?

– Lecy kaj. Prosto przed siebie...

Wtynczos Mały Princ poważnie prawiōł:

– To niy mo znaczynio. U mie wszyjsko je take maciupke!

I, możno ze kapkōm melancholije, przidoł:

– Prosto sie daleko niy zajdzie...


Mały Princ na asterojidzie B 612.

IV

Dowiedzioł żech sie drugij moc ważnyj rzeczy: ôd niego planeta była ino troszka srogszo ôd jego chałpy!

Niy mogło mie to fes udziwić. Wiedziołch, iże kole srogich planet, jak Ziymia, Jowisz, Mars, Wynus, co dostały miana, sōm tyż setki inkszych, co sōm niyroz take małe, iże ciynżko je ôbejzdrzeć bez teleskop. Jak astrōnōm ôdkrywo jedna z nich, to niy dowo jij miana, ino numer. Nazywo ja, bez przikłod, „asterojida 325”.

Mōm sroge powody wierzić, iże planeta, co z nij Mały Princ pochodzi, to asterojda B 612. Ta asterojida widzioł ino roz turecki astrōnōm bez teleskop we 1909 roku.

Zrobiōł wielko dymōnstracyjo swojigo ôdkrycio na Miyndzynorodowym Kōngresie Astrōnōmicznym. Żodyn mu ale niy wierzōł skuli tego, jak ôn bōł ôblyczōny. Majoryntni ludzie już tacy sōm.



Na szczyńście dlo reputacyje asterojdy B 612 turecki dyktatōr rozkozoł swojymu ludowi, pod korōm śmierci, ôblykać sie po europejsku. Astrōnōm jeszcze roz zadymōnstrowoł swoje ôdkrycie we 1920 roku, we szykownym ancugu. I tym razym cołki świat przijōn jego słowa poważnie.


Pedziołch wōm te informacyje ô asterojidzie B 612 i dołch wōm jeji numer skuli majoryntnych. Majoryntni radzi majōm numery. Jak im powiysz ô nowym kamracie, to nigdy niy pytajōm ô nojważniyjsze. Nigdy niy padajōm „Jaki mo głos? Jake graczki mo rod? Zbiyro szmaterloki?”. Pytajōm „Wiela mu je lot? Wielu braci? Wiela waży? Jaki geltak mo ôd niego ôjciec?”. Potym ôni myślōm, iże go znajōm. Jak sie powiy do majoryntnych „Widziołch szumno chałpa ze rōżowych cegeł, ze geraniami na ôknach i gołymbicami na dachu...”, ôni sie ani tyj chałpy niy poradzōm wyforsztelować. Trzeba dō nich pedzieć: „Widziołch chałpa za sto tysiyncy frankōw”. Wtynczos krziczōm: „Jako ôna piykno!”.

Tōż idzie im pedzieć „Dowōd, iże Mały Princ istnioł, to je to, iże ôn bōł przemiyły, śmioł sie i chcioł ôwieczka. Jak sie chce ôwieczka, to znaczy, iże sie istnieje”. Ôni ino zruszōm ramiōnami i potraktujōm cie jak dziecko! Ale jak im sie powiy „Planeta, co ôn z nij pochodzi, to asterojida B 612”, to ôni uwierzōm i niy bydōm ô nic pytać. Ôni tacy sōm. Niy mogymy ich winić. Dzieci winny być wyrozumne dlo majoryntnych.

Ale przecaż my, co rozumiymy żywobycie, my sie śmiyjymy ze numerōw. Jakby mie sie podobało zaczōńć ta historyjo tak, jak sie zaczyno bojki, tobych rod napisoł:

„Za starego piyrwyj bōł sie Mały Princ, co miyszkoł na planecie niywiela srogszyj ôd niego samego i co potrzebowoł kamrata...”. Tym, co miarkujōm żywobycie, to by dało wielki wiater prowdy.

Jo ale niy chca, żeby ftoś czytoł moja ksiōnżka niyakuratnie. Za moc utropy przinosi mi ôpowiadanie tych spōmniyń. Sześ lot minyło ôd czasu, jak mōj kamrat ôdeszoł ôdy mie ze swojōm ôwieczkōm. Jak go sam ôpisza, to zrobia to tak, żeby go niy zapōmnieć. Smutno je zapōmnieć kamrata. Niy kożdy mioł w życiu kamratōw. A jo moga sie umiynić w jedna z tych majorynt ôsōb, co sie interesujōm ino numerami.

Beztōż kupiōłch sie zaś pudołko farbkōw i pora blajsztyftōw. Ciynżko wrōcić do rysowanio w tym wieku, jak sie nigdy nic niy narysowało, ino boa ôtwartego i boa zawartego, jak sie było sześ lot mody! Toć, że sprōbuja narysować portrety tak podobne, jak ino poradza. Ale niy je żech zicher, jeźli mi sie udo. Jedyn ôbrozek wychodzi fajnie, a inkszy nic niyma podobny. Niyroz tyż robia felery we wysokości ôd Małego Princa: roz je za wysoki, a roz za niski. Miarkuja tyż nad farbōm jego ôblyczynio. Tōż szarpia sie z tym i je roz dobrze, roz gorzij. Przi niykerych ważniyjszych partach tyż bydōm felery. To niy bydzie moja wina ale. Mōj kamrat mi nigdy nic niy wytuplikowoł. Ôn możno myśloł, iże joch je taki jak ôn. Ale jo niystety niy wiym, jak widzieć ôwce bez ściany ôd pudołek. Możno jo żech je trocha jak majoryntni. Musiołch sie zestarzeć.

V

Kożdy dziyń żech sie dowiadowoł coś wiyncyj ô planecie ôd Małego Princa, ô jego ôdjeździe stamtōnd, ô jego wandrze. Informacyje przichodziyły moc pōmału, we kōnckach myśli. We trzeci dziyń żech sie prawie dowiedzioł ô katastrofie baobabōw.

Zaś żech musioł dziynkować za to ôwcy, bo Mały Princ mie naroz zapytoł, choby naszła go jakoś grobowo myśl:

– To prowda, pra? Że ôwieczki żerōm krze?

– Ja, to prowda.

– Ach, toch je kōntynt!

Niy rozumioł żech, czymu to je take ważne, iże ôwce żerōm krze. Mały Princ ale dodoł:

– Tōż żerōm tyż baobaby?

Skozołch Małymu Princowi, iże baobaby to niy krze, ino strōmy sroge jak kościoły. I nawet jakby wziōn ze sobōm cołke stado elefantōw, to ôno nie zjadło by cołkigo baobaba.

Mały Princ ôśmioł sie ôd tyj myśli ô stadzie elefantōw.

– By my musieli je postawić jednego na drugim...

Ale dojzdrzoł mōndrze:

– Podwiela ône urosnōm take sroge, baobaby nojprzōd sōm małe.

– No beztōż! – pedziołch. – Czymu ale chcesz, żeby ôwce żarły baobaby?


Zaroz mi ôdpowiedzioł „Ach, przestōń!”, choćby godoł ô czymś, co je blank ôczywiste. I musioł żech tōż moc wysiylić swōj rozum, żeby tyn problym rozwiōnzać bez żodnyj pōmocy.

Jak żech sie dowiedzioł, na planecie ôd Małego Princa – jak na wszyjskich planetach – były dobre rośliny i złe rośliny. Bez to było tyż dobre nasiynie ôd dobrych roślin i złe nasiynie ôd złych roślin. Ale nasiynio niy widać. Ôno śpi głymboko we ziymi, aż jednymu zachce sie ôcucić. Wtynczos to nasiōnko sie rozciōngo i biere – nojprzōd ze strachym – ciś szykowno mało flancka do wiyrchu, we strōna słōńca. Jakby to była flanca radiski abo kerz rōże, to sie im przizwolo rosnōńć, kaj chcōm. Ale jak to je zło roślina, to trzeba ja zniszczyć tak wartko, jak idzie, jak ino sie ja pozno.

Było trocha ôkropicznego nasiynio na planecie, co na nij miyszkoł Mały Princ. I to było nasiynie baobaba. Ziymia planety była ôd niego ôpanowano. Baobab to je coś, co sie tego niy idzie pozbyć, jak sie za niyskoro za niego weźnie. Roztopiyrzo sie po cołkij planecie. Wierto korzyniami na drugo strōna. A jak planeta je za mało a baobabōw je za wiela, to ône ja roztargujōm na kōncki.

– To sie rozchodzi ô dyscyplina – prawiōł mi niyskorzij Mały Princ. – Jak kōńczysz swoja ranno toaleta, to przichodzi czas na toaleta ôd twojij planety. Musisz dować na to pozōr i regularnie wyciōngać baobaby, jak ino idzie poznać, że to niy sōm kerze rōże, bo ône sōm na nie na poczōntku podane. To je fes mozolno robota – dodoł Mały Princ – ale bardzo prosto.


A jedyn dziyń pedzioł dō mie, iże musza narysować szumny ôbrozek, żeby bajtle, co miyszkajōm we mojich strōnach, mogły gynau ôbejzdrzeć, jak to wyglōndo.

– To by mogło być im przidajne, jakby kejś w jako rajza pojechały – dodoł. – Nic złego sie niy stanie, jak sie robota ôdłoży na nastympny dziyń. Ale jak sie rozchodzi ô baobaby, to dycki przinosi katastrofa. Znōm planeta, co na nij miyszkoł jedyn leber. Ôn zaniydboł trzi małe kerze...


Baobaby.

 

Tōż narysowołch planeta ôd Małego Princa tak, jak ôn mi ja ôpisoł. Niy chca sam za fes moralizować. Ale tak niywielu ludzi miarkuje niybezpieczyństwo baobabōw i take ryzyko ône niesōm ze sobōm ludziōm, co sie stracōm na asterojidzie, iże tyn jedyn roz zrobia wyjōntek. Padōm: „Dzieci! Dejcie pozōr na baobaby!”. Tak jak jo, moji kamracio stykali sie ze tym niybezpieczyństwym, chocioż my tego ani niy wiedzieli. I to skuli nich żech tak ciynżko robiōł nad tym ôbrozkym. Lekcyjo, co nim ja przekazuja, je wert cołkigo staranio. Możno mie spytocie: „Czymu żodyn inkszy ôbrozek we tyj ksiōnżeczce niyma taki piykny i szumny, jak tyn z baobabami?”. Ôdpowiydź je blank prosto. Prōbowołch. Ale inksze sie tak niy podarzyły. Jak rysowołch ôbrozek z baobabami, to ciōngła mie siyła srogij potrzeby.

VI

Ach, Mały Princu! Kōncek po kōncku doszołch do spokopiynio sekretōw twojigo małego, mankulijnego żywobycio. Dugi czas żeś znojdowoł swoja jedyno radość we cichyj przijymności patrzynio na zachōd słōńca. Dowiedzioł żech sie tego we sztworty dziyń wczas rano, jak żeś mi prawiōł:

– Bardzo mōm rod zachody słōńca. Pōdź ôbejzdrzimy sie zachōd słōńca teroz.

– Ale muszymy zaczekać.

– Zaczekać na co?

– Zaczekać, aż słōńce weźnie zachodzić.

Nojprzōd żeś wyglōndoł na moc udziwiōnego. A potym żeś sie ôśmioł do siebie. Pedziołś dō mie:

– Durch mi sie zdowo, żech je w dōma!

Toć. Kożdy wiy, iże jak we Ameryce je połednie, to we Francyji słōńce zachodzi. Jakby szło polecieć do Francyje w jedna minuta, toby szło ôglōndać zachōd słōńca zaroz po połedniu. Niystety, Francyjo je na to za daleko. Ale na twojij maluśkij planetce styknie pōnknōńć stołek ô pora krokōw. Idzie ôglōndać dziyń sie kōńczyć i ćma przichodzić, kej ino sie chce...

– Jedyn dziyń żech widzioł słōńce zachodzić sztyrdziści sztyry razy!

A za chwila żeś dodoł:

– Wiysz co... Zachody słōńca sie mo rod, jak sie je smutny.

– Bōł żeś tōż taki smutny w tyn dziyń, jak żeś widzioł sztyrdziści sztyry zachody słōńca?

Ale Mały Princ niy ôdpowiedzioł.


VII

We piōnty dziyń, zaś dziynki ôwcy, poznołch sekret z życio ôd Małego Princa. Naroz bez niczego postawiōł pytanie, co miało klang, choby było efektym dugigo i cichego medykowanio nad problymym:

– A jak ôwieczka żere małe kerze, to żere ôna tyż kwiotki?

– Ôwca żere wszyjsko, co znojdzie naôbkoło siebie.

– Nawet take kwiotki, co majōm kolce?

– Ja. Nawet take kwiotki, co majōm kolce.

– To na co im te kolce?

Niy wiedzioł żech. W tamtyj chwili żech bōł zajynty prōbowaniym ôdkryncynio szruby, co niy chciała wylyź z mojigo motora. Fes żech bōł stropiōny, bo coroz lepij żech widzioł, iże mōj fliger bōł poważnie poprzniōny, a wodych mioł tak mało, iże musiołch sie boć nojgorszego.

– Na co im te kolce?

Mały Princ nigdy niy dowoł pokōj z pytaniym, jak już je postawiōł. Joch bōł snerwowany tōm szrubōm. I pedzioł żech piyrsze, co mi prziszło do gowy:

– Kolce sōm na nic. Kwiotki majōm kolce ino na schwol!

– O!

Ale po chwili ciszy wejzdrzoł na mie choby ze żalym:

– Niy wierza ci! Kwiotki to sōm słabe stworzynia. Ône sōm najiwne. Ône sie zabezpieczajōm nojlepij jak mogōm. Ône wierzōm, iże jejich kolce to je ôkropiczno brōń...

Niy ôdpowiedziołch. We tamtym mōmyńcie myślołch sie „Jak ta szruba niy puści, to ja trzasna motkym”. Mały Princ zaś wloz mi w myśli:

– A ty naprowda myślisz, iże kwiotki...

– No niy! Niy! Jo w nic niy wierza! Jo ci pedzioł bele co. Joch teroz je zajynty poważnymi rzeczami!

Patrzoł na mie we szoku.

– Poważnymi rzeczami, te!

Dziwoł sie na mie wyginać sie z motkym w rynce i palcami czornymi ôd szmyry nad czymś, co mu sie zdowało ôkropnie brzidke.

– Godosz choby majoryntni!

Trocha mie było gańba. A ôn durch prawiōł bez litości:

– Wszyjsko miynszosz... Wszyjsko mylisz...

Naprowda bōł moc zgorszōny. Trzōns swojymi złotymi wosami na wiatrze.

– Znōm planeta, co na nij je czerwōny pōn. Ôn nigdy niy powōnioł kwiotka. Ôn nigdy niy wejzdrzoł na gwiozda. Ôn nigdy żodnego niy miyłowoł. Ôn nic nigdy we swojim żywobyciu niy zrobiōł ôkrōm rachowanio. I bez cołki dziyń durch ino godo: „Jo żech je poważny czowiek! Jo żech je poważny czowiek!”. I bez to puchnie ôd hyry. Ale to ani niyma czowiek. To je grzib!

– Co?

– Grzib!

Mały Princ bōł już teroz blady ôd ściykłości.

– Kwiotkōm rosnōm kolce ôd milijōnōw lot. Ôd milijōnōw lot ôwce je żerōm. I chcieć spokopić, na co kwiotki sie robiōm taki problym, żeby im rosły te kolce, jak ône im sie niy przidajōm, to niyma poważno rzecz? Wojna miyndzy ôwcami i kwiotkami niyma ważno? Je ôna mynij poważno jak sumy ôd czerwōnego pana? A jak jo znōm, jo sōm, kwiotek, co drugigo takigo na świecie niy ma, co nikaj niy rośnie, ino na mojij planecie, ale co go jedna ôwieczka może zniszczyć jednym bajsniyńciym we jakeś rano i ani niy bydzie wiedzieć, co zrobiyła, to tyż niyma ważne!


Zrobiōł sie czerwōny i prawiōł dalij:

– Jak ftoś miyłuje kwiotek, co je ino jedyn we milijōnach, milijōnach gwiozd, to jak wejzdrzi na gwiozdy, to bydzie rod. Może sie pedzieć „Kajś tam je mōj kwiotek”. Ale jak ôwieczka zjy tyn kwiotek, w jednyj chwili wszyjske te gwiozdy zgasnōm. I to tyż niyma ważne!

Wiyncyj niy wiedzioł sie rady pedzieć. Naroz wziōn płakać. Zećmiyło sie. Ciepnōłch swoje norzyńdzia. Smolōłch mōj motek, moja szruba, moje pragniynie, moja śmierć. Na jednyj gwioździe, jednyj planecie, na tyj mojij, na Ziymi, bōł Mały Princ, co potrzebowoł pociechy! Wziōn żech go w ramiōna i kolybołch go. Pedziołch mu:

– Tyn kwiotek, co go miyłujesz, niyma we niybezpieczyństwie... Jo narysuja twojij ôwieczce malkorb... Jo narysuja twojimu kwiotkowi potek... Jo...

Niy wiedziołch, co mu jeszcze pedzieć. Szpotlawy żech sie czuł. Niy wiedziołch, jak sie ku niymu zbliżyć, jak dō niego trefić... To je take tajymne miyjsce, tyn kroj płaczek.

Бесплатный фрагмент закончился. Хотите читать дальше?